Αρχείο για 20 Μαρτίου, 2013

Αναμέτρηση με τα πραγματικά ερωτήματα

20 Μαρτίου, 2013

palmes

Για  το νέο  βιβλίο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Πηγή: Αριστερό Βήμα

του Παναγιώτη Φραντζή

Στο νέο του βιβλίο «Η μεγάλη πρόκληση. Η κρίση, η Αριστερά, η εξουσία» (εκδόσεις Λιβάνη) ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου δεν καταθέτει απλώς ένα σχέδιο για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης• πάνω απ’ όλα προτείνει μία στέρεη μέθοδο ανάλυσης. Με τη σαφήνεια και την αναλυτική του επάρκεια, προκαλεί τον αναγνώστη να σκεφτεί, να ελέγξει τις αντιρρήσεις του, να οξύνει τα ερωτήματα που προκύπτουν, να φτάσει σε πιο συνολικά ερωτήματα.

Η στάση του κειμένου είναι κριτική απέναντι στο ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ. Αφήνει στα κόμματα αυτά την επιλογή να ξεπεράσουν τον γραφειοκρατικό και διαχειριστικό εαυτό τους και να βρουν έναν ενωτικό ενιαιομετωπικό βηματισμό ¬– τουλάχιστον να ανοίξουν έναν πραγματικό διάλογο μπροστά στο λαό. Ο συγγραφέας τηρεί αποστάσεις από τον κυβερνητισμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, προτείνοντας ωστόσο μια κυβέρνηση της λαϊκής συμμαχίας η οποία σε συνθήκες λαϊκής εξέγερσης θα έχει τη δυνατότητα να επιβάλει μια «λαϊκή, δημοκρατική ανατροπή», που δεν είναι ακόμα σοσιαλισμός, αλλά ένα μεταβατικό πρόγραμμα ρήξης με την Ε.Ε. και τα μνημόνια ανοιχτό στη σοσιαλιστική προοπτική.

Στο πρώτο κεφάλαιο αποδομείται το ευρωπαϊκό όνειρο της ελληνικής αστικής τάξης, το οποίο παρέσυρε τμήμα των λαϊκών δυνάμεων «που εκφράζονταν πολιτικά από το ευρωκομμουνιστικό ΚΚΕ εσωτερικού και το εκσυγχρονιστικό ρεύμα του ΠΑΣΟΚ», και τονίζεται ότι η χρυσή εποχή του ελληνικού καπιταλιστικού ήταν από το 1960 ως το 1979, πριν δηλαδή ενταχθεί η χώρα στην ΕΟΚ. Όμως τα βασικά συμπεράσματα του πρώτου μέρους είναι: α) ότι δεν υπάρχει εσωτερικός διχασμός της αστικής τάξης (σ. 32) και β) ότι πλησιάζουμε μια εξαιρετική στιγμή «εθνικής, επαναστατικής κρίσης» (σ. 35) στην οποία η εργατική τάξη της Ελλάδας θα κληθεί να υπερασπιστεί την εθνική υπόθεση, με την έννοια ότι το ταξικό συμφέρον της τάξης αυτής ταυτίζεται με την ευρύτερη υπόθεση της κοινωνικής διάσωσης.

(περισσότερα…)

«Αθηνά» με συνεχές «ράβε-ξήλωνε»

20 Μαρτίου, 2013

ad7caccac732bc27fa82e3374154cf63_XL

Πηγή: www.efsyn.gr

Το τελικό σχέδιο των αλλαγών σε ΑΕΙ και ΤΕΙ έπειτα από εξαντλητικές διαπραγματεύσεις μεταξύ παραγόντων της εσωτερικής τρόικας δρομολογεί τη μεγαλύτερη δυνατή συρρίκνωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ζητούμενο για πόσο θα ισχύσει

Της Αννας Ανδριτσάκη

Το πολιτικό αλισβερίσι εντός της τρικομματκής κυβέρνησης για την ύφανση του σχεδίου «Αθηνά» έλαβε τέλος. Οι διακομματικοί και εσωκομματικοί διαγκωνισμοί, οι εξαντλητικές διαπραγματεύσεις και το συνεχές «ράβε-ξήλωνε» πάνω στο πατρόν της αυριανής ανώτατης εκπαίδευσης κατέληξαν στο τελικό σχέδιο που δρομολογεί τη μεγαλύτερη δυνατή συρρίκνωση, καταργώντας-συγχωνεύοντας 129 τμήματα (από 97 της τελευταίας εκδοχής) και πιστώνοντας στους εταίρους ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ εναλλακτικές λύσεις, όπως τη μετατροπή των ομοσπονδιακών ΑΕΙ σε κοινοπραξίες. Κατά τα άλλα, 26 τμήματα (βλ. πίνακα) μπαίνουν σε καθεστώς μεταβατικής κατάργησης.

Ειδικότερα, σύμφωνα με το σχέδιο, που αυτή τη φορά έχει και σφραγίδα δεσμευτικότητας, αφού δόθηκε στη δημοσιότητα με τη μορφή του μηχανογραφικού, προβλέπεται:

1. Κατάργηση–συγχώνευση 129 τμημάτων (98 ΤΕΙ και 31 πανεπιστημιακών), αρκετά περισσότερων από την τελευταία εκδοχή, και πέντε ιδρυμάτων. Από τα 534 τμήματα πανεπιστημίων και ΤΕΙ διατηρούνται τα 405 (από τα 384 της τελευταίας εκδοχής): 258 στα πανεπιστήμια και 147 στα ΤΕΙ.

2. Ενταξη στη λίστα μεταβατικής κατάργησης όσων τμημάτων απορροφούνταν και απαιτούσαν μετακινήσεις εκατοντάδων φοιτητών. Δεν θα πάνε πουθενά, αλλά θα μπει λουκέτο το 2018. Η λίστα αριθμεί 26 τμήματα (από 28), ενώ οι προσθαφαιρέσεις ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Αλλα τμήματα από το λουκέτο βρέθηκαν στο μηχανογραφικό κι άλλα από την ακαριαία εξαφάνιση στο λουκέτο με παράταση. Εντέλει, από τα 28 της προηγούμενης λίστας αφαιρέθηκαν εννέα και εντάχθηκαν επτά. Μεγάλες οι προσδοκίες του υπουργείου από αυτή την επιχείρηση. Σε άλλα έδωσε παράταση και σε άλλα το φιλί της ζωής.

(περισσότερα…)

To ελληνικό »Τrade-Off»: Εθνικό νόμισμα, Εξωτερική Χρηματοδότηση και Ανάπτυξη

20 Μαρτίου, 2013

fluctuations (1)Πηγή:Το Μέτωπο

του Θεόδωρου Μαριόλη*

Πριν από μόλις μία δεκαετία, η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων μελετητών και των πολιτικών κομμάτων υποστήριζε, ας διατυπωθεί μετριοπαθώς, ότι η Ζώνη του Ευρώ (ΖΕ) «συμβάλλει στην εξυπηρέτηση των τριών βασικών σκοπών της οικονομικής πολιτικής, ήτοι στη μικροοικονομική αποτελεσματικότητα, στη μακροοικονομική σταθερότητα και στην ισόρροπη ανάπτυξη μεταξύ χωρών και περιοχών».

Σήμερα, αν και κανείς δεν επικαλείται εκείνη την – υποτιθέμενη – συμβολή της ΖΕ, εφαρμόζεται, πάση θυσία, η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης, η οποία συμβαδίζει, μέχρι στιγμής, με (αθροιστική) ύφεση πάνω από 20%, με την ανεργία στο 27%, και με τη σχεδόν εξολοκλήρου κάλυψη των δημοσιονομικών και εξωτερικών ελλειμμάτων μέσω επίσημου εξωτερικού δανεισμού.

Εντός της ΖΕ, είναι δυνατόν να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση; Εκτός της ΖΕ; Στα ακόλουθα προσεγγίζω αυτά τα ερωτήματα εστιάζοντας στην ανεργία, στον εξωτερικό τομέα, και στην παραγωγική δομή της ελληνικής οικονομίας.

Εάν υποτεθεί ότι τόσο η παραγωγικότητα της εργασίας όσο και το εργατικό δυναμικό θα αυξάνονται με μέσο ετήσιο ρυθμό 1%, μπορεί να εκτιμηθεί ότι, για να μειώνεται το ποσοστό της ανεργίας, θα πρέπει το ΑΕΠ να αυξάνεται με μέσο ετήσιο ρυθμό πάνω από 2%. Έτσι, για παράδειγμα, εάν το ΑΕΠ αυξάνεται με ρυθμό 1%, τότε μετά από 10 έτη το ποσοστό ανεργίας θα είναι 31%. Εναλλακτικά, εάν υποτεθεί ετήσια αύξηση της παραγωγικότητας κατά 3% (όσο δηλαδή και στην περίοδο 1995-2004) και ετήσια μείωση του εργατικού δυναμικού κατά 1% (όση και στην περίοδο της μαζικής μετανάστευσης, 1961-1971), τότε η προαναφερθείσα δυναμική της ανεργίας παραμένει σχεδόν η ίδια. Τέλος, ας θέσουμε την κρίσιμη ερώτηση: Εάν τόσο η παραγωγικότητα όσο και το εργατικό δυναμικό αυξάνονται με ετήσιο ρυθμό 1%, ποιοι είναι οι απαιτούμενοι ρυθμοί αύξησης της απασχόλησης και του ΑΕΠ, ούτως ώστε να συμπιεστεί η ανεργία στο π.χ. 10%, μέσα σε π.χ. 5 έτη; Η απάντηση είναι ότι απαιτείται αύξηση της απασχόλησης με μέσο ετήσιο ρυθμό 4.4%, ο οποίος «μεταφράζεται» σε 181 χιλιάδες (!) θέσεις εργασίας ανά έτος (στην περίοδο 2001-2006 είχαμε 70 χιλιάδες θέσεις εργασίας ανά έτος) και αύξηση του ΑΕΠ με μέσο ετήσιο ρυθμό 5.4% (!).

(περισσότερα…)

Το αποσιωπημένο παράδειγμα της Ισλανδίας-Λεωνίδας Βατικιώτης

20 Μαρτίου, 2013

leonidas3

leonidasvatikiotis.wordpress.com/

Πηγή:Nexus, Μάρτιος 2013 

Στην ελληνική δημόσια συζήτηση έχει διαμορφωθεί ένα θέμα ταμπού, το οποίο δεν αναλύεται ούτε καν σχολιάζεται. Είναι η καταστροφή που έχει συντελεστεί στην οικονομία από το 2009, όταν ξεκίνησαν να εφαρμόζονται οι πολιτικές λιτότητας (που συνέπεσαν φυσικά και με μια καθοδική φάση του οικονομικού κύκλου στην Ελλάδα), κι η οποία επιταχύνθηκε ραγδαία στη συνέχεια με την εφαρμογή των Μνημονίων. Μια πολύ γενική εικόνα αυτής της ζοφερής πραγματικότητας δίνει η πορεία του ΑΕΠ, με βάση την εισηγητική έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού για το 2013, που από 233.198 εκ. ευρώ το 2008 θα φθάσει το 2013 με βάση επίσημες (δηλαδή συντηρητικές) εκτιμήσεις να κλείσει στα 183.49 εκ. ευρώ. Πρόκειται για μια μείωση της τάξης του 21,5% μέχρις φέτος που θα συνεχιστεί και το 2014 παρά τα όσα λένε κυβέρνηση και Τρόικα για να καθησυχάσουν τις ανησυχίες και να κρύψουν την αποτυχία τους. Η εκτίμηση άλλωστε ότι δεν αξίζει να παίρνουμε στα σοβαρά τις προβλέψεις τους επιβεβαιώνεται από τις μέχρι σήμερα παταγώδεις αστοχίες τους στην πρόβλεψη οποιουδήποτε μεγέθους αφορά την ελληνική οικονομία: από την πορεία του ΑΕΠ μέχρι αυτή της ανεργίας και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων.

Πορεία ελληνικού ΑΕΠ (σε εκ. ευρώ)

2008           2009         2010        2011          2012         2013

233.198    231.081    222.151    208.532   194.003    183.049
Πηγή: Εισηγητική έκθεση κρατικού προϋπολογισμού 2013

«Αποτυχημένο κράτος» η Ελλάδα

Το μέγεθος της καταστροφής της ελληνικής οικονομίας αποτέλεσε θέμα και σε μια πρόσφατη μελέτη της αμερικανικής επενδυτικής τράπεζας JPMorgan η οποία κατατάσσει την υπό εξέλιξη οικονομική συντριβή στη χώρα μας στις μεγαλύτερες μειώσεις του ΑΕΠ που έχουν συντελεστεί τον τελευταίο μισό αιώνα. «Το αποτέλεσμα», με βάση τα δικά τους γραπτά, είναι πως «η ελληνική οικονομία συρρικνώνεται με ένα ρυθμό που ξεπεράστηκε μόνο από χώρες που αντιμετώπιζαν εμφύλιο πόλεμο ή εξωτερική επέμβαση και αποκλεισμό (το Ιράν κατά τη διάρκεια του 8ετούς πολέμου με το Ιράκ, το Περού την εποχή που δρούσε το Φωτεινό Μονοπάτι) ή την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης έπειτα από 70 χρόνια οικονομίας των εντολών». Στη συνέχεια μάλιστα χαρακτηρίζει την Ελλάδα «αποτυχημένο κράτος με ένα μη βιώσιμο χρέος (180%)». Οι εκτιμήσεις τους συνοδεύονται και υποστηρίζονται από τον πίνακα που ακολουθεί (όπου εμφανίζει μια μικρή απόκλιση για το μέγεθος της συρρίκνωσης του ελληνική ΑΕΠ σε σχέση με τα μεγέθη του κρατικού προϋπολογισμού) ο οποίος συνιστά την πιο κραυγαλέα διάψευση των κυβερνητικών μεγαλοστομιών που πάντα καταλήγουν ότι η Ελλάδα ανακτά την διεθνή της αξιοπιστία, γίνεται πόλος έλξης νέων επενδύσεων κ.λπ, κλπ.

(περισσότερα…)

»Μάρτιαι Ειδοί»

20 Μαρτίου, 2013

kais1(Πλούταρχος) 

Στις ειδούς του Μάρτη του 44 π.Χ, που πέφταν στις 15 του μήνα τον Μάρτη δολοφονήθηκε ο Καίσαρας. Ένας μάντης τον είχε προειδοποιήσει, να φυλάγεται γιατί στις ειδούς του Μάρτη θα περάσει μεγάλο κίνδυνο. Τη μέρα εκείνη, ο Καίσαρας συνάντησε τον μάντη καθώς πήγαινε προς την Σύγκλητο. «Φτάσαν οι Ειδοί», του είπε πειραχτικά ο Καίσαρας. «Ναι, αλλά δεν πέρασαν», του απάντησε ο μάντης… 

kavafis2

Μάρτιαι Ειδοί

Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ω ψυχή.
Και τες φιλοδοξίες σου να υπερνικήσεις
αν δεν μπορείς, με δισταγμό και προφυλάξεις
να τες ακολουθείς. Και όσο εμπροστά προβαίνεις,
τόσο εξεταστική, προσεκτική να είσαι.

Κι όταν θα φθάσεις στην ακμή σου, Καίσαρ πια·
έτσι περιωνύμου ανθρώπου σχήμα όταν λάβεις,
τότε κυρίως πρόσεξε σα βγεις στον δρόμον έξω,
εξουσιαστής περίβλεπτος με συνοδεία,
αν τύχει και πλησιάσει από τον όχλο
κανένας Αρτεμίδωρος, που φέρνει γράμμα,
και λέγει βιαστικά «Διάβασε αμέσως τούτα,
είναι μεγάλα πράγματα που σ’ ενδιαφέρουν»,
μη λείψεις να σταθείς· μη λείψεις ν’ αναβάλεις
κάθε ομιλίαν ή δουλειά· μη λείψεις τους διαφόρους
που χαιρετούν και προσκυνούν να τους παραμερίσεις
(τους βλέπεις πιο αργά)· ας περιμένει ακόμη
κ’ η Σύγκλητος αυτή, κ’ ευθύς να τα γνωρίσεις
τα σοβαρά γραφόμενα του Αρτεμιδώρου.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

(περισσότερα…)

Αποδέσμευση από την ΕΕ – Νίκος Μπογιόπουλος

20 Μαρτίου, 2013

pogiopoulos_nikos 

εφημ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν υπήρξε και δε θα γίνει ποτέ η λέσχη των τάχα «ισότιμων εταίρων», το κλαμπ της αγάπης και της συναλληλίας μεταξύ «φίλων». Το μόνο είδος «φιλίας» που ευδοκιμεί στο εσωτερικό της ΕΕ είναι η λυκοφιλία.

Η Ευρωζώνη δε σχεδιάστηκε και δεν πρόκειται να λειτουργήσει ποτέ σαν το φανταστικό εκείνο «απάνεμο λιμάνι» που έταζαν οι αρχιτέκτονές της στους λαούς.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση, η Ευρωζώνη της και όλη η δομή του ευρωενωσιακού ιμπεριαλισμού αποτελεί μια αρένα βαρβαρότητας, ένα Κολοσσαίο εκμετάλλευσης των Ευρωπαίων εργαζομένων, κατάλυσης των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών, που στέκονται εμπόδιο στην κερδοφορία των μονοπωλίων.

Μέσα στην ΕΕ εκείνο που βασιλεύει είναι η ανισομετρία και οι αντιθέσεις μεταξύ των κεφαλαιοκρατών. Τις αντιθέσεις τους αυτές οι αστικές τάξεις του κάθε έθνους – κράτους εντός της ΕΕ επιχειρούν να τις λύσουν πάντα στη βάση ενός κοινού παρονομαστή, μιας ενιαίας στρατηγικής, που αποτελεί το θεμέλιο λίθο της μεταξύ τους συμφωνίας: Επιβάλλοντας νέα βάρη στα λαϊκά στρώματα, από τα Ουράλια μέχρι τον Ατλαντικό.

