Αρχείο για Μαρτίου 4, 2013

Πέτρος Παπακωνσταντίνου:»Η κρίση, η αριστερά, η εξουσία-Η μεγάλη πρόκληση»

Μαρτίου 4, 2013

papakon_p

Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου »Η ΚΡΙΣΗ, Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, Η ΕΞΟΥΣΙΑ-Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ» Εκδ.ΛΙΒΑΝΗ,2013

proklisiΜπορεί η Αριστερά να βγάλει την Ελλάδα από το σκοτεινό τούνελ της οικονομικής καταστροφής και της εθνικής υποβάθμισης, όπου την οδήγησαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα του Πέτρου Παπακωνσταντίνου και επιχειρεί να το απαντήσει στα έξι κεφάλαια του νέου του  βιβλίου του , το οποίο είναι αφιερωμένο  στην μνήμη του Κώστα Τζιαντζή.

Διαβάζουμε στο βιβλίο

»Σήμερα , βαδίζουμε προς ένα καινούριο σταυροδρόμι, που μας υποχρεώνει να επιχειρήσουμε μια ανατροπή πολύ μεγαλύτερη από οτιδήποτε επιχείρησαν ή και διανοήθηκαν να επιχειρήσουν οι προηγούμενες γενιές, τουλάχιστον μέχρι τον εμφύλιο. Οι δυσκολίες είναι προφανείς και οι δυνάμεις μας παραμένουν για την ώρα ασύντακτες, αλλά το αγώι ξυπνάει τον αγωγιάτη. Οι μεγάλες ανατροπές, οι εξεγέρσεις, οι επαναστάσεις δεν είναι έργο ξεχωριστών ανθρώπων, αλλά των συνηθισμένων ανθρώπων του μόχθου, οι οποίοι, σε εντελώς ασυνήθιστες εποχές, γίνονται ικανοί για εντελώς ασυνήθιστα πράγματα. Είναι η εποχή όπου οι καταναλωτές τηλεοπτικών ειδήσεων  γίνονται παραγωγοί ιστορικών γεγονότων, βγαίνοντας από τα ατομικά καταφύγια, στο δημόσιο χώρο της αλληλεγγύης και της συλλογικής ελπίδας. Είναι η εποχή όπου τα αδύνατα γίνονται δυνατά, όπου οι νικημένοι του χθες γίνονται οι νικητές του αύριο, όπου το σμήνος των μελισσών τρελαίνει το παχύδερμο, η Κοκκινοσκουφίτσα τρώει τον κακό λύκο και το »ποτέ» γίνεται τώρα! Είναι η δική μας εποχή!»

Περιεχόμενα

Εισαγωγή

1.Το ευρωπαϊκό όνειρο γίνεται εφιάλτης

2.Η αγωνία του κεφαλαίου

3.Αλλαγές στον κόσμο της εργασίας

4.Ο ιστορικός ορίζοντας του κομμουνισμού

5.Το ενιαίο μέτωπο

6.Λαϊκή δημοκρατική ανατροπή

Επίλογος

Βιβλιογραφία

(περισσότερα…)

Περικλής Κοροβέσης:Η αδιαφορία είναι συνενοχή

Μαρτίου 4, 2013

55417-korovesisdfposdfaipudsfhjsd

Πηγή: TVXS

Ο Αρθουρ Κέσλερ δεν ήταν μόνο ένας μεγάλος συγγραφέας και στοχαστής. Ηταν αυτόπτης μάρτυς σε πολλά μεγάλα συμβάντα που διαδραματίστηκαν τον περασμένο αιώνα. Εγραφε σε πολλές γλώσσες, είχε ζήσει σε όλη την Ευρώπη και εργαζόταν ως πολεμικός ανταποκριτής. Ηδη από τη δεκαετία του 1930 είχε γίνει γνωστός διεθνώς και τα άρθρα του είχαν απόλυτο κύρος. Ενα από αυτά δημοσιεύτηκε στους «New York Times» το 1944. Εκεί μιλούσε για τα φρικτά εγκλήματα των ναζί. Εκτελέσεις αιχμαλώτων στη Γαλλία, ομαδικοί τάφοι στην Πολωνία, για τα Ολοκαυτώματα των Εβραίων, Σλάβων, Τσιγγάνων, ομοφυλοφίλων και τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς από πείνα στην Ελλάδα, με πρώτο θύμα τα παιδιά.

Θα περίμενε κανείς πως αυτό το άρθρο θα έκανε σάλο. Η εφημερίδα ήταν έγκυρη και είχε μεγάλη κυκλοφορία. Το 90% των Αμερικανών και των Αγγλων δεν πίστεψαν τις καταγγελίες του Κέσλερ. Τις θεώρησαν προπαγανδιστικό υλικό. Να σημειώσουμε πως τα δύο τελευταία χρόνια του πολέμου, οι σύμμαχοι είχαν πάψει να μιλούν για ναζισμό. Μετά τον πόλεμο όλες οι καταγγελίες του Κέσλερ επιβεβαιώθηκαν. Και το ερώτημα που μπαίνει είναι: Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους τόσο αδιάφορους για τη συμφορά του άλλου; Ο Κέσλερ λέει το ίδιο πράγμα ποιητικά: «Είδα όνειρο. Κάποιοι με μαχαίρωνων στον δρόμο και ούρλιαζα από τους πόνους. Φώναζα απεγνωσμένα βοήθεια. Δίπλα περνούσαν άνθρωποι καλαμπουρίζοντας και γελώντας. Κανείς δεν με κοίταξε».

Ο Β” Παγκόσμιος Πόλεμος άρχισε με ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Με τη γενοκτονία στην Πολωνία. Και τελείωσε με ένα άλλο έγκλημα. Τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. 60 με 70 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους (μπορεί και παραπάνω, γιατί στην Κίνα και την ΕΣΣΔ δεν μετρούσαν σχολαστικά τους νεκρούς). Ολη η ανθρωπότητα περίμενε, μετά τη φρίκη που έζησε, πως το μέλλον θα ήταν ειρηνικό και θα ζούσε με ευημερία και ευτυχία. Προσδοκία που διαψεύστηκε. Οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τον πόλεμο για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, έκαναν και την ειρήνη. Αλλά τα συμφέροντά τους ήταν πάντα τα ίδια: το κέρδος. Και η ευημερία και η ειρήνη είναι ακόμα προσδοκία και οι άνθρωποι μένουν πάντα αδιάφοροι.

(περισσότερα…)

15 χρόνια Αυτόνομο Στέκι

Μαρτίου 4, 2013

Layout 1

1998-2013 – 15 χρόνια Αυτόνομο Στέκι

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

Παρασκευή 8/3, 20.00 Εκδήλωση- Συζήτηση “15 χρόνια Αυτόνομο Στέκι:  από τους αυτοδιαχειριζόμενος χώρους στις κοινότητες αγώνα”

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: Αυτόνομο Στέκι

Σαββάτο 9/3 23.00 Μασκέ Party

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: Αυτόνομο Στέκι

Δευτέρα 11/3 20.30 προβολή της ταινίας “Ματέ και πηλός” της κιν/κής κολεκτίβας Ak Kraak 

(περισσότερα…)

Ιταλία: Εκλογικό τσουνάμι εναντίον λιτότητας και ευρώ -Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Μαρτίου 4, 2013

rvlino-tsunami

 Πηγή:http://prin.gr/

ppapaconΠολιτικό σεισμό στην Ιταλία και τσουνάμι σε ολόκληρη την ευρωζώνη προκάλεσε το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της περασμένης Κυριακής και Δευτέρας. Και μόνο το γεγονός ότι άνω του 55% των πολιτών υπερψήφισε κόμματα που κατέβηκαν στις εκλογές με συνθήματα εναντίον της «γερμανικής Ευρώπης» και του ευρώ αποτελεί πραγματικό κόλαφο για τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο.

Πολύ περισσότερο, που το ράπισμα προέρχεται όχι από κάποια μικρή και αδύναμη χώρα της ιμπεριαλιστικής περιφέρειας, αλλά από μια ισχυρή, βιομηχανική χώρα του πυρήνα, μέλος του G7 και ιδρυτικό μέλος των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ο καταστατικός χάρτης των οποίων, άλλωστε, ονομάστηκε «Συνθήκη της Ρώμης». Μια χώρα που αντιπροσωπεύει την τρίτη οικονομία της ευρωζώνης και η οποία, όπως έγραψαν οι Νιου Γιορκ Τάιμς, είναι «πολύ μεγάλη για να χρεωκοπήσει, αλλά και πολύ μεγάλη για να διασωθεί».

Το πιο εντυπωσιακό, αν και υποτιμημένο από τα αστικά μέσα ενημέρωσης, στοιχείο της αναμέτρησης ήταν η συντριβή του μέχρι χθες πρωθυπουργού, Μάριο Μόντι, εκλεκτού της Γερμανίας και των διεθνών χρηματαγορών.

Πρώην σύμβουλος της Γκόλντμαν Σακς και της Κόκα Κόλα, άνθρωπος της διεθνούς τοκογλυφίας, ο Ιταλός «Παπαδήμος» δεν είχε εκλεγεί ποτέ στη ζωή του σε δημόσιο αξίωμα μέχρι τη στιγμή που διορίστηκε στη θέση του πρωθυπουργού μετά τη σχεδόν πραξικοπηματική εκπαραθύρωση του Μπερλουσκόνι από τη Μέρκελ και τους εσωτερικούς της συμμάχους, τον Νοέμβριο του 2011.

Αυτό το ελαττωματάκι προφανώς αντισταθμιζόταν με το παραπάνω από την ιδιότητά του ως στελέχους της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και της Τριμερούς, επιτελικών think tank του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, όπου συναγελάζονται πολιτικοί, ολιγάρχες και διανοούμενοι με ειδίκευση στην καταγγελία των …«θεωριών συνωμοσίας»!

Όχι απροσδόκητα, οι ναυαρχίδες του αστικού Τύπου, στην Ιταλία και στην Ευρώπη –εκείνοι που καυτηριάζουν ως ολέθριο «λαϊκισμό» κάθε φωνή εναντίον της λιτότητας και του ευρώ– δεν βρήκαν τίποτα το μεμπτό και «λαϊκίστικο» στη συνεργασία του Μόντι με τον …Τζιανφράνκο Φίνι, πρώην ηγέτη του …μουσολινικού «Ιταλικού Κοινωνιστικού Κινήματος»!

(περισσότερα…)

Ντανιέλ Γκερέν: »Η φαιά πανούκλα»

Μαρτίου 4, 2013

1-4e51199980Γερμανία 1933: το κίνημα του εθνικοσοσιαλισμού έχει ήδη αναπτυχθεί. Οι Ναζί καταλαμβάνουν την εξουσία. Ο Γκερέν σ΄αυτό το βιβλίο παραθέτει με ένα γλαφυρό τρόπο και με επιτόπιο ρεπορτάζ, τις θέσεις και τις απόψεις τους. Με ρίσκο ακόμη και της ζωής του επισκέπτεται δύο φορές τη Γερμανία. Ιδιαίτερα τη δεύτερη φορά, κάνει το γύρο όλης της Γερμανίας με ποδήλατο, κρύβοντας τα ρεπορτάζ στους σωλήνες του ποδηλάτου του. Τα ρεπορτάζ αυτά δημοσιεύτηκαν το 1933 στη Γαλλία, χάρη στον Λέο Μπλουμ στην εφημερίδα «La Populaire». Πρόκειται για την αρχή του βιβλίου «Fascisme et grand capital» που κυκλοφόρησε το 1933.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Ντανιέλ Γκερέν: Η φαιά πανούκλα – Διαβάστε το

 

(περισσότερα…)

Διημερίδα:Ερμηνεύοντας την ιστορική εμπειρία του φασισμού στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση

Μαρτίου 4, 2013

MDG : Gender violence against women : International Day Against Gender Violence

Διημερίδα στη Φιλοσοφική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών  

13, 14 Μαρτίου 2013

AULA, Κτίριο Φιλοσοφικής Σχολής Ζωγράφου

http://historymeetings.blogspot.gr/

Η διημερίδα απευθύνεται στους εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με σκοπό, κατά πρώτο λόγο, την ενημέρωσή τους για τη σύγχρονη επιστημονική συζήτηση γύρω από τη διδασκαλία ιστορικών θεμάτων σχετικών με το φαινόμενο του φασισμού. Κατά δεύτερο λόγο, αποσκοπεί στην ευαισθητοποίησή τους αναφορικά με την αντιμετώπιση αντιλήψεων και πρακτικών, οι οποίες εμφανίζονται στο σχολικό περιβάλλον και αναφέρονται άμεσα ή έμμεσα στο φασισμό, ουδετεροποιώντας ή εξιδανικεύοντάς τον. Ο στόχος είναι ένας ανοιχτός και γόνιμος διάλογος με τους συναδέλφους των άλλων βαθμίδων της εκπαίδευσης και η χρήση των εργαλείων και της μεθοδολογίας, την οποία μας προσφέρει η επιστήμη της ιστορίας, ώστε, συμπλέκοντας την επιστημονική προσέγγιση με τη βιωμένη εμπειρία, να μελετήσουμε το θέμα με σφαιρικότητα και νηφαλιότητα. 

Lycees francaises

Φιλοσοφική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών-175 χρόνια λειτουργίας(1837-2012)-25 χρόνια στην Πανεπιστημιούπολη(1987-2012)

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ, 13 ΜΑΡΤΙΟΥ 2013
Α΄ Συνεδρία
15:00-15:30
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΡΑΜΑΝΩΛΑΚΗΣ (λέκτορας Ιστορίας, ΕΚΠΑ), Το σκεπτικό της διημερίδας
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ
ΑΜΑΛΙΑ ΜΟΖΕΡ, καθ. Γλωσσολογίας, Κοσμήτωρ Φιλοσοφικής Σχολής, ΕΚΠΑ
ΜΑΡΙΑ ΕΥΘΥΜΙΟΥ, αν. καθ. Ιστορίας, Διευθύντρια Τομέα Ιστορίας, ΕΚΠΑ

15:30-16.30:Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ

Πρόεδρος: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΠΑΔΙΑ-ΛΑΛΑ, καθ. Ιστορίας, Αντιπρόεδρος Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας, ΕΚΠΑ 
ΚΩΣΤΑΣ ΡΑΠΤΗΣ (επ. καθ. Ιστορίας, ΕΚΠΑ), Όψεις και εννοιολογήσεις του φασισμού στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου
ΑΝΤΩΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ (καθ. Ιστορίας, ΕΚΠΑ), Είναι ο φασισμός ένα κλειστό ιστορικό φαινόμενο; 

(περισσότερα…)

Αλέν Τουρέν: »Η εργασία θυσιάζεται στον βωμό του κεφαλαίου»

Μαρτίου 4, 2013

img08-0a

Γιάννης Ψυχοπαίδης, Ο πατέρας λείπει στη Γερμανία

12088«Σήμερα ζούμε μια ευθεία σύγκρουση ανάμεσα στην οικονομία και στις πολιτιστικές αξίες», τονίζει στην efsyn.gr/ ο διαπρεπής Γάλλος κοινωνιολόγος, προσθέτοντας ότι απαιτείται αναδιανομή του εθνικού προϊόντος υπέρ της Εργασίας. Υποστηρίζει ότι ζητούμενο για τον 21ο αιώνα είναι «να επανασυνθέσει τη θετική πλευρά του δυτικού κόσμου, που είναι η δημοκρατία, με τη θετική πλευρά του υπόλοιπου κόσμου, ο οποίος προσπαθεί να εξαλείψει τη δυτική ηγεμονία».

»Να βάλουμε τέρμα στην κυριαρχία της οικονομίας» 

Συνέντευξη στον Τάσο Τσακίρογλου

– Η απόσταση που έχει επιβάλει ο χρηματοπιστωτικός τομέας ανάμεσα στα δικά του συμφέροντα και στα συμφέροντα της πλειονότητας του πληθυσμού έχει διαρρήξει τους δεσμούς μεταξύ οικονομίας και κοινωνίας. Πώς μπορούμε να αποκαταστήσουμε αυτούς τους δεσμούς και να θέσουμε υπό έλεγχο την αναρχία του χρηματοπιστωτικού τομέα;

Η εξέλιξη αυτή οφείλεται στη διάρρηξη του βιομηχανικού καπιταλισμού. Ζήσαμε τους τελευταίους δύο τρεις αιώνες σε ένα παγκόσμιο σύστημα παραγωγής που θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε βιομηχανικό καπιταλισμό. Με αυτό εννοούμε ότι το κεφάλαιο χρησιμοποιούνταν ως πηγή χρηματοδότησης για την ανάπτυξη της βιομηχανίας. Αυτό που βλέπουμε ήδη από το 1929, αλλά περισσότερο έντονα τις τελευταίες δεκαετίες, είναι ότι η ρήξη μεταξύ καπιταλισμού και βιομηχανίας οφείλεται στο ότι το κεφάλαιο χρησιμοποιείται για «μη οικονομικές» λειτουργίες. Χρησιμοποιείται για χρηματιστηριακές επενδύσεις και επέκταση της πίστωσης . Και έτσι είναι λιγότερο σημαντικό από τις κερδοσκοπικές δραστηριότητες στην Ευρώπη.

– Ποιες είναι οι συνέπειες αυτού του φαινομένου;

Το κύριο γεγονός παραμένει ότι υπάρχει μια ρήξη μεταξύ του μεγαλύτερου μέρους των χρηματιστηριακών δραστηριοτήτων και της βιομηχανικής παραγωγής. Αυτό είναι το βασικό από τη δική μου σκοπιά: είναι το τέλος της λεγόμενης «βιομηχανικής κοινωνίας». Και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από την τεχνολογική μετάβαση από τη βιομηχανική στη μεταβιομηχανική παραγωγή. Το πρόβλημα είναι ότι οι κοινωνικοί θεσμοί, διά των οποίων το μεγαλύτερο μέρος των χρηματοπιστωτικών πόρων χρησιμοποιείται, έρχονται σε σύγκρουση με τις αξίες του πολιτισμού.

– Υπάρχει διέξοδος απ” αυτό;

Εάν αυτοί οι οικονομικοί πόροι δεν χρησιμοποιούνται πλέον για τη βιομηχανία, την παραγωγή, την κατανάλωση, την επικοινωνία, αυτό σημαίνει ότι δεν λειτουργούν πια ως σύνδεσμος με τις κοινές αξίες. Και τότε υπάρχει ο κίνδυνος ενός πλήρους διαχωρισμού. Ετσι, η μόνη λύση είναι η επιστροφή στις πολιτιστικές αξίες. Τις τελευταίες δεκαετίες ζούμε μια ευθεία σύγκρουση μεταξύ της απο-κοινωνικοποίησης των οικονομικών πόρων από τη μία και των πολιτιστικών αξιών από την άλλη. Υπάρχει μια ευθεία αντίθεση μεταξύ δύο μη κοινωνικών παραγόντων: οικονομικών από τη μία και πολιτιστικών από την άλλη, έτσι ώστε να ζούμε σ” αυτό που εγώ ονομάζω «μετα-κοινωνικές κοινωνίες».

(περισσότερα…)