Αρχείο για 2 Μαΐου, 2013

ΑΝΤΙΟ στον Λευτέρη Βογιατζή

2 Μαΐου, 2013

Λευτέρης Βογιατζής, »Η ιστορία των χρόνων μου»

Στη σειρά ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΜΟΥ» ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Λευτέρης Βογιατζής εστιάζει την αφήγησή του στο 1982, χρονιά σταθμό για την προσωπική του καλλιτεχνική πορεία.

Αναφέρεται στην ιστορία της δημιουργίας της θεατρικής ομάδας «Σκηνή», αρχικό πυρήνα της οποίας αποτέλεσαν, εκτός από τον ίδιο, οι ηθοποιοί Ράνια Οικονομίδου, Σμαράγδα Σμυρναίου, Άννα Κοκκίνου, Βασίλης Παπαβασιλείου, Τάσος Μπαντής και Δημήτρης Καταλειφός.

Μέσα από αποσπάσματα παραστάσεων ξετυλίγεται η δημιουργική πορεία αυτού του επίλεκτου θιάσου, αρχής γενομένης με την εναρκτήρια παράσταση «Η σπασμένη στάμνα» του Χαϊνριχ Φον Κλαϊστ το 1982. Ο Λευτέρης Βογιατζής ξεναγεί επίσης τους τηλεθεατές στο «Θέατρο της οδού Κυκλάδων», όπου στεγάστηκαν τα όνειρα εκείνης της θεατρικής ομάδας.

Πλάνα και από την παράσταση «Bella Venezia» του Γιώργου Διαλεγμένου με την Πέγκυ Σταθακοπούλου, την Ξένια Καλογεροπούλου και την Λουκία Μιχαλοπούλου.

(περισσότερα…)

Για την ατονία της Πρωτομαγιάς

2 Μαΐου, 2013

AA037

ΑΠΟΨΗ

Πηγή:www.efsyn.gr/

Αδοξος ήταν στη χώρα μας ο εορτασμός της εργατικής γιορτής της Πρωτομαγιάς, με μια συγκέντρωση άτονη, υποτονική καλύτερα. Αδοξος μεν, χαρακτηριστικό δε της απογοήτευσης που έχει εμφιλοχωρήσει στις ελπίδες και τις προσδοκίες των εργαζομένων και, ίσως, και του εργατικού κινήματος. Η μικρή συμμετοχή στη συγκέντρωση δηλώνει την άρση εμπιστοσύνης των εργαζομένων στις διοικήσεις των συνδικαλιστικών τους σωματείων, που είναι ταυτόχρονα και ένα μήνυμα προς αυτές για αλλαγή αγωνιστικής τακτικής και συμπεριφοράς στη διαφύλαξη των δικαιωμάτων των εργατών, που έχουν κατακτηθεί με άφθονο αίμα και αμέτρητες χαμένες ζωές.

Είναι αναπόφευκτη η συγκριτική ματιά με άλλες χώρες και κυρίως εκείνες του ευρωπαϊκού Νότου, που βάλλονται και πλήττονται από την πολιτική των μνημονίων, που επιβάλλουν οι ισχυροί της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Σχεδόν ένα εκατομμύριο κόσμος ξεχύθηκε στην πλατεία της Μαδρίτης στην Ισπανία, ενώ χιλιάδες διαδηλωτές κατέκλυσαν την πλατεία Ελευθερίας στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας, κραυγάζοντας την αντίθεσή τους στα μέτρα λιτότητας. Μάχες έγιναν και στο Βερολίνο κόντρα στους νεοναζί που υποστήριξαν τα δικαιώματα μόνο των Γερμανών εργατών και έχοντας ως κύριο σύνθημα στα πανό τους «πολεμήστε τον καπιταλισμό», που είναι και το ζητούμενο για όλους τους εργάτες στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Στο Τορίνο της Ιταλίας έμφαση έδωσαν οι διαδηλωτές στην ανεργία και στην καταπολέμησή της. Αυτό είναι σωστό, διότι τα συνδικάτα οφείλουν να έχουν συγκεκριμένα αιτήματα και στόχους στις διαδηλώσεις τους ώστε να γίνονται κατανοητά από όλον τον πληθυσμό. Εως και στο άντρο του καπιταλισμού, στο Μπαχρέιν, οι εργαζόμενοι διαδήλωσαν, απαιτώντας καλύτερη εργατική νομοθεσία και καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας. Οπως και στη Γερμανία έτσι και στη Γαλλία οι ακροδεξιοί θέλησαν να εκφράσουν φιλεργατικά αισθήματα, καταποντίστηκαν, όμως, από το Μέτωπο της Αριστεράς.

Θα όφειλαν τουλάχιστον να προβληματιστούν οι ηγεσίες των συνδικαλιστικών ενώσεων της χώρας, να ξαναβρούν την επαφή τους με το εργατικό κίνημα και την κοινωνία. Ας μη ζητήσουν συγγνώμη για την έως τούδε κομματική εξάρτησή τους και την κρατικοδίαιτη εξουσία τους. Ας αποφασίσουν να πείσουν ότι είναι έτοιμοι να αλλάξουν αγωνιστική τακτική, σε συνεννόηση όμως με τους εργάτες και όχι με τους εργοδότες (τους), δηλαδή την κρατική εξουσία. Οι καιροί είναι, πλέον, μενετοί.

(περισσότερα…)

Κώστας Λαπαβίτσας: Οι εργαζόμενοι της Ευρώπης δεν έχουν συμφέρον από τη διάσωση του ευρώ

2 Μαΐου, 2013

C.Lapavitsas

Πηγή: http://marx21.de/

 »H Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει το ευρώ και η γερμανική Aριστερά να  αναθεωρήσει επειγόντως τη στάση της  έναντι της Ευρώπης.» 

Μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη  του  Κώστα Λαπαβίτσα στο γερμανικό περιοδικό «Marx21» Νο23 ,(Δεκέμβριος 2011)το οποίο δραστηριοποιείται μέσα στο Die Linke (Η Αριστερά) της Γερμανίας.

Συνέντευξη  στον Stefan Bornost

 Πρώτα απ’όλα η κρυστάλλινη σφαίρα: Θα εξακολουθούμε να πληρώνουμε με ευρώ το 2015;

Ορισμένες χώρες θα πληρώνουν ακόμα με ευρώ, το 2015, αλλά είναι εξαιρετικά απίθανο όλα τα σημερινά μέλη της ευρωζώνης να συνεχίσoυν να το χρησιμοποιούν . Το ευρώ στην τρέχουσα μορφή του δεν είναι βιώσιμο και δεν θα επιβιώσει. Οι πιέσεις κατάρρευσης είναι εμφανείς – ακόμα και τώρα που μιλάμε η ευρωπαϊκή αγορά ομολόγων είναι σε αναταραχή, επειδή οι ιδιώτες επενδυτές κινούνται προς τα γερμανικά ομόλογα, πουλώντας άλλα ομόλογα λόγω του φόβου της πτώχευσης. Κατά συνέπεια, αυξάνονται τα επιτόκια και διαταράσσεται ο κρατικός δανεισμός, καθώς και η ομαλή λειτουργία των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Εάν αυτή η διαδικασία ενταθεί, το ευρώ θα καταρρεύσει σε λίγες εβδομάδες.

Η Μέρκελ κάνει τη διάκριση ανάμεσα στην τραπεζική κρίση , που προκλήθηκε από ανεύθυνους τραπεζίτες οι οποίοι άφησαν ανεξέλεγκτη την κερδοσκοπία, και την κρίση χρέους που προκλήθηκε από ανεύθυνες (μεσογειακές) κυβερνήσεις που άφησαν ανεξέλεγκτα τα χρέη. Είναι ορθή αυτή η διάκριση;

Όχι, έχουμε να κάνουμε με μία, ενιαία κρίση. Ξεκίνησε το 2007 στις ΗΠΑ ως κρίση στην αγορά ακινήτων που προκλήθηκε από την κερδοσκοπία των τραπεζών και άλλων χρηματιστών. Οι Γερμανοί τραπεζίτες συμμετείχαν επίσης σε μεγάλο βαθμό σε αυτή τη διαδικασία, αγοράζοντας χαρτιά ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου των ΗΠΑ. Όταν η φούσκα έσκασε, προέκυψε τραπεζική κρίση η οποία οδήγησε σε παγκόσμια ύφεση. Η ύφεση οδήγησε σε άνευ προηγουμένου κρατική παρέμβαση για τη διάσωση των τραπεζών και τη στήριξη της ζήτησης.

Το υψηλό δημόσιο χρέος σε πολλές χώρες στην Ευρώπη είναι άμεση συνέπεια της κρατικής παρέμβασης το 2008-2009, καθώς οι οικονομίες πέρασαν σε ύφεση. Δεν οφείλεται σε σπάταλες διαχειριστικές πρακτικές των κυβερνήσεων. Τη στιγμή αυτή είναι οι τράπεζες που βρίσκονται και πάλι σε κίνδυνο, ιδιαίτερα οι ευρωπαϊκές, επειδή κατέχουν μεγάλο όγκο δημόσιου χρέους. Δηλαδή, η κρίση του 2007-2008 δεν επιλύθηκε ποτέ πλήρως, ούτε στην Ευρώπη, ούτε αλλού. Καθώς τα ευρωπαϊκά κράτη αντιμετωπίζουν προβλήματα στον δημοσιονομικό τομέα, η κύρια απειλή είναι και πάλι για τις τράπεζες. Η κρίση τείνει να διαγράψει κύκλο επιστρέφοντας στις τράπεζες.

Αυτό λέτε εσείς. Ακούστε, όμως, μια άλλη αφήγηση: Οι Γερμανοί πέρασαν δύσκολες εποχές ιδιωτικοποιήσεων, λιτότητας και περιορισμού των μισθών και με πολύ κόπο έβαλαν σε τάξη τα του οίκου τους. Εν τω μεταξύ, όλοι οι άλλοι ζούσαν ζωή χαρισάμενη και τώρα φαίνεται σαν να ζητούν να πληρώσουν το λογαριασμό οι Γερμανοί. Είναι κατανοητό ότι οι Γερμανοί δεν θέλουν να πληρώσουν το λογαριασμό.

Είναι απόλυτα κατανοητό το να βλέπουν οι Γερμανοί εργαζόμενοι το ευρώ με καχυποψία. Να είναι απρόθυμοι να δεσμεύσουν δημόσιο χρήμα, δηλαδή χρήματα από άμεσους και έμμεσους φόρους, για τη διάσωση του ευρώ, η οποία αυτή τη στιγμή σημαίνει μια ακόμη μεγάλη διάσωση των τραπεζών. Για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια οι Γερμανοί εργαζόμενοι έχουν ζήσει μια δύσκολη περίοδο στάσιμου εισοδήματος, απώλειας της δύναμης των συνδικάτων και γενικότερης στενότητας στους όρους διαβίωσης. Το κόστος της επανένωσης και της αναδιάρθρωσης του γερμανικού καπιταλισμού το έχουν επωμισθεί οι Γερμανοί εργάτες. Η Γερμανία ξεκίνησε με υψηλότερα επίπεδα ανταγωνιστικότητας από άλλους, αλλά έφυγε ακόμη πιο μπροστά επειδή έχει παγώσει εδώ και χρόνια το κόστος εργασίας.

Το μυστικό της γερμανικής επιτυχίας δεν είναι η μεγάλη αύξηση της παραγωγικότητας, η γενικευμένη αποτελεσματικότητα, ή η ιδιαίτερη καινοτομία – όλες δηλαδή οι συνήθεις γενικολογίες που ακούγονται για το γερμανικό καπιταλισμό. Πολλές χώρες στην περιφέρεια έχουν καλύτερες επιδόσεις από αυτές τις πλευρές. Η γερμανική υπεροχή έχει επιτευχθεί καθαρά λόγω της πίεσης στους εργαζόμενους και της στασιμότητας των μισθών.

(περισσότερα…)

Όσκαρ Λαφοντέν:Να εγκαταλείψουμε το κοινό νόμισμα-Χρειαζόμαστε πάλι ένα ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα

2 Μαΐου, 2013

economicboom

Πηγή: ΑΥΓΗ

 Ισχυρότατες πιέσεις ασκούνται στο Βερολίνο, ακόμη και από συντηρητικά πολιτικοοικονομικά κέντρα, για χαλάρωση της λιτότητας και εγκατάλειψη της πολιτικής ύφεσης, καθώς τείνει να γίνει κοινή συνείδηση ότι η πολιτική αυτή λειτουργεί αποσταθεροποιητικά για το κοινό νόμισμα και τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Επιστροφή στο πριν από το ευρώ σύστημα εθνικών νομισμάτων ζήτησε ο Όσκαρ Λαφοντέν, ιστορικό στέλεχος της γερμανικής Αριστεράς. Καταστροφή η επιστροφή στο μάρκο, απάντησαν κορυφαία στελέχη της γερμανικής Αριστεράς και το ίδρυμα Bertelsmann.

 Το άρθρο του Όσκαρ Λαφοντέν στη Neues Deutschland:

Χρειαζόμαστε πάλι ένα ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα

«Η ευρωπαϊκή πολιτική της καγκελαρίου αμφισβητείται όλο και περισσότερο. Την αμφισβητεί ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μπαρόζο. Την αμφισβητεί η Ιταλία, όπου ο πρόεδρος της δημοκρατίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Ενρίκο Λέττα, έναν πολιτικό που έχει απορρίψει την πολιτική λιτότητας της Μέρκελ, που οδηγεί στην καταστροφή. Εδώ και καιρό οι πολιτικοί της Ευρώπης ξέρουν ότι δεν πάει άλλο. Η οικονομική κατάσταση επιδεινώνεται από μήνα σε μήνα και το ποσοστό της ανεργίας έχει φθάσει σε τέτοια επίπεδα, που απειλούν όλο και περισσότερο τη δημοκρατία.

Οι Γερμανοί δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί ότι οι Νότιοι Ευρωπαίοι, των Γάλλων συμπεριλαμβανομένων, θα αναγκαστούν αργά ή γρήγορα, εξαιτίας της οικονομικής εξαθλίωσης, να αντισταθούν στη γερμανική ηγεμονία. Τους ταλαιπωρεί κυρίως το γερμανικό μισθολογικό ντάμπινγκ, το οποίο από την αρχή της νομισματικής ένωσης παραβιάζει κατάφωρα το πνεύμα των Συνθηκών. Κάποια στιγμή λοιπόν η Μέρκελ θα ξυπνήσει από τον ύπνο της του… δικαίου, μόλις οι ευρωπαϊκές χώρες που υποφέρουν κάτω από το γερμανικό μισθολογικό ντάμπινγκ ενώνουν τις δυνάμεις τους για να επιβάλουν ένα σημείο καμπής στην κρίση, σε βάρος της γερμανικής εξαγωγικής βιομηχανίας.Το ενιαίο νόμισμα θα μπορούσε να μακροημερεύσει, εάν τα κράτη που συμμετέχουν είχαν ακολουθήσει μια συντονισμένη μισθολογική πολιτική, προσανατολισμένη στην παραγωγικότητα. Επειδή θεωρούσα ότι ένας τέτοιος συντονισμός ήταν εφικτός, ήμουν υπέρ της υιοθέτησης του ευρώ στη δεκαετία του ’90. Ωστόσο, τα θεσμικά όργανα για τον συντονισμό, κυρίως ο συνεχής μακροοικονομικός διάλογος, υπονομεύτηκαν εξ αρχής από τις κυβερνήσεις.

Η ελπίδα ότι μέσω της εισαγωγής του ευρώ θα υποχρεώνονταν όλες οι πλευρές σε οικονομική σύνεση αποδείχθηκε φρούδα. Σήμερα, το σύστημα είναι εκτός ελέγχου. Για να επιτευχθεί μια εξισορρόπηση της ανταγωνιστικότητας και πάλι, όπως έλεγε ο Χανς Βέρνερ Ζιν (σ.σ. ο επικεφαλής του οικονομικού ινστιτούτο Ifo του Μονάχου) πρόσφατα στην Handelsblatt, θα έπρεπε χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία να παράγουν κατά 20% έως 30% φθηνότερα και χώρες όπως η Γερμανία κατά 20% ακριβότερα από τον κοινοτικό μέσο όρο.

Να εγκαταλείψουμε το κοινό νόμισμα

Τα τελευταία χρόνια έχουν δείξει, ωστόσο, ότι μια τέτοια πολιτική δεν έχει πιθανότητες να υλοποιηθεί. Μια πραγματική αύξηση των μισθών, όπως θα ήταν απαραίτητο στην περίπτωση της Γερμανίας, δεν είναι εφικτή με τις σημερινές ενώσεις των γερμανικών εργοδοτών και το νεοφιλελεύθερο μπλοκ που αποτελείται από τους Χριστιανοδημοκράτες, τους Φιλελεύθερους, τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους. Όσο για τη μείωση των μισθών, που θα σήμαινε μείωση του εισοδήματος κατά 20% ώς 30% στη νότια Ευρώπη, ακόμη και στη Γαλλία, αυτή οδηγεί στην καταστροφή, όπως μπορούμε να δούμε ήδη στην Ισπανία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία.

Εάν λοιπόν δεν είναι εφικτές οι αυξήσεις και οι μειώσεις εκεί που χρειάζονται, τότε θα πρέπει να εγκαταλείψουμε το κοινό νόμισμα και να επιστρέψουμε σε ένα σύστημα που επιτρέπει ανατιμήσεις και υποτιμήσεις, στο Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα που προϋπήρχε της νομισματικής ένωσης. Βεβαίως, θα πρέπει στην αρχή να επιβληθούν αυστηροί έλεγχοι ώστε να ρυθμιστεί η ροή των κεφαλαίων. Στην Κύπρο, άλλωστε, η Ευρώπη έχει ήδη κάνει αυτό το πρώτο βήμα. Στη φάση της μετάβασης πρέπει να βοηθηθούν οι χώρες να στηρίξουν τα νομίσματά τους, τα οποία με βεβαιότητα θα υποτιμηθούν, ακόμη και με παρέμβαση της ΕΚΤ, ώστε να αποφευχθεί η συντριβή.

Προϋπόθεση για ένα ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα που θα λειτουργεί είναι η αναδιάρθρωση και η αυστηρή ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα, στα πρότυπα της λειτουργίας των γερμανικών ταμιευτηρίων. Οι σπεκουλαδόροι πρέπει να εξαφανιστούν.Η μετάβαση σε αυτό το σύστημα, το οποίο θα επιτρέπει και πάλι ελεγχόμενες ανατιμήσεις και υποτιμήσεις, θα πρέπει να είναι σταδιακή. Στην Ελλάδα και την Κύπρο θα έπρεπε να είχε ήδη ξεκινήσει».

(περισσότερα…)

Το διαζύγιο καπιταλισμού – δημοκρατίας

2 Μαΐου, 2013

Εφημερίδα των Συντακτών

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο των Ιταλών οικονομολόγων Τζόρτζιο Ρούφολο και Στέφανο Σίλος Λαμπίνι «Il film della crisi. La mutazione del capitalismo» (Einaudi, 2012).

 Από τον Θανάση Γιαλκέτση

Η κεντρική θέση αυτού του βιβλίου είναι ότι η κρίση στην οποία έχουν βυθιστεί οι δυτικές χώρες γεννιέται από τη ρήξη ενός ιστορικού συμβιβασμού μεταξύ καπιταλισμού και δημοκρατίας. Η φάση που ακολουθεί μετά από αυτήν τη ρήξη μπορεί να οριστεί ως η εποχή του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και αποτελεί την τρίτη μεταβολή που πέρασε ο καπιταλισμός από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Η πρώτη φάση είναι μια «εποχή των ταραχών» και αντιστοιχεί στο διάστημα μεταξύ των αρχών του αιώνα και της έκρηξης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η δεύτερη φάση αποτελείται από τη λεγόμενη «χρυσή εποχή»: μια συνεννόηση μεταξύ καπιταλισμού και δημοκρατίας βασιζόμενη πάνω σε δύο θεμελιώδεις συμφωνίες. Η πρώτη συμφωνία περιελάμβανε την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, την οποία αντιστάθμιζε ο πολιτικός έλεγχος των κινήσεων των κεφαλαίων, ο οποίος εξασφάλιζε ένα ευρύ πεδίο στην αυτονομία της οικονομικής πολιτικής των κυβερνήσεων και στις διεκδικήσεις των εργαζομένων.

Η δεύτερη συμφωνία εμπνεόταν από μια νέα θεωρία για τη διεύθυνση των επιχειρήσεων, η οποία έβλεπε την επιχείρηση ως μια σύνθετη κοινωνική πραγματικότητα που επιδιώκει όχι μόνον το κέρδος αλλά και μια σειρά κοινωνικούς στόχους, καθιστώντας έτσι τη μεγάλη ιδιωτική επιχείρηση μια αληθινή κοινότητα. Η τρίτη φάση σηματοδοτεί ακριβώς μια ρήξη με τη χρυσή εποχή και υλοποιείται μέσα από την απελευθέρωση των κινήσεων του κεφαλαίου, η οποία επιτρέπει να εξαπολυθεί μια αληθινή καπιταλιστική αντεπίθεση. Αυτή η κίνηση, που πραγματοποιήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από τους ηγέτες των Ηνωμένων Πολιτειών και της Μεγάλης Βρετανίας, προκαλεί μια θεμελιώδη μεταβολή στους συσχετισμούς δυνάμεων μεταξύ καπιταλισμού και δημοκρατίας και μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας και ανοίγει τον δρόμο στην εντυπωσιακή επέκταση του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού στις δυτικές δημοκρατίες.

(περισσότερα…)

Αποστόλης Παλιούρας: To Σχέδιο Β και η ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση

2 Μαΐου, 2013

Γιάννης Τσαρούχης-Σπουδή σκηνικού

Πηγή: ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ

Η βαθειά οικονομική κρίση που βιώνει η Ελλάδα, η Κύπρος αλλά και άλλες χώρες της Ευρώπης, ιδιαίτερα του Νότου, βάζουν σε δοκιμασία την Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαίτερα την Ευρωζώνη. Οι κυρίαρχοι οικονομικοί και πολιτικοί κύκλοι των χωρών της Δυτ. Ευρώπης, με τη συναίνεση των ΗΠΑ οικοδομούν πολλά χρόνια τώρα, όχι χωρίς αντιθέσεις μεταξύ τους, την οικονομική και πολιτική ένωση της Ευρώπης.

Η ΕΟΚ παλιότερα, η ΕΕ σήμερα σαν ένας σχετικά πιο ήπιος σε σχέση με τις ΗΠΑ ιμπεριαλιστικός συνασπισμός, περιένδυσε με ένα πολιτικό-ιδεολογικό θώρακα τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας στις συνθήκες του ψυχρού πολέμου. Στην Ελλάδα, η ένταξη στην ΕΟΚ, από το Κων/νο Καραμανλή συντελεί στην απορρόφηση των πολιτικών κραδασμών που προκαλεί η πτώση της χούντας το 1974. Σταδιακά οικοδομείται η πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία του αστικού πολιτικού συνασπισμού από τη Νέα Δημοκρατία μέχρι το ΠΑΣΟΚ.

Η κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου και η ανάδειξη της ενιαίας Γερμανίας ως κυρίαρχης πλέον οικονομικής δύναμης στην Ευρώπη σήμανε το στέριωμα αυτής της ηγεμονίας. Στη δεκαετία του 90 η είσοδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση γίνεται το πολιτικό όνειρο όλων των κυβερνήσεων στην ευρωπαϊκή περιφέρεια. Η Ελλάδα «ζει το όνειρό της» την περίοδο αυτή με την «ισχυρή Ελλάδα» του Σημίτη. Οι λίγες και αδύναμες φωνές των κομμουνιστών και άλλων αριστερών που καταγγέλλουν την ΕΕ συναντούν την χλεύη του έλληνα μικροαστού που παίζει πλέον και στο χρηματιστήριο, αλλά και του αγρότη που κυνηγά τις επιδοτήσεις των ευρωπαϊκών ταμείων.

Οι πόρτες είναι ερμητικά κλειστές αν και ο παραγωγικός ιστός της χώρας ξηλώνεται γοργά. Την ίδια περίοδο αρχίζει και ένα άλλο παιχνίδι, οι τράπεζες μπουκώνουν με δανεικό χρήμα τον πληθυσμό, τα στόματα δεν μπορούν να μιλήσουν… Οι πόρτες ήταν ερμητικά κλειστές και στη δεκαετία του 70 και στη δεκαετία του 80. Η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα ηγεμόνευε στηριγμένη στην ΕΟΚ και στην ΕΕ αργότερα. Η κομμουνιστική Αριστερά της οποίας ο πολιτικός λόγος περιείχε την αποδέσμευση δεν μπορούσε ουσιαστικά να πείσει, ό,τι έλεγε εκλαμβάνονταν ως κινδυνολογία, οι εργαζόμενοι θέλουν κάτι χειροπιαστό και εν μέρει το είχαν. (περισσότερα…)

Στάθης Κουβελάκης: Το νέο «ΟΧΙ» της κυπριακής Αριστεράς

2 Μαΐου, 2013

Πηγή: ISKRA

Εαν οι συνέπειες δεν ήταν τόσο τραγικές, θα λέγαμε, με σκωπτική διάθεση, ότι με το οριακό «ναι» στο Μνημόνιο του κοινοβουλίου της, η Κύπρος έκανε ένα αποφασιστικό βήμα για τον «εξευρωπαϊσμό» της. Απέκτησε επιτέλους και αυτή, μετά τους Ελληνες, τους Πορτογάλους και τους Ιρλανδούς, το δικό της μνημονιακό μπλοκ, που αποτελείται, όπως ήταν λογικό,από όλα τα αμιγώς αστικά κόμματα του νησιού. Εχοντας ενδώσει στις προσταγές της τρόϊκας και τον ωμό εκβιασμό των κυρίαρχων της ΕΕ, το τελευταίο κατά σειρά θύμα είναι πλέον σε θέση να ανταμώσει τα υπόλοιπα στο οικονομικό και κοινωνικό νεκροταφείο στο οποίο μετατρέπεται με επιταχυνόμενους ρυθμούς η ευρωπαϊκή περιφέρεια. Με τη διαφορά ότι, στην περίπτωση της Κύπρου, η καταστροφή θα είναι ακόμη μεγαλύτερη, ότι θα επέλθει σε χρόνο ρεκόρ (κυκλοφορούν εκτιμήσεις για συρρίκνωση 50% του ΑΕΠ και 40% ανεργία εντός διετίας) και, τέλος, ότι θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ίδια την υπόσταση ενός κράτους που υφίσταται ξένη κατοχή και στερείται αξιόλογων διεθνών στηριγμάτων.

Είναι λοιπόν το τέλος της Κύπρου; Εχουν δίκιο οι διάφοροι, εγχώριοι και μη, χατζηαβάτηδες που συμβούλευαν από την πρώτη στιγμή την υποταγή και τη λογική του «σφάξε με πασά μου ν’αγιάσω»; Αν κάτι σίγουρα τελειώνει, και δη με εξαιρετικά απότομο επώδυνο τρόπο, είναι ένας κύκλος συνδεδεμένος με ένα παρασιτικό και μη-βιώσιμο οικονομικό μοντέλο. Για τον κυπριακό λαό όμως ο αντιμνημονιακός αγώνας μόλις αρχίζει και μαζί μ’αυτόν μια νέα φάση στην ιστορική του προσπάθεια για αξιοπρεπή ζωή και πραγματική ανεξαρτησία. Σ’αυτόν τον αγώνα θα κριθούν όλες οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις του νησιού, πρωτ’απ’όλα αυτές που αποσκοπούν στην εκπροσώπηση των εργαζόμενων και των λαϊκών τάξεων. Αναφερόμαστε βεβαίως στην κυριότερη απ’αυτές, το ΑΚΕΛ, τον κορμό της κυπριακής αριστεράς.

Ασφαλώς το ΑΚΕΛ έχει ευθύνες για την σημερινή κατάσταση. Είναι κόμμα βαθειά ενσωματωμένο στην οικονομική και κοινωνική μηχανή του νησιού και διαχειρίστηκε από θέση εξουσίας το μοντέλο που οδήγησε στην κατάρρευση – γι αυτό εξ’άλλου και εθεωρείτο (περίπου από όλους…) υποδειγματικά «υπεύθυνο» αριστερό κόμμα. Ακόμη χειρότερα, έβαλε την Κύπρο στη μνημονιακή τροχιά, παίζοντας παράταση για να μη φορτωθεί το ίδιο την ευθύνη. Αυτό το πολύ πρόσφατο παρελθόν, που συμβολίζουν  τα αποχαιρετιστήρια δάκρυα του Χριστόφια, σίγουρα βαραίνει στην αξιοπιστία του και, ευρύτερα, στην ικανότητα της κοινωνικής πλειοψηφίας να αμυνθεί. Παρ’όλα αυτά δεν πρέπει να υποτιμηθεί ότι, αντιμέτωπο με το σοκ της τροϊκανής επιδρομής και της επερχόμενης καταστροφής, το ΑΚΕΛ έδειξε υγιή αντανακλαστικά. Η αριστερή του στροφή είναι όψιμη αλλά απ’ότι διαπιστώνουμε έχει βάθος.

(περισσότερα…)