Οχι μόνο η Ελλάδα και ο λαός της, όχι μόνο οι λαοί της λεγόμενης «περιφέρειας», από την Πορτογαλία μέχρι τώρα την Κύπρο, αλλά και οι λαοί στα κράτη – ατμομηχανές της ΕΕ, όπως ο λαός στη Γερμανία όπου δεκάδες εκατομμύρια εργαζομένων ζουν με «παγωμένους» μισθούς για πάνω από μια δεκαετία, όπου 7,5 εκατομμύρια Γερμανοί εργαζόμενοι αμείβονται με 400 ευρώ το μήνα, βιώνουν αυτό ακριβώς που τόνιζε ο Λένιν:

«… το σύνθημα των «Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» δεν είναι σωστό από οικονομική άποψη. Είτε αυτό το σύνθημα είναι απραγματοποίητο στον καπιταλισμό (…). Είτε είναι ένα σύνθημα αντιδραστικό, που σημαίνει προσωρινή συμμαχία των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης (…) για την καταλήστευση…»(1).

(περισσότερα…)

Ρωσικός στόλος στη Μεσόγειο

20 Μαρτίου, 2013

7531-STOLOS

Eφημερίδα των Συντακτών

Οι συγκρούσεις και οι ανακατατάξεις στον αραβικό κόσμο καθώς και τα σχέδια εξόρυξης υδρογονανθράκων και χάραξης ΑΟΖ στη ΝΑ Μεσόγειο οδηγούν μετά από 21 χρόνια τη Μόσχα σε μόνιμη ναυτική παρουσία στην περιοχή

ΜΟΣΧΑ. Του Θανάση Αυγερινού

H Ρωσία χρειάζεται πολεμικό στόλο, που θα είναι σε θέση αποτελεσματικά να δρα σε διάφορα σημεία των ωκεανών, τόνισε πρόσφατα ο νέος υπουργός Αμυνας της Ρωσίας, Σεργκέι Σαϊγκού, επιμένοντας, παρά τις αντιρρήσεις, στην αρχική δήλωσή του ότι δημιουργείται άμεσα (και θα δρα επισήμως από το 2015) στολίσκος Μεσογείου, που θα συγκροτείται έως και από 10 πλοία.

Το σοβιετικό Πολεμικό Ναυτικό διέθετε στην περιοχή της Μεσογείου την 5η μοίρα Μεσογείου, που ιδρύθηκε το 1967 και διαλύθηκε το 1992, έναν χρόνο δηλαδή μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης. Κατά περιόδους είχαν ενταχθεί στον σχηματισμό αυτό περί τα 30-50 πολεμικά πλοία και σκάφη συνοδείας, βασικός στόχος των οποίων ήταν η «επίδειξη σημαίας» και η συμμετοχή σε επιχειρήσεις «εθνικής και διεθνικής σημασίας» απέναντι από τον 6ο αμερικανικό στόλο.

Είκοσι ένα χρόνια λοιπόν μετά, η ρωσική στρατιωτική και πολιτική ηγεσία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι έχει πλέον τις δυνατότητες να προχωρήσει σε αναβάθμιση της σημερινής της παρουσίας στην περιοχή, αξιοποιώντας τις θετικές, όπως κρίνονται, εμπειρίες από την έως τώρα δράση των διαδοχικών σχηματισμών, που περιπολούν ή ασκούνται εδώ και ένα εξάμηνο στα ανοιχτά Κύπρου και Συρίας. Οι προσωρινοί αυτοί σχηματισμοί θα μετεξελιχθούν σε μόνιμο στολίσκο, ο οποίος θα υπάγεται στον στόλο της Μαύρης Θάλασσας. Σε μια στιγμή που οι θερμές απειλές και συγκρούσεις στην περιοχή και οι ανακατατάξεις επιρροής στον αραβικό κόσμο δεν υποχωρούν, αντιθέτως αποκτούν ιδιαίτερη σημασία εν μέσω συζητήσεων και σχεδίων εξόρυξης υδρογονανθράκων και χάραξης ΑΟΖ στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, περιττό ίσως να υπογραμμίσει κανείς, όπως ο αναλυτής Ιγκορ Κορότσενκο, ότι «ο νέος στολίσκος θα υλοποιεί την καινούργια έκδοση του δόγματος εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας στην περιοχή και θα εξισορροπεί τις απειλές ασφάλειας για τα συμφέροντα της χώρας».

(περισσότερα…)