Αρχείο για 9 Μαρτίου, 2013

Κώστας Λαπαβίτσας: Άλλη πορεία ανάπτυξης

9 Μαρτίου, 2013

1-2-CB5-25-ExplorePAHistory-a0j7r1-a_349

costaslapavitsas.blogspot.gr/

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

Costas-Lapavitsas_54238430922_53389389549_600_396Η αναπτυξιακή πολιτική της τρόικα θα αποδειχθεί αποτυχημένη, όπως αποτυχημένη αποδείχθηκε και η πολιτική της σταθεροποίησης που προκάλεσε την καταστροφική ύφεση. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει άλλη πολιτική που θα μπορούσε να βάλει τη χώρα σε πορεία ταχύρρυθμης ανάπτυξης με κοινωνική δικαιοσύνη.

Η απάντηση είναι ότι υπάρχει. Πριν την περιγράψω συνοπτικά θέλω να πω δυο λόγια για το περιεχόμενο της ανάπτυξης.

Μεγέθυνση και ανάπτυξη

Η ανάπτυξη είναι κάτι πολύ διαφορετικό από την απλή μεγέθυνση της οικονομίας.

Η μεγέθυνση είναι (ή πρέπει να είναι) η συνήθης κατάσταση της καπιταλιστικής οικονομίας, καθώς το κεφάλαιο συσσωρεύεται. Δηλαδή μεγαλώνει το ΑΕΠ, διευρύνεται η εργατική δύναμη, βελτιώνεται η τεχνολογία, αυξάνονται οι επενδύσεις και η κατανάλωση και ούτω καθεξής. Οι κρίσεις είναι αναπόφευκτο στοιχείο αυτής της διαδικασίας.

Η ανάπτυξη προϋποθέτει την μεγέθυνση, αλλά είναι πολύ ευρύτερη έννοια. Εμπεριέχει την κοινωνική αλλαγή, την εξέλιξη των σχέσεων κεφαλαίου εργασίας, την ποιοτική μεταβολή της ικανότητας προς εργασία, την απόκτηση μηχανισμών παραγωγής τεχνολογίας, την δημιουργία πλαισίου εκπαίδευσης και περίθαλψης, την βελτίωση των υλικών συνθηκών της ζωής και ούτω καθεξής.

Συνεπώς η ανάπτυξη είναι εγγενώς σύνθετη και ασταθής διαδικασία που θέτει το περιεχόμενο των κοινωνικών σχέσεων σε συνεχή αμφισβήτηση. Αυτή ακριβώς είναι και η εν δυνάμει ριζοσπαστική της πλευρα. Η ανάπτυξη μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά για τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα, να δημιουργήσει προοπτικές ελευθερίας, όπως σωστά επιχειρηματολόγησε ο Αμάρτυα Σεν.

Η ανάπτυξη είναι λοιπόν το φυσικό πεδίο όπου συγκρούονται και συντίθενται, από τη μια, η μερική αλλαγή και, από την άλλη, η συνολική ρήξη με τον καπιταλιστικό χαρακτήρα της κοινωνίας. Αντιπαρατίθενται και αλληλοτροφοδοτούνται η μεταρρύθμιση και η επανάσταση, για να το θέσουμε με τους όρους της κλασικής μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας.

‘Αρα η ανάπτυξη δημιουργεί συνεχώς δυνατότητες αντικαπιταλιστικής πορείας για την οικονομία και την κοινωνία. Για να υπάρξει όμως αντικαπιταλιστική ρήξη στις ώριμες καπιταλιστικές κοινωνίες, είναι απαραίτητο να υπάρξουν μεταρρυθμίσεις που θα κατατείνουν προς την συνολική αλλαγή έχοντας την υποστήριξη των ευρέων λαϊκών στρωμάτων.

Τέτοιο ρόλο μπορεί να παίξει ένα ‘μεταβατικό πρόγραμμα’ που θα προτείνει μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα λύνουν τα άμεσα κοινωνικά προβλήματα των εργαζομένων και την λαϊκών στρωμάτων, ενώ παράλληλα θα δημιουργούν πεδίο κοινωνικής μεταβολής. Ένα πρόγραμμα που θα μεταβάλλει την κοινωνική ισορροπία υπέρ των φτωχότερων στρωμάτων, ενισχύοντας την οικονομική τους θέση και εξασφαλίζοντας την στήριξη της κοινωνίας γενικότερα.

(περισσότερα…)

Γιώργος Ζαμπέτας (25 Ιανουαρίου 1925-10 Μαρτίου 1992)

9 Μαρτίου, 2013

Κλαίει απόψε ο ουρανός – Πάνος Τζανετής

Μουσική : Γιώργος  Ζαμπέτας.Στίχοι : Γιώργος Μανίσαλης


Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας, Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Ερμηνεύει ο Γ.Ζαμπέτας. Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Ζαμπέτας & Ρία Κούρτη

(περισσότερα…)

Από το βιβλίο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου »Η Μεγάλη Πρόκληση»

9 Μαρτίου, 2013

00009

 «Η Μεγάλη Πρόκληση – Η Κρίση, η Αριστερά, η Εξουσία«εκδ Λιβάνη.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Αθήνα, Ιανουάριος 2013

Η 23η Απριλίου του 2010 έχει καταγραφεί ως αποφράδα ημέρα της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Ανήμερα της ονομαστικής του εορτής, ο Γιώργος Παπανδρέου, με φόντο τη γαλανόλευκη και το ακριτικό Καστελόριζο, ανακοίνωσε την περήφανη απόφασή του να εναποθέσει τις τύχες της πατρίδας του στη «βοήθεια» της Μέρκελ και στην τεχνογνωσία» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Τρία χρόνια αργότερα, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται ακόμη βυθισμένη σ’ ένα σκοτεινό τούνελ, καταδικασμένη σ’ έναν ατέλειωτο εφιάλτη, που κανείς δεν φανταζόταν ότι θα μπορούσε ποτέ να γίνει πραγματικότητα, ούτε και στα πιο ζοφερά του όνειρα.

Ένας στους τέσσερις μισθωτούς κι ένας στους δύο νέους έμεινε χωρίς δουλειά. Όποιος δουλεύει ακόμη, αισθάνεται απολυμένος με αναστολή. Πρωθυπουργοί υπόσχονται, χωρίς ντροπή, χωρίς ενοχές, ότι θα κάνουν ό,τι μπορούν για να υπάρχει τουλάχιστον… ένας εργαζόμενος σε κάθε νοικοκυριό! Το μέσο πραγματικό εισόδημα των μισθωτών έπεσε κατά 40% μέ-σα σε δυόμισι χρόνια. Μοιάζει σαν να ‘ταν χθες ακόμη που μι-λούσαμε για τον κίνδυνο να γίνει η νεολαία «γενιά των 700 ευρώ». Τώρα τη γενιά των 700 ευρώ την αποτελούν σαραντάρη-δες και πενηντάρηδες. Κεντρικοί εμπορικοί δρόμοι μετατρέπονται σε κοιμητήρια χρεοκοπημένων επιχειρήσεων. Μια πραγματική κοινωνική τραγωδία, ξαφνική σαν σεισμός και καταστροφική σαν πόλεμος, μαίνεται στα αστικά κέντρα και απλώνεται σε ολόκληρη την επικράτεια.

Το φετινό χειμώνα, τον πιο σκληρό που γνώρισε αυτός ο τόπος από τον εμφύλιο, το οικονομικό μας πρόβλημα πήρε διαστάσεις πραγματικής ανθρωπιστικής κρίσης. Από τη Ρωσία του Γέλτσιν είχαμε να δούμε αναπτυγμένη χώρα να κατρακυλάει τόσο γρήγορα, τόσο χαμηλά στην κλίμακα του πολιτισμού. Για πρώτη φορά μετά από μισό αιώνα, σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού εξοστρακίζεται όχι απλώς στη φτώχεια, αλλά στην απόλυτη εξαθλίωση. Άνθρωποι που έχουν δουλέψει σκληρά μια ολόκληρη ζωή, δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν τροφή και φάρμακα, να πληρώσουν το ηλεκτρικό και το πετρέλαιο. Μορφωμένα νέα παιδιά, που θα ‘πρεπε να στύβουν την πέτρα και να ανοίγουν φτερά για να ζήσουν τα όνειρά τους, καθηλώνονται στο σπίτι των γονιών τους ή αναγκάζονται να φύγουν για τα πανεπιστήμια του εξωτερικού – για να διεκδικήσουν, στη συνέχεια, όχι μια θέση στον ήλιο, αλλά ένα καλύτερο πλασάρισμα στην ουρά της ανεργίας. Ηλικιωμένοι αυτοκτονούν, μέσα στην απελπισμένη αξιοπρέπειά τους, για να μην επιβαρύνουν τα παιδιά τους. Φτάσαμε στο σημείο να ανησυχούμε για τους ρύπους που απελευθερώνονται όχι από τα εργοστάσια και τα Ι.Χ., αλλά από τα καυσόξυλα, που έχουν αντικαταστήσει το απλησίαστο για πολλούς πετρέλαιο.

Στον κοινωνικό ζόφο που μας περιτριγυρίζει έρχεται να προστεθεί η βαριά σκιά της εθνικής κατάπτωσης. Η «ισχυρή Ελλάδα» του Σημίτη και του Καραμανλή, του ευρώ και της Ολυμπιάδας, αποδείχθηκε πύργος από τραπουλόχαρτα. Στο πρώτο φύσημα του αέρα, η αυταπάτη κατέρρευσε κι οι πολιτικοί παπατζήδες που την καλλιεργούσαν γρήγορα προσαρμόστηκαν στον καινούριο τους ρόλο. Από τη μια μέρα στην άλλη, μετέτρεψαν μια χώρα με τεράστιο ιστορικό και συμβολικό βάρος στον ευρωπαϊκό πολιτισμό, σε μισοαποικία χρέους της Γερμανίας. Μνημόνια, δανειακές συμβάσεις, τρόικα, επίτροποι, εκποίηση του εθνικού πλούτου αντί πινακίου φακής εκμηδένισαν κάθε ίχνος λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής αξιοπρέπειας.

Στις Συμπληγάδες της λιτότητας και της υποτέλειας συνθλίβονται και οι δημοκρατικές ελευθερίες. Στις ειρηνικές διαδηλώσεις απαντούν με χημικό πόλεμο. Τα δικαστήρια μετατρέπονται σε έκτακτα, διαρκή απεργοδικεία. Η εσωτερική τρόικα Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ εξευτελίζει ακόμη και το κοινοβούλιο, υποχρεώνοντας τους βουλευτές να ψηφίσουν μέσα σε δύο ημέρες Μνημόνιο 700 σελίδων, που πηγαίνει τα εργασιακά δικαιώματα πιο πίσω κι από την εποχή του Μεταξά. Ένα απολυταρχικό κράτος εκτάκτου ανάγκης κυβερνά με διατάγματα και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, ακυρώνοντας κάθε ημέρα το σύνταγμα της αστικής δημοκρατίας, σαν χούντα με κοινοβουλευτικό μανδύα.

(περισσότερα…)

Η Χρυσή Αυγή είναι ένα alien που τρέφεται από τις πληγές της τραυματισμένης δημοκρατίας

9 Μαρτίου, 2013

anti-fascisme-t22737του Γιώργου Πλειού*

1152921504606848798Η αύξηση της εκλογικής επιρροής της Χρυσής Αυγής προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Όσοι είναι ψύχραιμοι αναλυτές προσπάθησαν κυρίως να κατανοήσουν και να εξηγήσουν αυτό το γεγονός. Η συσσωρευμένη εμπειρία λειτούργησε σωστά σ’ αυτήν την περίπτωση γιατί το πρόβλημα είναι ακριβώς να κατανοήσει κάποιος τι έφταιξε, συνεπώς και τι πρέπει να γίνει για να αποτραπεί το βήμα προς τη μεριά του ερέβους.

Κατ’ αρχήν, τι κόμμα είναι η Χρυσή Αυγή; Είναι νεοναζιστικό; Η ΧΑ είναι χωρίς αμφιβολία ένα φασιστικό κίνημα, και όχι κόμμα, όπως άλλωστε αυτοαποκαλείται.  Όπως και άλλα φασιστικά κινήματα υιοθετεί τις περισσότερες από τις θέσεις της φασιστικής ιδεολογίας και του τρόπου δράσης των φασιστικών κινημάτων:

1) Tον ακραίο εθνικισμό. Εθνικιστές δεν είναι βέβαια μόνο οι φασίστες, αλλά ο φασιστικός εθνικισμός: α) κατανοεί το έθνος σαν μια αδιαίρετη ομάδα με  κοινή φυλετική καταγωγή, β) απορρίπτει οποιαδήποτε διαφοροποίηση που υπερβαίνει το έθνος – κάτι τέτοιο θεωρείται προδοσία που αξίζει σκληρή τιμωρία και γ) απορρίπτει τις κατακτήσεις των σύγχρονων κοινωνιών όπως η δημοκρατία, τα ατομικά δικαιώματα, η ισότητα των ανθρώπων κ.ά. στο όνομα του εθνικού συμφέροντος. Οι φασίστες δεν αναγνωρίζουν ότι είναι όλοι ίσοι (ανάπηροι, γυναίκες, ομοφυλόφιλοι, μετανάστες, κομμουνιστές, σοσιαλιστές κ.λπ.) ιδιαίτερα στην άσκηση πολιτικής και διεξάγει πόλεμο εναντίον όλων (bellum omium contra omnes). Δεν αναγνωρίζουν ως απαραβίαστα τα ατομικά δικαιώματα (λ.χ. της έκφρασης, της μετακίνησης, της περιουσίας κ.ά., ακόμα και της ζωής) πάντα στο όνομα του εθνικού συμφέροντος. Το αντίθετο μάλιστα, το εθνικό συμφέρον είναι το εργαλείο που επικαλούνται συχνά για την περιστολή των ατομικών δικαιωμάτων.

2) Η ΧΑ όπως κάθε φασιστικό κίνημα πιστεύει στον κοινωνικό δαρβινισμό, στην επικράτηση δια της πάλης, συνήθως δια της βίας, τόσο μεταξύ των ατόμων όσο και μεταξύ των εθνών. Απεχθάνεται τη δημοκρατία την οποία ταυτίζει, όπως η χούντα, με τη φαυλοκρατία και την πρόκληση δεινών και ταπεινώσεων για το έθνος. Ο πόλεμος είναι το μέσο για την ανύψωση του έθνους και οι εκπρόσωποί της είναι ειλικρινείς όταν λένε ότι η ειρήνη είναι το διάλειμμα ανάμεσα σε δυο πολέμους που αποσκοπούν σε τι άλλο – στην επέκταση των συνόρων. Ξεχνάνε βέβαια ότι κάθε φασιστικό καθεστώς τερματίστηκε με ποταμούς αίματος και αμέτρητους  νεκρούς.  Το κόστος της επικράτησης του φασισμού είναι πάντα αμέτρητες ανθρώπινες ζωές.

(περισσότερα…)

12 Μαρτίου 2013: »Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής» στο Βοτανικό κήπο Πετρούπολης

9 Μαρτίου, 2013

Layout 1

Οι Πορτογάλοι σέβονται τον δημόσιο χώρο. Εμείς;

9 Μαρτίου, 2013

getFile-258

Πηγή:www.efsyn.gr/

Στο Πόρτο η αστική κουλτούρα θαρρείς και βρίσκεται χαραγμένη πάνω σε κάθε πέτρα, στους δρόμους, στα πεζοδρόμια, στα πάρκα μιας πόλης καθαρής, φροντισμένης, ευρωπαϊκής. Ο σεβασμός του δημόσιου χώρου, που είναι ευδιάκριτος παντού στην Πορτογαλία, σε κάνει άθελά σου να κάνεις συγκρίσεις και να διαπιστώνεις τη μεγάλη αυτή έλλειψη στη χώρα μας

Του Τάση Παπαϊωάννου*

Μια χώρα στο δυτικότερο άκρο της Ευρώπης που αντικρίζει κατάματα τον απέραντο Ατλαντικό. Η γη χαμηλή με μικρούς λόφους και ελάχιστες εξάρσεις. Πεύκα, ευκάλυπτοι, θάμνοι, ατέλειωτες καλλιέργειες αμπελιών, ακόμη και στις αυλές των σπιτιών. Ολα καμωμένα παστρικά και με φροντίδα.

Το Πόρτο, κτισμένο σε καταπληκτική τοποθεσία, πάνω στις όχθες του ποταμού Ντούρο, αγναντεύει τη θάλασσα. Γέφυρες ψηλές και περίτεχνες ενώνουν τις δύο του όχθες, με μοναδική θέα από πάνω προς τα κάτω, μια και η υψομετρική διαφορά είναι μεγάλη σ’ αυτό το σημείο. Το ιστορικό κέντρο κτισμένο πυκνά, με δρομάκια να ελίσσονται σαν φίδια πάνω στις πλαγιές, ανηφορίζουν και κατηφορίζουν στους λόφους. Στενομέτωπα ψηλά σπίτια, το ένα κολλητά στο άλλο και εκκλησίες μεγάλες, κτισμένες με σταχτί γρανίτη μπροστά από καλαίσθητες πλατείες, μαρτυρούν το ένδοξο παρελθόν μιας θαλασσοκράτειρας –κάποτε- αυτοκρατορίας. Τα χρόνια ανεξίτηλα γραμμένα πάνω στους τοίχους και στις επιφάνειες, στα χαρακτηριστικά έγχρωμα πλακάκια και στις πέτρες, διηγούνται την ιστορία προηγούμενων γενεών και άλλων εποχών.

Πάνω από τις κόκκινες κεραμιδένιες στέγες πετούν θαλασσοπούλια κρώζοντας παράξενα, σαν ακοίμητοι αιωρούμενοι φρουροί, παρατηρώντας εξονυχιστικά από ψηλά κάθε σημείο της πόλης. Οι απολήξεις των στεγών ακολουθούν πιστά τη χάραξη των ακανόνιστων κατόψεων. Κάθε τόσο φωτιστικά ανοίγματα, άλλοτε κυκλικά σκεπασμένα με κρύσταλλα και άλλοτε τετράγωνα και σε επαφή με την κεκλιμένη επιφάνεια της στέγης φωτίζουν το εσωτερικό των σπιτιών, διαχέοντας το φως από ψηλά μέχρι κάτω στο ισόγειο. Τα φωτιστικά αυτά ανοίγματα είναι απαραίτητα στα κτίρια της μεσαιωνικής πόλης, λόγω του μεγάλου βάθους της κάτοψης και της στενής πρόσοψης. Δεν προσφέρουν μόνον φυσικό φωτισμό, αλλά και αερισμό, που είναι απαραίτητος για την αντιμετώπιση της μεγάλης υγρασίας.

(περισσότερα…)

»Ευρώ ή Δραχμή; Σχέδιο Β- Μόνος δρόμος είναι ο δεύτερος δρόμος»

9 Μαρτίου, 2013

5--logo-w-2

Ρεπορτάζ: Σκουρής Βασίλης

Με ένα βιβλίο που κυκλοφορεί το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής από τις εκδόσεις «Κορόντζη» με τίτλο «Ευρώ ή Δραχμή; Σχέδιο Β» και με υπέρτιτλο «Μόνος δρόμος είναι ο δεύτερος δρόμος» πραγματοποιεί το πρώτο βήμα προς την ίδρυση κόμματος ο Αλέκος Αλαβάνος. Ενός κόμματος που όπως δήλωσε ο ίδιος στη Real News την περασμένη Κυριακή θα κατέβει σίγουρα στις ευρωεκλογές αλλά και στις εθνικές εκλογές αν αυτές προηγηθούν.

«Ναι, υπάρχει άλλος δρόμος και αυτός συμπυκνώνεται σε μια δέσμευση άμεσων ριζοσπαστικών μετασχηματισμών με αφετηρία την αποχώρηση από το ευρώ: παύση πληρωμών του χρέους, εθνικοποίηση των τραπεζών, δημοκρατικός σχεδιασμός, κοινωνικός έλεγχος, επιθετική πολιτική στην απασχόληση. Αυτό που κωδικά ονομάζουμε «Σχέδιο Β» σε αντιπαράθεση με το «Σχέδιο Α», των κυρίαρχων οικονομικών και πολιτικών δυνάμεων που οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή καταστροφή» αναφέρεται χαρακτηριστικά στον πρόλογο του βιβλίου.

Πέραν του Αλέκου Αλαβάνου, μάλιστα, στο βιβλίο άρθρα ή συνεντεύξεις έχουν μεταξύ άλλων οι Γ. Βασσάλος, Λ. Βατικιώτης, Χ. Κατσούλας, Π. Σωτήρης, Δ. Μπελαντής, Π. Παπακωνσταντίνου, Κ. Παπουλής, Δ. Πατέλης, Κ. Λαπαβίτσας, Θ. Μαριόλης, Α. Τσουλφίδης.

Ιδού και το κείμενο του οπισθόφυλλου του βιβλίου:

«Η πορεία που ακολουθεί η χώρα μας εδώ και δεκαετίες και κατέληξε στα Μνημόνια, με τη σκληρή λιτότητα, τις απολύσεις, την καλπάζουσα ανεργία, τη φτώχεια, τα μαγαζιά και τις μικροεπιχειρήσεις που βάζουν λουκέτο, τα σχολειά, τα πανεπιστήμια και τα νοσοκομεία που κλείνουν, την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, την κατάργηση των εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, όλα όσα επιβάλλονται από τις κυβερνήσεις δεσποτικά, βίαια στην κοινωνική πλειονότητα, δεν είναι μοίρα ούτε μονόδρομος.

(περισσότερα…)

Εκτός Γραμμής 9/3/13:Σύγχρονος ιμπεριαλισμός: θεωρία, πολιτική, επικαιρότητα

9 Μαρτίου, 2013

295508_268921899908656_1759829772_n