ΚΑΤΗΓΟΡΩ-Δελτίο προγραφών και καταγγελιών με τους στοχοποιημένους από την ΟΠΛΑ προδότες

ΚΑΤΗΓΟΡΩΤεύχος #12, 4 Οκτωβρίου 1944

Πηγή: xyzcontagion.wordpress.com/

Το δελτίο προγραφών και καταγγελιών με τους στοχοποιημένους από την ΟΠΛΑ προδότες – Η “κόκκινη βία” [*] της εφημερίδας “Κατηγορώ”, έκδοση της ΚΟΑ του ΚΚΕ, Αθήνα, 1944

 Κλέων Νεμέας  2013/06/03

[*] Η φράση “κόκκινη βία” μέσα σε εισαγωγικά, ασφαλώς, διότι εμείς δεν υιοθετούμε τα ιδεολογήματα περί “κόκκινης“, “μαύρης” και “λευκής” βίας.

(Εξηγούμαστε):

Οι οπλίτες των Ταγμάτων Ασφαλείας και των Ευζωνικών Ταγμάτων ονομάζονταν “ταγματασφαλίτες“. Στα μισητά τους πρόσωπα, η σοφή λαϊκή λεξιπλασία μεγαλούργησε. Δεν είναι μόνο το ευφυέστατο “Γερμανοτσολιάδες” για εκείνους που ντρόπιαζαν τη στολή του Εύζωνου, ούτε εκείνο το ενοχλητικό ήτα που αντικαθιστά το γιώτα, ώστε η λέξη να γράφεται “ταγματασφαλήτες” ή, για συντομία, “τ/αλήτες“, ώστε και οπτικά ακόμα να δείχνεται η απέχθεια και το μίσος του λαού για τους προδότες με την ελληνική στολή που σιτίζονταν από  την γερμανική μισθοτροφοδοσία (και το πλιάτσικο). Η κοινή γνώμη τους ονόμασε, επίσης, και “Ράλληδες“, από το όνομα του τρίτου και τελευταίου κατοχικού πρωθυπουργού-κουΐσλιγκ, Ιωάννη Ράλλη. Ο Ράλλης, του οποίου η οικογένεια δεν σταμάτησε ποτέ να βγάζει πολιτικούς από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους μετά την Επανάσταση του 1821 μέχρι τις μέρες μας, παλιός πολιτικός και βουλευτής από το 1906 σε ηλικία 28 ετών, δημιουργός και ηθικός αυτουργός της συγκρότησης των Ταγμάτων Ασφαλείας, με κύριο μέλημα τη “διατήρηση της τάξεως” και την “αντιμετώπιση των αναρχικών“, είχε δηλώσει στην Παναθηναϊκή Παλλαϊκή Επιτροπή, αποτελούμενη από Μητροπολίτες, Καθηγητές Πανεπιστημίων και προέδρους πνευματικών σωματείων και επαγγελματικών συλλόγων, που τον επισκέφτηκε για να του παραδώσει διάβημα διαμαρτυρίας για το διάταγμα επιστράτευσης, τον Αύγουστο του 1944:

«Εγώ έχω προσφέρει την μεγαλυτέραν υπηρεσίαν εις τον τόπον με την σύστασιν των Ταγμάτων Ασφαλείας, διά την οποίαν υπερηφανεύομαι και διά την οποίαν θα ζητήσω να τρέφομαι εφ’ όρου ζωής εις το Πρυτανείον. Μάλιστα, κύριοι, να τρέφομαι εφ’ όρου ζωής εις το Πρυτανείον, διότι εγώ έχω μεγαλύτερα δικαιώματα και από αυτόν τον Σωκράτην […] Εγώ δεν πρόκειται, βέβαια, να ανακαλέσω την διαταγή περί επιστρατεύσεως. Λυπάμαι μόνο διότι τα μέσα μου δεν μου επιτρέπουν να συγκροτήσω και “άλλον στρατόν” και να τους συντρίψω και εδώ και εις την ύπαιθρον και να επιβάλω το κράτος του Νόμου». [**]

[**] Τα πρακτικά της συζήτησης σώζονται στο αυτοβιογραφικό “Στιγμές από την προσωπική μου διαδρομή” του Λεωνίδα Κύρκου, Εστία, Αθήνα, 2007

Στην απολογία του, η οποία βρίσκεται στο βιβλίο που έγραψε όταν ήταν προφυλακισμένος και εκδόθηκε το 1946 σε επιμέλεια του υιού του, υπάρχει ένα πολύ χαρακτηριστικό απόσπασμα, που μας επιτρέπει να κατανοήσουμε πλήρως το έδαφος στο οποίο γεννήθηκε το μίσος για τους πάσης φύσεως δωσίλογους:

 Γεώργιος Ράλλης (επιμέλεια), Ο Ιωάννης Ράλλης ομιλεί εκ του τάφου, Αθήνα, 1947, σελ. 65, "Σφάχτε τους, αυτούς και τον άτιμο προδότη, τον Φον Ράλλη"Γεώργιος Ράλλης (επιμέλεια), Ο Ιωάννης Ράλλης ομιλεί εκ του τάφου, Αθήνα, 1947, σελ. 65, “Σφάχτε τους, αυτούς και τον άτιμο προδότη, τον Φον Ράλλη”

…………………

«Αηδιασμένος διά την πόρρωσιν των κτηνανθρώπων και τους αλλαλαγμούς των ελληνοφώνων τεράτων, ωρθώθησαν αι τρίχες της κεφαλής του», λοιπόν, καθώς οι λέξεις “Ράλλης” και “Ράλληδες” ήταν ισοδύναμες με βρισιές, αν όχι χειρότερες, όμως ο πραγματικός λόγος του εκνευρισμού του δεν ήταν το “Φον Ράλλης”, αλλά το γεγονός της ομόθυμης καταδίκης του από όλους ανεξαιρέτως, και, φυσικά, και από τους Βρετανούς και την εξόριστη κυβέρνηση του Καΐρου.

Μια μοναδική και άγνωστη φωτογραφία. Ο Ιωάννης Ράλλης ενθαρρύνει μικτό απόσπασμα από αξιωματικούς της Ειδικής Ασφάλειας, αστυφύλακες και Ταγματασφαλήτες (διακρίνονται στο βάθος), ίσως λίγο πριν ή λίγο μετά από κοινή επιχείρηση "επιβολής του Κράτους και του Νόμου" εναντίον των ΕΑΜικών πληθυσμώνΜια μοναδική και άγνωστη φωτογραφία. Ο Ιωάννης Ράλλης ενθαρρύνει μικτό απόσπασμα από αξιωματικούς της Ειδικής Ασφάλειας, αστυφύλακες και Ταγματασφαλήτες (διακρίνονται στο βάθος), ίσως λίγο πριν ή λίγο μετά από κοινή επιχείρηση “επιβολής του Κράτους και του Νόμου” εναντίον των ΕΑΜικών πληθυσμών

…………….

Ο Ράλλης καταδικάστηκε αργότερα από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων και -πιστεύεται ότι- πέθανε στη φυλακή. Αυτό, όμως δεν είναι αλήθεια. σύμφωνα με την αφήγηση του υιού του Γεώργιου (και μετέπειτα πρωθυπουργού με τη ΝΔ), στο βιβλίο του “Κοιτάζοντας πίσω”, ο οποίος σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής ήταν το δεξί χέρι του πατέρα του, ο Ιωάννης Ράλλης, αμέσως μετά την ετυμηγορία του Δικαστηρίου, “αρρώστησε βαρειά” και του επετράπη να νοσηλευτεί κατ’ οίκον, όπου και άφησε την τελευταία του πνοή, έχοντας δίπλα όλη την οικογένειά του. Αλλά και όταν ήταν κρατούμενος, δεν ζούσε μέσα στις φυλακές, π.χ. στις φυλακές Αβέρωφ όπως οι κοινοί θνητοί κρατούμενοι, αλλά σε ένα ειδικά διαμορφωμένο μέγαρο στην οδό Πατησίων, το οποίο φιλοξενούσε όλα τα υψηλά πρόσωπα που είχαν λογαριασμούς με την Δικαιοσύνη.

Το δελτίο προγραφών και καταγγελιών “Κατηγορώ” με τους στοχοποιημένους από την ΟΠΛΑ προδότες

Φτάνοντας στο καλοκαίρι του 1944, ο αριθμός των νεκρών, τόσο από την πλευρά των κατοχικών αρχών και των ελληνόφωνων συνεργατών τους, όσο και από την πλευρά της Αντίστασης και του λαϊκού κινήματος, ήταν τόσο μεγάλος, ώστε σύμφωνα με ένα κανονιστικό διάταγμα της κυβέρνησης Ράλλη, «το επάγγελμα του εργολάβου κηδειών ήταν κεκορεσμένο εις την περιφέρειαν της πόλεως των Αθηνών». Μπλόκα, μάχες στους δρόμους της Αθήνας και των συνοικιών της, ενέδρες, οδομαχίες, σαμποτάζ, ανοιχτές μάχες αλλά και αντίποινα εκατέρωθεν, όλα βρίσκονταν στο καθημερινό δελτίο συμβάντων. Ομως, σε αυτήν την κορύφωση του αγώνα του αθηναϊκού λαού για την τελική του απελευθέρωση, το ισοζύγιο νεκρών και θυμάτων δεν ήταν, πλέον, μόνον εις βάρος της πλευράς των αγωνιστών της Αντίστασης, όπως συνήθως γινόταν στη διάρκεια της τρίχρονης Κατοχής της χώρας από τους Ναζί. Είχε έλθει η ώρα να τιμωρηθούν και να πληρώσουν με τη ζωή τους οι κάθε είδους ένοπλοι, κυρίως, συνεργάτες των Ναζί, εθελοντές και στελέχη των ελληνικών κρατικών υπηρεσιών, που με τον θεσμικό τους ρόλο, τρομοκρατούσαν τον λαό και άφηναν πίσω τους νεκρούς, από όπου κι αν περνούσαν. Σε μία τουλάχιστον περίπτωση, αυτήν της φρικτής θανάτωσης από την Ειδική Ασφάλεια (“Δίωξης Κομμουνισμού”) της υπεύθυνης Διαφώτισης της ΚΟΑ (=Κομμουνιστική Οργάνωση Αθήνας) του ΚΚΕ, Ηλέκτρας Αποστόλου, τον Ιούλιο του 1944, το δόγμα “50 Ελληνες νεκροί για 1 νεκρό Γερμανό” είχε αντιστραφεί. Σε μία μόνο εβδομάδα, αυτήν που ακολούθησε το θάνατο της Ηλέκτρας, σε ένα πρωτοφανές κύμα ένοπλων αιματηρών ενεργειών, εκτελέστηκαν δεκάδες (ή σύμφωνα με μαρτυρίες, 50) ένστολοι Ελληνες συνεργάτες των Γερμανών, από όλη την κλίμακα της ιεραρχίας, από Συνταγματάρχες και Ταγματάρχες μέχρι απλούς οπλίτες της Χωροφυλακής και των Ταγμάτων Ασφαλείας. Επάνω στα πτώματά τους, βρίσκονταν κάθε φορά ένα χαρτάκι με το όνομα “Ηλέκτρα” και έναν αριθμό, σαν “Α/Α“, ώστε να μην μείνει η παραμικρή αμφιβολία: Ο λαός της Αθήνας έπαιρνε την εκδίκησή του για τον θάνατο της επιφανούς αγωνίστριας της Αντίστασης.

Αυτές οι ατομικές ενέργειες εκδίκησης και τιμωρίας δεν ήταν οι μόνες. Η δράση των αόρατων εκτελεστών της ΟΠΛΑ, με καταδρομικού τύπου ενέργειες, σε αυτό το μοναδικό “αντάρτικο πόλης” του πεζοδρομίου, σαν απάντηση στη μαζική θεσμική τρομοκρατία των μπλόκων, της καταστολής των διαδηλώσεων, των μεταγωγών ομήρων στο Χαϊδάρι και των εκτελέσεων δι’ ασήμαντον αφορμήν, μπορούμε να πούμε μετά βεβαιότητας, πως κυριολεκτικά “τρομοκρατούσε τους τρομοκράτες”, αφού ταυτόχρονα κατοχύρωνε την “περιφρούρηση” του αγώνα και των αγωνιστών. Σε αυτό το σκηνικό της δίκαιης βίας και των αιματηρών αντεκδικήσεων, υπήρχε και μια πτυχή, ελάχιστα γνωστή αλλά αποφασιστικά χαρακτηριστική, η οποία μας δίνει σήμερα τη δυνατότητα να δούμε την μεγαλύτερη εικόνα, μέσα από την οπτική των ίδιων των μαχητών της ΟΠΛΑ και των άμεσων συνεργατών και πληροφοριοδοτών τους στον αγώνα αυτόν. Πρόκειται για μια πολύ ιδιαίτερη εφημερίδα, περισσότερο “Δελτίο προγραφών” θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, με τον εύγλωττο τίτλο “Κατηγορώ”.

Τεύχος #03, 2 Αυγούστου 1944Τεύχος #03, 2 Αυγούστου 1944

………………………….

Σε αυτό το κλίμα, εμφανίστηκε αυτή η παράνομη εφημερίδα, έκδοση της ΚΟΑ του ΚΚΕ, που ξεκίνησε να βγαίνει το καλοκαίρι του 1944, πιθανόν τον Ιούλιο, σαν εβδομαδιαία, και συνέχισε σαν δις εβδομαδιαίως, τουλάχιστον μέχρι την ημέρα της Απελευθέρωσης της Αθήνας, 12 Οκτωβρίου 1944. Νομίζουμε ότι πολύ δύσκολα θα βρεθεί παρόμοια περίπτωση, ίσως και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Διότι δεν επρόκειτο για μια απλή συνηθισμένη εφημερίδα, με τα νέα του αγώνα και τις ειδήσεις από το BBC ή τα τοπικά γεγονότα. Η εφημερίδα “Κατηγορώ” είχε ένα πολύ συγκεκριμένο σκεπτικό: Να καταγγέλλει στο λαό οποιονδήποτε είχε επαφές με τους Γερμανούς, συνεργαζόταν μαζί τους ή τους διευκόλυνε με οποιονδήποτε τρόπο. Το δίκτυο πληροφοριών της  ήταν άριστο. Ονόματα, διευθύνσεις, λεπτομέρειες για τις οικίες των προδοτών, τους συγγενείς και τους συνεργάτες τους, αριθμοί αυτοκινήτων, περιστατικά που συμμετείχαν με κάθε λεπτομέρεια. Απίστευτες λεπτομέρειες: Ποιος αστυνομικός πήρε πρόταση για προαγωγή, σε ποιανού τον αδελφό έστειλαν οι Γερμανοί στεφάνι στην κηδεία του, σε ποιο υπόγειο ανακρίθηκαν οι συλληφθέντες φοιτητές, σε ποια ταράτσα είχαν εγκατασταθεί πολυβόλα. Και μαζί με τις καταγγελίες, κύριο και αγαπημένο θέμα των συντακτών της, οι “υποσχέσεις” και οι ευθείες απειλές “πως θα πληρώσουν”.
Δεν ήταν λίγες οι φορές, που από τις στήλες της εφημερίδας προαναγγελόταν η επικείμενη εκτέλεση (“τιμωρία”) του δωσίλογου που βρισκόταν εκείνες τις ημέρες στο στόχαστρο, με πλήρη, όμως, αιτιολόγηση της απόφασης αυτής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η μυθιστορηματική εκτέλεση του “διαβολογιατρού” Σήφη Βαρδινογιάννη, αρχηγού του προδοτικού ΕΔΕΣ Πειραιά, ο οποίος κάλυπτε με το απόσπασμά του το κενό που υπήρχε λόγω μη ύπαρξης Τάγματος Ασφαλείας στο λιμάνι και στις συνοικίες. Μόλις δύο μέρες πριν την εκτέλεσή του, 22 Σεπτεμβρίου του 1944, μέρα μεσημέρι στις 12.00 σε κεντρικό σημείο του Πειραιά, το “Κατηγορώ” είχε υποσχεθεί την τιμωρία του “Βαρδουλογιάννη”.

Τεύχος #11, 30 Σεπτεμβρίου 1944Τεύχος #11, 30 Σεπτεμβρίου 1944

………………………………..

Στο στόχαστρο του “Κατηγορώ” ήταν μόνιμα τα Τάγματα Ασφαλείας (οι»Ράλληδες» και»τσολιάδε») σχεδόν σε κάθε άρθρο, η Οργάνωση Χ με τις θυγατρικές της οργανώσεις, όπως η Οργάνωση ΡΑΝ και ορισμένοι λόχοι της ΠΕΑΝ ενταγμένοι στη ΡΑΝ και στη Χ, ο ΕΔΕΣ, (ο λεγόμενος “προδοτικός ΕΔΕΣ Αθηνών“, που είχε αποκηρυχτεί από τον ίδιο το Ναπολέοντα Ζέρβα, λόγω συνεργασίας με τους Γερμανούς) και οι »ΕΔΕΣιτοράλληδες», η Ειδική Ασφάλεια της Αστυνομίας που κυνηγούσε τους κομμουνιστές με τον διοικητή της Αλέξανδρο Λάμπου και τα στελέχη της Παρθενίου, Παπαγρηγοράκη, Σακελλαρίου, Αντώνιο Παναγιωτόπουλο στα Σεπόλια-Κολωνό και Ευάγγελο Χανιώτη (ή Χασιώτη) στα Πατήσια, οι “χωροφύλακες άνευ θητείας” και οι ένοπλες ομάδες κρούσης από ιδιώτες (!!!) που εντάχθηκαν οργανικά στην Ειδική Ασφάλεια σαν βαθμοφόροι, οι φιλογερμανικές οργανώσεις ΟΕΔΕ (=Οργάνωσις Εθνικών Δυνάμεων Ελλάδος), ΜΠΟΥΝΤ και ΕΕΕ, οι Μπουραντάδες (το μηχανοκίνητο της Αστυνομίας με τις ένοπλες μονάδες άμεσης επέμβασης, σα να λέμε τα ΜΑΤ της εποχής), οι εθνικόφρονες Ευέλπιδες που είχαν πάρει μεταγραφή στο Πολυτεχνείο (ΕΣΑΣ), οι συμμορίες Παπαγεωργίου στο Παγκράτι, Βήχου στην Κηφισιά, Ασημακόπουλου στο Θησείο, Βαρδινογιάννη στον Πειραιά, των αδελφών Πανολιάσκου στο Μεταξουργείο, των Μανιάτη και Νικολάου της ΟΕΔΕ στα Κουπόνια, Αγήνορα στους Αμπελόκηπους, Μπουρνιά, Παντελόγλου και άλλοι πολλοί προδότες συνεργάτες των Ναζί, αλλά και όλοι όσοι δούλευαν για τους κατακτητές και κυκλοφορούσαν ελεύθερα με τις ειδικές γερμανικές ταυτότητες.Την τιμητική τους είχαν ονομαστικά και επαναλαμβανόμενα, ο πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ο Στυλιανός Γονατάς, όλοι αυτοί σαν δημιουργοί των ταγμάτων Ασφαλείας, αλλά και ο διοικητής των γερμανοτσολιάδων Ιωάννης Πλυτζανόπουλος, ο διοικητής του Μηχανοκίνητου της Αστυνομίας Νικόλαος Μπουραντάς, τα στελέχη της Αστυνομίας Σαμπάνης, Λάμπου κ.ά.

Τεύχος #12, 4 Οκτωβρίου 1944Τεύχος #12, 4 Οκτωβρίου 1944

Επίσης, φαίνεται να γνωρίζουν οι συντάκτες της εφημερίδας όχι μόνο τον κάθε Μοίραρχο -αν όχι τον κάθε χωροφύλακα- σε κάθε τοπικό αστυνομικό τμήμα και το που πήγε και τι έκανε, όχι μόνο έναν προς έναν όλους τους ασφαλίτες της Ειδικής Ασφάλειας και τη καθημερινή τους δράση, αλλά και ιδιώτες ακόμη, υπαλλήλους κρατικών υπηρεσιών και δήμων, γιατρούς, εργοστασιάρχες και άλλους επαγγελματίες, που είχαν καλές σχέσεις με τους κατακτητές και τους βοηθούσαν στο έργο τους.

Ταυτόχρονα, υπήρχε στις στήλες της, επίμονο και διαρκές κάλεσμα σε αστυνομικούς, χωροφύλακες και πυροσβέστες να φύγουν από το Σώμα, να μην υπακούουν στις διαταγές των ανωτέρων τους, να ενωθούν με τον ΕΛΑΣ και το λαϊκό κίνημα και να παραδώσουν τα όπλα τους.
Οι συντάκτες της εφημερίδας δεν έκαναν τίποτα διαφορετικό από ό,τι η ίδια η ΟΠΛΑ είχε καλέσει τον λαό να κάνει (κατάδοση των προδοτών), στην πρώτη καταγεγραμμένη προκήρυξή της (Νοέμβριος 1943), όπου σημείωνε χαρακτηριστικά, μαζί με την υπόσχεση για “εξόντωση κάθε προδότη”:

Η Οργάνωση Περιφρούρησης Λαϊκού Αγώνα (ΟΠΛΑ), οργάνωση του λαού ενάντια στους καταχτητές και τους προδότες ΔΗΛΩΝΕΙ ότι:

1) Θα υπερασπίσει και θα περιφρουρήσει τις πραγματικές εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις που αγωνίζονται τον τραχύ αγώνα ενάντια στου καταχτητές για την απελευθέρωση της Ελλάδας μας και για τη λαοκρατία.

2) Θα εξοντώσει κάθε προδότη που συνεργάζεται με τους καταχτητές και θα τιμωρήσει σκληρά καθένα που δολοφονεί, προδίδει και συλλαμβάνει αγωνιστές του λαού.

3) Θα περιφρουρήσει τους λαϊκούς αγωνιστές και τους αγώνες του λαού.

ΚΑΛΕΙ
Τους αξιωματικούς όλων των όπλων, την αστυνομία, την χωροφυλακή, τους ευζώνους και καθένα που θέλει να λέγεται Έλληνας να ΜΗ υπακούσουν στις εντολές των καταχτητών και των προδοτών, να ΜΗ γίνουν δολοφόνοι και προδότες του λαού.

ΚΑΛΕΙ
Τον Ελληνικό Λαό να περιφρουρίσει τους αγωνιστές του και να ενισχύσει την Ο.Π.Λ.Α. καταγγέλνοντας με συγκεκριμένα στοιχεία κάθε προδότη.

Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τα κείμενα της εφημερίδας:

  • “Μπουραντά, η εχτέλεση δύο αιχμαλώτων του ΕΛΑΣ επί τόπου, σε θέτει εχτός κάθε Νόμου”.
  • “Οι ανάπηροι θα τιμωρήσουν τους Ραφτοδήμους-Μπακογιάννους”
  • “Ο οργανωτής των σφαγών της Κοκκινιάς και των συνοικιών του Πειραιά [Σ.Σ.:Σήφης Βαρδινογιάννης] πρέπει να ξέρει πως η ώρα της τιμωρίας των Εθνοπροδοτών πλησιάζει”
  • “Καταγγέλουμε τον γιατρό Γρηγόρη Κώνστα και την ομάδα προδοτών από τον Ασπρόπυργο και τη Χασιά […] Το αίμα και τα μαρτύρια […] θα πληρωθούν σύντομα. Οι χωρικοί της Αττικής θα εκδικηθούν το χαμό των παιδιών τους”
  • “Κακούργε Παπαγιαννόπουλε […], πλησιάζει η ώρα που εσύ και οι συνεργάτες σου θα πληρώσετε για τις θηριωδίες σας”
  • “Ο λαός του Κολωνού θα στείλει τον Καραχάλιο να συναντήσει τον Παναγιωτόπουλο”
  • “Ο λαός του Περιστεριού ξέρει και παρακολουθεί όλες τις κινήσεις των […]· αν εξακολουθήσουν την αντιλαϊκή τους δράση, θα πληρώσουν με το κεφάλι τους”
  • “Ε, λοιπόν, τα κοράκια αυτά που είναι συγκεντρωμένα στα Τάγματα, στη Χωροφυλακή, στην Χ, ΟΕΔΕ, ΜΠΟΥΝΤ, ΕΕΕ και σε μερικούς μαυραγορίτικους κύκλους, πρέπει να τα εξοντώσουμε […] Ολοι αυτοί είναι εκτός νόμου”
  • [Πολλά ονόματα συνεργατών των Γερμανών, Χιτών και ασφαλιτών] Στους συνεργάτες των Γερμανών Χίτες, φωτιά και τσεκούρι τους περιμένει”
  • “Μακεδόνα [Σ.Σ.: Πρόκειται για τον Τάκη Μακεδόνα, αρχηγό των ΕΑΣΑΔ, δηλαδή των Ταγμάτων Ασφαλείας της Θεσσαλίας] η τύχη του θα είναι όποια και του όμοιου του Παντελόγλου”
  • [Ονόματα κοινοταρχών και δημοτικών υπαλλήλων σε κοινότητες της Αττικής] Ας έχουν υπόψει τους ότι ο ΕΛΑΣ τιμωρεί τους αρχηγούς τέτοιων προδοτικών και αντιλαϊκών ομάδων. Τους περιμένει η τύχη των Παναγιωτόπουλου-Ζερβού και άλλων”
  • [Πολλά ονόματα συνεργατών των Γερμανών, Χιτών, Μπουραντάδων και ασφαλιτών] Δολοφόνοι του λαού, σας περιμένει η τύχη του Παπαγεωργίου”

Πολύ θα θέλαμε να διαβάσουμε όλες τις εκδόσεις του “Κατηγορώ”, δυστυχώς όμως, υπάρχουν μόνο 4 φύλλα στη συλλογή ΑΣΚΙ/ΕΛΙΑ, και ένα ακόμη στο βιβλίο του Ιάσονα Χανδρινού για την ΟΠΛΑ.

 Τεύχος #13, 8 Οκτωβρίου 1944Τεύχος #13, 8 Οκτωβρίου 1944

_____________
Κι αν (πρέπει να) τα θυμόμαστε όλα αυτά που έγιναν σχεδόν 70 χρόνια πριν, οι λόγοι, μεταξύ άλλων, είναι οι εξής: Στη συζήτηση για την επιπόλαια “θεωρία των δύο άκρων”, είναι αναμφισβήτητο ότι βοήθησε αρκετά, με την αποενοχοποίηση της άκρας δεξιάς, εκείνο το ρεύμα της σύγχρονης ιστοριογραφίας, οι Μετα-Αναθεωρητές του Φερόμενου και Λεγόμενου “Νέου Κύματος” (ρεύμα Καλύβα-Μαραντζίδη), οι οποίοι πρωτοστάτησαν στο ξαναγράψιμο της Ιστορίας, με την νομιμοποίηση ετεροχρονισμένα των δωσίλογων και των “άμοιρων ταγματαλητών” και με την δικαίωση του ένοπλου δωσιλογισμού. Κατέχοντας ηγεμονικό ρόλο στο δημόσιο λόγο, η συνεισφορά τους αποδείχτηκε καθοριστική στην διάχυση της “θεωρίας των δύο άκρων”, σύμφωνα με την οποία οι κοινωνικοί αγώνες και οι κοινωνικές διεκδικήσεις εξισώνονται με την τυφλή ρατσιστική και ναζιστική βία και τα μαχαιρώματα. Για τότε, κατ’ αυτούς, η (“μαύρη”) βία και η τρομοκρατία των Γερμανών και των δωσίλογων συνεργατών τους ήταν βία δευτερογενής, δηλαδή απάντηση στην (“κόκκινη”) “βία” του ΕΑΜικού κινήματος. Ετσι και τώρα, στις μνημονιακές εφημερίδες διαβάζουμε μονότονα επαναλαμβανόμενα για το “καθεστώς της γενικευμένης ανομίας που εξέθρεψε τα φαινόμενα της κόκκινης και της μαύρης βίας” και βλέπουμε επιχειρήματα όπως “αν δεν υπήρχε η βία της παλαβής αριστεράς, δεν θα ήταν τόσο εύκολα πραγματοποιήσιμη η βία των νεοναζί”. Ταύτιση, με λίγα λόγια, κάθε δομικής αντιπολίτευσης με την “τρομοκρατική βία”. Δεν είμαστε θιασώτες των ιστορικών παραλληλισμών μακρινών μεταξύ τους εποχών, αλλά, τότε και τώρα, απέναντι στους στόχους των ελίτ, η απάντηση δίνεται στους καθημερινούς αγώνες και δίνεται από όσους κατανοούν εκείνη τη ρήση που λέει: “Οποιος δεν κινείται, δεν αντιλαμβάνεται τις αλυσίδες του“. Το απέδειξε ο αθηναϊκός λαός πριν 70 χρόνια, όταν κινήθηκε μαζίκα και με όλα τα μέσα, για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Είναι η δική μας σειρά να το αποδείξουμε κι εμείς τώρα, 70 χρόνια μετά.

Βιβλιογραφία και προτάσεις για διάβασμα

Το άρθρο γράφτηκε με πληροφορίες από τα εξής βιβλία (που αποτελούν και την προτεινόμενη βιβλιογραφία, περαιτέρω, σχετικά με την ΚΟΑ και τα γεγονότα στην Αθήνα):

  • Βασίλης Μπαρτζώτας, Η Εθνική Αντίσταση στην αδούλωτη Αθήνα, Μερικοί βασικοί σταθμοί στην ιστορία της ΚΟΑ του ΚΚΕ, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 1984
  • Ορέστης Μακρής, Ο ΕΛΑΣ της Αθήνας, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 1985
  • Σπύρος Κωτσάκης (Νέστορας), Εισφορά στο χρονικό της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης στην Αθήνα, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 1986
  • Γιώργης Τρικαλινός, Ανασκαλεύοντας τη χόβολη της μνήμης, Οδοιπορικό μιας ζωής, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 1998

[Σ.Σ.: Σε όλα τα παραπάνω έργα, όλα με την έγκριση του εκδοτικού του ΚΚΕ, και όλα γραμμένα από πρωταγωνιστές της εποχής, δυστυχώς οι αναφορές στην ΟΠΛΑ εκλείπουν εντελώς (αν και υπάρχουν ονομαστικές αναφορές στους μαχητές της ΟΠΛΑ και στα περιστατικά που είχαν εμπλακεί, σαν «μέλη του ΕΛΑΣ», όμως, ή το πολύ-πολύ σαν «μέλη της Πολιτοφυλακής»), κάνοντας έτσι περισσότερο θόρυβο με την εκκωφαντική αποσιώπηση αυτής της συγκεκριμένης πτυχής της Αντίστασης. Δυστυχώς, το θέμα της ΟΠΛΑ είχε παραμείνει ταμπού επί αδικαιολόγητα μεγάλη χρονική περίοδο· λόγου χάρη, στα έντυπα του ΚΚΕ, έπρεπε να φτάσουμε στο 2004 για να δούμε άρθρο με τίτλο «Οι αγώνες της ΟΠΛΑ». Συνεπώς, δεν μπορούμε παρά να προτείνουμε δύο πρόσφατες μελέτες νέων ιστορικών, οι οποίοι άνοιξαν επιτέλους ένα παράθυρο στην κατανόηση των ραγδαίων κοινωνικών διεργασιών της εποχής]:

  • Ιάσονας Χανδρινός, Το τιμωρό χέρι του λαού, Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη πρωτεύουσα, 1942-1944, Θεμέλιο, Αθήνα, 2012
  • Μενέλαος Χαραλαμπίδης, Η εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Αθήνα, Αλεξάνδρεια, Αθήνα, 2012

Για μια μοναδική συγκλονιστική αφήγηση της ψυχολογίας των ομήρων από τα μπλόκα των ταγματασφαλητών, οι οποίοι στέλνονταν στην Γερμανία για εργάτες, προτείνουμε ανεπιφύλακτα:

  • Γιάννης Γκούτας, Υπό συνθήκες σκλαβιάς, Το χρονικό μιας ομηρείας, Ωμέγα, Αθήνα, 2005

Και, τέλος, για την οπτική της άλλης πλευράς, των ένστολων και μη ιδεολόγων Ελλήνων συνεργατών των Γερμανών:

  • Αλέξανδρος Αυδής, Οι μπουραντάδες, Το χρονικό μια δράκας ανδρειωμένων 1940-1945, Νέα Θέσις, Αθήνα, 2006
  • Γεώργιος Ράλλης (επιμέλεια), Ο Ιωάννης Ράλλης ομιλεί εκ του τάφου, Αθήνα, 1947, http://xyzcontagion.wordpress.com/2011/02/22/oi-ellines-quisling-rallis/

***********************

Δείτε επίσης:

# Γειά σας ταγματασφαλίτες, χωροφύλακες και χίτες
http://xyzcontagion.wordpress.com/2011/04/26/tagmatasfalites-xorofylakes-kai-xites/

# Συζήτηση για τα γεγονότα στο Μελιγαλά το 1944, και περί “μαύρης βίας” VS “κόκκινης βίας”
http://xyzcontagion.wordpress.com/2012/09/20/syzitisi-meligalas-athens-voice/

# Οι Ελληνες κουΐσλιγκ – Ιωάννης Ράλλης – Το βιβλίο Γεώργιος Ράλλης – Ο Ιωάννης Δ. Ράλλης ομιλεί εκ του τάφου, 1947
http://xyzcontagion.wordpress.com/2011/02/22/oi-ellines-quisling-rallis/

# Οι Ελληνες κουΐσλιγκ – Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος – Ιδού η αλήθεια, 1948
http://xyzcontagion.wordpress.com/2011/02/20/oi-ellines-quisling-logothetopoulos/

# Οι Ελληνες κουΐσλιγκ – Γεώργιος Τσολάκογλου – Απομνημονεύματα, 1959
http://xyzcontagion.wordpress.com/2011/02/19/oi-ellines-quisling-tsolakoglou/

ΥΓ:
Σε περίπτωση αναδημοσίευσης, παρακαλούμε για την υποχρεωτική αναφορά της πηγής.

 

 

http://xyzcontagion.wordpress.com/2013/06/03/deltio-prografon-opla-katigoro

Advertisements
Explore posts in the same categories: Ιστορία

Ετικέτες: , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: