Αρχείο για 18 Απριλίου, 2013

Κριστόφ: Η στρατηγική της δίκης,1922-2012

18 Απριλίου, 2013

L9_contraducto_01 

Αντί προλόγου

Για να το πούμε με δυο λόγια: η επιστροφή στους αγώνες που δόθηκαν τον προηγούμενο αιώνα εντός και εναντίον των μηχανισμών της δικαστικής και σωφρονιστικής εξουσίας δεν έχει τίποτα το πρωτότυπο ή το ανεπίκαιρο. Στο εδώ και στο τώρα, η καπιταλιστική αναδιάρθρωση-διαχείριση της κρίσης εξελίσσεται εν πολλοίς με τη μορφή κοινωνικού πολέμου χαμηλής έντασης, με την επιστράτευση όλου του νομοθετικού και δικονομικού οπλοστασίου του αστικού κράτους. Κάθε αγωνιζόμενος άνθρωπος μπορεί πλέον να (για την ακρίβεια: είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα) βρεθεί αντιμέτωπος με την κρατική καταστολή, παλιά ή/και νέα, προληπτική ή/και τιμωρητική – και θα χρειαστεί να ξέρει, ή να θυμάται, τότε ότι αυτό που αντιμετωπίζει δεν είναι ένα φαινόμενο που του ενέσκηψε εξ ουρανού, αλλά μια διαδικασία με ιστορία τόσο από τη δική μας μεριά όσο και από τη μεριά του αντιπάλου. Το κείμενο που μεταφράζουμε παρακάτω συνοψίζει την πολύμορφη γαλλική εμπειρία του 20ού αιώνα. Για το σήμερα, καθένας και καθεμία μπορεί να αντλήσει από αυτήν τα διδάγματα που θεωρεί χρησιμότερα.

λεύγα

Η πρόσφατη ιστορία, η ιστορία των αντιαποικιοκρατικών αγώνων της περιόδου 1950-1960, έπειτα η ιστορία των αγώνων στην καθημερινότητα ή στις φυλακές τη δεκαετία του 1970, έδειξε μέχρι ποιου σημείου το δίκαιο εν γένει και οι δικαστικές διώξεις συγκεκριμένα αποτελούν χώρους αγώνα που είναι αναγκαίο να αντιμετωπίζονται ως τέτοιοι σε μια δεδομένη στιγμή. Όταν όμως ακούει κανείς ορισμένες ατζέντες, έχει την εντύπωση ότι η μνήμη αυτή χάθηκε και παρέμεινε αμετάδοτη. Το κείμενο που ακολουθεί ανασύρει κάποιες στιγμές αυτής της μνήμης.

Εδώ και σαράντα χρόνια, ο αριθμός των κρατουμένων δεν παύει να αυξάνεται, δικαιολογώντας, χωρίς καμιά πραγματική συζήτηση, την ανέγερση νέων φυλακών, στο όνομα του «εξανθρωπισμού» των συνθηκών κράτησης. Την 1η Απριλίου 2012, ο πληθυσμός των φυλακών ανερχόταν σε 67.161 κρατουμένους. Τον Φεβρουάριο, το κοινοβούλιο ψήφισε την κατασκευή 24 .000 νέων θέσεων. Την ίδια εποχή περίπου, ο Jean Marie Delarue, γενικός ελεγκτής των καταστημάτων κράτησης, παρουσιάζοντας την ετήσια έκθεσή του, δήλωνε σε μια συνέντευξη στο France Inter ότι, αν η Δικαιοσύνη τιμωρούσε όπως πριν από 30 χρόνια, θα υπήρχαν σήμερα 30.000 κρατούμενοι. Σημείωσε επίσης ότι ο αριθμός των κρατουμένων διπλασιάστηκε τα τελευταία σαράντα χρόνια, πράγμα που δεν συνέβη και με τον συνολικό γαλλικό πληθυσμό. Οι ποινές που επιβάλλονται είναι βαρύτερες. Οι όροι μη προφυλάκισης μειώνονται. Περισσότεροι άνθρωποι στέλνονται στη φυλακή. Μπορούμε έτσι να συναγάγουμε ότι η καταστολή επιτάθηκε, πολλώ δε μάλλον αφού ο αριθμός των κρατουμένων δεν είναι παρά η κορυφή του δικαστικού παγόβουνου.

(περισσότερα…)

21 Απρίλη: Συγκέντρωση και συναυλία στις 5.00 μμ.στο Πάρκο Ελευθερίας-Διαδήλωση στη βουλή

18 Απριλίου, 2013

21_4

46 χρόνια μετά τη δικτατορία των συνταγματαρχών, ο αγώνας για ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ενάντια στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό είναι επίκαιρος και επιτακτικός. Είναι μάλιστα πιο αναγκαίος παρά ποτέ αφού μπροστά στα μάτια μας ξετυλίγεται μια άγρια εργατική γενοκτονία με 1,5 εκατ. ανέργους και με εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα, χωρίς περίθαλψη, συχνά απλήρωτους και με μισθούς πείνας.

Σήμερα στην περίοδο που άνοιξε το πρώτο μνημόνιο, ζούμε μια πρωτοφανή επίθεση στις λαϊκές ελευθερίες. Ο κοινωνικός Αρμαγεδώνας που έχουν εξαπολύσει κυβερνήσεις, ΕΕ, ΔΝΤ, κεφάλαιο, σέρνει μαζί του έναν πρωτοφανή αυταρχικό ολοκληρωτισμό. Η χώρα έχει κηρυχθεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, η οποία τείνει να μετατραπεί σε μόνιμο καθεστώς. Η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση επιβάλλει ένα μόνιμο καθεστώς επιτροπείας για την Ελλάδα και όλες τις χώρες. Έτσι υποβαθμίζονται ακόμα και στοιχειώδη δικαιώματα και ελευθερίες, ενώ οι αγώνες των εργαζομένων και του λαού αντιμετωπίζονται με τυφλή καταστολή και όταν δεν φτάνει αυτό, με ποινικές διώξεις.

Η πανταχού παρούσα «κρυφή» βία ασκείται στην κοινωνική πλειοψηφία με τη μαζική, μόνιμη ανεργία και φτώχεια, ως συνέπεια της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού. Στους χώρους δουλειάς έχει εκτραχυνθεί ο εργοδοτικός δεσποτισμός και η αυθαιρεσία, έχει επιβληθεί ουσιαστικά η απαγόρευση της απεργίας και του εργατικού αγώνα, υπό την απειλή της απόλυσης και την τρομοκρατία της ανεργίας.

(περισσότερα…)

Στάθης Κουβελάκης: Εθνικό νόμισμα και λαϊκό εισόδημα

18 Απριλίου, 2013

221443441_640

εφημ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 

Στα πλαίσια της συζήτησης που έχει επανέλθει, ή μάλλον που έχει επιτέλους ξεκινήσει, για το ενδεχόμενο και τις πιθανές επιπτώσεις της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, ένα από τα επιχειρήματα που ακούγεται συχνότερα, και μάλιστα από αριστερούς, είναι ότι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα συνεπάγεται αναπόφευκτα σημαντική υποτίμηση, άρα ραδγαία αύξηση των τιμών των εισαγωγών και, κατ’επέκταση, πληθωρισμό και συνακόλουθη πτώση του ήδη πετσοκομμένου εισοδήματος των μισθωτών και των λαϊκών στρωμάτων. Η αναμενόμενη αύξηση της ανταγωνιστικότητας που θα προκύψει από την υποτίμηση θα πραγματοποιηθεί λοιπόν σε βάρος της εργασίας, ενισχύοντας την υποψία ότι ως στόχος υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου σε μια λογική «εθνικής», αυτόκεντρης, ανάπτυξης.

Ας εξετάσουμε πιο προσεκτικά το όλο επιχείρημα. Αναμφίβολα, το νέο εθνικό νόμισμα θα υποστεί σημαντική διολίθησηκαι κάτι τέτοιο αποτελεί όντως έναν από τους βασικούς στόχους αυτής της κίνησης: η ανάκτηση ανταγωνιστικότητας μιας οικονομίας που έχει ήδη πληρώσει πανάκριβα την ένταξή της σε ένα «σκληρό» νόμισμα όπως το ευρώ. Ας θυμίσουμε εδώ ότι η ανταγωνιστικότητα μετράται σε τιμές κάτι που σημαίνει ότι για μια χώρα με σταθερά υψηλότερο από το μέσο όρο της ευρωζώνης πληθωρισμό όπως η Ελλάδα δεν υπάρχει άλλος τρόπος ανάκτησής της (εντός ΟΝΕ) από τη βάρβαρη πολιτική «εσωτερικής υποτίμησης», δηλαδή τσακίσματος του εργασιακού κόστους, που επιβάλλουν τα Μνημόνια.

Πόση όμως αναμένεται να είναι αυτή η πληθωριστική πίεση λόγω εισαγωγών και πόσο το κέρδος σε όρους ανταγωνιστικότητας; Οι εμπεριστατωμένες μελέτες των Θ. Μαριόλη και Α. Κάτσινου εκτιμούν ότι, με διολίσθηση του νομίσματος της τάξης του 50%, ότι ο πληθωρισμός θα είναι αρχικά της τάξης του 9,3% (ως ανώτατο ετήσιο όριο), και θα έβαινε κατόπιν γοργά μειούμενος (6%, 4,3%, 3% κ.ο.κ.). Πρόκειται δηλαδή για ένα ποσοστό υπολογίσιμο αλλά συγκρίσιμο, ή μάλλον αισθητά χαμηλότερο με αυτό που γνώρισε η η ελληνική οικονομία στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, με ποσοστά ανεργίας και ρυθμούς αύξησης ΑΕΠ και πραγματικών μισθών που μοιάζουν με όνειρο για τα σημερινά δεδομένα. Οσο για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας αυτή υπολογίζεται σε τουλάχιστον 37%, και δύναται να προκαλέσει βελτίωση του εξωτερικού ισοζύγιου κατά τουλάχιστον 90% και αύξηση του ΑΕΠ κατά 7 με 8%, άρα συνακόλουθη αύξηση της απασχόλησης και του εργατικού εισοδήματος που έχει καταστραφεί από την ανεργία.

(περισσότερα…)

Αριάδνη Αλαβάνου: Aριστερά σε κλουβί ή μέσα στην πολιτική πάλη;

18 Απριλίου, 2013

Sears-Tower-Glass-Balconies-01

Πηγή:www.tometopo.gr

Μερικές αυθόρμητες απορίες

Σε άρθρο του στο “Πριν” (ΣΧΕΔΙΟ Β’: Πρόταση εναλλακτικής διαχείρισης ή ανατροπής;, 14/4), ο Παναγιώτης Φραντζής κάνει μια κριτική εφ’ όλης της ύλης στα 10 σημεία που παρουσίασε ο Α. Αλαβάνος σε συνέντευξη Τύπου, στην οποία ανακοινώθηκε ότι το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής θα συγκροτήσει πολιτικό φορέα του Σχεδίου Β.

Αυτό το σχόλιο θα παρακάμψει πολλά από τα λεγόμενα, όπως την κριτική για το πόσες φορές εμφανίζεται στο κείμενο των 10 σημείων η λέξη “ρευστότητα” και πόσες οι λέξεις “ανατροπή”, “αγώνας”, γιατί αδικούν τον ίδιο το συντάκτη. Ή τη μομφή “δεν υπάρχει σαφής στόχος πάλης για τους εργαζόμενους … Υπάρχει ο δρόμος μιας κυβέρνησης”, που μάλλον ανεκδοτολογικά ακούγεται, αν δεν εκφράζει κάποιες προκαταλήψεις. Δεν θα ασχοληθεί επίσης με μια σειρά οικονομικές απόψεις που αποφθεγματικά διατυπώνει ο Π.Φ.- όπως, για παράδειγμα, ότι η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με εργαλεία εθνικής νομισματικής και οικονομικής πολιτικής, γιατί είναι καπιταλιστική, και άρα αγνοεί ότι η κρίση του ελληνικού καπιταλισμού οξύνεται λόγω της συμμετοχής της Ελλάδας στην ΟΝΕ-, εφόσον τα σχετικά ζητήματα τα έχουν επεξεργαστεί και έχουν δώσει απαντήσεις πολύ πιο αρμόδιοι (Λαπαβίτσας, Μαριόλης κ.ά.).

Το παρόν σχόλιο θα ασχοληθεί με την, κατά τη γνώμη μου, πολιτική ουσία του άρθρου που συνοψίζεται στα εξής: Τώρα που αναπτύσσεται ο ευρωσκεπτικισμός και ένα αστικό αντι-ευρώ ρεύμα στην Ευρώπη, ο στόχος της εξόδου από το ευρώ δεν θα προκαλέσει το ντόμινο που κάποιοι είχαν στο μυαλό τους, δεν θα είναι το “πρώτο θετικό ρήγμα που αναπόφευκτα φέρνει τα επόμενα”. Συνεπώς, όποιες αριστερές δυνάμεις προτάσσουν την αποχώρηση από το ευρώ, λίγο-πολύ μοιραία θα γίνουν φορείς της “εναλλακτικής [αστικής] διαχείρισης”, εφόσον όποτε και όταν αστικές δυνάμεις επιλέξουν την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα θα το κάνουν μέσα από μια κυβέρνηση “αριστερού προσανατολισμού”.

Πώς μπορούν να πάρουν “πιστοποιητικό μη διαχειριστικής πολιτικής” κατά τον αρθρογράφο, όσοι δίνουν έμφαση στην έξοδο από το ευρώ; [Και ας μην επαναλάβουμε τις προϋποθέσεις και τις τομές που τη συνοδεύουν, είναι γνωστές.]

(περισσότερα…)

Οι φράουλες της οργής

18 Απριλίου, 2013

fraoulesorghs

Πηγή:Εργατικός Αγώνας

“…Είναι μια χώρα λεύτερη. Ε, για δοκίμασε να κάνεις χρήση της λευτεριάς σου. Είσαι λεύτερος , σου λέει ο άλλος, μόνο σαν σου βαστά η τσέπη σου να πληρώσεις τη λευτεριά σου….

…..Ένα τέτοιο έγκλημα ξεπερνά κάθε δημόσια καταγγελία. Μια τέτοια πίκρα είναι ανίκανα τα δάκρυα να τη συμβολίσουν. Όλες μας οι επιτυχίες καταρρέουν μπροστά σ’ αυτή μας την αποτυχία. Εύφορη γη, ολοΐσιες αράδες δέντρα, ρωμαλέοι κορμοί, καρποί ωριμασμένοι. Και τα ετοιμοθάνατα παιδιά από πελάγρα πρέπει να πεθάνουν, γιατί δεν βγαίνει κέρδος από τα πορτοκάλια. …..

…Οι άνθρωποι έρχονται με δίχτυα να ψαρέψουν πατάτες από το ποτάμι, μα οι φύλακες τους συγκρατούν μακριά˙ έρχονται με αυτοκίνητα που βροντολογούν για να πάρουν τα πεσμένα πορτοκάλια, μα είναι ραντισμένα με πετρόλαδο. Και στέκονται σιωπηλοί να παρακολουθούν τις πατάτες να πλέουν μπροστά τους, ακούν τις στριγκλιές των γουρουνιών που τα σφάζουν μέσα σ’ ένα λάκκο και χύνουν πάνω ασβέστη, βλέπουν βουνά πορτοκάλια να λιώνουν σ’ ένα σάπιο πολτό˙ και ο λαός βλέπει τη σημερινή χρεωκοπία˙ και μεσ’ στα μάτια του πεινασμένου λαού η οργή μεστώνει. Μες στην ψυχή του λαού μεστώνουν και βαραίνουν τα σταφύλια της οργής, βαραίνουν για τον τρύγο….

…Δεν υπάρχει χώρος για μένα και για σένα, για τους ομοίους μου και για τους ομοίους σου, δε χωράνε μαζί πλούσιοι και φτωχοί στην ίδια χώρα, δε χωράνε κλέφτες και τίμιοι άνθρωποι μαζί, ούτε η πείνα μαζί με το πάχος.”

Τζον Στάινμπεκ «Τα σταφύλια της οργής» Μετάφραση: Κοσμάς Πολίτης

Η επίθεση εναντίον ξένων εργατών γης ίσως πριν λίγα χρόνια να ήταν «είδηση» για κάποιους αφελείς που καμώνονται πως δεν ξέρουν την ύπαρξη μαύρης εργασίας στα μεγαλοχώραφα και τις αγροτικές καλλιέργειες. Όμως τα πογκρόμ κατά των εργατών στα φραουλοχώραφα της Ηλείας πριν λίγο χρόνια αφαίρεσαν και το τελευταίο φύλλο συκής από τους εκ συστήματος «αγννοούντες».

Δεν εξέπληξε λοιπόν κανέναν η είδηση πως «τρεις επιστάτες- μπράβοι ιδιοκτήτη καλλιέργειας φράουλας στην περιοχή της Ηλείας άνοιξαν πυρ κατά δεκάδων εργατών από το Μπανγκλαντές, οι οποίοι διεκδικούσαν την καταβολή δεδουλευμένων», τραυμάτισαν περίπου 35 από αυτούς και έσπευσαν να εξαφανιστούν. Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν στα κέντρα Υγείας της περιοχής όπου διαπιστώθηκε πως κανένας τους δεν διατρέχει άμεσο κίνδυνο για τη ζωή του. Αυτό το γεγονός έδωσε το δικαίωμα στον υπουργό Υγείας να περηφανευτεί στη βουλή πως όλοι οι τραυματίες περιθάλπονται από τα το σύστημα Υγείας, σάμπως να’ναι σπουδαιότατο κατόρθωμα για ένα κράτος να ανταποκρίνεται στοιχειωδώς και να πληροί τις βασικές υποχρεώσεις του.

(περισσότερα…)

Βιέννη 1913: Χίτλερ, Τρότσκι, Τίτο, Φρόιντ και Στάλιν όλοι μαζί

18 Απριλίου, 2013

untitledee

»1913: When Hitler, Trotsky, Tito, Freud and Stalin all lived in the same place»

Πηγή:http://mao.gr

«Τον Ιανούαριο του 1913, ένας κύριος που το διαβατήριό του έφερε το όνομα Σταύρος Παπαδόπουλος (Stavros Papadopoulos) αποβιβάστηκε από το τρένο που ερχόταν από την Κρακοβία στο Βόρειο Τερματικό Σταθμό της Βιέννης».

Αυτή είναι η πρώτη παράγραφος ενός άρθρου, που αναρτήθηκε χθες στην ιστοσελίδα του BBC και τράβηξε την προσοχή μας κυρίως λόγω του ελληνικού ονόματος του μυστηριώδους επιβάτη. Η συνέχεια δεν μας απογοήτευσε -κι ελπίζουμε ότι δεν θ’ απογοητεύσει κι εσάς. Ακολουθεί το άρθρο σε περίληψη και το οποίο δεν είναι άλλο παρά η παρουσίαση μιας εκπομπής που θα μεταδοθεί σήμερα από το Radio 4 του ΒΒC.

67042455_vienna_map624

«Ο άνδρας αυτός ήταν μελαχρινός, είχε ένα παχύ μουστάκι χωρικού και κρατούσε μια απλή ξύλινη βαλίτσα.

“Kαθόμουν στο τραπέζι”, γράφει εκείνος τον οποίο θα συναντούσε ο Παπαδόπουλος, “όταν χτύπησε η πόρτα και ένας άγνωστος μπήκε στο δωμάτιο. Ήταν κοντός… αδύνατος και το σκουρόχρωμο πρόσωπό του είχε σημάδια από ευλογιά. Τίποτα στην έκφραση των ματιών του δεν φανέρωνε φιλικότητα…”

Αυτός που έγραψε τις πιο πάνω γραμμές ήταν ένας αντικαθεστωτικός Ρώσος διανοούμενος, συντάκτης μιας ριζοσπαστικής εφημερίδας που την έλεγαν Πράβδα (Αλήθεια). Το όνομά του ήταν Τρότσκι. Ο άνθρωπος τον οποίο περιέγραψε δεν ονομαζόταν Παπαδόπουλος. Το όνομά του ήταν Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Ντζουγκασβίλι, οι φίλοι του τον έλεγαν Κόμπα και σήμερα τον θυμόμαστε ως Ιωσήφ Στάλιν».

Ο Τρότσκι και ο Στάλιν δεν ήταν οι μόνοι που ζούσαν στην ίδια περιοχή, στο κέντρο της Βιέννης το 1913, και οι οποίοι θα άφηναν ένα ισχυρό αποτύπωμα στον αιώνα που πέρασαν. Όπως γράφει ο δημοσιογράφος του BBC Άντι Γουόκερ, στην ομάδα των μετέπειτα διασήμων της Βιέννης συγκαταλέγονται άνθρωποι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους. Η σύμπτωση είναι γεωγραφική (βλ. χάρτη) και χρονική, όμως δεν είναι σίγουρο ότι αυτοί οι μετέπειτα «επώνυμοι» διασταυρώθηκαν, συναντήθηκαν εκεί (με εξαίρεση τους δύο Ρώσους επαναστάτες).

Ο Φρόιντ που ασκούσε ήδη την ψυχιατρική στην οδό Berggasse της Βιέννης ήταν ήδη καθιερωμένος. Ο νεαρός Τζόσιπ Μπροζ, που εργαζόταν στο εργαζόταν στην αυτοκινητοβιομηχανία Ντέμλερ στο Νόισταντ, ένα προάστιο της Βιέννης, θα γινόταν ο ηγέτης της μεταπολεμικής Γιουγκοσλαβίας, ο Τίτο.

Εκεί ζούσε ένας 24χρονος νεαρός από τη βορειοδυτική Αυστρία που ονειρευόταν να σπουδάσει ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, η οποία έκλεισε κατάμουτρα την πόρτα απορρίπτοντάς τον δύο φορές. Το όνομά του ήταν Αδόλφος Χίτλερ και κατοικούσε σε ένα κτίριο με φτηνά ενοικιαζόμενα δωμάτια κοντά στον Δούναβη.

(περισσότερα…)

Το αίμα της φράουλας

18 Απριλίου, 2013

years-of-slavery

Πηγή: http://oapatris.wordpress.com

Με αφορμή τα σημερινά γεγονότα στη Μανωλάδα Ηλείας όπου αναβίωσαν οι ένοπλοι δουλέμποροι αναδημοσιεύουμε κείμενο προ διετίας από το blog «Ο Άπατρις της Πάτρας» που περιγράφει τα σύγχρονα κάτεργα χιλιάδων μεταναστών.

via antapoCRISIS

Πριν τρία χρόνια (18-21 Απριλίου 2008) έγινε μια απεργία 1.500 δούλων εργατών γης στην περιοχή της Νέας Μανωλάδας Ηλείας, την οποία ακολούθησαν πογκρόμ και λιντσαρίσματα σε βάρος τους από την πλευρά των δουλοκτητών και των τραμπούκων τους. Μέρες που είναι των Παθών, κι αφού κάποιοι από εμάς δεν ακολουθούν το «χριστιανικό» (βλ. αστικό) εορτολόγιο, ας θυμηθούμε κάποια από τα πάθη της εργατικής τάξης που έλαβαν χώρα τότε και συνεχίζουν να συμβαίνουν μέχρι σήμερα:

«Στην περιοχή της Μανολάδας γίνεται εκτεταμένη καλλιέργεια φράουλας, με αποδέκτες του προϊόντος την εγχώρια και ξένη αγορά», όπως αναφέρει η Εγκυκλοπαίδεια (βλ. λήμμα «Νέα Μανολάδα Ηλείας», στη Βικιπαίδεια). Στην περιοχή αυτή παράγεται το μεγαλύτερο ποσοστό της εγχώριας παραγωγής της φράουλας (περίπου το 90%). Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, η Νέα Μανωλάδα είχε 1.522 έλληνες κατοίκους, στους οποίους θα πρέπει να προσθέσουμε σήμερα περίπου 2.500 μετανάστες που αποτελούν το κύριο εργατικό δυναμικό της περιοχής, δεδομένου ότι απασχολούνται ως εργάτες στις διάφορες αγροτικές επιχειρήσεις, κυρίως στα φραουλοχώραφα.

Αυτοί, όμως, δεν αναφέρονται στα επίσημα αρχεία και θα έμεναν στην αφάνεια, αν δεν συνέβαιναν τα τελευταία χρόνια ορισμένα αιματηρά γεγονότα που αποκάλυψαν το άγριο καθεστώς της υπερεκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας που ασκείται σε βάρος τους από τους έλληνες νεοτσιφλικάδες της περιοχής. Έτσι, αν θέλουμε να κατανοήσουμε όσα γεγονότα συνέβησαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν στην περιοχή αυτή, θα πρέπει να μελετήσουμε τις παραγωγικές σχέσεις της προαναφερόμενης «εκτεταμένης καλλιέργειας», δηλαδή τις σχέσεις μεταξύ των ιδιοκτητών των φραουλοχώραφων και των μισθωτών καλλιεργητών τους, δουλοκτητικές σχέσεις που στάζουν στην κυριολεξία αίμα. Αυτό το αίμα ρέει και ποτίζει τις φράουλες της Νέας Μανωλάδας εδώ και πολλά χρόνια, αν και το γεγονός αυτό με το πλήθος των εγκληματικών επεισοδίων που το συνοδεύουν και αποκαλύπτουν τη βαρβαρότητα των παραπάνω σχέσεων άρχισαν να δημοσιεύονται μόλις εδώ και τέσσερα χρόνια, δηλαδή από το Μάη του 2007, με διάφορα ρεπορτάζ αριστερών δημοσιογράφων.

(περισσότερα…)