Αρχείο για 15 Φεβρουαρίου, 2013

H κουκουβάγια του νησιού Λόμποκ

15 Φεβρουαρίου, 2013

020713_daily_life_31

(περισσότερα…)

Grândola, Vila Morena

15 Φεβρουαρίου, 2013

Πηγή:Pitsirikos

Η ομιλία του Πορτογάλου πρωθυπουργού Πέδρο Πάσος Κοέλιο στη Βουλή της Πορτογαλίας διακόπτεται από Πορτογάλους μαθητές που τραγουδούν από τα θεωρεία το «Grândola, Vila Morena», ένα τραγούδι που είχε απαγορευτεί, ως κομμουνιστικό, από τη φασιστική δικτατορία, και αργότερα συνδέθηκε με την Επανάσταση των Γαρυφάλλων.

450px-Grandola_Vila_MorenaGrândola, swarthy town
Land of fraternity
It is the people who lead
Inside of you, oh city

Inside of you, oh city
It is the people who lead
Land of fraternity
Grândola, swarthy town

On each corner, a friend
In each face, equality
Grândola, swarthy town
Land of fraternity

Land of fraternity
Grândola, swarthy town
In each face, equality
It is the people who lead

In the shadow of a holm oak
Which no longer knew its age
I swore to have your will
as my companion, Grândola

I swore to have your will
as my companion, Grândola.
In the shadow of a holm oak
Which no longer knew its age

(περισσότερα…)

Κων/νος Δημουλάς – Βασίλης Κ. Φούσκας: Ευρω-προϋπολογισμός ύφεσης

15 Φεβρουαρίου, 2013

Euro dead by Ryca

Η μόνη βιώσιμη προοπτική δεν είναι άλλη παρά η αξιοποίηση των γεωπολιτικών ανακατατάξεων για τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του επαχθούς χρέους που επέβαλαν οι δανειστές μας με την άμεση ακύρωση των πρόσφατων δανειακών συμβάσεων. Η παραγωγική βάση των ευρωπαϊκών οικονομιών συνολικά έχει να κερδίσει πολλά από τη διαγραφή χρέους τους, κι όχι μόνο του ελληνικού. Σ” αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να εξεταστεί η προοπτική της «σεισάχθειας» και το ενδεχόμενο, από τη στιγμή που η εξαθλίωση του λαού συνεχίζεται, της «συντεταγμένης αποχώρησης» μαζί με άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας από το ήδη θρυμματισμένο ευρωνόμισμα. Αυτή η αποχώρηση θα επιτρέψει τον αναπροσανατολισμό των διεθνών οικονομικών σχέσεων της ελληνικής οικονομίας προς τις βαλκανικές χώρες και τις χώρες της κεντρικής και Ανατολικής Μεσογείου, οι οποίες ήταν πάντοτε -εκτός από το πρόσφατο διάλειμμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης που σηματοδότησε η ενιαία ευρωπαϊκή πράξη του 1985- σχέσεις αμοιβαίου οφέλους που θεμελιώνονται στην κοινή ιστορία και τον κοινό μεσογειακό πολιτισμό μας.

Euro dead by Ryca

Εφημερίδα των Συντακτών

Των Κων/νου Δημουλά & Βασίλη Κ. Φούσκα

Για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια οι Ευρωπαίοι ηγέτες «πανηγυρίζουν» την αδυναμία τους να δρομολογήσουν βιώσιμες λύσεις στα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα κράτη τους και οι λαοί της Ευρώπης. Ανίκανοι να συμβιβάσουν τα ιδιαίτερα συμφέροντα των κυρίαρχων εθνικών ομάδων με το επικαλούμενο ως «κοινό ευρωπαϊκό όραμα», οι αποφάσεις τους αντανακλούν την προϊούσα παρακμή του Ευρω-Ατλαντικού τρόπου κυριαρχίας στον κόσμο. Ειδικότερα οι Ευρωπαίοι, με την πρόσφατη συμφωνία για το νέο πολυετές χρηματοδοτικό πλαίσιο που αφορά το διάστημα 2014-2020, απέδειξαν ότι οι τεκτονικών μεγεθών παγκόσμιες γεωπολιτικές και οικονομικές ανακατατάξεις που συντελούνται στον πλανήτη δεν τους ξυπνούν από τον παρατεταμένο πνευματικό και πολιτικό λήθαργο που τους επέβαλε η αμερικανική κυριαρχία και δεν κινητοποιούνται προς την κατεύθυνση του απεγκλωβισμού τους από αυτή με τη χάραξη μιας στιβαρής και αυτοτελούς, αν όχι ανεξάρτητης, στρατηγικής για το μέλλον της Ευρώπης και των λαών της.

Η συμφωνία που επιτεύχθηκε για τον νέο ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, ο οποίος εκτιμάται στο επίπεδο του 1% του Συνολικού Ευρωπαϊκού Ακαθάριστου Προϊόντος, απέχει παρασάγγας από εκείνα τα επίπεδα που θα επέτρεπαν την εφαρμογή μιας ευρωπαϊκής πολιτικής αντάξιας των διακηρύξεων που τη συνοδεύουν. Η διάψευση των προσδοκιών για σταδιακή αύξηση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού στο 5% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, με την παράλληλη ενίσχυση των αρμοδιοτήτων της ευρωπαϊκής οικονομικής εξουσίας, προοιωνίζονται την παράταση της τρέχουσας οικονομικής κρίσης και την ταυτόχρονη αδυναμία των ευρωπαϊκών κρατών να εφαρμόσουν πολιτικές αντιμετώπισης των αρνητικών κοινωνικών της επιδράσεων με αναδιανεμητικές πολιτικές στο πλαίσιο του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος. (περισσότερα…)

Νίκος Γουρλάς-Δημήτρης Τσίτκανος: Για μια νέα τακτική του εργατικού κινήματος στους αγώνες που έρχονται.

15 Φεβρουαρίου, 2013

Edvard Munch - workmen returning on their premises (1915)

Εφημ ΠΡΙΝ

Η ηρωική απεργία του μετρό που πυροδότησε ένα νέο κύμα κλαδικών και επιχειρησιακών εργατικών αγώνων, οι οποίοι αυτή τη φορά δεν περιμένουν τις ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ για να ξεσπάσουν, ο αγώνας των ναυτεργατών, αλλά και η είσοδος στους αγώνες και άλλων λαϊκών στρωμάτων, όπως οι αγρότες, είναι γεγονότα που δείχνουν ότι βαδίζουμε προς μια κλιμάκωση της ταξικής αντιπαράθεσης για την ανατροπή της επίθεσης, με νέα, ποιοτικά χαρακτηριστικά, με νέες απαιτήσεις, δυνατότητες αλλά και κινδύνους

Απέναντι σε αυτή την προοπτική, η τρικομματική συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, το μνημονιακό καθεστώς των ΕΚΤ-ΕΕ-ΔΝΤ και το κεφάλαιο απαντούν με μια αντιδημοκρατική κλιμάκωση του αυταρχισμού, κηρύσσοντας κάθε μαχητική απεργία ως παράνομη και καταχρηστική, ενώ καταφεύγουν όλο και πιο συχνά στο όπλο της επιστράτευσης. Την ίδια στιγμή, η εκτίναξη της ανεργίας δυναμώνει το αντιδραστικό όπλο της οικονομικής βίας, ενώ οι καθεστωτικές δυνάμεις, αδύναμες να δώσουν θετική προοπτική, εκμεταλλεύονται και αξιοποιούν τις υπαρκτές δευτερεύουσες αντιθέσεις και ανταγωνισμούς μέσα στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα για συμμαχίες και για κατακερματισμό των αγώνων.

Μπαίνει σε χρήση το όπλο της φασιστικής τρομοκρατίας. Το εργατικό δίκαιο όπως το ξέραμε, (η ευχέρεια να πετάνε τους δημοσίους υπαλλήλους στην διαθεσιμότητα, οι απολύσεις συνδικαλιστών, οι μονομερείς αποφάσεις των δικαστηρίων υπέρ των εργοδοτών, η κατάργηση ουσιαστικά του δικαιώματος της απεργίας) έχει ήδη καταργηθεί. Η κυβέρνηση του «Θάτσερ της Μεσογείου» και το μνημονιακό καθεστώς οργανώνει μια «κατάσταση πολιορκίας» και «παρανομίας» απέναντι στο συνδικαλιστικό κίνημα και ειδικά απέναντι στα μαχητικά και ταξικά σωματεία. Τη θέση της παλιάς συναίνεσης παίρνει ο ακήρυχτος ταξικός εμφύλιος πόλεμος του Κεφαλαίου.

(περισσότερα…)

Αποστόλης Καψάλης: Οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας το 2012

15 Φεβρουαρίου, 2013

579627_3686533821123_88187065_n

Πηγή: Iskra

Οι νομοθετικές παρεμβάσεις στο δίκαιο των συλλογικών διαπραγματεύσεων, την περίοδο 2010-2012, αλλοίωσαν τη φύση και τη θεσμική λειτουργία των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Στην πραγματικότητα, τις μετέτρεψαν από μέσο ελεύθερης και διμερούς προσαρμογής των αποδοχών και των όρων εργασίας στην επιχειρησιακή ή κλαδική πραγματικότητα και δυναμική, σε παράγοντα μονομερούς μείωσης των αποδοχών και ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων, χωρίς καμία απαίτηση για την αντικειμενική αιτιολόγηση των αντίστοιχων επιλογών.

Η εργοδοτική πλευρά, παγιδευμένη στην αντιαναπτυξιακή λογική της συρρίκνωσης των αποδοχών, άρα του διαθέσιμου προς κατανάλωση εισοδήματος της πλειοψηφίας του ενεργού πληθυσμού (δηλαδή των μισθωτών του ιδιωτικού και του δημοσίου τομέα), ανατροφοδοτεί το σπιράλ της ύφεσης και σπεύδει να υιοθετήσει αυτοκαταστροφικές επιλογές. Αυτού του είδους η «αξιοποίηση» της συγκυρίας και του νέου συλλογικού εργατικού δικαίου δυναμιτίζουν τις τελευταίες ελπίδες για ανάκαμψη της εγχώριας ζήτησης και εμπλουτίζουν τον άνεργο πληθυσμό με αυτοαπασχολούμενους και εργοδότες.

 Οι πρόσφατες ανατροπές στο δίκαιο των συλλογικών συμβάσεων

Η εργατική νομοθεσία είναι ίσως το πεδίο με τον μεγαλύτερο και ουσιωδέστερο βαθμό απορρύθμισης κατά τη διάρκεια της μνημονιακής διακυβέρνησης της χώρας, τόσο στον στενό όσο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Στα τέλη του 2012 το συλλογικό εργατικό δίκαιο που ίσχυσε μέχρι τα τέλη του 2009 αποτελεί παρελθόν. Στη θέση του έχει εισαχθεί ένα σύστημα συλλογικών διαπραγματεύσεων οι οποίες δεν είναι ελεύθερες και εν πολλοίς καταλήγουν να μην είναι και «διαπραγματεύσεις», τη στιγμή που το περιεχόμενό τους είναι εκ των προτέρων γνωστό και σε μεγάλο βαθμό προαποφασισμένο και δεσμευτικό. Ορισμένες φορές, αυτές οι διαπραγματεύσεις δεν οδηγούν καν σε «συμβάσεις» με την κυριολεκτική έννοια του όρου, κι αυτό για δύο λόγους.

(περισσότερα…)