Η Α. Παπαρήγα του 15ου Συνεδρίου απαντά στην Α. Παπαρήγα του 19ου.

al15pa19

Στην Προσυνεδριακή διαδικασία προς το 19ο Συνέδριο, η καθοδήγηση του ΚΚΕ με επικεφαλής την Α. Παπαρήγα, μέσα από αρθρογραφία στο Ριζοσπάστη -κι εκτός σελίδων προσυνεδριακού διαλόγου- κατηγορεί τους διαφωνούντες ως την πέμπτη φάλαγγα του οπορτουνισμού μέσα στο κόμμα, ακόμη και ως φορείς της αστικής πολιτικής που επιδιώκουν ένα ΚΚΕ ενσωματωμένο στο σύστημα. Ας δούμε όμως τι έλεγε η ίδια η Γ.Γ. το 1996, ενόψει του 15ου Συνεδρίου, για όλα αυτά τα ζητήματα, για τα οποία σήμερα οι διαφωνούντες χαρακτηρίζονται όπως προαναφέραμε.

Τα αποσπάσματα που επιλέξαμε και ακολουθούν είναι από ομιλία της Αλ. Παπαρήγα στην Πάτρα, σε εκδήλωση της Νομαρχιακής Επιτροπής για το 15ο Συνέδριο. Δημοσιεύτηκαν στον Ριζοσπάστη 31/3/1996 και ο αναγνώστης μπορεί να διαβάσει ολόκληρο το δημοσίευμα στο link που δίνουμε. Σημειώνουμε μόνο, για την ακρίβεια των πραγμάτων, ότι το κείμενο που υπάρχει στην έντυπη μορφή της εφημερίδας έχει διαφορές (περισσότερα αποσπάσματα) από αυτό της ηλεκτρονικής. Οι υπότιτλοι που παρατίθενται εδώ είναι από την ηλεκτρονική έκδοση του Ριζοσπάστη, πλην αυτού που προστέθηκε από μας (για την διευκόλυνση του αναγνώστη και αναφέρεται στην κυβέρνηση του Μετώπου.

ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

«… Χρειάζονται μία στρατηγική γραμμή, που εντάσσει την ανασύνταξη των δυνάμεων στην αντίσταση – αντεπίθεση στη σημερινή τάξη πραγμάτων στην Ελλάδα, με την προοπτική γενικότερης ρήξης. Ενιαίο, δηλαδή, κοινωνικοπολιτικό αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό μέτωπο της οργάνωσης και καθοδήγησης των ταξικών λαϊκών αγώνων, των κοινωνικών και πολιτικών αναμετρήσεων.

Το ΚΚΕ, με τη στρατηγική της λαϊκής συσπείρωσης και, μάλιστα, με τη μορφή του κοινωνικοπολιτικού μετώπου, επιδιώκει να πρωτοστατήσει στη συγκρότηση ενός αντίβαρου στη σημερινή τάξη πραγμάτων στο εσωτερικό της χώρας. Απαντά στο σήμερα, δίνει προοπτική…

Η οικοδόμηση του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου στην Ελλάδα δεν έχει, λοιπόν, στενή εθνική αξία, ιδιαίτερα σε μια εποχή που η ζωή έχει διεθνοποιηθεί με τη μορφή διεθνών ενώσεων και διεθνών συμφωνιών. Θα αποτελέσει ένα βήμα σημαντικό στη διεθνοποίηση της πάλης της εργατικής τάξης και των άλλων καταπιεζόμενων στρωμάτων. Η διεθνοποίηση του αγώνα είναι αδύνατη, αν σε εθνικό επίπεδο δε διαμορφώνονται οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις για ενότητα δράσης της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, για κοινή δράση των κοινωνικοπολιτικών δυνάμεων που ενδιαφέρονται να αντισταθούν στη στρατηγική του ιμπεριαλισμού.

Ο ρόλος του μετώπου

Πού θα βγάλει η πάλη του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου: Το ΚΚΕ, στο Πρόγραμμά του, απαντά καθαρά και με σαφήνεια, χωρίς περιστροφές και περικοκλάδες. Θα κατευθύνεται προς το σοσιαλισμό. Αυτή είναι η φυσιολογική, αντικειμενική πορεία, που θα ακολουθήσουν τα πράγματα… Βεβαίως, ανάμεσα στο σήμερα και στη σοσιαλιστική προοπτική, μεσολαβεί μια ολόκληρη περίοδος αγώνων, μικρότερων η μεγαλύτερων αναμετρήσεων, με φάσεις ανόδου ή και προσωρινής ύφεσης. Η ταξική πάλη δεν αναπτύσσεται πάντα με τους ίδιους ρυθμούς. Επηρεάζεται θετικά η αρνητικά, ανάλογα με τη συνδυασμένη επίδραση εσωτερικών, αλλά και των διεθνών παραγόντων που αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα. Σε κάθε φάση ανάπτυξης του κινήματος, μπορεί να μπαίνουν ιδιαίτερες προτεραιότητες και αιχμές, διαφορετικοί κρίκοι στην ενιαία αλυσίδα του αγώνα προς το σοσιαλισμό…

Μήπως, λοιπόν, το ΚΚΕ έχει εφεύρει το κόλπο του μετώπου και της κυβέρνησής του, για να λύσει το πρόβλημα του περάσματος στο σοσιαλισμό; Κατ’ αρχάς, είναι πασίγνωστο ότι με κόλπα και τεχνάσματα δε συσπειρώνεται ο λαός και δεν αγωνίζεται. Πολύ περισσότερο, που το ταξικό και πολιτικό ένστικτο της πρωτοπορίας των κοινωνικών δυνάμεων είναι εξαιρετικά αναπτυγμένο. Κανείς δεν μπορεί να κοροϊδέψει κανέναν. Η αντίθεση με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό είναι αντικειμενική. Τη ζει καθημερινά ο λαός. Κανένα κίνημα δεν είναι πραγματικό λαϊκό κίνημα, αν υποστηρίζει την ουδετερότητα σ’ αυτήν την αντίθεση ή την αλλοιώνει, καταργώντας την πραγματική διαχωριστική γραμμή στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Η διαδρομή προς το σοσιαλισμό

Το ΚΚΕ, διατηρώντας την αυτοτέλεια δράσης του, παράλληλα με τον πρωτοπόρο και δημιουργικό ρόλο του για τη συγκρότηση και ανάπτυξη του κοινωνικοπολιτικού μετώπου, θα προβάλει το Πρόγραμμά του και σήμερα και αύριο και μεθαύριο. Ανοιχτά θα δουλεύει, για να το ασπαστεί, πριν απ’ όλα, η πλειοψηφία της εργατικής τάξης. Θα προσπαθεί να πείσει και ένα μέρος των άλλων λαϊκών στρωμάτων ότι έχουν συμφέρον, ο αντιιμπεριαλιστικός, αντιμονοπωλιακός αγώνας να αποκτήσει, στη συνείδηση ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων, αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα, να συνδεθεί με την προοπτική του σοσιαλισμού.

Όρος, βεβαίως, για τη διαμόρφωση του αντιιμπεριαλιστικού μετώπου στο κοινωνικό και στο πολιτικό επίπεδο δεν είναι δυνατόν να μπει η συμφωνία για το σοσιαλισμό, δηλαδή ένα κομμουνιστικό πρόγραμμα. Η συγκρότηση του μετώπου, από τις πιο πρωτοπόρες λαϊκές δυνάμεις, από πολιτικές δυνάμεις ή σχηματισμούς, που μπορεί να προκύψουν στην πορεία σαν αποτέλεσμα γενικότερων ανακατατάξεων και διεργασιών, θα στηρίζεται σε ένα πλαίσιο διεκδίκησης στόχων και λύσεων αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού χαρακτήρα.

Ποιος κυβερνά τον τόπο, ποιες δυνάμεις, ποια συμφέροντα αντιπροσωπεύει, είναι ένα ερώτημα, που πρέπει να προβληματίσει σήμερα το λαό μας. Ανάμεσα στο σήμερα και την προοπτική του σοσιαλισμού, μεσολαβεί μια ολόκληρη περίοδος, μια διαδρομή ενιαία που αναπτύσσεται κατά φάσεις. Εχει στροφές, καμπές, ανηφόρες και, ενδεχόμενα, κατηφόρες. Περνάει μέσα από διάφορα επεισόδια αγώνα. Οι εξελίξεις δεν μπορεί να προκαθοριστούν, πώς ακριβώς θα ξεδιπλώνονται, τι μορφές θα πάρουν, πώς θα εκδηλώνεται η διάταξη και η αναδιάταξη των δυνάμεων, ποιες δυνατότητες για πολιτικές συμμαχίες θα δημιουργηθούν. Θα ήταν ο χειρότερος δογματισμός. Μόνο φρένο βάζει από όποια οπτική και αν ιδωθεί το ζήτημα. Γι’ αυτό, το Σχέδιο Προγράμματος αναφέρει τους αναγκαίους όρους, τη γενική τάση, μελετά, ως ένα σημείο, πιθανότητες, με βάση την πλούσια διεθνή πείρα. Προβάλλει τις γενικές νομοτέλειες, επιχειρεί- ως ένα σημείο- να αναδείξει ορισμένες ιδιαιτερότητες, που υπάρχουν στην Ελλάδα από τη συγκεκριμένη θέση της στο σύστημα του ιμπεριαλισμού.

Το Μέτωπο και η κυβέρνηση

Το Σχέδιο Προγράμματος αντιμετωπίζει, επίσης, τις πιθανές μορφές διεξαγωγής του πολιτικού αγώνα στη διαδρομή προς τον σοσιαλισμό, παίρνοντας υπόψη τη σημερινή κατάσταση, τόσο την εσωτερική, όσο και τη διεθνή. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ζητήματα, που απασχολεί στην προσυνεδριακή μας δουλειά, αλλά πιστεύω και ευρύτερα, είναι η δυνατότητα ανάδειξης μιας κυβέρνησης, κάτω από την επίδραση και τον αντίκτυπο της πάλης του αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού μετώπου. Εύλογο το ερώτημα: Θα είναι μια λαϊκή σοσιαλιστική εξουσία ή μια κυβέρνηση στα πλαίσια του σημερινού συστήματος, χωρίς πραγματική εξουσία στα χέρια της;

Η απάντηση, βέβαια, στο ερώτημα, «τι χρειάζεται ο λαός;», δεν μπορεί παρά να είναι μόνο μία, για μας, τους κομμουνιστές: Χρειάζεται μια εξουσία σοσιαλιστική, εξουσία της εργατικής τάξης, που ασκείται μαζί με τους συμμάχους της…

Η ζωή, όμως, έχει δείξει, ότι στην περίοδο του μακρόχρονου και σκληροτράχηλου αγώνα προς το σοσιαλισμό εμφανίζονται δυνατότητες, να επιδράσει το αγωνιζόμενο αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό μέτωπο και στη διακυβέρνηση του τόπου, πριν δημιουργηθούν προϋποθέσεις για ριζική πολιτική αλλαγή, για την ανάδειξη, δηλαδή, της σοσιαλιστικής εξουσίας. Τέτοιες εξελίξεις σημειώθηκαν σε ορισμένες χώρες μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που δίνουν πολύ πλούσια πείρα. Δίνουν θετικά, όσο και αρνητικά διδάγματα, που διατηρούν σε σημαντικό βαθμό την αξία τους, έστω και αν εξελίχθηκαν σε διαφορετικές συνθήκες. Οι δυνατότητες αυτές δε θα έρθουν από μόνες τους και τυχαία. Το αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό μέτωπο πρέπει να έχει στο πλαίσιο δράσης του, στο πρόγραμμά του και το πρόβλημα της διακυβέρνησης, να επιδιώκει να καταφέρνει χτυπήματα στον πολιτικό συσχετισμό. Είναι μέσα στις υποχρεώσεις και στο ρόλο του, να λυτρώνει πλατιές λαϊκές μάζες από τον εγκλωβισμό και την ενσωμάτωση στα πολιτικά κόμματα, που διαχειρίζονται τις τύχες του συστήματος ή αποτελούν σταθερά αναχώματα και εφεδρείες του. Επόμενα, η στάση του και η σχέση του με τις διάφορες κυβερνήσεις είναι υπαρκτό πρόβλημα.

Η αντίσταση, που θα συναντήσει μια τέτοια κυβέρνηση, καθώς και η λαϊκή απαίτηση που θα τη συνοδεύει, θα την υποχρεώσει να επιλέξει: Η να ξεφύγει από ημίμετρα ή να υποχωρήσει. Η ίδια η ανάπτυξη της πάλης θα την κάνει να επιλέξει: Η να στηριχτεί σε λαογέννητους θεσμούς ή να περιχαρακωθεί στους περιορισμένους θεσμούς του συστήματος. Θα μπορέσει μια τέτοια κυβέρνηση, να γίνει αφετηρία, για τη γενικότερη επίλυση του προβλήματος της εξουσίας, ή όχι, είναι κάτι που δεν μπορεί να το προκαθορίσει κανείς έξω από τη συγκεκριμένη κατάσταση, που θα δημιουργηθεί τότε. Δεν αρκεί να θέλει η πρωτοπορία της εργατικής τάξης να τραβήξει τα πράγματα προς τα εμπρός. Απαιτούνται στη συγκεκριμένη στιγμή ή περίοδο να υπάρχουν όλοι οι όροι, για το πέρασμα στο σοσιαλισμό, πέρα από την κατακτημένη ικανότητα και ετοιμότητα.

Η πολιτική συμμαχιών

Το Σχέδιο Προγράμματος του ΚΚΕ αντιμετωπίζει το ζήτημα της πολιτικής συμμαχιών σε πολιτικό επίπεδο, αφού πρόκειται για κοινωνικο-πολιτικό μέτωπο και όχι απλά, για μια οργάνωση, που δρα γύρω από άμεσα οικονομικά προβλήματα ή για ένα συντονισμό των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Δεν είναι κενό του Σχεδίου Προγράμματος, που δεν αναφέρεται συγκεκριμένα στις πολιτικές συνεργασίες, που μπορεί να εκφραστούν στα πλαίσια του αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου. Ούτε μάντεις, ούτε προφήτες μπορεί να γίνουμε, και μόνο να προβλέψεις ή να πιθανολογήσεις την τάση των εξελίξεων μπορείς. Ο σημερινός πολιτικός χάρτης δεν προσφέρεται καθόλου για συγκλίσεις και συμπτώσεις στην αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή συσπείρωση δράση. Στο Σχέδιο Προγράμματος περιλαμβάνεται ένα πλαίσιο, με άξονες και βασικούς στόχους, που μπορεί να αποτελέσουν βάση για συζήτηση και συμμαχίες, με εκείνες τις δυνάμεις που θα θελήσουν να κινηθούν εναντίον της πολιτικής εξυπηρέτησης των μονοπωλίων και συμμόρφωσης στις επιλογές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Οι πολιτικές συμμαχίες έχουν την αναμφισβήτητη αξία τους, για τη συσπείρωση και πάλη του λαού. Ταυτόχρονα, όμως, δεν πρέπει να λησμονιέται ότι το βασικότερο ενοποιητικό στοιχείο, η ψυχή και η δυναμική του μετώπου, θα είναι η πρωτοπόρος δράση και συμμαχία της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων, της αγροτιάς. Το αντιιμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό μέτωπο θα είναι πιο δυνατό, πιο ενωτικό και πιο αποτελεσματικό, όσο πιο ισχυρός είναι ο ρόλος της εργατικής τάξης και του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ, με τη δράση του, με την πράξη του, θα γίνεται ο εγγυητής της μαχητικότητας του μετώπου, της πολιτικής συσπείρωσης των δυνάμεων.

Δεν είμαστε εμείς, που βάζουμε κάποια κόμματα στη μία όχθη, τα ίδια τοποθετήθηκαν. Όσο πιο γρήγορα απεγκλωβιστούν οι λαϊκές δυνάμεις, που τα στηρίζουν, τόσο πιο γρήγορα θα δούμε καλύτερες μέρες στον τόπο μας.

 http://ergatikosagwnas.gr/EA/index.php/2012-02-04-20-01-31/762–15-19

Advertisements
Explore posts in the same categories: Ιδεολογική πάλη, Πολιτική

Ετικέτες: , , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: