Αρχείο για 24 Μαρτίου, 2013

Η ταρίφα του προέδρου – Μιχάλης Ψύλος

24 Μαρτίου, 2013

ΗΠΑ. Το επιτελείο του Ομπάμα εφηύρε ένα νέο τρόπο για να βγάζει χρήμα πουλώντας συναντήσεις μαζί του

Πηγή:http://www.efsyn.gr/

Διαθέτεις 50.000 δολάρια – κάπου 38.500 ευρώ; Μπορείς να έχεις πρόσβαση στον Λευκό Οίκο και να συναντηθείς με τον ίδιο τον Μπαράκ Ομπάμα. Ο Αμερικανός πρόεδρος ή τουλάχιστον οι στενοί συνεργάτες του δείχνουν ότι διαθέτουν μεγάλη φαντασία στη συγκέντρωση χρημάτων. Το επιτελείο του Ομπάμα εφηύρε ένα νέο εργαλείο για να βγάζει χρήμα πουλώντας συναντήσεις με τον πρόεδρο. Ιδρυσαν μια επιτροπή που έχει τον τίτλο «Οργανώνοντας τη δράση», με επικεφαλής τον στενό συνεργάτη του Ομπάμα, Τζιμ Μεσίνα. Οποιος καταβάλει 50.000 δολάρια στην επιτροπή μπορεί να συναντηθεί με τον πρόεδρο.

Οποιος καταβάλει 500.000 δολάρια μπορεί να αγοράσει μια θέση στο «εθνικό συμβούλιο» της οργάνωσης και να βλέπει τον πρόεδρο κάθε τρεις μήνες. Και φυσικά όλα αυτά τα χρήματα, αφορολόγητα. «Είναι ένας κομψός τρόπος για να οριστεί η ταρίφα της πρόσβασης στον πρόεδρο» γράφουν οι «Τάιμς» της Νέας Υόρκης. «Για μια ακόμη ευκαιρία προς την… άβυσσο» κάνει λόγο η «Ουάσινγκτον Ποστ».

«Το φλερτ με τους χορηγούς που χρηματοδοτούν τους Αμερικανούς προέδρους προσβλέποντας σε κάποια ανταμοιβή δεν είναι σίγουρα κάτι νέο στην αμερικανική κουλτούρα», λέει η Μέρεντιθ Mακ Γκι, διευθύντρια του Νομικού Κέντρου κατά της Διαφθοράς στην Ουάσινγκτον. Ο Μπιλ Κλίντον, για παράδειγμα, αντάμειβε τους γενναιόδωρους υποστηρικτές του καλώντας τους να… κοιμηθούν στον Λευκό Οίκο. «Αυτό που είναι πρωτοφανές όμως και άκρως επικίνδυνο τώρα είναι ότι θεσμοθετείται η δωρεά χρημάτων σε ένα νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, με επικεφαλής συνεργάτες του Ομπάμα, ώστε να διασφαλίζεται η πρόσβαση στον πρόεδρο» λέει η Μακ Γκι και προσθέτει: «Μόνο σε ένα κράτος-μπανανία μπορεί συμβαίνει κάτι τέτοιο». Μια άλλη ανταμοιβή, ιδιαίτερα σκανδαλώδης, αλλά πάντα καλά εδραιωμένη, ήταν ο διορισμός σε θέσεις πρεσβευτών, σε σημαντικές μάλιστα πρωτεύουσες, των σημαντικών χρηματοδοτών στις προεδρικές προεκλογικές εκστρατείες.

(περισσότερα…)

Ιστοριογνωσία και εθνικές επέτειοι – Γιώργος Κ. Καββαδίας

24 Μαρτίου, 2013

«Δίχως Ιστορία, η εξουσία μας οδηγεί εκεί που θέλει».H. Zinn

Με αφορμή τη σημερινή εθνική επέτειο  αναρωτιέται κανείς, αν ο τρόπος που γιορτάζεται, δίνει τη δυνατότητα για αναστοχασμό, τόσο για τις ιστορικές συνθήκες και τον χαρακτήρα της επανάστασης του 1821, όσο και για τη σύνδεση τους με τη σύγχρονη εποχή; Μήπως, άραγε, οι τυπικές και μονόπλευρες γιορταστικές εκδηλώσεις, όχι μόνον αμβλύνουν την ιστορική μνήμη και παραχαράσσουν την ιστορική πραγματικότητα, αλλά διευκολύνουν τους κυρίαρχους  να διαμορφώσουν μια κοινωνία λήθης και αδράνειας, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους;

Στρατοκρατία και παρελάσεις

Είναι αλήθεια ότι μέσα από τις ωραιολογίες των πανηγυρικών της ημέρας και τις τυπικές τελετές, μέσα σε ένα τεχνητό κλίμα εθνικής έξαρσης και ευφορίας που διευκολύνει την έντονη ενεργοποίηση του συναισθήματος και τον παραγκωνισμό της κριτικής σκέψης, οι ιστορικές αλήθειες κλειδώνονται στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και αντικαθίστανται από εθνικούς μύθους και στερεότυπα. Από αυτού του είδους τις τελετές ξεχωρίζουν οι παρελάσεις που σε φαντασιακό και πραγματικό επίπεδο αποτελούν μια λατρευτική εκδήλωση του έθνους που μπορεί δήθεν να μας ενώσει όλους και να μας κάνει να ξεχάσουμε τις ταξικές ή άλλες διαφορές, υπενθυμίζοντας και προβάλλοντας το κοινό ένδοξο παρελθόν και το εθνικό συμφέρον.

Ειδικότερα οι παρελάσεις απλώνουν τις ρίζες τους στον προηγούμενο αιώνα. Τα σχολεία εμφανίζονται παραταγμένα στην εθνική γιορτή της 25ης Μαρτίου 1924 που συνέπιπτε με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας. Όμως για πρώτη φορά η μαθητική παρέλαση παίρνει χαρακτήρα επίσημο και συμπληρωματικό ως προς τη στρατιωτική , από το 1936. Τον Μάρτιο παρελαύνουν τα σχολεία επικεφαλής της πομπής, μπροστά στον Μεταξά και τον Βασιλιά. Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου θα ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ανάπτυξη της στρατιωτικής συνείδησης της νεολαίας και θα χρησιμοποιήσει γιορτές και παρελάσεις ως όργανα για τους σκοπούς του. Από τότε η σχολική παρέλαση συνδέθηκε απόλυτα με την στρατιωτική και ούτε οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης δε διανοήθηκαν να αμφισβητήσουν την αναγκαιότητα των υποχρεωτικών παρελάσεων.

(περισσότερα…)

Papa nero (Μαύρος Πάπας)

24 Μαρτίου, 2013

francesco

Πηγή: Εργατικός Αγώνας

Στη δεκαετία του `90, έκανε καριέρα στη γειτονική Ιταλία ένα ιδιόρρυθμο – έως θεοπάλαβο – μουσικό συγκρότημα, οι Pitura Freska[1]. Με καταγωγή από το Μέστρε (το στεριανό κομμάτι του δήμου της Βενετίας) και με ισχυρούς δεσμούς με το αμιγώς προλεταριακό τμήμα του, το βιομηχανικό λιμάνι της Μαργκέρα (ένα είδος βενετσιάνικου … Περάματος), έπαιζαν μουσική ρέγγε σε στίχους στη διάλεκτο βένετο. Είχαν μάλιστα σύμβολό τους το λιοντάρι όχι του Σαν Μάρκο αλλά του Σαν … Μάρλεϊ.

Το 1996 και, μετά την εκλογή ως «Μις Ιταλία» μιας έγχρωμης κοπέλας από τον Άγιο Δομίνικο, με τη χαριτωμένη – αλλά πολιτικά επισφαλή – αφέλεια που χαρακτηρίζει τα νεολαιϊστικα ριζοσπαστικά σχήματα της γειτονικής χώρας, έγραψαν ένα ευφάνταστο τραγουδάκι με τον τίτλο «Μαύρος Πάπας». Οι Pitura Fresca ευελπιστούσαν, μέσα από το δροσερό τραγουδάκι τους, ότι η εκλογή ενός μαύρου (ως προς το χρώμα) Πάπα, θα σηματοδοτούσε και μια ουσιαστική αλλαγή στην πολιτική της καθολικής εκκλησίας, μια μεγαλύτερη φροντίδα για τους ταπεινούς αυτού του κόσμου. Ένας αφρικάνος μαύρος πάπας θα καταλάβαινε τους απλούς ανθρώπους και θα στεκόταν στο πλευρό τους.

Εννοείται ότι οι ελπίδες του συγκροτήματος πνίγηκαν στα νερά της λιμνοθάλασσας. Μετά το θάνατο του πάπα Βοϊτύλα, το 2005 (μιας από τις πιο αντιδραστικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα), ο «θρόνος του αγίου Πέτρου» καλύφθηκε από τον επίσης βαθειά αντιδραστικό γερμανό Γιόζεφ Ράτζινγκερ, τον επονομαζόμενο και «ροτβάϊλερ του θεού», λόγω της δογματικής του προσήλωσης στις αρχές της καθολικής εκκλησίας. Με την παραίτηση αυτού του τελευταίου (που, κατά τη γνώμη μου, συνδέεται στενά με την έξαρση του ιταλογερμανικού ανταγωνισμού στην Ευρώπη και λιγότερο με τα σκάνδαλα παιδεραστίας), το κονκλάβιο των καρδιναλίων εξέλεξε – ως προς ορισμένα εξωτερικά στοιχεία τουλάχιστον – ό,τι πιο κοντινό σε ένα «μαύρο Πάπα»: τον ιταλοαργεντικό Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο, μέχρι εκείνη τη στιγμή αρχιεπίσκοπο Μπουένος Άϊρες, ο οποίος επέλεξε, για την παπική του θητεία, το χαρακτηριστικό όνομα Φραγκίσκος.

(περισσότερα…)

Ο ΙΟΣ: Ο σκοτεινός «εθνάρχης»

24 Μαρτίου, 2013

43rd_street_man

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ:

Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς  

getFile-2212Η διαφαινόμενη μετατόπιση της πολιτικής σκηνής προς τα δεξιά επικυρώθηκε συμβολικά, στις 6 Μαρτίου, με την ομόθυμη εξύμνηση του ιδρυτή της Ν.Δ .από τις ηγεσίες κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι αντιδράσεις μιας μερίδας της Αριστεράς στην αναγόρευση του Κωνσταντίνου Καραμανλή σε καθολικό σημείο αναφοράς διασκεδάστηκαν ως αδικαιολόγητη εμμονή σε ξεπερασμένους διαχωρισμούς του παρελθόντος. Είναι όμως έτσι;

 Από μια άποψη, θα “πρεπε να το περιμένουμε. Η αγιοποίηση του Καραμανλή προωθείται εδώ και καιρό από το ομώνυμο ίδρυμα που σύστησε ο ίδιος το 1983, με αποκλειστικό σκοπό, όπως εξηγεί ο πρώτος πρόεδρός του, «να βοηθήσει στην υστεροφημία του» και -ταυτόχρονα- «στην ιστορική έρευνα των ετών που αυτός πρωταγωνίστησε στον πολιτικό στίβο» (Κων/νος Τσάτσος, «Λογοδοσία μιας ζωής», Αθήνα 2001, σ. 462).

Η σταδιοδρομία του ιδρυτή της Ν.Δ. περιέχει όμως πάμπολλα σκοτεινά σημεία, εξαιρετικά επίκαιρα, μάλιστα: λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων διά της μετατροπής των αποθεματικών τους σε δάνεια προς τους ιδιώτες «επενδυτές», «αναστολή πάσης διώξεως Γερμανών υπηκόων φερομένων ως εγκληματιών πολέμου» (ΝΔ 4016/59), οικονομικά σκάνδαλα διαφόρων «κουμπάρων» ή και μελών της οικογένειας Καραμανλή (βλ. δίπλα). Η «αποικιακή» σύμβασή του με την Πεσινέ υποχρέωσε τη ΔΕΗ να παρέχει στην εταιρεία τεράστιες ποσότητες ρεύματος σε εξευτελιστική τιμή για 50 χρόνια, προκαλώντας την οργή ακόμη και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που διακήρυξε τότε ότι «καμία υπογραφή και καμία σύμβασις δεν είναι δυνατόν να υποχρεώση τον Ελληνικόν λαόν εις το διηνεκές να είναι φόρου υποτελής εις ορισμένους έξυπνους κυρίους της αλλοδαπής» (30.11.1960). Τελικά ο Καραμανλής γλίτωσε το ειδικό δικαστήριο γι’ αυτή την υπόθεση μόνο και μόνο επειδή η Βουλή αποφάνθηκε, το 1965, ότι το αδίκημα είχε παραγραφεί.

Η σκοτεινότερη πτυχή της βιογραφίας του, που θα μας απασχολήσει εδώ, αφορά ωστόσο τη διαχρονικά προβληματική σχέση του «εθνάρχη» με τη δημοκρατία.

(περισσότερα…)