Αρχείο για Μαΐου 10, 2013

Η απεργία στην «Πούλμαν»

Μαΐου 10, 2013

11 Μαΐου 1894. Η απεργία στην «Πούλμαν»

Πολύμηνη απεργιακή κινητοποίηση στην εταιρεία κατασκευής βαγονιών «Πούλμαν» στο Σικάγο, με αιματηρή κατάληξη και ήττα του αμερικανικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Αφορμή υπήρξε η μείωση των μισθών κατά 28% και η απόλυση συνδικαλιστών τον Μάιο του 1894.

?

 Ιδιοκτήτης της εταιρείας ήταν ο Τζορτζ Πούλμαν (1831-1897) εφευρέτης του βαγκόν-λι και όνομα οικείο στις μέρες μας (Πούλμαν ονομάζουμε ακόμα και σήμερα τα λεωφορεία). Οι κλινάμαξες του Πούλμαν έγιναν δημοφιλείς, παρά το γεγονός ότι κόστιζαν πέντε φορές περισσότερο από τα κοινά βαγόνια. Το πρώτο ‘πούλμαν» ,το   »ξενοδοχείο με ρόδες» όπως το αποκάλεσαν τότε,  παρουσιάστηκε το 1867.

Το 1880 ο Πούλμαν αγόρασε έκταση 4.000 στρεμμάτων, περίπου 14 χιλιόμετρα νότια του Σικάγου και έχτισε  ένα εργοστάσιο και μια πόλη για τους εργαζόμενους. Ο Πούλμαν ανάγκαζε τους εργάτες να μένουν στην πόλη του και τους χρησιμοποιούσε επίσης ως προσωπικό για τα αυτοκίνητά του, αχθοφόρους, σερβιτόρους, προσωπικούς υπηρέτες και διασκεδαστές. Στην πόλη του Πούλμαν οι κάτοικοι ζούσαν σε  διαμερίσματα, με τρεχούμενο νερό, γκάζι και αποχέτευση, κάτι πρωτόγνωρο για την εποχή. Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση παρεχόταν δωρεάν, ενώ υπήρχε ελεύθερη πρόσβαση σε μια δημόσια βιβλιοθήκη, που προικίστηκε με 5.000 τόμους από την προσωπική βιβλιοθήκη του Πούλμαν. Όλα αυτά με το αζημίωτο για τον φιλάνθρωπο(!) κύριο Πούλμαν.

«Κοίτα τον μισθό μου! Δούλευα 10 ώρες την ημέρα για 12 μέρες και έβγαλα 9,12 δολάρια. Αλλά τα 9 δολάρια τα κράτησε ο Πούλμαν! Εμένα μου έμειναν 12 σεντς!

 Όμως, οι καλές μέρες δεν διαρκούν πολύ και η οικονομική κρίση που έπληξε τις ΗΠΑ στα τέλη του 19ου αιώνα χτύπησε και την πόρτα της Πούλμαν. Η εταιρεία ως πρόσφορο μέσο επέλεξε τη μείωση των μισθών, χωρίς, όμως να μειώσει τα ενοίκια όσων ζούσαν στα σπίτια της. Οι συνδικαλιστές αντέδρασαν και η εργοδοσία, σε μία επίδειξη πυγμής, απέλυσε τους εκπροσώπους των εργαζομένων.

(περισσότερα…)

Κάτω τα χέρια από το ΙΓΜΕ – Κάτω τα χέρια από τα συνδικάτα

Μαΐου 10, 2013

IGME

OΛOI ΣTIΣ 16 MAΪOY ΣTA ΔIKAΣTHPIA

NA ΣTHPIΞOYME TOYΣ ΣYNΔIKAΛIΣTEΣ ΠOY AΓΩNIZONTAI NA MH ΔIAΛYΘEI TO IΓME

NA MHN ΞEΠOYΛHΘEI O OPYKTOΣ ΠΛOYTOΣ

syndikatoigme.blogspot.gr

Στις 16 Mαΐου 2013, το προεδρείο του Συνδικάτου IΓME δικάζεται με κατηγορίες που αφορούν τη λειτουργική κατάληψη των εγκαταστάσεων του IΓME στο Oλυμπιακό Xωριό και αφορούσε την τότε Διοίκηση του IΓME που το 2008 καθυστερούσε μισθοδοσία και δώρα, ενώ υπέσκαπτε τη λειτουργία και το κύρος του Iνστιτούτου.

Παράλληλα, παραμένουν στο δικαστικό απυρόβλητο οι τότε διοικούντες εναντίον των οποίων είχε ζητήσει εισαγγελική παραγγελία το Σώμα Eπιθεωρητών Eργασίας (ΣEΠE).

Eίναι εμφανές ότι στα πλαίσια των Tροϊκανικών πιέσεων (εσωτερικού και εξωτερικού) για αίμα δημοσίων υπαλλήλων κατασκευάζονται επίορκοι!

Aπαιτούμε

από το Yπουργείο Δικαιοσύνης να μην ενθαρρύνει τις συνδικαλιστικές διώξεις μέσω των δικαστηρίων.

Zητάμε

 από όλα τα κόμματα να στηρίξουν έμπρακτα το Συνδικάτο και το προεδρείο

Aπό όλα τα Συνδικάτα να στηρίξουν τους αγώνες μας και να συμπαρασταθούν στους διωκόμενους Συνδικαλιστές.

(περισσότερα…)

Ο Αλέκος Αλαβάνος στη ΝΕΤ (10.5.2013)

Μαΐου 10, 2013

ΒΡΕΤΑΝΙΑ-Ανοδος της Ακροδεξιάς με άμεσες επιπτώσεις

Μαΐου 10, 2013

Εφημερίδα των Συντακτών

ΛΟΝΔΙΝΟ Του Ισαάκ Α. Καριπίδη

 «Γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος». Η παροιμία αυτή ταίριαξε «γάντι» στο Κόμμα Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP) μετά τις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές, εδώ στη Βρετανία. Το UKIP κατάφερε να αποσπάσει πάνω από το 25% των ψήφων σε όλη την επικράτεια. Πριν από τις εκλογές ο Κένεθ Κλαρκ, ένας από τους επιφανέστερους υπουργούς της κυβέρνησης Κάμερον, χαρακτήρισε «κλόουν» κάποια μέλη του UKIP. Μετά το αποτέλεσμα, ο Νάιτζελ Φάρατζ, ο ηγέτης του ακροδεξιού και άκρως ευρωσκεπτικιστικού αυτού κόμματος, έλεγε στα ΜΜΕ «τώρα φέρτε τους κλόουν».

Η αλήθεια είναι πως το UKIP στις συνολικά 34 περιφέρειες όπου διεξήχθησαν εκλογές κατάφερε να εκλέξει 139 συμβούλους επιπλέον. Παράλληλα, αύξησε αισθητά τη δύναμή του σε όλη την επικράτεια. Την ίδια στιγμή το κόμμα των Συντηρητικών έχανε 335 έδρες και σημείωνε αισθητή μείωση της συνολικής εκλογικής του δύναμης. Πρόσφατη δημοσκόπηση του You Gov στην πρόθεση ψήφου δείχνει το Συντηρητικό Κόμμα 10 μονάδες πίσω από το κόμμα των Εργατικών.

Ετσι, όπως επισημαίνουν πολλοί αναλυτές εδώ στη Βρετανία, «από εδώ και πέρα η χώρα έχει τέσσερα κόμματα στην κεντρική πολιτική σκηνή». Η βασική θέση του UKIP είναι η αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ενωση με σκοπό, όπως υποστηρίζει, την «εθνική ανεξαρτησία», ενώ παρόμοια είναι και η πολιτική του για τους μετανάστες.

Η άνοδος του UKIP είχε ήδη ωθήσει την πολιτική των Συντηρητικών προς τα δεξιά. Ο Βρετανός πρωθυπουργός στα τέλη Γενάρη ανακοίνωσε ότι «μετά τις επόμενες γενικές εκλογές», αν το κόμμα του κερδίσει, «θα διεξαγάγει δημοψήφισμα με το ερώτημα μέσα ή έξω από την Ε.Ε.». Επιπλέον, οι αναλυτές προβλέπουν πως έπειτα από αυτά τα εκλογικά αποτελέσματα «η κυβέρνηση θα ενισχύσει τη δεξιά κατεύθυνσή της με στόχο να επαναφέρει ψηφοφόρους της, που τώρα δείχνουν να προτιμούν το UKIP».

(περισσότερα…)

Περί «ξενοφοβίας και ρατσισμού»

Μαΐου 10, 2013

xenofovia-ratsismos

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

–?—?’”…?”« ‘?’ ¬…¬A…?’ 'A…? »—«” ?…? ?Y—…” ?–…”‘?’”: –?ƒ?”??…—?' ‘YO O… ?’ A–??…?–?’A?’  ?… ƒ«A«‘—« A«A? ? / O… ?” A–??…?–?’A?”Αν ήταν οι νόμοι του αστικού κράτους που θα έβαζαν τέλος στο ρατσισμό, στην ξενοφοβία και στο φασισμό, τότε πώς εξηγείται ότι παρά το νόμο που υπάρχει εδώ και χρόνια στην Ουγγαρία εναντίον όσων αρνούνται το «Ολοκαύτωμα», το ακροδεξιό, αντισημιτικό κόμμα «Γιόμπικ» κατέχει με 17% την τρίτη θέση στο αστικό κοινοβούλιο της χώρας;

Αν είναι οι νόμοι του αστικού κράτους που θα μας προφυλάξουν από το ναζισμό, τότε πώς εξηγείται ότι παρά την απαγόρευση του ναζιστικού κόμματος στη Γερμανία, στη χώρα, πέρα από τα φιλοναζιστικά κόμματα και οργανώσεις, υπάρχει και μια πανσπερμία νεοναζιστικών συμμοριών που δρουν απροκάλυπτα και ότι μόνο το 2012 τα εγκλήματα ρατσιστικού χαρακτήρα έφτασαν τα 17.600;

Αν ήταν οι νόμοι του αστικού κράτους που ορίζοντας το «ορθόν» της ανάγνωσης της Ιστορίας δημιουργούν το ασφαλές περιβάλλον καταπολέμησης της μισαλλοδοξίας και του μισανθρωπισμού, τότε πώς εξηγείται ότι στη Γαλλία όπου υπάρχει τέτοιος νόμος, ο οποίος καταδικάζει όποιον αρνείται τη γενοκτονία των Αρμενίων, εντούτοις το φασιστικό κόμμα της Λεπέν έρχεται δεύτερο στις δημοσκοπήσεις;

Αν οι πολυδιαφημισμένες «δημοκρατικές ευαισθησίες» της ΕΕ έβαζαν φρένο στο φασισμό και στο ρατσισμό, τότε πώς εξηγείται στα μισά κράτη – μέλη της να παρατηρείται ενίσχυση της ακροδεξιάς και να συγκυβερνούν φασιστικά ή κρυφοφασιστικά κόμματα και πολιτικά πρόσωπα;

Αυτή η υποκριτική τακτική του αστικού κράτους να επιδεικνύει «δημοκρατικούς» φερετζέδες κατά του φασισμού

(περισσότερα…)

Παναγιώτης Σωτήρης: Τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς… (σημειώσεις για ένα εναλλακτικό παραγωγικό πρότυπο)

Μαΐου 10, 2013

ob_5608e5_24-dv1-l-homme-a-la-fleur

 Πηγή: http://oallosdromos.gr/

 Εκτός Γραμμής, Τεύχος 29

P.SotirisΣήμερα στην Ελλάδα δεν βιώνουμε απλώς την επιδείνωση των κοινωνικών συνθηκών. Ζούμε την κρίση ενός ολόκληρου «αναπτυξιακού παραδείγματος» που στηρίχτηκε στην πρόσδεση στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, την επέκταση στα Βαλκάνια, τα υπερκοστολογημένα έργα, την επισφάλεια, τη διαμόρφωση «μεσαίων στρωμάτων» προσκολλημένων στον «εκσυγχρονισμό», το χαμηλό μισθολογικό κόστος και την υπερεκμετάλλευση της μεταναστευτικής εργασίας, την αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής, την τροφοδότηση του καταναλωτικού ευδαιμονισμού από το φτηνό δανεισμό και τις ανεξέλεγκτες εισαγωγές.

Η απάντηση των αστικών δυνάμεων είναι η συλλογική ενοχή («μαζί τα φάγαμε») και η τεράστια υποτίμηση της εργατικής δύναμης, για να γίνουμε χώρα φτηνού εργατικού δυναμικού προσανατολισμένη στις εξαγωγές, παραβλέποντας ότι ανάπτυξη μέσω εξαγωγών και χαμηλού κόστους εργασίας, σε περιβάλλον άρσης των προστατευτικών μηχανισμών, συνεπάγεται βίαιη επιδείνωση των όρων εργασίας, των κοινωνικών συνθηκών και του περιβάλλοντος.

Οι ορθές οριοθετήσεις, όπως είναι η παύση πληρωμών στο χρέος, η έξοδος από το ευρώ, η εθνικοποίηση των τραπεζών και η αναδιανομή εισοδήματος, δεν αρκούν. Απέναντι στην ιδεολογική τρομοκρατία ότι αυτά σημαίνουν καταστροφή, πρέπει να πούμε ότι «υπάρχει ζωή μετά το ευρώ» δίνοντας συγκεκριμένες απαντήσεις πάνω στο τι, πώς και από ποιους μπορεί να παράγεται και να καταναλώνεται σε αυτή τη χώρα.

Αφετηρίες για μια διαφορετική πορεία

Αφετηρία μας είναι ότι η ρήξη με τους μηχανισμούς διεθνοποίησης του κεφαλαίου και η άρνηση προτεραιότητας της καπιταλιστικής κερδοφορίας μπορεί να δώσει δυναμική αυτοδύναμης κοινωνικής ανάπτυξης. Αυτό δεν είναι απομονωτισμός, αλλά διαπίστωση ότι κάθε προσπάθεια ανάπτυξης μέσω διεθνούς ανταγωνιστικότητας θα συνεπάγεται εσωτερίκευση πιέσεων για μεγαλύτερη καπιταλιστική παραγωγικότητα, για αναδιαρθρώσεις στην οργάνωση εργασίας και για μονόπλευρο προσανατολισμό προς τους εξαγωγικούς κλάδους, με αποτέλεσμα την απαξίωση άλλων σημαντικών τομέων.

Η Ελλάδα διαθέτει ορυκτό πλούτο και σημαντικότατο παραγωγικό δυναμικό σε κλάδους όπως τα τρόφιμα, η κλωστοϋφαντουργία, η επεξεργασία υλικών με υψηλή προστιθέμενη αξία, η αμυντική βιομηχανία (με όλες τις δυνατότητες που έχει η μη στρατιωτική χρήση), η φαρμακοβιομηχανία, η χημική βιομηχανία, η ναυπηγική. Ακόμη και χωρίς τεράστιες επενδύσεις, η Ελλάδα μπορεί να καλύπτει μεγάλο μέρος των διατροφικών αναγκών της, των αναγκών σε ένδυση, των περισσότερων δομικών υλικών (είτε ως πλήρη παραγωγή είτε ως σημαντική επεξεργασία), των φαρμάκων και του υγειονομικού υλικού, έχει υποδομές για την παραγωγή οχημάτων δημόσιας χρήσης, σιδηροδρομικού υλικού, πλοίων όλων των κατηγοριών, επισκευής αεροσκαφών, διαθέτει σημαντικές παραγωγικές δυνατότητες και σε κλάδους υψηλής τεχνολογίας. Η έμφαση στην αυτοδύναμη ανάπτυξη, ιδίως με νομισματική πολιτική που δεν θα αναπαράγει τον παραλογισμό του ευρώ, θα επιτρέψει και εξαγωγές, με έμφαση στην ποιότητα των προϊόντων, το άνοιγμα σε άλλες συναλλαγές εκτός των ορίων της ΕΕ και μια πολιτική διακρατικών συμφωνιών για την προμήθεια καυσίμων και μέρους των τροφίμων.

(περισσότερα…)