Μετακατακλυσμιαία μεζεδάκια

kataklismos_mesa

Πηγή: sarant 

Τα σημερινά μεζεδάκια γράφονται μερικές ώρες μετά την πρωτοφανή νεροποντή που έπνιξε το Λεκανοπέδιο, οπότε εύλογα θα τα πούμε μετακατακλυσμιαία. Τις φράσεις τις σχετικές με τη δυνατή βροχή τις είχαμε συζητήσει πριν από κανα μήνα περίπου, και ως απόρροια εκείνου του πρώτου άρθρου είχα ανεβάσει κι ένα δεύτερο, ειδικά για τις φονικές πλημμύρες του 1961. Κάποιος ειδικός είπε ότι η χτεσινή βροχή ήταν η χειρότερη από το 1961, αλλά αυτό δεν το ξέρω -πάντως, δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί τέτοια ένταση. Προχωράμε όμως στη συγκομιδή της εβδομάδας.

220213151412_2282

Το πρώτο μεζεδάκι δεν μπορώ να το τεκμηριώσω γραπτώς, αλλά το άκουσα με τ’ αυτιά μου και μου το επισήμαναν και άλλοι. Σε δελτίο ειδήσεων του Σκάι αυτής της εβδομάδας, μετά την επίθεση στις Σκουριές, ο Τάσος Τέλλογλου, που κλήθηκε να αναλύσει τι συμβαίνει, εξήγησε ότι “οι αντιδράσεις για τα ορυχεία χρυσού στη Χαλκιδική οφείλονται στην προσδοκία των κατοίκων ότι θα πέσει η αξία των ακινήτων τους. Προσδοκία όμως, σύμφωνα με τα ελληνικά που ξέρουμε, και σύμφωνα με τα λεξικά, είναι η αναμονή με ελπίδα για κάτι θετικό (ορισμός από το ΛΚΝ, παρόμοια στον Μπαμπινιώτη). Λέτε οι κάτοικοι να ελπίζουν πως θα πέσει η αξία της περιουσίας τους; Τίποτα δεν αποκλείεται βέβαια, αλλά η λογική λέει πως μάλλον θα φοβούνται ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Μακάρι όμως να ήταν αυτό το μοναδικό φάουλ στην δήθεν αντικειμενική ανάλυση του κ. Τέλλογλου.

Και από τον Τ. Τέλλογλου στον Αλ. Παπαχελά, που νομίζω ότι συνεργάζονται κιόλας σε τηλεοπτικά και άλλα εγχειρήματα. Μας έχει συνηθίσει σε αγγλισμούς ο κ. Παπαχελάς, αλλά εδώ δεν πρόκειται γι’ αυτό, αλλά για σκέτη ασάφεια -διαβάστε και κρίνετε, από άρθρο της περασμένης εβδομάδαςΤον δικό τους ιστορικό ρόλο έπαιζαν βέβαια και τα συνδικάτα, τα οποία ήλεγχαν τα κόμματα και λειτουργούσαν ως πολιορκητικοί κριοί κάθε φορά που έπρεπε να πάρουμε μια κρίσιμη απόφαση. Κορυφαίο παράδειγμα, η τραγωδία της μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού επί Σημίτη, η οποία τορπιλίσθηκε εκ των έσω. Και ρωτάω εγώ: ποιος έλεγχε ποιον; Τα συνδικάτα ασκούσαν έλεγχο πάνω στα κόμματα ή τα κόμματα πάνω στα συνδικάτα; Από τη δομή της φράσης (σκυλάκι δάγκωσε παιδάκι) φαίνεται πως τα συνδικάτα ασκούσαν έλεγχο πάνω στα κόμματα, όμως από τη γνώση που έχουμε για τα πράγματα και κυρίως για τον αρθρογράφο εικάζουμε πως ήθελε να γράψει ότι τα συνδικάτα βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των κομμάτων. Να προσέξουμε ότι η γλώσσα, που δεν ανέχεται την ασάφεια, έχει μηχανισμούς για να φανερώνει το σωστό νόημα. Η φράση του κ. Παπαχελά, σε κανονικά ελληνικά, είναι: Τον δικό τους ιστορικό ρόλο έπαιξαν τα συνδικάτα, που ελέγχονταν από τα κόμματα… ή, με τη σοφή επανάληψη του προκλιτικού: τα συνδικάτα, που τα έλεγχαν τα κόμματα και λειτουργούσαν… Φαίνεται όμως ότι τύποι όπως το ήλεγχαν στομώνουν τη ζωντανή αίσθηση της γλώσσας.

Στο επόμενο θεματάκι αξίζει να αφιερωθεί χωριστό άρθρο, αλλά, προς το παρόν ας αρκεστούμε στην περιπτωσιολογία. Ίσως υπάρχει κάτι που λέγεται “γοητεία του ωμέγα”, ίσως είναι αναμενόμενο αφού στα νέα ελληνικά οι τύποι αυτοί διατηρούνται μόνο με ενέσεις, πάντως είναι πάρα πολλοί όσοι γράφουν λάθος τους λόγιους τύπους της γενικής των επιθέτων σε -ύς, που κανονικά γράφονται σε -έος: βαρέος τύπου, ας πούμε, ή βαθέος κράτους. Πολύς κόσμος τα γράφει σε -έως, λες κι είναι επιρρήματα (το φέρει βαρέως, ας πούμε). Τελευταίο κρούσμα, σε άρθρο της Λιάνας Κανέλλη στον Ριζοσπάστη της περασμένης Κυριακής, όπου διαβάζω: “του βαθέΩς ελληνικού κράτους”.

Στο ίδιο φύλλο διαπιστώνω ότι ο τρόμος της διπλής άρνησης (η οποία, στα νέα ελληνικά, είναι απολύτως νόμιμη ή πιο σωστά υποχρεωτική σε ορισμένες περιπτώσεις) έφτασε και στα αριστερά: Η Νότια Αφρική … επιχειρεί να αναβαθμίσει το ρόλο της, μόνο που αυτό καμία σχέση έχει με τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού. Το “καμία σχέση έχει” δεν είναι ελληνικά, είναι σπασμένα περσικά. Ή θα πεις “ουδεμία σχέση έχει” ή “καμία σχέση δεν έχει”. Εξίσου κωμικός είναι και ο αντίστροφος τραγέλαφος (ελαφότραγος;), το “ουδεμία σχέση δεν έχει”.

gay-agenda2Το είδα στο φέισμπουκ και γέλασα. Αν δεν το έχετε δει, ίσως σας αρέσει.

Η φωτογραφία αριστερά πρέπει να είναι αυθεντική, και φαντάζομαι ότι προέρχεται από επαρχιακή αμερικάνικη εφημερίδα, όπου μια κυριούλα παραπονιέται ότι στην εκπαίδευση προβάλλονται τα γκέι πρότυπα ή κάτι τέτοιο, αφού, φανταστείτε, ο εγγονός της στο μάθημα της φυσικής ιστορίας διδάχτηκε για… χόμο σάπιενς!

Πράγμα που μου θύμισε κάτι που είχα διαβάσει πριν από πολλά χρόνια σε μια γαλλική εφημερίδα, όπου μια γαλλική μικρή βιομηχανία που έκανε πολλές δουλειές με την Αμερική είχε κάνει αίτηση να μετονομαστεί η οδός στην οποία βρισκόταν το εργοστάσιό της, διότι εξαιτίας του ονόματος έχανε πελάτες.

Τι συνέβαινε; Η εταιρεία ήταν εγκατεστημένη σε μια βιομηχανική περιοχή υψηλής τεχνολογίας, όπου όλοι οι δρόμοι είχαν τα ονόματα διάσημων επιστημόνων, ως επί το πλείστον Γάλλων, και της είχε τύχει ο Gay Lussac, και οι πουριτανοί Αμερικάνοι πελάτες, που έτσι κι αλλιώς θεωρούν ελαφρώς έκφυλους τους Γάλλους, ενοχλιόνταν πολύ από το “Gay”. Μπορεί βέβαια να είναι ανέκδοτο και να μην συνέβη ποτέ, πάντως το διάβασα.

Και κοντά σε όλα αυτά, να κι ο εμίρης του Κατάρ που εκδήλωσε ασυνήθιστα γούστα, αν πιστέψουμε τον τίτλο του άρθρου σε ειδησεογραφικόν ιστότοπο: Ο Εμίρης για την αγορά ελληνικού νησιού: Ψάχνεται για μαζοχιστές!Διαβάζοντας βέβαια το άρθρο καταλαβαίνουμε ότι δεν ψάχνεται για μαζοχιστές ο εμίρης, αλλά αφού απογοητεύτηκε από τη δύστροπη Δασική Υπηρεσία που δεν τον άφηνε να χτίσει ό,τι και όπως το ήθελε στα νησάκια που σκεφτόταν να αγοράσει (και που ήταν χαρακτηρισμένες δασικές εκτάσεις), τα βρόντηξε στο τέλος, άρα “Ψάχνετε για μαζοχιστές” στον τίτλο.

Στην ουσία του άρθρου δεν παίρνω θέση, αν δηλαδή έπρεπε να κάνει τα στραβά μάτια ο δασάρχης για να μη φύγει ο εμίρης κι αν ήταν υπερβολικές οι αξιώσεις του δασαρχείου. Πάντως, δεν είδα πουθενά να καταγγέλλεται η στάση του δασάρχη (π.χ. από τον κ. Πορτοσάλτε), οπότε μάλλον ο εμίρης ήθελε να χτίσει την Άρτα και τα Γιάννενα.

Είπαμε πιο πάνω για τη γοητεία του ωμέγα και για τον τρόμο της διπλής άρνησης, υπάρχει όμως κι άλλο ένα σύμπτωμα στα γραπτά μας μέσα που θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε “γοητεία του διπλού λάμδα” (ή, αντίστροφα, φόβο για το μονό λάμδα). Εννοώ ότι, όταν ο δημοσιογράφος (και γενικά ο γραφιάς) έχει ένα από εκείνα τα άτιμα ρήματα σε  -λλω (π.χ. επιβάλλω, αμφιβάλλω και γενικώς τα σύνθετα του βάλλω), αντί να σκεφτεί μισό λεπτό και να βρει αν πρέπει να βάλει ένα ή δύο λάμδα, πολλές φορές βάζει αυτομάτως δύο, ίσως επειδή πιστεύει ότι “το πολύ δεν βλάφτει”. Το αντίστροφο λάθος, δηλαδή μονό λ ενώ χρειάζονται δύο, είναι πολύ σπανιότερο, ή τουλάχιστον αυτό το συμπέρασμα έχω βγάλει από τις παρατηρήσεις μου. Παράδειγμα, σε πρόσφατο άρθρο του (υπό παραίτηση, έστω) προέδρου Θάνου Τζήμερου, όπου “Διότι καθώς έχει καταρρεύσει ο ιδιωτικός τομέας μαζί με τα περισσότερα νοικοκυριά, τα φορολογικά έσοδα του Δημοσίου θα καταρρεύσουν κι αυτά. Και τότε, επειδή το κόστος της χρεωκοπίας της Ελλάδας είναι πια πολύ μεγάλο για την Ευρωζώνη, οι δανειστές θα επιβάλλουν ανώτατο ύψος εξόδων του Δημόσιου Τομέα.” Θα επιβάλουν, βέβαια. Και ο τρόπος για να βρούμε ποιο είναι το σωστό είναι να αντικαταστήσουμε το μπελαλίδικο ρήμα με ένα συνώνυμό του· εδώ, “θα εφαρμόσουν ανώτατο ύψος”, άρα στιγμιαίο, άρα ένα λάμδα.

elora19-2-13Έφυγε χτες από τον μάταιο τούτο κόσμο ο δημοσιογράφος Γρηγόρης Μιχαλόπουλος, εκδότης της εφημερίδας Ελεύθερη Ώρα, γνωστός από τις ποικιλόμορφες σχέσεις του με την εκκλησία και την ακροδεξιά. Για τους αποθανόντες aut nihil aut bene, έλεγαν οι Ρωμαίοι, δηλαδή αν δεν έχεις να πεις κάτι καλό καλύτερα μη λες τίποτα. Προσπάθησα αρκετά να βρω κάτι καλό και τελικά τα κατάφερα. Η εφημερίδα του διακρινόταν για τους πρωτότυπους πρωτοσέλιδους τίτλους της, άλλοτε με τολμηρά λογοπαίγνια (μερικά πετυχημένα) κι άλλοτε με αποκλειστικές ειδήσεις που καμιά άλλη εφημερίδα δεν είχε προλάβει να δημοσιεύσει, όπως το πρωτοσέλιδο της περασμένης Τρίτης το οποίο αποκαλύπτει ότι “εβραιομασόνοι δολοφόνησαν Λίνκολν και Κένεντι!”, απτό παράδειγμα του τι εννοούν οι Αμερικάνοι όταν λένε breaking news.

Και θα κλείσω με μια αυτοδιαφημιστική αναγγελία που σε λίγο θα χάσει την επικαιρότητά της. Σε λίγη ώρα, και συγκεκριμένα λίγο μετά τις 11.15 σήμερα (23.2) το πρωί, θα μιλήσω για λίγο στο ραδιόφωνο του Σκάι. Βέβαια, κι αν δεν το προλάβετε ζωντανό, δεν έχασε η Βενετιά βελόνι: οι εκπομπές αποθηκεύονται, οπότε θα βάλω το λινκ.

http://sarantakos.wordpress.com/2013/02/23/meze-54/

Advertisements
Explore posts in the same categories: Νίκος Σαραντάκος

Ετικέτες: , , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: