Αρχείο για 14 Μαρτίου, 2013

14 Μαρτίου 1883 – 130 χρόνια από τον θάνατο του Kαρλ Μαρξ (Το Κεφάλαιο-τόμος Ι)

14 Μαρτίου, 2013

eca9a4a802

© International Institute of Social History
Karl Marx, Hannover 1867, shortly after delivering the manuscript of Das Kapital in Hamburg

images (1)019_01

»Το Κεφάλαιο» τόμος I

http://www.scribd.com/doc/ (ελληνικά)

08.-Das-Kapital-Capital

 »Το Κεφάλαιο» τόμος I

PDF version (αγγλικά)

(περισσότερα…)

Ηράκλειο 15/3 :»Πολιτική διέξοδος για το λαό και τη χώρα:Η αριστερά αντιμέτωπη με την εξουσία»

14 Μαρτίου, 2013

afisa_HERAKLEION

(περισσότερα…)

Modello n°4 «Giuditta»

14 Μαρτίου, 2013

Από την ταινία ο »Διαβολάκος» του Ρομπέρτο Μπενίνι(1988)

(περισσότερα…)

»ΤΩΡΑ ΕΓΩ»: Η νέα ταινία της Άτυπης Κινηματογραφικής Συμμορίας tiiinewzfilms

14 Μαρτίου, 2013

ΤΩΡΑ ΕΓΩ

Άτυπο δελτίο τύπου

«ΤΩΡΑ ΕΓΩ»

Η νέα ταινία της Άτυπης Κινηματογραφικής Συμμορίας tiiinewzfilms

Μετά από απουσία 2 ετών, η ΑΚΣ tiiinewzfilms επιστρέφει ανακοινώνοντας την 7η κατά σειρά ταινία μικρού μήκους της, με τίτλο «ΤΩΡΑ ΕΓΩ». Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκονται οι νεαροί ηθοποιοί Izabella Fulop και Κωνσταντίνος Ραφαηλίδης,  τη μουσική υπογράφει ο Σπύρος Γραμμένος, ενώ στην επιμέλεια σεναρίου διακρίνεται το όνομα της ποιήτριας Σοφίας Κολοτούρου. Η διαδικτυακή πρεμιέρα του film αναμένεται σύντομα κ θα ακολουθήσουν ειδικές προβολές μαζί με άλλες ταινίες της ομάδας καθώς και του ευρύτερου χώρου του ανεξάρτητου underground cinema.

Αξίζει να σημειωθεί πως παρόλο που η ταινία δεν είναι πολιτική, είναι πιθανό αρκετούς από τους συντελεστές της να τους έχετε πετύχει να βαδίζουν τους δρόμους της Αθήνας δίπλα σας σε μια πορεία ή ένα συλλαλητήριο, καθώς στον ένα ή τον άλλο βαθμό συμμετέχουν στα κινήματα της εποχής. Εξάλλου, όπως διατείνεται η ομάδα

Σε εποχές ολοκληρωτικής ισοπέδωσης της διαφορετικότητας κ απόλυτης ακύρωσης της έννοιας του ελεύθερου χρόνου, σε εποχές που η τρομοκρατία της κρίσης τσακίζει σε κάθε ευκαιρία τα όνειρα της νέας γενιάς για ένα καλύτερο αύριο, η ΆΚΣ tiiinewzfilms σηκώνει από το έδαφος τα πιο πρωτόγονα κ ακατέργαστα κινηματογραφικά της ένστικτα κ εξαπολύει απειλές κ υποσχέσεις για ακόμα πιο βλάσφημες, ακόμα πιο προβοκατόρικες δημιουργίες”.

  (περισσότερα…)

Γιατί η κυβέρνηση του ΑΑΔ Μετώπου δεν έχει καμία σχέση με την κυβέρνηση της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ

14 Μαρτίου, 2013

1

 Η γραμμή της ηγεσίας του ΚΚΕ σήμερα οδηγεί το καράβι στα βράχια, δεν μπορεί να απαντήσει στα καθημερινά προβλήματα. Μεταφέρει μεταφυσικά την λύση τον προβλημάτων στο Σοσιαλιστικό μέλλον, αρνείται οποιαδήποτε γέφυρα που συνδέει την αντικειμενική πραγματικότητα του σήμερα με την Σοσιαλιστική προοπτική. Αποτέλεσμα είναι να απομακρύνεται από τις αγωνίες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Η αδυναμία αυτή του ΚΚΕ εκ των πραγμάτων οδηγεί την μεγάλη πλειοψηφία του λαού στην αγκαλιά της διαχείρισης , του μικρότερου κακού

Πηγή:Εργατικός Αγώνας

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την κυβέρνηση της αριστεράς κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ, ως η διέξοδος από την κρίση προς όφελος του λαού. Την ίδια ώρα πραγματοποιούνται διάφορες εκκλήσεις και προτάσεις από μεριάς του ΣΥΡΙΖΑ προς το ΚΚΕ, ώστε το ίδιο να συνταχθεί στην προσπάθεια συγκρότησης μιας τέτοιας κυβέρνησης.

Το ΚΚΕ από την άλλη, απορρίπτει την συμμέτοχη σε κυβέρνηση της αριστεράς σε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και σωστά πράττει. Το προβληματικό όμως είναι ότι η ηγεσία του KKE με τις «νέες» επεξεργασίες δεν απορρίπτει μόνο την συμμετοχή ή την στήριξη μιας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο είναι σωστό, αλλά απορρίπτει οποιαδήποτε συμμετοχή, οποιαδήποτε στήριξη, σε οποιαδήποτε κυβέρνηση στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, θεωρώντας ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να τραβήξει προς τα μπρός ,δηλαδή προς την Σοσιαλιστική προοπτική. Αυτό πλέον φαίνεται ότι αποτελεί για το ΚΚΕ θέση αρχής.

Έχω την γνώμη ότι και οι επεξεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της ηγεσίας του ΚΚΕ είναι λαθεμένες και δεν απαντούν στη ουσία της εξέλιξης της ταξικής πάλης. Αν θέλουμε να εξηγήσουμε και να προσεγγίσουμε την πορεία προς την Σοσιαλιστική προοπτική, θα πρέπει κατά την γνώμη μου να απορρίψουμε και τις δύο απόψεις οι οποίες έχουν βασικά κενά επεξεργασιών. Βέβαια οι ηγεσίες και των δύο κομμάτων, από την δικιά τους μεριά προσπαθούν να στριμώξουν την αντίθετη άποψη, βρίσκοντας τεχνάσματα και ρηχά επιχειρήματα. Όμως αυτά τα επιχειρήματα ούτε πείθουν ούτε απαντούν στις αγωνίες και στα αδιέξοδα της μεγάλης πλειοψηφίας του κόσμου.

(περισσότερα…)

Σ.Ε.ΕΝ Κοζάνης: Σοβαρό Εργατικό ατύχημα στον ΑΗΣ Αμυνταίου

14 Μαρτίου, 2013

387496_489937267737849_1086983756_n

ΒΑΡΥΣ Ο ΦΟΡΟΣ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΟΡΥΧΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΡΕΥΜΑΤΟΣ

 Τρόικα, κυβέρνηση και διοίκηση της ΔΕΗ οι ηθικοί αυτουργοί!

_UNTIT~1

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πριν το αίμα παγώσει από το θανατηφόρο ατύχημα τον περασμένο Δεκέμβριο στο ορυχείο του Νότιου Πεδίου, ένα ακόμα σοβαρό εργατικό ατύχημα έγινε την τρίτη στο ΑΗΣ Αμυνταίου με θύμα αυτήν την φορά τον συνάδελφο Αλέξη Τσουτσουλάκη 24 ετών που εργαζόταν με δίμηνη σύμβαση!

Ο συνάδελφος τραυματίστηκε σοβαρά όταν ο ταινιόδρομος, στον οποίο εκτελούσε μαζί με δυο συναδέλφους του έκτακτους (με 8μηνη σύμβαση) εργασίες αλλαγής ραούλων, “πήρε μπροστά” και τους παρέσυρε!!!!

Τα ερωτηματικά που εκ των πραγμάτων μπαίνουν είναι πολλά και σοβαρά!

  1. Γιατί δεν υπήρχε μαζί με τους έκτακτους (και άπειρους) συναδέλφους, αρχιτεχνίτης ή έστω παλιός έμπειρος τεχνίτης από το μόνιμο προσωπικό;
  2. Γιατί δεν ακολουθήθηκε η νόμιμη και ασφαλής διαδικασία που ισχύει για τις εργασίες σε ταινιόδρομους και είναι η έκδοση άδειας με ασφάλιση ώστε να μην μπορεί κανένας να ξεκινήσει τον ταινιόδρομο;
  3. Ενημερώθηκαν οι συνάδελφοι για τις διαδικασίες που ακολουθούνται στις εργασίες στο ταινιόδρομο από τον υπεύθυνο της ΔΕΗ που τους έδωσε εντολή να κάνουν αυτές εργασίες;
  4. Θα έπρεπε σ αυτού του είδους τις εργασίες να συμμετέχει ο συνάδελφος που τραυματίστηκε αφού ήταν με δίμηνη σύμβαση πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχει το χρόνο ούτε να εκπαιδευτή ούτε να αποκτήσει εμπειρία;

Η τρόικα, η ΕΕ και η κυβέρνηση ως πειθήνιο όργανό τους διατάσσουν (αδιαφορώντας ακόμα και για τους κινδύνους των εγκαταστάσεων αλλά κυρίως της ανθρώπινης ζωής) να μη γίνουν προσλήψεις παρότι έχουμε χιλιάδες συνταξιοδοτήσεις και τα μέτωπα της παραγωγής έχουν αδειάσει στην κυριολεξία αφού το προσωπικό μειώθηκε πάνω από 120%!

(περισσότερα…)

Το μικρό σπίτι στα Ταμπούρια

14 Μαρτίου, 2013

28-8-thumb-medium

Η εποχή της μετανεωτερικότητας δεν αφήνει, βλέπεις, περιθώρια για αμφισβητήσεις της κυριαρχίας της. Μην τολμήσεις να κοιτάξεις προς τα πίσω! Κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς μονομιάς οπισθοδρομικός. Σήμερα επικοινωνούμε με SMS, Skype και Facebook. Ποια τεχνολογία και ποια μελλοντική μηχανή θα μπορέσει να σβήσει και να σπρώξει στη λήθη τις παιδικές μας αναμνήσεις; Μάλλον καμία! Τις παιδικές αναμνήσεις τις φέρνουμε μέσα μας λες και είναι χαραγμένες στον τύπο του γονιδιώματός μας (ή μήπως είναι πραγματικά;).

Καμία μηχανή «αναζήτησης» δεν μπορεί να μας φέρει τη γλυκιά αίσθηση εκείνων των -δύσκολων- χρόνων. Και καμιά επίσης δεν μπορεί (ευτυχώς) να μας γυρίσει πίσω, σ’ εκείνους τους καιρούς. Αν όμως στ’ αλήθεια θέλουμε να κοιτάζουμε μπροστά, στο μέλλον, δεν μπορούμε να μην αγναντεύουμε -πού και πού- και προς το παρελθόν. Εκεί πάνω πατά κάποιος σταθερά, σ’ αυτό το έδαφος, για να κάνει το επόμενο βήμα και να πορευτεί στον άγνωστο δρόμο που ξημερώνει αύριο.

Του ΤΑΣΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ*

Δεν είναι στιγμές που έρχονται στο μυαλό μας φευγαλέες αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια; Είναι σαν να μας ακολουθούν, άλλοτε από κοντά και άλλοτε από μακριά. Και ποτέ δεν μας εγκαταλείπουν οριστικά. Ζούμε μαζί τους, τις κουβαλάμε σαν ένα ανεκτίμητο κομμάτι του εαυτού μας.

Θυμάμαι το πατρικό σπίτι του πατέρα μου στα Ταμπούρια, στον Πειραιά. Ηταν λίγο πιο πάνω από την εκκλησία της Υπαπαντής, όπου λειτουργούσε ο παππούς μου, ο παπα-Αναστάσης. Ηταν ένα μικρό, λαϊκό σπίτι πάνω σ’ ένα χωματόδρομο. Και τι δεν είχα παίξει με τα παιδιά της γειτονιάς σ’ εκείνο το δρομάκι. Τι κυνηγητό, τι κρυφτό, τι ποδόσφαιρο με κάτι αυτοσχέδιες μπάλες από δεμένα κουρελόχαρτα, με τους γονείς να μας κυνηγούν άμα τύχαινε να κάνουμε καμιά ζημιά. Τα αυτοκίνητα, ελάχιστα. Ηταν άλλωστε μεγάλη πολυτέλεια να διαθέτεις αυτοκίνητο εκείνα τα χρόνια. Ο δρόμος τις απογευματινές ώρες μετατρεπόταν σε υπαίθριο καθιστικό όλης της γειτονιάς, αφού προηγουμένως οι νοικοκυρές τον κατάβρεχαν για να κατακαθίσει η σκόνη. Μικρά τραπέζια, καρέκλες και σκαμνιά μεταφέρονταν έξω από τα σπίτια και ο στενός χωματόδρομος γινόταν μονομιάς ένας χώρος που έσφυζε από ζωή. Εκεί έξω στον δρόμο μάθαινες τα νέα της γειτονιάς, πίνοντας τον καφέ σου, σχολιάζοντας φυσικά κάθε ξένο που περνούσε ανάμεσα στις παρέες που κάθονταν αντικριστά έξω από τις πόρτες των σπιτιών. Οι άνθρωποι κατοικούσαν τον δρόμο δίνοντάς του άλλη υπόσταση.

Δεν έμενα για μεγάλα διαστήματα σ’ εκείνο το σπίτι, αλλά είχε εντυπωθεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Ηταν ένα σπίτι σε σχήμα Γ που είχε μια μικρή αυλή στο πίσω μέρος. Ανοιγες τη μεταλλική εξώπορτα και έμπαινες σ’ ένα στενό διάδρομο. Δεξιά ένα μόνο δωμάτιο, το σαλόνι, που έκλεινε με μια τζαμόπορτα, αριστερά δύο μικρά υπνοδωμάτια και στη συνέχεια στο βάθος η κουζίνα με το λουτρό. Απέναντι από την είσοδο στο τέλος του μικρού διαδρόμου έβγαινες στην εσωτερική αυλή με μια χαρακτηριστική πλακόστρωση «σκακιέρα», από άσπρες και μαύρες τσιμεντόπλακες. Και δίπλα ένα μεγάλο παρτέρι γεμάτο φυτά και λουλούδια, ο προσωπικός παράδεισος της γιαγιάς μου που τον πότιζε και τον φρόντιζε με αγάπη και προσοχή. Ακόμη θυμάμαι την υπέροχη τριανταφυλλιά που σκαρφάλωνε στον τοίχο με κάτι τεράστια κίτρινα τριαντάφυλλα να γέρνουν στα κλαριά της. Μοσχοβολούσε ο τόπος!

Τούτη η δροσερή αυλή ήταν κυριολεκτικά η καρδιά του σπιτιού. Από εκεί μπαινόβγαινες για να περάσεις από το ένα δωμάτιο στο άλλο, έτσι που το έξω γινόταν ένα με το μέσα. Από την αυλή δεν έβλεπες παρά μόνον τον ουρανό. Ηταν ένα δωμάτιο δίχως στέγη. Το ένα σπίτι, βλέπεις, βρισκόταν κολλητά με το άλλο. Μικρά τα οικόπεδα, ελάχιστα και τα σπίτια ίσα ίσα να καλύπτουν στοιχειωδώς τις ανάγκες. Μονώροφα τα περισσότερα, ακουμπούσαν το ένα δίπλα στο άλλο, στη σειρά και συγκροτούσαν το σύνολο, τη γειτονιά. Στο βάθος της αυλής μια χτιστή σκάλα οδηγούσε κατευθείαν στην ταράτσα, όπου υπήρχε ένα μικρό ανεξάρτητο δωματιάκι. Μια σταλιά. Τις ζεστές νύχτες του καλοκαιριού εκείνη η ταράτσα μετατρεπόταν σ’ ένα υπαίθριο υπνοδωμάτιο με «οροφή» τον ουρανό. Ολοι στρωματσάδα πάνω στις μαλτεζόπλακες, ο ένας δίπλα στον άλλο, να κοιτάμε τ’ αστέρια που «πέφτανε» και να μας παίρνει ο ύπνος και να μας ταξιδεύει.

(περισσότερα…)