Από την Δανία του Νότου στα γνώριμα Βαλκάνια…Πάσχος Λαζαρίδης

chemin_sinueux

Πηγή: antapoCRISIS

«Τώρα φτιάχνεται το αναπτυξιακό μοντέλο της επόμενης δεκαετίας», δήλωσε με στόμφο ο Αντώνης Σαμαράς την περασμένη Παρασκευή στο Υπουργικό Συμβούλιο. Λίγους μήνες πριν μπούμε στο μνημόνιο ο προηγούμενος εκλεγμένος μνημονιακός Πρωθυπουργός είχε εξαγγείλει τη δημιουργία της Δανίας του Νότου. Και οι δύο ακούγονται σήμερα τραγικοί.

Ειδικά η δήλωση Σαμαρά δεν έχει απλά οικονομικό χαρακτήρα. Δεν είναι μια δήλωση που αφορά τις επενδύσεις. Είναι μια δήλωση που υποδηλώνει την ταυτότητα, τις επιδιώξεις και το «όραμα» της αστικής τάξης στην Ελλάδα.

Την τελευταία περίοδο πλήθυναν οι παρεμβάσεις και οι αντιπαραθέσεις για την «ανάπτυξη». Αρχικά είχαμε τους πανηγυρισμούς Σαμαρά για τα κατορθώματα της διαπραγμάτευσής του για το νέο ευρωπαϊκό πακέτο χρηματοδότησης 2014-2020. Η νικηφόρα φιλολογία περί ΕΣΠΑ κορυφώθηκε με τον διορισμό ειδικού αρμόδιου υφυπουργού για την διαχείρισή τους. Εξαγγέλθηκε ταυτόχρονα ο περιορισμός των εργατικών και συνδικαλιστικών αγώνων και κατ’ επέκταση της δημοκρατικής λειτουργίας διότι κάτι τέτοια στέκονται εμπόδιο στις επενδύσεις που θα φέρουν ανάπτυξη. Χθες το ΠΑΣΟΚ κατέθεσε την δικιά του πρόταση 7 σημείων για την παραγωγική ανασυγκρότηση. Από κοντά και η ακατάσχετη μπουρδολογία ειδησεογραφικών blog αλλά και εκδοτικών συγκροτημάτων, για τον Εμίρη του Κατάρ που ήθελε να αγοράσει δύο νησιά κοντά στην Ιθάκη για να χτίσει παλάτια, αλλά δεν τον άφησε η γραφειοκρατία του Δήμου Κεφαλονιάς που έχει χαρακτηρίσει την περιοχή δασική έκταση. Είχε προηγηθεί η μετατροπή μιας καυστικής σατιρικής ανάρτησης από το διαδίκτυο (που εμφανώς στερούνταν σοβαρότητας) σε έγκριτο τηλεοπτικό ρεπορτάζ του έγκριτου ΑΝΤ-1 που διαπίστωνε την αλλαγή του επιχειρηματικού κλίματος στην Ελλάδα.

Επ’ αυτών ορισμένες παρατηρήσεις:

1. Το πρόβλημα της ανάπτυξης ή με όρους Σαμαρά, «ποιο θα είναι το αναπτυξιακό μοντέλο της επόμενης δεκαετίας», είναι πεδίο αντιπαράθεσης για το ποιος και με ποια κοινωνική συμμαχία θα ηγεμονεύσει στην ελληνική κοινωνία. Έχει σχέση με το μεροκάματο – και άρα θα όφειλε πρώτη να το σηκώσει η αριστερά και οι εργαζόμενοι- αλλά έχει σχέση και με την δημιουργία ελπίδας και θετικής προσμονής για έναν τόπο που ερημώνει.

2. Ο τρόπος που αναδεικνύει το θέμα αυτό η αστική τάξη δείχνει την ποιότητά της και το «βάθος» της. Ξεφτίλα και γλύψιμο για το παλάτι του Εμίρη σε μια βραχονησίδα έξω από την Ιθάκη που καμία ανάπτυξη δεν θα προσέφερε, ούτε σχετίζεται με κάποιο αναπτυξιακό μοντέλο. Ανάδειξη των μεταλλείων της Χαλκιδικής σαν παράδειγμα ανάπτυξης και επενδύσεων, όταν είναι γνωστό ότι θα δώσει δουλειά σε μερικές εκατοντάδες οικογένειες της περιοχής με ανυπολόγιστες όμως περιβαλλοντικές ζημιές στην υπόλοιπη περιοχή, αλλά και μεσοπρόθεσμες ζημιές στο ελληνικό δημόσιο, αφού μια ολόκληρη περιουσία χαρίστηκε για λίγα ψίχουλα σε μια Καναδική εταιρεία και στον Μπόμπολα. Θρήνος για το πόσοι Γερμανοί τουρίστες θα έρθουν λιγότεροι και πανηγύρια για το πόσοι Ρώσοι θα έρθουν αυτό το καλοκαίρι στις ελληνικές θάλασσες. Και βέβαια φλυαρία για το εξαιρετικά μειωμένο ΕΣΠΑ που στην πραγματικότητα υποκαθιστά τις κρατικές δαπάνες που πλέον κατευθύνονται στην αποπληρωμή του χρέους. Πέρα από τα παχιά λόγια του Σαμαρά η αστική τάξη είναι εξαιρετικά φτωχή σε αναπτυξιακά οράματα. Δεν έχει όραμα, σχέδιο, πολιτική για την «ανάπτυξη». Σε βαθμό τραγικό. Η μία πλευρά της πολιτικής τους είναι το λαϊκό «ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας». Ο ραγιαδισμός είναι η άλλη πλευρά. Περιμένουμε τους Εμίρηδες, τις γερμανικές εκλογές, του Κινέζους, τους Ρώσους, τις ΗΠΑ, τους «επενδυτές» που πριν λίγους μήνες καταγγέλλαμε αδυσώπητες αγορές που χρεοκόπησαν τη χώρα. Με τον πιο χυδαίο τρόπο η προτροπή στην κοινωνία είναι «σκύψτε, για να προσελκύσουμε επενδυτές». Καμία πρόταση, κανένα σχέδιο, κανένας προσανατολισμός σχετικά με το τι μπορούμε να κάνουμε με την αγροτική μας παραγωγή, τι μπορούμε να κάνουμε για να αναπτύξουμε την ανατιναγμένη βιομηχανία, την ανύπαρκτη τεχνολογική καινοτομία κοκ.

