Δ.Καλτσώνης:Η αριστερά και η αναγκαιότητα του Λαϊκού Μετώπου-Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο

tamayowatermelon-frida kahlo et diego rivera

Ο δρόμος για μια μεγάλη κοινωνική αλλαγή, μια άλλη κοινωνική οργάνωση, μια σοσιαλιστική κοινωνία

 Πηγή: epohi.gr

Οποια­δή­πο­τε α­να­ζή­τη­ση διε­ξό­δου ο­φεί­λει να ξε­κι­νά α­πό την α­ντι­με­τώ­πι­ση των ά­με­σων προ­βλη­μά­των του λα­ού και του τό­που.

1 Πρέ­πει ο­πωσ­δή­πο­τε να έ­χει ως α­φε­τη­ρία την α­κύ­ρω­ση των δα­νεια­κών συμ­βά­σεων, την άρ­νη­ση πλη­ρω­μής του χρέ­ους, την κα­τάρ­γη­ση των μνη­μο­νίων. Χω­ρίς αυ­τό το αί­τη­μα δεν μπο­ρεί να διαρ­ρα­γούν τα δε­σμά που έ­χουν πλέ­ξει οι ι­σχυ­ροί δα­νει­στές μας, ού­τε μπο­ρεί να γί­νει λό­γος για φι­λο­λαϊκή πο­λι­τι­κή και α­νά­τα­ξη του βιο­τι­κού ε­πι­πέ­δου των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Κα­μιά τα­λά­ντευ­ση και κα­μιά αμ­φι­ση­μία δεν εί­ναι ε­πι­τρε­πτές στο ζή­τη­μα αυ­τό.

2 Ας έ­χου­με πλή­ρη συ­νεί­δη­ση ό­τι μια τέ­τοια ε­πι­λο­γή εκ των πραγ­μά­των θα ο­δη­γή­σει σε α­ντί­θε­ση με την Ε.Ε. Η τε­λευ­ταία εί­ναι ε­ξάλ­λου συ­νυ­πεύ­θυ­νη, μα­ζί με τις Η­ΠΑ και την εγ­χώ­ρια ο­λι­γαρ­χία, για τις σχέ­σεις ε­ξάρ­τη­σης, για το μα­ρά­ζω­μα και την υ­πο­βάθ­μι­ση των πα­ρα­γω­γι­κών δυ­να­το­τή­των της χώ­ρας μας, για την α­φαί­μα­ξη του ε­πι­στη­μο­νι­κού δυ­να­μι­κού. Δεν μπο­ρεί να υ­πάρ­ξει πραγ­μα­τι­κή πα­ρα­γω­γι­κή α­να­συ­γκρό­τη­ση και α­νά­πτυ­ξη, αν δεν υ­πάρ­ξει α­ντί­θε­ση και α­πει­θαρ­χία στα μέ­τρα και τις κα­τευ­θύν­σεις της Ε.Ε., έ­ξο­δος τε­λι­κά α­πό την Ε.Ε.

3 Δεν μπο­ρεί να α­ντι­με­τω­πι­στεί η κρί­ση και να χα­ραχ­θεί α­να­πτυ­ξια­κή πο­ρεία, αν δεν πλη­ρώ­σουν οι έ­χο­ντες, αν δεν ε­θνι­κο­ποιη­θεί συ­νο­λι­κά το τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα και οι βα­σι­κό­τε­ρες με­γά­λες ε­πι­χει­ρή­σεις, αν δεν φο­ρο­λο­γη­θεί το με­γά­λο κε­φά­λαιο, αν δεν δη­μευ­θεί η πε­ριου­σία των off shore που υ­πάρ­χουν στην Ελλά­δα, αν δεν ε­γκα­θι­δρυ­θεί ερ­γα­τι­κός και λαϊκός έ­λεγ­χος.

4 Επι­βάλ­λε­ται α­κό­μη η ε­νί­σχυ­ση των μι­κρο­με­σαίων ε­πι­χει­ρή­σεων, η εν­θάρ­ρυν­σή τους να πα­ρά­γουν συλ­λο­γι­κά, να ε­νταχ­θούν σε πο­λύ­μορ­φους συ­νε­ται­ρι­σμούς, με βά­ση έ­να πα­νε­θνι­κό σχέ­διο.

5 Για να υ­λο­ποιη­θούν τα πα­ρα­πά­νω α­παι­τεί­ται ρι­ζο­σπα­στι­κός εκ­δη­μο­κρα­τι­σμός των συ­νταγ­μα­τι­κών θε­σμών, του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος, του ε­κλο­γι­κού συ­στή­μα­τος, της Δι­καιο­σύ­νης. Κυ­ρίως, ό­μως, χρειά­ζε­ται ρι­ζο­σπα­στι­κός εκ­δη­μο­κρα­τι­σμός των ε­νό­πλων δυ­νά­μεων, των σω­μά­των α­σφα­λείας, ό­λων των δη­μό­σιων υ­πη­ρε­σιών και κρα­τι­κών μη­χα­νι­σμών, με την ε­νερ­γό συμ­με­το­χή της ερ­γα­τι­κής τά­ξης και του λα­ού. Εί­ναι α­πα­ραί­τη­τη η εκ­κα­θά­ρι­ση του κρα­τι­κού μη­χα­νι­σμού α­πό τα φα­σι­στι­κά στοι­χεία και ό­λα τα όρ­γα­να του ι­μπε­ρια­λι­σμού και του μο­νο­πω­λια­κού κε­φα­λαίου, η α­να­συ­γκρό­τη­σή του σε ε­πα­να­στα­τι­κή δη­μο­κρα­τι­κή βά­ση. Χω­ρίς αυ­τό, ο­ποια­δή­πο­τε προ­σπά­θεια ε­φαρ­μο­γής του πα­ρα­πά­νω οι­κο­νο­μι­κού πλαι­σίου εί­ναι κα­τα­δι­κα­σμέ­νη. Μην ξε­χνά­με την ε­μπει­ρία της κυ­βέρ­νη­σης Αλιέ­ντε.

Ένα κοι­νω­νι­κο-πο­λι­τι­κό μέ­τω­πο

Ένα τέ­τοιο ε­λά­χι­στο πλαί­σιο εί­ναι α­να­γκαίο για την έ­ξο­δο α­πό την κρί­ση, σε ό­φε­λος των α­δύ­να­μων κοι­νω­νι­κά τά­ξεων και στρω­μά­των. Έχω την αί­σθη­ση ό­τι σε τέ­τοια συ­μπε­ρά­σμα­τα συ­γκλί­νουν ο­λοέ­να και πε­ρισ­σό­τε­ροι ω­θού­με­νοι α­πό την τρέ­χου­σα ε­μπει­ρία.

Η προ­σπά­θεια για την υ­λο­ποίη­ση των στό­χων αυ­τών α­παι­τεί σκλη­ρούς, ε­πί­μο­νους λαϊκούς α­γώ­νες. Δεν εί­ναι κοι­νο­βου­λευ­τι­κός πε­ρί­πα­τος. Θα έ­χει να α­ντι­με­τω­πί­σει τη λυσ­σα­λέα, πο­λύ­μορ­φη α­ντί­δρα­ση της πλου­το­κρα­τίας και των ξέ­νων ε­πι­κυ­ρίαρ­χων και προ­στα­τών της. Όπως μας δι­δά­σκει η ε­μπει­ρία του Ε­Α­Μ, και ό­χι μό­νο, τί­πο­τα δεν εί­ναι α­κα­τόρ­θω­το. Ο δρό­μος αυ­τός μπο­ρεί και πρέ­πει να α­νοί­ξει και να ο­δη­γή­σει σε μια με­γά­λη κοι­νω­νι­κή αλ­λα­γή, σε μια άλ­λη κοι­νω­νι­κή ορ­γά­νω­ση, σε μια σο­σια­λι­στι­κή κοι­νω­νία.

Χρειά­ζε­ται, ε­πο­μέ­νως, η μέ­γι­στη συ­σπεί­ρω­ση δυ­νά­μεων, ει­δι­κά στις συν­θή­κες μι­κρο­α­στι­κού κα­τα­κερ­μα­τι­σμού που ε­πι­κρα­τούν στη χώ­ρα μας. Εί­ναι α­να­γκαία η συ­γκρό­τη­ση ε­νός λαϊκού με­τώ­που α­πό τις κοι­νω­νι­κές δυ­νά­μεις που έ­χουν α­νά­γκη α­πό μια τέ­τοια διέ­ξο­δο: την ερ­γα­τι­κή τά­ξη, τα με­σαία στρώ­μα­τα της πό­λης και του χω­ριού, την ερ­γα­ζό­με­νη και ά­νερ­γη δια­νό­η­ση, τους ε­πι­στή­μο­νες και καλ­λι­τέ­χνες, τη νε­ο­λαία, τις γυ­ναί­κες, τα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα για την ε­θνι­κή α­νε­ξαρ­τη­σία, την ει­ρή­νη, για τις δη­μο­κρα­τι­κές ε­λευ­θε­ρίες, για το πε­ρι­βάλ­λον, τα κι­νή­μα­τα αλ­λη­λεγ­γύης.

Ένα τέ­τοιο λαϊκό μέ­τω­πο δεν μπο­ρεί πα­ρά να συ­γκε­ντρώ­νει κοι­νω­νι­κές και πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις. Οι διά­φο­ρες δυ­νά­μεις που αυ­το­προσ­διο­ρί­ζο­νται στο χώ­ρο της Αρι­στε­ράς θα πρέ­πει, κα­τά την ά­πο­ψή μου, να ερ­γα­στούν και να συ­γκλί­νουν προς αυ­τή την κα­τεύ­θυν­ση. Προϋπό­θε­ση για τη συμ­με­το­χή σε μια τέ­τοια προ­σπά­θεια δεν εί­ναι η ι­δε­ο­λο­γι­κο-πο­λι­τι­κή συμ­φω­νία ε­φ’ ό­λης της ύ­λης, αλ­λά η συμ­φω­νία σε έ­να τέ­τοιο ε­λά­χι­στο πλαί­σιο, σε μια τέ­τοια α­ντιι­μπε­ρια­λι­στι­κή, α­ντι­μο­νο­πω­λια­κή κα­τεύ­θυν­ση. Πί­σω α­πό αυ­τή τη γραμ­μή υ­πάρ­χει μό­νο ο συμ­βι­βα­σμός και η α­φο­μοίω­ση α­πό την κυ­ρίαρ­χη πο­λι­τι­κή. Από ε­κεί και πέ­ρα, κά­θε δύ­να­μη μπο­ρεί και πρέ­πει να δια­τη­ρεί την αυ­το­τέ­λειά της, τις ι­διαί­τε­ρες α­ντι­λή­ψεις και ε­πι­διώ­ξεις της. Εξάλ­λου, το βά­θος και ο τρό­πος ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποίη­σης δια­φέ­ρουν.

Υπάρ­χουν οι δυ­νά­μεις;

Υπάρ­χουν σή­με­ρα πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις που μπο­ρούν να συμ­με­τέ­χουν σε έ­να τέ­τοιο μέ­τω­πο; Εδώ α­κρι­βώς εί­ναι το πρό­βλη­μα. Οι η­γε­σίες των βα­σι­κών πο­λι­τι­κών δυ­νά­μεων που αυ­το­προσ­διο­ρί­ζο­νται στο χώ­ρο αυ­τό εί­ναι ε­γκλω­βι­σμέ­νες σε α­διέ­ξο­δες για το λαό κα­τευ­θύν­σεις.

Άλλες εί­ναι υ­πο­ταγ­μέ­νες στη λο­γι­κή του ευ­ρώ και της ΕΕ, στη λο­γι­κή των α­νοιγ­μά­των στην κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά και στο κέ­ντρο. Γλι­στρούν διαρ­κώς σε δια­τυ­πώ­σεις που α­πο­δυ­να­μώ­νουν τα λαϊκά αι­τή­μα­τα: έ­τσι, α­πό δια­γρα­φή του χρέ­ους με­τα­το­πί­στη­καν στην ε­πα­να­δια­πραγ­μά­τευ­ση, α­πό την ε­θνι­κο­ποίη­ση των τρα­πε­ζών στη γε­νι­κό­λο­γη φόρ­μου­λα του δη­μό­σιου ε­λέγ­χου, α­πό την κα­τάρ­γη­ση των δα­νεια­κών συμ­βά­σεων και των μνη­μο­νίων στην ε­πα­να­δια­πραγ­μά­τευ­ση και στην α­να­στο­λή. Αδυ­να­τούν, κα­τά συ­νέ­πεια, να δια­τυ­πώ­σουν μια στοι­χειω­δώς ρι­ζο­σπα­στι­κή, φι­λο­λαϊκή πρό­τα­ση διε­ξό­δου.

Άλλες δυ­νά­μεις εί­ναι ε­γκλω­βι­σμέ­νες σε μια πο­λι­τι­κή α­πο­μο­νω­τι­σμού, σε μια στεί­ρα ε­πα­να­στα­τι­κή φρα­σε­ο­λο­γία χω­ρίς δια­τύ­πω­ση ά­με­σων, με­τα­βα­τι­κών προ­τά­σεων διε­ξό­δου, χω­ρίς διά­θε­ση συ­νερ­γα­σίας σε κα­νέ­να ε­πί­πε­δο.

Στο ε­σω­τε­ρι­κό ό­λων αυ­τών των δυ­νά­μεων υ­πάρ­χει ό­μως έ­να α­ξιό­λο­γο, ρι­ζο­σπα­στι­κό δυ­να­μι­κό. Υπάρ­χουν ε­πί­σης διά­χυ­τες, μι­κρό­τε­ρες δυ­νά­μεις που α­να­ζη­τούν διέ­ξο­δο. Κά­ποιες α­πό αυ­τές εμ­μέ­νουν σε στεί­ρες, δογ­μα­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις που τις α­πο­μο­νώ­νουν α­πό τα ευ­ρύ­τε­ρα λαϊκά στρώ­μα­τα. Κά­ποιες άλ­λες προ­βλη­μα­τί­ζο­νται ή και πραγ­μα­το­ποιούν γό­νι­μη στρο­φή. Άλλες ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποιού­νται, έ­στω και με τα­λα­ντεύ­σεις. Υπάρ­χει α­κό­μη η με­γά­λη λαϊκή δε­ξα­με­νή, η με­γά­λη κοι­νω­νι­κή δύ­να­μη των α­νέ­ντα­χτων α­ρι­στε­ρών, προο­δευ­τι­κών, δη­μο­κρα­τι­κά και πα­τριω­τι­κά σκε­πτό­με­νων ερ­γα­ζο­μέ­νων και α­νέρ­γων. Υπάρ­χουν ε­κεί­νοι και ε­κεί­νες που έ­χουν μπο­λια­στεί α­πό το πνεύ­μα δε­κα­ε­τιών λαϊκών α­γώ­νων, α­πό το Ε­ΑΜ και το ΔΣΕ μέ­χρι την Ε­ΔΑ, τους Λα­μπρά­κη­δες, το Πο­λυ­τε­χνείο και τους με­τα­δι­κτα­το­ρι­κούς α­γώ­νες. Υπάρ­χει η νέα γε­νιά που α­να­ζη­τά μέ­σα α­πό τους δι­κούς της δρό­μους τα σύγ­χρο­να α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κά ο­ρά­μα­τα.

Θεω­ρώ ό­τι η ό­ξυν­ση της κα­πι­τα­λι­στι­κής κρί­σης και των κοι­νω­νι­κών α­ντι­θέ­σεων (γε­γο­νός α­ντι­κει­με­νι­κό), η α­νά­πτυ­ξη των λαϊκών α­γώ­νων, η νη­φά­λια συ­ζή­τη­ση και α­να­ζή­τη­ση των ε­ναλ­λα­κτι­κών λύ­σεων (προ­σπά­θεια υ­πο­κει­με­νι­κή), θα μας βγά­λουν α­πό τα ση­με­ρι­νά α­διέ­ξο­δα. Αργή, ε­πί­πο­νη και κο­πια­στι­κή η δια­δι­κα­σία. Ανα­λο­γί­ζο­μαι, ω­στό­σο, ι­στο­ρι­κές ε­μπει­ρίες που κα­τα­δει­κνύουν πως ό­ταν η κοι­νω­νι­κή α­νά­γκη υ­πο­δει­κνύει, γεν­νά ε­νίο­τε τις λύ­σεις. Από ε­μάς α­παι­τεί­ται υ­πο­μο­νή, ε­πι­μο­νή και αί­σθη­ση του ι­στο­ρι­κού χρέ­ους.

 

* Ο Δημήτρης  Καλ­τσώ­νης εί­ναι ε­πί­κου­ρος κα­θη­γη­τής θεω­ρίας κρά­τους και δι­καίου, στο Πά­ντειο Πα­νε­πι­στή­μιο.

via seisaxthiablog

Advertisements
Explore posts in the same categories: Δημήτρης Καλτσώνης

Ετικέτες: , , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: