Archive for the ‘Έρικ Χόμπσμπαουμ’ category

Response to the War in Gaza – Eric Hobsbawm (2009)

21 Νοεμβρίου, 2012

Eric Hobsbawm

Responses to the War in Gaza

Eric Hobsbawm

For three weeks barbarism has been on show before a universal public, which has watched, judged and with few exceptions rejected Israel’s use of armed terror against the one and a half million inhabitants blockaded since 2006 in the Gaza Strip. Never have the official justifications for invasion been more patently refuted by the combination of camera and arithmetic; or the newspeak of ‘military targets’ by the images of bloodstained children and burning schools. Thirteen dead on one side, 1360 on the other: it isn’t hard to work out which side is the victim. There is not much more to be said about Israel’s appalling operation in Gaza.

Except for those of us who are Jews. In a long and insecure history as a people in diaspora, our natural reaction to public events has inevitably included the question: ‘Is it good or bad for the Jews?’ In this instance the answer is unequivocally: ‘Bad for the Jews’.

It is patently bad for the five and a half million Jews who live in Israel and the occupied territories of 1967, whose security is jeopardised by the military actions that Israeli governments take in Gaza and in Lebanon; actions which demonstrate their inability to achieve their declared aims and which perpetuate and intensify Israel’s isolation in a hostile Middle East. Since genocide or the mass expulsion of Palestinians from what remains of their native land is no more on the practical agenda than the destruction of the state of Israel, only negotiated coexistence on equal terms between the two groups can provide a stable future. Each new military adventure, like the ones in Gaza and Lebanon, will make such a solution more difficult and will strengthen the hand of the Israeli right wing and the West Bank settlers who do not want it in the first place.

Like the war in Lebanon in 2006, Gaza has darkened the outlook for the future of Israel. It has also darkened the outlook for the nine million Jews who live in the diaspora. Let me not beat about the bush: criticism of Israel does not imply anti-semitism, but the actions of the government of Israel occasion shame among Jews and, more than anything else, they give rise to anti-semitism today. Since 1945 the Jews, inside and outside Israel, have enormously benefited from the bad conscience of a Western world that had refused Jewish immigration in the 1930s before committing or failing to resist genocide. How much of that bad conscience, which virtually eliminated anti-semitism in the West for sixty years and produced a golden era for its diaspora, is left today?


Αντίο στον Έρικ Χόμπσμπαουμ(1917-2012)

1 Οκτωβρίου, 2012

Έφυγε σήμερα , σε ηλικία 95 ετών , ο μεγάλος μαρξιστής  ιστορικός Έρικ Χόμπσμπαουμ. Γεννήθηκε στην Αίγυπτο αλλά οι ευρωπαικής καταγωγής εβραίοι γονείς του, εγκαταστάθηκαν στη Βιέννη όταν εκείνος ήταν δύο ετών , και λίγο αργότερα στο Βερολίνο. Ενώ ήταν στην εφηβεία ορφάνεψε και από τους δύο γονείς και καθώς ο Χίτλερ ανέβαινε στην εξουσία, ο Χόμπσμπαουμ εγκαταστάθηκε  το 1933 ,στο Λονδίνο. Μετά την απόκτηση διδακτορικού διπλώματος από το Cambridge, έγινε καθηγητής στο Birkbeck College του Λονδίνου το 1947, ενώ το πρώτο από τα περισσότερα από 30 βιβλία του εκδόθηκε το 1948….*

Σας παρουσιάζουμε  αποσπάσματα από την ραδιοφωνική συνέντευξη του Ε.Χόμπσμπαουμ στο BBC, στις 23.12.2011. Μιλάει στον  Αndrew Whitehead,κάνοντας τον απολογισμό ενός έτους επαναστατικού αναβρασμού στον αραβικό κόσμο.

Ο Έρικ Χόμπσμπαουμ για το 2011: »Μου θυμίζει το 1848 ».

Βρισκόμαστε στο σπίτι του στο βόρειο Λονδίνο, πολύ κοντά στο Hampstead Heath. Βιβλία για την τζαζ – ήταν κάποτε κριτικός της τζαζ – στριμώχνονται στα ράφια μαζί με βιβλία ιστορίας σε διάφορες γλώσσες.

Ο Έρικ  Χόμπσμπαουμ  έζησε τη ζωή του κάτω από την σκιά, ή τη λάμψη, των επαναστάσεων. Γεννήθηκε λίγους μήνες πριν από τη ρωσική επανάσταση του 1917, ήταν κομμουνιστής για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του – καθώς και ένας καινοτόμος και σημαντικός συγγραφέας και στοχαστής. Υπήρξε ιστορικός της επανάστασης, και κατά καιρούς υπέρμαχος της επαναστατικής αλλαγής. Στα 94 χρόνια του, παραμένει  άσβεστο το πάθος του για την πολιτική, κάτι που αντανακλάται στον τίτλο του πιο πρόσφατου βιβλίου του ‘’Πώς  να Αλλάξουμε τον Κόσμο’’, αλλά και στο έντονο ενδιαφέρον του για την Αραβική Άνοιξη.

‘’Ήταν  τεράστια η χαρά να ανακαλύψουμε, για άλλη μια φορά ,ότι είναι δυνατόν οι λαοί να κατεβαίνουν στους δρόμους, να διαδηλώνουν , να ανατρέπουν κυβερνήσεις».

Ο διάσημος ιστορικός παρακολούθησε με ενθουσιασμό τις επαναστάσεις του 2011.

“Ασφαλώς ένιωσα ενθουσιασμό και ανακούφιση», μου λέει. “Αν γίνει μια επανάσταση, πρέπει να είναι κάτι σαν αυτό. Τουλάχιστον κατά τις πρώτες ημέρες. Ο λαός να ξεχύνεται στους δρόμους και να διαδηλώνει για τa δικαιώματά του.»