3. Έχει σημασία να επιμείνουμε για το τι σόι πειραματόζωο είναι η Ελλάδα. Για ποιο «αναπτυξιακό μοντέλο» μιλάει ο Σαμαράς. Η Ελλάδα θα αποτελέσει παράδειγμα προς εξαγωγή στην υπόλοιπη ευρώπη, όσον αφορά το ξεθεμελίωμα κάθε προστασίας της εργατικής δύναμης. Αυτό είναι το πρώτο στοιχείο. Άλλες φορές μιλάμε για Κινεζοποίηση. Πέρα όμως από τους όρους, είναι αμφίβολο αν στην Ελλάδα θα επιχειρηθεί μια ανάπτυξη «ασιατικού τύπου», με απελευθερωμένες αγορές, ανοιχτή οικονομία και παρουσία άμεσων ξένων επενδύσεων, επιστροφή παραγωγικών μονάδων λόγω φτηνής εργατικής δύναμης και έκρηξης εξαγωγών. Το ανάποδο συμβαίνει. Πάμε σε ερήμωση και εγκατάλειψη, σε μια χώρα Βαλκανικού τύπου όπως αυτές διαμορφώθηκαν μετά το 1991, μετά την «απελευθέρωσή τους» από τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Η Βουλγαρία ή η Ρουμανία είναι το μοντέλο και όχι προφανώς η Κίνα ή η Ταϊβάν. Ανεξάρτητα αν οι μισθοί θα είναι Ασιατικοί, η οικονομία και η παραγωγή θα παραπέμπουν σε νεκροταφείο. Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα είτε του τουρισμού, είτε των ενεργειακών κόμβων, είτε των εμπορικών περασμάτων θα παίζουν τον ρόλο τους στα χέρια Κινέζων, Γερμανών, Ρώσων, Αμερικάνων. Αλλά η συνολική εικόνα θα είναι ερήμωση και όχι η – έστω νεοφιλελεύθερου τύπου – ανάπτυξη, επενδύσεων κοκ.

4. Στην πορεία αυτή στοχοποιείται ο αντίπαλος, ο εχθρός της ανάπτυξης, το εμπόδιο στις επενδύσεις. Η αριστερά, οι εργατικές και οι λαϊκές κινητοποιήσεις, οποιοδήποτε προστατευτικό μέτρο της ανθρώπινης ζωής, αλλά και της φύσης. Δεν επιχειρείται μόνο η συντριβή του εργατικού κινήματος για να δρα ανενόχλητα το κεφάλαιο. Επιχειρείται η συνολική συντριβή της αριστεράς και ακόμα παραπέρα, οποιουδήποτε δικαιώματος θυμίζει κράτος δικαίου και αλήστου μνήμης «ευρωπαϊκού κεκτημένου». Από το δικαίωμα στην απεργία, μέχρι την προστασία ενός δάσους. Δεν είναι τυχαίο ότι στην εν λόγω «αναπτυξιακή μανία» υπερ του ιδιωτικού κεφαλαίου πρωτοστατεί η φασιστική – κατά τ’ άλλα «πατριωτική» και «αντισυστημική»- Χρυσή Αυγή.

5. Η ανάπτυξη ποτέ δεν ήταν ουδέτερη έννοια. Δεν πρόκειται για μια πίτα που όσο μεγαλύτερη είναι τόσο μεγαλύτερο θα είναι και το ψίχουλο που θα προσδοκά η εργατική τάξη. Αυτές οι αντιλήψεις είναι καλές για να τις πιπιλίζει ο Πορτοσάλτε αλλά δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Γιατί ακόμα κι αν στις μέρες της ανάπτυξης οι εργαζόμενοι έπαιρναν λίγα ψίχουλα συγκρινόμενα με τη σημερινή επιχείρηση εξόντωσής τους, αυτή ακριβώς η ανάπτυξη έφερε τα πράγματα εδώ που τα έφερε. Ήταν εθνικά, ταξικά, κοινωνικά στιγματισμένη. Η ΟΝΕ, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, η εξόρμηση στη Βαλκανική, καθόρισαν το αναπτυξιακό πρότυπο του εκσυγχρονισμού. Η τότε πιστωτική επέκταση δημιούργησε το χάσμα στο ισοζύγιο και την αναπότρεπτη καταστροφή. Η πορεία της Ελλάδας προς τον γκρεμό του χρέους ήταν αναπόφευκτη. Ακόμα κι αν υποθέσουμε ως αφελείς ότι η κατά Σαμαρά ανάπτυξη περπατήσει, κανένα πρόβλημα δεν θα λύσει όσο η χώρα και η οικονομία παραμένει δέσμια ενός μοντέλου εξαρτημένου και μεταπρατικού. Αυτό, ανάποδα, σημαίνει ότι υπάρχει πλήθος ρήξεων και ανατροπών που πρέπει να ετοιμάσει και να προχωρήσει μια κυβέρνηση Αριστεράς στο κεφαλαιώδες ζήτημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης. Φυσικά σε μια περίοδο που μέχρι και ο Βενιζέλος εξαγγέλλει «μέτρα παραγωγικής ανασυγκρότησης», τότε και η Αριστερά δικαιούται να φλυαρεί υποκριτικά για την ανάπτυξη που θα έρθει με δάνεια των δανειστών και για παραγωγικό μοντέλο που θα συγκροτηθεί με νόμισμα Βερολίνου και όχι Αθηνών.

6. Αν η ανάπτυξη, η έξοδος από την κρίση, το ξεπέρασμα της ύφεσης, ή αλλιώς το αναπτυξιακό μοντέλο της επόμενης δεκαετίας αποτελέσει σημείο αντιπαράθεσης για την ηγεμονία ανάμεσα στην αριστερά και στην δεξιά, η αριστερά ξεκινάει με τους χειρότερους όρους. Το ΚΚΕ δεν ενδιαφέρεται παρά μόνο για τη λαϊκή εξουσία, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων την μεταπολεμική απόπειρα του λαϊκού κινήματος να οριοθετήσει έναν άλλο δρόμο απέναντι στο σχέδιο Μάρσαλ της μετεμφυλιακής αστικής τάξης. Ο ΣΥΡΙΖΑ εγκλωβισμένος στο πλαίσιο της ΕΕ, αποδέχεται την ηγεμονία του αντιπάλου αναπαράγοντας ανεδαφικές και ενίοτε ανατριχιαστικές τοποθετήσεις. Το νέο σχέδιο Μάρσαλ, ο ούριος άνεμος Ολάντ, ο αλά Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δρόμος του Ομπάμα, η φαντασίωση ότι στις ΗΠΑ αναβιώνει η πάλαι ποτέ κοινωνικά ευαίσθητη σοσιαλδημοκρατία, είναι ορισμένα μόνο από τα μαργαριτάρια.

Το ερώτημα είναι αν πέρα από τους παραμορφωτικούς φακούς των ηγεσιών της, στην Αριστερά μπορεί να γειωθεί και να ξεκινήσει ουσιαστικά η συζήτηση και ο προβληματισμός για το Σχέδιο Β, που κωδικά αποτυπώνει τον άλλο δρόμο: Της πραγματικής διεξόδου, της αποχώρησης από την Ευρωζώνη, της κοινωνικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης, της ανεξαρτησίας, με το λαό νοικοκύρη -και όχι νοικοκυραίο- στον τόπο του.

Είναι απολύτως ώριμη η συζήτηση για ένα αριστερό μεταβατικό πρόγραμμα, για μια πρόταση της αριστεράς για μια τέτοια διαφορετική πορεία. Το βασικό ερώτημα που θα έχει να απαντήσει είναι ποιο κράτος, ποιος προσανατολισμός, με ποια οικονομία, με εξάρτηση ή ανεξαρτησία, υπέρ ποιων τάξεων. Με ποια δημόσια χρηματοδότηση, με ποιες δημόσιες επενδύσεις, με ποιο νόμισμα, με ποιες τράπεζες. Ένα τέτοιο πρόγραμμα απαιτεί πλατιά πολιτικά μέτωπα, αλλά και ένα λαό που να έχει περιεχόμενο για να εμπνευστεί για το δικό του δρόμο, για το δικό του «αναπτυξιακό μοντέλο».

Και επειδή ο Γκράμσι έγινε «ξαφνικά» επίκαιρος, καιρός είναι να αναζητήσουμε την ηγεμονία στην πολιτική ουσία και όχι στις δημοσκοπήσεις ή τις τηλεοπτικές και κοινοβουλευτικές ατάκες.

http://antapocrisis.gr/index.php/2012-04-24-19-38-44/item/675

Advertisements
Explore posts in the same categories: Πολιτική

Ετικέτες: , , , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: