Αποστόλης Παλιούρας: To Σχέδιο Β και η ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση

Γιάννης Τσαρούχης-Σπουδή σκηνικού

Πηγή: ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ

Η βαθειά οικονομική κρίση που βιώνει η Ελλάδα, η Κύπρος αλλά και άλλες χώρες της Ευρώπης, ιδιαίτερα του Νότου, βάζουν σε δοκιμασία την Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαίτερα την Ευρωζώνη. Οι κυρίαρχοι οικονομικοί και πολιτικοί κύκλοι των χωρών της Δυτ. Ευρώπης, με τη συναίνεση των ΗΠΑ οικοδομούν πολλά χρόνια τώρα, όχι χωρίς αντιθέσεις μεταξύ τους, την οικονομική και πολιτική ένωση της Ευρώπης.

Η ΕΟΚ παλιότερα, η ΕΕ σήμερα σαν ένας σχετικά πιο ήπιος σε σχέση με τις ΗΠΑ ιμπεριαλιστικός συνασπισμός, περιένδυσε με ένα πολιτικό-ιδεολογικό θώρακα τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας στις συνθήκες του ψυχρού πολέμου. Στην Ελλάδα, η ένταξη στην ΕΟΚ, από το Κων/νο Καραμανλή συντελεί στην απορρόφηση των πολιτικών κραδασμών που προκαλεί η πτώση της χούντας το 1974. Σταδιακά οικοδομείται η πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία του αστικού πολιτικού συνασπισμού από τη Νέα Δημοκρατία μέχρι το ΠΑΣΟΚ.

Η κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου και η ανάδειξη της ενιαίας Γερμανίας ως κυρίαρχης πλέον οικονομικής δύναμης στην Ευρώπη σήμανε το στέριωμα αυτής της ηγεμονίας. Στη δεκαετία του 90 η είσοδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση γίνεται το πολιτικό όνειρο όλων των κυβερνήσεων στην ευρωπαϊκή περιφέρεια. Η Ελλάδα «ζει το όνειρό της» την περίοδο αυτή με την «ισχυρή Ελλάδα» του Σημίτη. Οι λίγες και αδύναμες φωνές των κομμουνιστών και άλλων αριστερών που καταγγέλλουν την ΕΕ συναντούν την χλεύη του έλληνα μικροαστού που παίζει πλέον και στο χρηματιστήριο, αλλά και του αγρότη που κυνηγά τις επιδοτήσεις των ευρωπαϊκών ταμείων.

Οι πόρτες είναι ερμητικά κλειστές αν και ο παραγωγικός ιστός της χώρας ξηλώνεται γοργά. Την ίδια περίοδο αρχίζει και ένα άλλο παιχνίδι, οι τράπεζες μπουκώνουν με δανεικό χρήμα τον πληθυσμό, τα στόματα δεν μπορούν να μιλήσουν… Οι πόρτες ήταν ερμητικά κλειστές και στη δεκαετία του 70 και στη δεκαετία του 80. Η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα ηγεμόνευε στηριγμένη στην ΕΟΚ και στην ΕΕ αργότερα. Η κομμουνιστική Αριστερά της οποίας ο πολιτικός λόγος περιείχε την αποδέσμευση δεν μπορούσε ουσιαστικά να πείσει, ό,τι έλεγε εκλαμβάνονταν ως κινδυνολογία, οι εργαζόμενοι θέλουν κάτι χειροπιαστό και εν μέρει το είχαν. Κάθε στρατηγική όσο σωστή και αν είναι από άποψη περιεχομένου, στη πράξη γίνεται κενό γράμμα όταν οι συνθήκες δεν επιτρέπουν να βρεθεί ο δρόμος να την πλησιάσεις, να την αγγίσεις για να μπορέσεις να την υλοποιήσεις.

Η φούσκα σπάζει όμως το 2008, ο σεισμός της Γουόλ Στριτ ενεργοποιεί ένα ακόμη πιο βαθύ ρήγμα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η κρίση χτυπά πρώτα μια χώρα της Ευρωζώνης την Ελλάδα και ακολουθεί οι υπόλοιποι της παρέας των PIGS. Ποσοστά ανεργίας και ύφεσης που ξεπερνούν ακόμα και πολεμικές. Λίγο πριν μια πολύ μικρή χώρα, η Ισλανδία έχει αντιμετωπίσει πρώτη το τσουνάμι της κρίσης και τους πολιτικοοικονομικούς εκβιασμούς των Βρυξελών και του ΔΝΤ. Η Ισλανδία δεν ανήκει όμως στην Ευρωζώνη, έχει και κάποιους αξιοπρεπείς και θαρραλέους πολιτικούς και αντιμετωπίζει την κρίση. Σύντομα μπαίνει ξανά σε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Αντίθετα στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου η κρίση παίρνει χαρακτηριστικά ανθρωπιστικής καταστροφής. Οι άθλιοι χειρισμοί της Γερμανίας και του ΔΝΤ επιδεινώνουν την κατάσταση. Η άλλοτε μεγάλη Ιδέα της ενωμένης Ευρώπης τρίζει συθέμελα, είτε με τη μορφή της δεξιάς κριτικής σαν ευρωσκεπτικισμός, είτε με τη μορφή της αριστερής ριζοσπαστικής κριτικής και προοπτικής.

Στην Ελλάδα το πέπλο σιγά-σιγά τραβιέται. Το ίδιο το όπλο που χρησιμοποιούν οι Βρυξέλες, η Γερμανία και το ΔΝΤ, το κλείσιμο της στρόφιγγας του ευρώ δηλαδή, αποκαλύπτει τον δρόμο. Αν το ευρώ σημαίνει ανεργία, φτώχεια, αθλιότητα και πολιτική υποτέλεια, τι μας χρειάζεται πλέον; Το πολιτικό μήνυμα περνά ως τρέιλερ μπροστά από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στο χρονικό διάστημα ανάμεσα στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου το 2012. Πιθανότατα να το είδαν, όμως οι πολιτικές παρακαταθήκες των βαρόνων του ευρωκομμουνισμού δεν επιτρέπουν ταλαντεύσεις. Γρήγορα προχωρούν στο «το ευρώ είναι το εθνικό μας νόμισμα και το βασικό διαπραγματευτικό μας εργαλείο». Πολιτική τύφλωση ή κάτι άλλο, πόσο απέχει εξάλλου η Κουμουνδούρου από την Αγίου Κωνσταντίνου;

Την ίδια περίοδο περίπου το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής παρουσιάζει το Σχέδιο Β, μία συνεκτική αν και χωρίς πολλές λεπτομέρειες στην αρχή, πρόταση εξόδου από το ευρώ και την Ευρωζώνη και επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα, τη δραχμή. Η πρόταση συμπληρώνεται και σύντομα γίνεται ένα πολιτικό και οικονομικό πρόγραμμα εξόδου της χώρας από την κρίση. Το Σχέδιο Β έχει βαθειά αριστερά χαρακτηριστικά και έρχεται σε ρήξη όχι μόνο με την Ευρωζώνη αλλά συνολικά με την ΕΕ. Στην προκειμένη περίπτωση είναι ο γνωστός αδύνατος κρίκος. Είναι ο δρόμος που η κρίση, η ίδια η ζωή με αντικειμενικό τρόπο αποκάλυψε καθώς ήδη οι πολίτες έχουν προχωρήσει πιο μπροστά από το σύνολο σχεδόν του θεσμοθετημένου πολιτικού συστήματος. Ένα 40% ή ακόμα κι ένα 30% του λαού, χωρίς ουσιαστικά πολιτική ομπρέλα μάλλον είναι πρωτάκουστο.

Στην Ελλάδα η κρίση άνοιξε ένα παράθυρο για την Αριστερά. Ταυτόχρονα μια τεράστια τρύπα δημιουργείται στα πλευρά του ευρωπαϊκού οικοδομήματος της ΕΕ. Η περίπτωση της Κύπρου φωτίζει περισσότερο τα γεγονότα. Η άλλοτε ναυαρχίδα της προπαγάνδας της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα, η ένταξη στην ΕΕ και κυρίως στην Ευρωζώνη έχει γίνει θηλιά στο λαιμό του λαού και το χειρότερο γι’ αυτούς, ο κόσμος πλέον το καταλαβαίνει. Το όνειρο γίνεται εφιάλτης!

Οι εμμονές όμως κατά ένα περίεργο τρόπο παραμένουν. Ο ενταφιασμός της εξόδου από το ευρώ και την Ευρωζώνη στο γενικότερο αλλά αφηρημένο και στην προκειμένη περίπτωση αδρανές πολιτικά, πλαίσιο της εξόδου συνολικά από την ΕΕ περιορίζει τις λαϊκές διαθέσεις ενάντια στο ευρώ αλλά και στη γενικότερη πολιτική της ΕΕ. Αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής το οξύμωρο της Α. Παπαρήγα «Είμαστε κατά της εξόδου από την Ευρωζώνη και υπέρ της αποδέσμευσης από την ΕΕ».

Το Σχέδιο Β ξεκινά με την έξοδο από την Ευρωζώνη και την απαλλαγή απ’ τη θηλιά του χρέους είναι ένα ισχυρό συνεκτικό πρόγραμμα που περιλαμβάνει ακόμα την εθνικοποίηση των τραπεζών, την ανάπτυξη μέσω επιχειρήσεων όπως η ΔΕΗ και οι άλλες υποδομές (λιμάνια, αεροδρόμια, τηλεπικοινωνίες, οδικές αρτηρίες), την παραγωγική ανασυγκρότηση, τον κοινωνικό έλεγχο στη δημόσια οικονομία, το κράτος κοινωνικής προστασίας, για να αναφέρουμε ορισμένα μόνο μέτρα, χτυπά την ίδια την καρδιά του συστήματος με οικονομικά και πολιτικά μέτρα, ενώ το περιορίζει και το αφοπλίζει ιδεολογικά.

Είναι προφανές ότι μια τέτοια πολιτική έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με την ΕΕ – και με ό,τι αυτό συνεπάγεται- με πραγματικούς όρους κοινωνικοπολιτικής σύγκρουσης και με το ευνοϊκότερο κατά το δυνατόν συσχετισμό δυνάμεων. Το Σχέδιο Β έχει από τη γέννησή του φιλολαϊκό-αριστερό χαρακτήρα, η πορεία του και οι διαθέσεις του λαού θα δείξουν πόσο βαθειά μπορεί να προχωρήσει.

 

http://www.tometopo.gr/home/

Advertisements
Explore posts in the same categories: Πολιτική

Ετικέτες: , , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: