Archive for the ‘Βιβλίο’ category

Κλείνουν το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.

12 Ιανουαρίου, 2013

Heinrich Heine: “Αυτό ήταν μόνο ένα προοίμιο. Όπου καίγονται βιβλία, καίγονται τελικά και άνθρωποι”.

Τη δρομολόγηση των απαραίτητων διαδικασιών για την κατάργηση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου ανακοίνωσε χτες η κυβέρνηση διά του αρμόδιου υπουργού Πολιτισμού, Κώστα Τζαβάρα, κλιμακώνοντας την επίθεση στον πολιτισμό.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού οδηγήθηκε σε αυτήν την απόφαση με το σκεπτικό ότι το ΕΚΕΒΙ δεν επιτύγχανε τον στόχο του, και επίσης, ότι «δεν υπάρχει πλέον η δυνατότητα να διασπάται η κρατική δράση σε δημόσια νομικά πρόσωπα και σε αυτόνομους θύλακες λήψης αποφάσεων, που μάλλον σύγχυση προκαλούν». Η κρατική πολιτική για το βιβλίο θα ασκείται στο εξής από τη σχετική διεύθυνση του υπουργείου Πολιτισμού (Διεύθυνση Γραμμάτων).

 

Αυτή ήταν η θέση όπου  οι Ναζί  στις 10 Μαΐου, 1933 έκαψαν 20.000 βιβλία από το πανεπιστήμιο του Βερολίνου .Τα λευκά ράφια στο απρόσιτο δωμάτιο είναι αρκετά για να χωρούν  20.000 βιβλία  και  να διατηρούν τη μνήμη ζωντανή.

Σχόλιο της Μαρίας Κατσοπούλου από τη σελίδα της στο facebook

logoekebiΛοιπόν για ακόμη μία φορά θα επανέλθω στο θέμα του ΕΚΕΒΙ. Αναμφίβολα, έχει υπάρξει κέντρο διεφθαρμένο, πυρήνας ρουσφετιών και λογοτεχνικού κυκλώματος, κι έχω έρθει προσωπικά σε ρίξη μαζί του σχετικά με παρόμοια ζητήματα.

Ωστόσο, το να κλείσει το ΕΚΕΒΙ σημαίνει την επίσημη εγκαθίδρυση του ολοκληρωτισμού σε αυτήν τη χώρα, την περιέλευσή μας -για ακόμη μια φορά στην ιστορία- σε καθεστώς σκοταδισμού. Υπήρξε ολοφάνερο ήδη από τον Μάιο, ότι η χώρα θα έμπαινε σύντομα σε φασιστοειδής ρυθμούς. Τα ντου στις καταλήψεις και τα αυτόνομα στέκια ήταν δεδομένα εκ του εκλογικού αποτελέσματος. Το ίδιο και οι επιθέσεις στον ανεξάρτητο Τύπο. Το ίδιο και οι επιθέσεις στα θέατρα. Τώρα κλείνει το ΕΚΕΒΙ. Και μετά τι; Θα αρχίσουν να απαγορεύονται βιβλία; Πολλοί από μας θα θεωρηθούμε αντικαθεστωτικοί και θα σταλούμε διακοπές διαρκείας στη Μακρόνησο; Θα μπούμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης αντιφρονούντων;

Ας μην ξεχνάμε όμως την ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ. Για να πωληθεί ο Οργανισμός, είναι απαραίτητο να γίνει έλεγχος στους φορείς που χρηματοδοτούνται από αυτόν και το Υπουργείο, εν προκειμένω και στο ΕΚΕΒΙ.

Είναι απαράδεκτο να υπάρχουν ορισμένοι που χαίρονται για το κλείσιμο του ΕΚΕΒΙ, και μάλιστα να το θεωρούν “ηθική νίκη”. Όχι, αυτό δεν είναι νίκη, είναι η ήττα ενός Έθνους. Η χαιρεκακία και η εμπάθειά σας δεν έχει όρια. Δεν κλείνουμε έναν φορέα πολιτισμού επειδή είναι δυσλειτουργικός. Φροντίζουμε να τον βελτιώσουμε.

(περισσότερα…)

Θεσσαλονίκη:Παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Κωτσάκη »3 και 1 κείμενα».

11 Ιανουαρίου, 2013

Το βιβλίο του επ. καθηγητή στην Πολυτεχνική σχολή του ΑΠΘ Δημήτρη Κωτσάκη με τίτλο “3 και 1 κείμενα”Εκδόσεις των συναδέλφων”, παρουσιάζεται το Σάββατο 12 Ιανουαρίου, στις 7μμ, στο συνεδριακό κέντρο της ΕΣΗΕΜ-Θ (Στρατηγού Καλλάρη 5).

Ομιλητές θα είναι ο επ. καθηγητής στο τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του ΠΑΜΑΚ Δημήτρης Σταματόπουλος, ο δοκιμιογράφος, συντονιστής του Κέντρου Διαπολιτισμικών Σπουδών Φώτης Τερζάκης και ο συγγραφέας του βιβλίου.

(περισσότερα…)

Τα Κοινωνικά Κέντρα στην Ιταλία

11 Ιανουαρίου, 2013

1340728046-fire-destroys-social-center-corto-circuito_1300347

Το Corto Circuito καταστράφηκε από φωτιά στις 26 Ιουνίου 2012.

Πηγή://ΠαραλληλοΓράφος//

μανικακος

31722KV9pxL__SL500_AA300_Από το βιβλίο  της Naomi Klein “Φράχτες και Παράθυρα”(Αϊ στο διάολο, ΔΝΤ).

Σε ανακτημένες αποθήκες ανοίγονται παράθυρα στην Δημοκρατία.

Ιούνιος 2001                                    

Μια γυναίκα με μακριά καστανά μαλλιά και φωνή βραχνή απο το τσιγάρο ρώτησε μέσω ενός διερμηνέα: “Πώς σας φαίνεται αυτό το μέρος; Ως ένα άσχημο γκέτο ή κάτι όμορφο;”

 att_798677_0

Ήταν μια ερώτηση παγίδα. Βρισκόμαστε σε ένα ερειπωμένο κατειλημμένο κτίριο, σε ένα από τα γραφικά προάστια της Ρώμης. Οι τοίχοι του κτιρίου ήταν καλυμμένοι με γκράφιτι, τα δάπεδα ήταν λασπωμένα και τριγύρω μας υπήρχαν ογκώδεις απειλητικές πολυκατοικίες. Αν κάποιος από τα είκοσι εκατομμύρια τουρίστες που συνέρρευσαν στην Ρώμη πέρυσι είχε στρίψει στον λάθος δρόμο και είχε καταλήξει εδώ, θα συμβουλευόταν τον ταξιδιωτικό οδηγό του και θα έφευγε αμέσως για να πάει να επισκεφθεί κάποιο από τα κτίρια με τις αψιδωτές οροφές, τα σιντριβάνια και τις νωπογραφίες. Ενώ όμως τα απομεινάρια μιας από τις πιο συγκεντρωτικές και ισχυρές αυτοκρατορίες στην παγκόσμια ιστορία διατηρούνται σε άριστη κατάσταση στο κέντρο της Ρώμης, εδώ, στις φτωχογειτονιές της πόλης μπορείς να διαισθανθείς ότι γεννιέται μια νέα, ζώσα πολιτική.

Η συγκεκριμένη κατάληψη ονομάζεται Corto Circuito και είναι ένα απο τα πολλά centri sociali της Ιταλίας. Τα κοινωνικά κέντρα είναι εγκαταλειμμένα κτίρια- αποθήκες, εργοστάσια, στρατώνες, σχολεία που καταλήφθηκαν και μεταμορφώθηκαν από τους καταληψίες σε εστίες κουλτούρας και πολιτικής, απαλλαγμένες από τον έλεγχο τόσο των αγορών όσο και του κράτους. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις υπάρχουν 150 κοινωνικά κέντρα στην Ιταλία.

(περισσότερα…)

Nικόλας Σεβαστάκης – Γιάννης Σταυρακάκης: »Λαϊκισμός,αντιλαϊκισμός και κρίση»

9 Ιανουαρίου, 2013

Στέλιος Αναστασιάδης, «Τα ανίψια, Σάκης και Βαγγελιώ», 1974

εφημ ΑΥΓΗ

Στη μνημονιακή συγκυρία, ο όρος «λαϊκισμός» έχει αναδειχθεί σε πασπαρτού κάθε μορφής δημόσιου λόγου. Εκτοξεύεται ως κατηγορία σε κάθε τηλεοπτικό πάνελ, διανθίζει την καθημερινή αρθρογραφία, θεμελιώνει και νομιμοποιεί πολιτικές επιλογές και απονομιμοποιεί άλλες. Τι είναι όμως ο λαϊκισμός; Τί συνδέει το «λαϊκό» με το «λαϊκιστικό»; Πώς ακριβώς συγκροτείται ο σύγχρονος αντιλαϊκιστικός λόγος; Πώς εξηγείται η σημερινή ριζοσπαστικοποίησή του; Τέλος, πώς επηρεάζει η κρίση το ελληνικό και το ευρωπαϊκό πεδίο της σύγκρουσης λαϊκισμού/αντιλαϊκισμού; Πρόκειται για επίκαιρα ερωτήματα που προσπαθεί να απαντήσει το βιβλίο του Νικόλα Σεβαστάκη και του Γιάννη Σταυρακάκη Λαϊκισμός, αντιλαϊκισμός και κρίση (εκδόσεις Νεφέλη, 104 σελ).

BookSevastakiStavrakaki_high

Το βιβλίο παρουσιάζει στην εφημερίδα Αυγή 6/1/13, ο Χρήστος Ηλιάδης, διδάκτορας Ιδεολογίας και Ανάλυσης Λόγου από το Παν/μιο του Έσσεξ. Ακολουθούν δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα του βιβλίου από τα Ενθέματα 25/11/12.

Μετά τον εθνικολαϊκισμό;

του Χρήστου ΗΛΙΑΔΗ

Το βιβλίο των Σεβαστάκη-Σταυρακάκη καταπιάνεται με κεντρικά ερωτήματα στη σημερινή πολιτική συγκυρία, όπως το τι είναι λαϊκισμός, πώς συνδέεται το «λαϊκό» με το «λαϊκιστικό», αλλά και το τι συγκροτεί τον σύγχρονο αντιλαϊκιστικό λόγο στην Ελλάδα, πώς εξηγείται η ριζοσπαστικοποίησή του και πώς τα παραπάνω επηρεάζονται από την κρίση. Με ρητή στόχευση «τον αναστοχασμό της δημοκρατίας», ανοίγει μια συζήτηση από τη σκοπιά της πολιτικής θεωρίας για την εννοιολόγηση και χρήση κατηγοριών που βρίσκονται στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης, παρεμβαίνοντας με κρίσιμο τρόπο σε μια συζήτηση που έχει μόλις ανοίξει.

Ο Σεβαστάκης, στο κείμενό του με τίτλο «Σύγχρονος ‘αντιλαϊκισμός’: Από την πολιτική παθολογία στο πολιτισμικό κακό», αναφέρεται στην έξαρση και την «επιστροφή» της χρήσης του όρου «λαϊκισμός» στον δημόσιο λόγο τα τελευταία 3 χρόνια, αλλά και στην «ριζοσπαστικοποίηση» του αντιλαϊκιστικού λόγου, αναζητώντας έναν «αριστερό, δημοκρατικό ‘λαϊκισμό’» απέναντι τόσο στον «τιμωρητικό αντιλαϊκισμό», όσο και στον «εθνορατσισμό». Στην ενότητα «Λαϊκισμός, ένας κουραστικός επισκέπτης;» υποστηρίζει ότι η πιο σημαντική διαφορά του «πρόσφατου αντιλαϊκισμού» από παλαιότερες χρήσεις του στην Ελλάδα είναι η καταφυγή σε έναν «ηθικό στιγματισμό» του αντιπάλου. Έτσι, ο λαϊκισμός «υποδεικνύεται αυτονόητα ως το πρωταρχικό αίτιο μιας παρακμής», ενώ «όλες οι επαγγελματικές διεκδικήσεις ή τοπικές διαμαρτυρίες καταχωρίζονται ως ‘λαϊκιστικές’, άρα στο πεδίο της εθνικής (αυτό)καταστροφής». Η «ριζοσπαστικοποίηση» αυτή του αντιλαϊκισμού φανερώνεται από τη σύμπλευση δύο εννοιών που ήταν διακριτές στο παρελθόν: της Ορθολογικότητας και της Αρετής.

(περισσότερα…)

Για το βιβλίο του Terry Eagleton »Γιατί ο Μαρξ είχε δίκιο»

7 Ιανουαρίου, 2013

 Ξόφλησε λοιπόν ο μαρξισμός;

Πηγή:aristeroblog.gr

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

‘’Ο μαρξισμός έχει ξοφλήσει. Ίσως κάποτε να ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα ενός κό­σμου εργοστασίων και συλλαλητηρίων πεινασμέ­νων, ανθρακωρύχων και καπνοδοχοκαθαριστών, γενικευμένης φτώχειας και μαζοποιημένων ερ­γατικών τάξεων. Ασφαλώς όμως δεν έχει καμία σχέση με τις σημερινές ολοένα και πιο αταξικές μεταβιομηχανικές δυτικές κοινωνίες της υψηλής κοινωνικής κινητικότητας. Αποτελεί το πιστεύω όσων είναι υπερβολικά ισχυρογνώμονες, φοβι­σμένοι ή αυταπατώμενοι για ν’ αποδεχτούν ότι ο κόσμος έχει αλλάξει για τα καλά, και με τις δύο έννοιες της λέξης.’’

Με αυτό το προκλητικό χωρίο ξεκινάει το πρώτο κεφάλαιο το βιβλίο του με τίτλο ‘’Γιατί ο Μαρξ είχε δίκιο’’ ο Terry Eagleton, Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ.

Ο συγγραφέας θεωρείται από πολλούς ο σημαντικότερος εν ζωή Βρετανός λογοτεχνικός κριτικός.

‘’Δεν έχω σκοπό να παρουσιάσω τις ιδέες του Μάρξ ως τέλειες αλλά ως πειστικές’’, αναγράφει στην εισαγωγή. Και το καταφέρνει θαυμάσια.

Ο Terry Eagleton, αποτολμά το τόσο απλό, αναγκαίο, αλλά και δύσκολο: Να καταπιαστεί με θεμελιώδη,  απλά και ταυτόχρονα βαθειά εμπεδωμένα στη ‘’μέση συνείδηση’’ επιχειρήματα κατά του μαρξισμού και του κομμουνισμού.

Δεν τα αντιμετωπίζει αφ’ υψηλού, αναγνωρίζει τη νομιμότητα τους. Δεν τα αναθεματίζει αυτάρεσκα, επαναλαμβάνοντας τα λεγόμενα του Μαρξ, δημιουργώντας αυτό που ένας προγραμματιστής θα ονόμαζε loop. Αντίθετα τα διαπραγματεύεται με διαλεκτικό τρόπο, όχι κατά παραχώρηση, αλλά πραγματικά φιλόξενα, χωρίς να λείπει και το χιούμορ.

Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε δέκα μέρη, όπου αναπτύσσονται προβληματισμοί και απαντήσεις σε ισάριθμα επιχειρήματα κατά του μαρξισμού, που είναι αλήθεια πως είναι τόσο μα τόσο γνωστά σε όλους μας.

(περισσότερα…)

Για το κομματικό βιβλίο Ιστορίας της Γ’ Λυκείου – Γιώργος Μαργαρίτης

6 Ιανουαρίου, 2013

Αθωώνοντας το ναζισμό – Η Ιστορία στα μέτρα του συστήματος

  • Απόσπασμα από την ομιλία του πανεπιστημιακού Γιώργου Μαργαρίτη, σε εκδήλωση εκπαιδευτικών
  • Το παράδειγμα του βιβλίου Ιστορίας της Γ’ Λυκείου

Πηγή: ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Μέσα από τα σχολικά βιβλία, όπως και στα άλλα μέσα προπαγάνδας που έχει στα χέρια του το σύστημα, επιχειρείται το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, όχι βέβαια με βάση τα νέα ιστορικά δεδομένα και τις αποκαλύψεις που έχουν προκύψει. Πρόκειται για προσπάθεια παραχάραξης και διαστρέβλωσης της Ιστορίας, απογύμνωσής της από το ρόλο του παράγοντα λαού, αθώωσης των εκμεταλλευτών, ενταγμένη στη γενικότερη προσπάθεια επίθεσης ενάντια στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του λαού μας ενάντια στη νέα γενιά. Μια προσπάθεια που δε στοχεύει στο παρελθόν αλλά στο παρόν και το μέλλον.

Το ζήτημα αποτέλεσε το θέμα της εκδήλωσης που είχαν διοργανώσει στις 11 Νοέμβρη πρωτοβάθμια σωματεία εκπαιδευτικών της Αττικής, όπου ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ, Γ. Μαργαρίτης, ανέδειξε το ζήτημα με παραδείγματα από σχολικά βιβλία.

 Απόσπασμα της ομιλίας του για το βιβλίο Ιστορίας της Γ’ Λυκείου

 «Μετά τις περιπέτειες του βιβλίου της ΣΤ’ Δημοτικού (της κας Ρεπούση), στους αρμόδιους με τη συγγραφή σχολικών εγχειριδίων κύκλους του υπουργείου Παιδείας και του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, θα μπορούσε εύλογα να υποθέσει κανείς ότι επικράτησε κάποιου είδους ανησυχία και ταραχή. Πώς θα μπορούσε να είναι ευχάριστο το κλίμα που άφησε πίσω του η περιπέτεια του βιβλίου αυτού, κλίμα που, για ορισμένα πρόσωπα, είχε σημαντικό πολιτικό κόστος. Γνωρίζοντας τα παραπάνω, εύλογα υποθέτουμε πως στην επιλογή του βιβλίου Ιστορίας (Γενικής Παιδείας) της Γ’ Λυκείου, έπαιξε ρόλο ετούτη η κατάσταση: η αντικατάσταση του παλαιού βιβλίου νεότερης και σύγχρονης Ιστορίας δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να προκαλέσει τα όσα προκάλεσε το αντίστοιχο του δημοτικού. Αυτός ήταν, φαίνεται, ο λόγος που αναζητήθηκαν «σίγουρες» λύσεις, στην εδώ περίσταση.

(περισσότερα…)

Για το βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά »Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής».

5 Ιανουαρίου, 2013

«Das Drahtzieher»(αυτός που κινεί τα νήματα):αντισημιτική αφίσα του «Λαϊκού Μετώπου»(ονομασία με την οποία κατέβηκαν οι ναζιστές στις εκλογές), 1924: ο παντοδύναμος εβραίος καπιταλιστής, που εκμεταλλεύεται τον πόλεμο και τον πληθωρισμό για να θησαυρίσει, αποτελεί βασικό μοτίβο της ναζιστικής προπαγάνδας.

Πηγή: www.mao.gr/   

της Μαριάννας Τζιαντζή

Θα αδικούσαμε αυτό το βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά αν το χαρακτηρίζαμε απλώς χρήσιμο ή διαφωτιστικό ή επίκαιρο λαμβάνοντας υπόψη αποκλειστικά τη συγκυρία, δηλαδή το γεγονός ότι κυκλοφόρησε το περασμένο φθινόπωρο, λίγους μήνες μετά τη μεγάλη εκλογική άνοδο της Χρυσής Αυγής και την είσοδό της στη Βουλή. Η αξία αυτού του βιβλίου υπερβαίνει την εκλογική συγκυρία και μας βοηθά να καταλάβουμε και το μετεκλογικό τοπίο. Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής (από τις εκδόσεις Πόλις) δεν φωτίζει μόνο τη γενεαλογία αυτής της οργάνωσης, αλλά και τις σχέσεις της ακροδεξιάς με δυνάμεις του λεγόμενου κοινοβουλευτικού τόξου, δείχνει ακόμα πώς η ατζέντα της ΧΑ χωρά στις διακηρύξεις και τις πρακτικές ακόμα και μη φασιστικών πολιτικών κομμάτων. Δείχνει επίσης τους δεσμούς (και όχι απλώς την ιδεολογική συγγένεια) που είχε και προφανώς εξακολουθεί να έχει αυτή η οργάνωση με το βαθύ ελληνικό κράτος (στρατός, αστυνομία, δικαστική εξουσία, εκκλησία), όπως τονίζει ο συγγραφέας. Ο Δημήτρης Ψαρράς μάς υπενθυμίζει ότι παρόλο που μέχρι χθες η ΧΑ ήταν μια ποσοτικά αμελητέα οργάνωση (στις εκλογές του 2009 πήρε μόλις 23.000 ψήφους), οι στυλοβάτες της δεν ήταν ποτέ αποκλεισμένοι από τα επίσημα ΜΜΕ και γενικότερα από το σύστημα εξουσίας.

Η ολοκλήρωση ενός τόσο απαιτητικού βιβλίου μέσα σε λίγους μήνες θα ήταν αδιανόητη αν δεν υπήρχε η ερευνητική δουλειά της ομάδας του Ιού (μέχρι πρόπερσι της Ελευθεροτυπίας και εδώ και δύο μήνες, της Εφημερίδας των Συντακτών) μέλος της οποίας είναι ο Δημήτρης Ψαρράς. Το βιβλίο αυτό δεν είναι μια εκδοτική αρπαχτή, αλλά προϊόν πολυετούς δημοσιογραφικού μόχθου, συλλογικού και προσωπικού, ορατού (δημοσιευμένα κείμενα) αλλά και αθέατου και αθόρυβου. Με λίγα λόγια, βιβλία σαν και αυτό αποκαθιστούν τη χαμένη τιμή της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Το βιβλίο περιλαμβάνει 19 κεφάλαια (μαζί και ο πρόλογος και ο επίλογος) που αν και έχουν κάποια αυτοτέλεια, καλό είναι να διαβαστούν σε συνέχεια, χωρίς παραλείψεις. Στα κεφάλαια αυτά παρουσιάζονται οι πιο σημαντικές πλευρές της διαδρομής της οργάνωσης από το 1980 μέχρι σήμερα, καθώς και οι απαρχές του νεοφασιστικού φαινομένου στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Η παρουσίαση αυτή στηρίζεται σε ένα εντυπωσιακό πλήθος πηγών: ντοκουμέντα από επίσημα έντυπα της ίδιας της οργάνωσης, δημοσιεύματα του Τύπου, τηλεοπτικές εκπομπές.

Πικρή αλλά ακριβής είναι η παρατήρηση του συγγραφέα ότι πολλά από τα πρόσφατα και τα παλαιότερα τηλεοπτικά «σουξέ» των στελεχών της ΧΑ θα είχαν αποφευχθεί αν οι παρουσιαστές που τους καλούσαν στις εκπομπές τους είχαν μπει στον κόπο να μάθουν προτού πάθουν, να μελετήσουν τις επικοινωνιακές πρακτικές της οργάνωσης, καθώς και τις πολιτικές και ιδεολογικές θέσεις της.

(περισσότερα…)

«Προσεχώς. Με τις αφίσες και τα σχέδια για τον κινηματογράφο του Γιώργου Βακιρτζή»

4 Ιανουαρίου, 2013

Μίλλυ από «Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ», 1959 ,Εθνική Πινακοθήκη

Με αφορμή την έκδοση του λευκώματος «Προσεχώς. Με τις αφίσες και τα σχέδια για τον κινηματογράφο του Γιώργου Βακιρτζή» από την «ΙΤΑΝΟΣ» Γραφικές Τέχνες, αναδημοσιεύουμε από το σαιτ της Ένωσης γραφιστών Ελλάδας ,τα κείμενα της  Ειρήνης Οράτη,  ιστορικού της Τέχνης και του Δημήτρη Αρβανίτη, σχεδιαστή, μέλους της AGI από την παρουσίαση του βιβλίου ,το άρθρο της Ιφιγένειας Καλατζή, κριτικού κινηματογράφου από την εφημερίδα  Δρόμος της Αριστεράς  και το βιογραφικό του Γιώργου Βακιρτζή.

A TMHMA 14-3-2012

Βακιρτζής Γεώργιος (1923 – 1988)

της Ειρήνης Οράτη


Το «ντεκόρ» –έτσι ήταν γνωστό το είδος αυτό της διακόσμησης των κινηματογράφων–  πρωτοεμφανίζεται στις προσόψεις των αιθουσών θεάματος του κέντρου της Αθήνας στις αρχές της δεκαετίας του ’20, με τη μορφή σκηνογραφικού διακόσμου. Γίνεται κυρίως από τεχνίτες σκηνογράφους και αυτοδίδακτους ζωγράφους, που αποτελούσαν έναν πολύ περιορισμένο και κλειστό επαγγελματικό κλάδο.

Όπως ήταν φυσικό, οι σκηνογράφοι που δούλευαν στο ντεκόρ δεν ήταν δυνατόν να αποδεσμευτούν από τις συμβάσεις που επέβαλλε η δημιουργία του νατουραλιστικού σκηνικού διακόσμου του θεάτρου. Το θεατρικό σκηνικό ήταν τρισδιάστατο και λειτουργούσε στο χώρο ως συμπληρωματικό στοιχείο της δράσης.

Για τις προσόψεις των κινηματογράφων έπρεπε να δημιουργήσουν σε δύο διαστάσεις, μια εικόνα που όφειλε να λειτουργεί ταυτόχρονα ως φορέας της πληροφορίας, αλλά και ως πρόκληση για το κοινό, ενώ παράλληλα έπρεπε να συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία ενός αυθεντικού δημιουργήματος. Μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό ήταν οι μεγάλες διαστάσεις των συνθέσεων.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’30, εμφανίζεται ο Στέφανος Αλμαλιώτης, ο ζωγράφος που δημιούργησε τη λεγόμενη «Σχολή της Αθήνας στο ντεκόρ», δημιουργώντας ένα πρότυπο εργαστήριο και αποκτώντας μαθητές που έγιναν συνεχιστές του έργου του. Έτσι δημιουργήθηκε μια «ομάδα» καλλιτεχνών, η οποία διαμόρφωσε τη φυσιογνωμία αυτής της μοναδικής καλλιτεχνικής έκφρασης που ονομάστηκε «Γιγαντοαφίσα κινηματογράφου».

 1EXOFYLLO (1)

Το κινηματογραφικό σύμπαν του Γιώργου Βακιρτζή

Ο Γιώργος Βακιρτζής αντιμετώπισε την ενασχόλησή του με τη Γιγαντοαφίσα και τη διαφημιστική κινηματογραφική αφίσα, επαγγελματικά και ψύχραιμα, θεωρώντας τον εαυτό του πρωτίστως μάστορα.

Η Γιγαντοαφίσα ήταν ένα λαϊκό είδος, που απαιτούσε σκληρή δουλειά και γρήγορες αποφάσεις. Η παρουσία του Βακιρτζή την μεταμόρφωσε σε ένα είδος κοινωνικής τοιχογραφίας που γέννησε μια «σχολή» μοναδική, η πορεία της οποίας διακόπηκε απότομα με την κρίση των κινηματογραφικών αιθουσών στην Ελλάδα, τη δεκαετία του ’70.

Οι ικανότητές του τον βοήθησαν να δημιουργήσει μέσα σε ένα καθαρά παραστατικό πλαίσιο ένα προσωπικό σύμπαν, στο οποίο ενσωμάτωνε τους πειραματισμούς του, που συχνά ξεπερνούσαν κάθε όριο.

Σήμερα τα περισσότερα έργα του που έχουν διασωθεί, ανήκουν σε συλλογές μουσείων, και έτσι υπάρχει η δυνατότητα να εξεταστούν με κριτήρια καθαρά αντικειμενικά. Πέρα από την εικόνα τους ως αυτόνομων έργων τέχνης, διατηρούν και μια αξεπέραστη δύναμη επιβολής.

(περισσότερα…)

Οι εκδότες μιλούν για την κρίση – Από 15% έως 60% η πτώση του τζίρου

29 Δεκεμβρίου, 2012

thema2012-mixed

Τη χρονιά που πέρασε ο κόσμος του βιβλίου στην Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπος με την μεγαλύτερη κρίση στην πρόσφατη ιστορία του.

10 εκδότες ανοίγουν τα χαρτιά τους και μιλούν για την κρίση

Εύα Καραϊτίδη – Εκδόσεις Εστία : “Υπήρξε μια ομαδική ψευδαίσθηση εκσυγχρονισμού στο χώρο του βιβλίου”

Θανάσης Καστανιώτης – Εκδόσεις Καστανιώτη: “Στις δύσκολες εποχές πρέπει να είμαστε επινοητικοί”

Άρης Λασκαράτος – Εκδόσεις Αιώρα : “Οι συνθήκες της αγοράς έχουν αλλάξει ριζικά”

Παναγιώτα Λιβάνη – Εκδόσεις Λιβάνη : “Χωρίς τη γνώση γινόμαστε υποτελείς οποιουδήποτε κατακτητή”

Άρης Μαραγκόπουλος – Εκδόσεις Τόπος : “Η εκδοτική φούσκα στην Ελλάδα”

Νώντας Παπαγεωργίου – Εκδόσεις Μεταίχμιο : “Οι καιροί δεν επιτρέπουν ημίμετρα”

Βαγγέλης Παπαθανασόπουλος – Εκδόσεις Κέδρος : “O ανταγωνισμός των εκδοτών έχει γίνει πιο σκληρός”

Άννα Πατάκη – Εκδόσεις Πατάκη : “Η κρίση είναι το αλάτι της λογοτεχνίας”

Γιάννης Φαλδαμής – Εκδόσεις Κλειδάριθμος :“Αυστηρότερες οι επιλογές των τίτλων”

Θάνος Ψυχογιός – Εκδόσεις Ψυχογιός : “Οι χαμηλές τιμές ήταν πάντα στρατηγική επιλογή μας”

 Το Book Bar απευθύνθηκε σε 10 σημαντικούς Έλληνες εκδότες, που ο καθένας με το δικό του τρόπο έχει γράψει την ιστορία του στο χώρο του βιβλίου και ζήτησε να απαντήσουν σε κρίσιμα ερωτήματα και να ανοίξουν τα χαρτιά τους για το παρόν και το μέλλον του βιβλίου στην Ελλάδα.

Τί μας οδήγησε στην σημερινή εκδοτική κρίση; Ποιές οι αιτίες, ποιές οι αφορμές και ποιά τα σημερινά  αποτελέσματα; Σε τι ποσοστά έχουν μειωθεί οι πωλήσεις και ο τζίρος τους; Πόσο σκληρός έχει γίνει σήμερα ο μεταξύ τους ανταγωνισμός; Ποιές είναι οι κινήσεις τους για την αντιμετώπιση της κρίσης; έχουν προβεί σε απολύσεις και περιορισμό προσωπικού;  Έχουν αλλάξει οι αναγνωστικές προτιμήσεις του κοινού και αν ναι προς ποια κατεύθυνση; Ποιό ρόλο θα μπορούσε να παίξει στην αντιμετώπιση της κρίσης το ψηφιακό βιβλίο;

(περισσότερα…)

Αποχαιρετισμός στον Μάνο Χαριτάτο

29 Δεκεμβρίου, 2012

mx

Έφυγε από τη ζωή στα 68 του χρόνια, ο Μάνος Χαριτάτος, συνιδρυτής και πρόεδρος του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (ΕΛΙΑ).

Το πάθος του συλλέκτη

via entefktirio.blogspot.gr/

του Γιάννη Παπαθεοδώρου

Δεν θυμάμαι τη χρονιά. Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’90 πέρασα την πόρτα του ΕΛΙΑ, με αποστολή να τσεκάρω μερικά έντυπα που λείπανε από τα ΑΣΚΙ. Ο Φίλιππος Ηλιού είχε προλάβει βέβαια να κάνει τις συστάσεις στον Μάνο Χαριτάτο με τον γνώριμο παιγνιώδη τρόπο του.  «Αυτός είναι από την Πάτρα αλλά θέλει να γίνει Αιγυπτιώτης και διάλεξε για θέμα διατριβής τον Τσίρκα». Κοιτώντας με διερευνητικά, πάνω από τα γυαλιά που τα στερέωνε πάντα στην άκρη της μύτης, ο Μάνος «έσπασε τον πάγο» με την πρώτη ερώτηση. «Για να έχεις κράνος μαζί σου, πρέπει να οδηγείς και μηχανή. Τι μηχανή έχεις;» Κάπως έτσι άρχισε η πρώτη συζήτηση με έναν από τους πιο συναρπαστικούς ανθρώπους που γνώρισα στη ζωή μου.

Λίγες βδομάδες μετά, άρχισα να καταλαβαίνω πως, για τον Μάνο, το ΕΛΙΑ δεν ήταν απλώς μια δουλειά αλλά το κινητήριο πάθος μιας ζωής εξαρτημένης από τη «γεύση του αρχείου». Ένα βράδυ, μετά την αποδελτίωση, του είπα ειρωνικά: «Καλά μόνο αυτές είναι οι συλλογές που έχεις;» Με ανέβασε αμέσως στη μηχανή του και άρχισε την ξενάγηση στα «κρυφά» διαμερίσματα της Αθήνας. Μετά από ώρα, βρεθήκαμε στο Παγκράτι μπροστά σε μια βιτρίνα από παιδικά παιχνίδια. Στρατιωτάκια ντυμένα με στολές του Μπάκιγχαμ, μέσα σε θαμπές βιτρίνες. «Αστικά κατάλοιπα;» τον ρώτησα. «Ναι αλλά κάπου εδώ έχω και παράνομο αριστερό τύπο», μου απάντησε με ένα χαμόγελο μικρού παιδιού που ξέρει να ξεγλιστράει — πάντα «από τα αριστερά».

Τα χρόνια πέρασαν. Με τον Μάνο συναντηθήκαμε πολλές φορές και με διάφορες αφορμές : το βιβλίο για την ιστορία του ελληνικού τσιγάρου, το αρχείο Τσίρκα, το καβαφικό αρχείο, την «κοινωνία της πληροφορίας κ.ά. Σε όλα έδινε τελικά —κι αυτό το «τελικά» δεν ήταν πάντα αυτονόητο— το «πράσινο φως», αρκεί να ένιωθε πως δίπλα του υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για το ΕΛΙΑ. Τελευταία φορά, μιλήσαμε στο πόδι για τα πανεπιστημιακά πέρυσι το χειμώνα, όταν τα ίχνη της αρρώστιας ήταν ορατά. Συμφωνήσαμε σε πολλά, διαφωνήσαμε στα περισσότερα. Για να αλλάξω θέμα τού είπα πως θέλω να γράψω ένα βιβλίο για τον Καβάφη, αλλά θα έπρεπε να μου βρει για τη διακόσμηση του εξωφύλλου κάποιες παλιές διαφημίσεις τσιγάρων που απεικονίζουν τον ποιητή να καπνίζει μια αιγυπτιώτικη μάρκα. «Ξέρεις έκοψα το τσιγάρο», μου είπε χαμηλόφωνα. «Λάθος διάγνωση», του είπα. «Το πάθος σου είναι το ΕΛΙΑ και όχι το τσιγάρο». Χαιρετηθήκαμε εγκάρδια, για τελευταία φορά.

(περισσότερα…)

Αναζητώντας το δρόμο της επανάστασης – Κώστας Γούσης

25 Δεκεμβρίου, 2012

Greece

Με αφορμή το βιβλίο του Γιώργου Ρούση

»Από την κρίση στην επανάσταση. Πόλεμος Θέσεων».

via ilesxi.wordpress.com/

Από την κρίση στην επανάσταση. Πόλεμος Θέσεων.Το νέο βιβλίο του Γιώργου Ρούση, από τις εκδόσεις Γκοβόστη, αποτελεί μια σύγχρονη ματιά στο έργο του Γκράμσι, από τη σκοπιά των ανθρώπων που αγωνίζονται για την ανατροπή του βάρβαρου καπιταλισμού της εποχής μας και για την κομμουνιστική προοπτική. Το ενδιαφέρον που έχει προκαλέσει είναι μεγάλο και γι’ αυτό καθόλου τυχαία η εξάντληση της πρώτης έκδοσης.

Στο καινούργιο του βιβλίο «Από την κρίση στην επανάσταση. Πόλεμος θέσεων» ο Γιώργος Ρούσης καταπιάνεται με το πως θα οδηγηθούμε στην κοινωνική επανάσταση και τον κομμουνισμό. Στην απόπειρα αυτή αξιοποιεί επαναστατικά τη γκραμσιανή έννοια του «πολέμου των θέσεων» επιχειρώντας να την προσαρμόσει στις σύγχρονες συνθήκες. Η συστηματική μελέτη και αξιοποίηση της σκέψης του Γκράμσι εντάσσεται σε μια ευρύτερη στροφή στο έργο του, που τον καθιστά αναντικατάστατο σημείο αναφοράς του σύγχρονου αριστερού και ριζοσπαστικού προβληματισμού. Πώς προσεγγίζεται λοιπόν ο Γκράμσι στο παρόν βιβλίο και πώς συνδέεται με τη διέξοδο από την κρίση; Παραφράζοντας, με τη σειρά μας, μια αντιπρόταση του Αντόρνο για το ερώτημα του Κρότσε «Τι ζει και τι πέθανε στη φιλοσοφία του Χέγκελ;», θα λέγαμε πως ο Ρούσης δεν αναζητά απλά τι ζει και τι πέθανε στο έργο του Γκράμσι αλλά πως στέκεται η ίδια η εποχή μας και οι προοπτικές της σε σχέση με το έργο αυτό.

(περισσότερα…)

18 μαθήματα από το βιβλίο “Ένας κόσμος ανάποδα” του Εντουάρντο Γκαλεάνο

20 Δεκεμβρίου, 2012

Πηγή:ΕΛεύθερη Λαϊκή Αντιστασιακή Συσπείρωση

Παρουσίαση -σε 18 μαθήματα- αποσπασμάτων από το βιβλίο του Ουρουγουανού συγγραφέα  Εντουάρντο Γκαλεάνο, “Ένας κόσμος ανάποδα” που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις   Πιρόγα σε μετάφραση της Γεωργίας Ζακοπούλου.

18 Μαθήματα – Kάνετε κλικ στην εικόνα για να τα διαβάσετε

Eduardo Galeano “Patas arriba” 1998

Στα τέλη της χιλιετίας, ο πολυβραβευμένος Ουρουγουανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Εντουάρντο Γκαλεάνο, με την πρωτότυπη όπως πάντα γραφή του και το ιδιαίτερο ύφος του, αποφασίζει να μας ξαναστείλει στο σχολείο. Σε ένα σχολείο που αποκαλύπτει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες και καυστικό χιούμορ την ανεστραμμένη πραγματικότητα του σύγχρονου κόσμου, όπου τα αριστερά βρίσκονται δεξιά, τα πάνω κάτω και τα μπρος πίσω. Αγανακτισμένος από την κατάφωρη κοινωνική αδικία καταγγέλλει τους διεθνείς οργανισμούς και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, καταδικάζει την εκμετάλλευση και την αδικία, υψώνει φωνή διαμαρτυρίας και καλεί τον καθένα μας σε εγρήγορση και δράση, δίνοντας ένα μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας.

Περίληψη

«Πριν εκατό χρόνια, η Αλίκη, μετά το ταξίδι της στη χώρα των θαυμάτων, μπήκε σε έναν καθρέφτη για να ανακαλύψει τον κόσμο από την ανάποδη. Αν η Αλίκη ξαναγεννιόταν στις μέρες μας, δεν θα χρειαζόταν να περάσει μέσα από τον καθρέφτη, θα αρκούσε να ρίξει μια ματιά έξω από το παράθυρο. […] 

Το σχολείο του κόσμου απ’ την ανάποδη είναι ο πιο δημοκρατικός εκπαιδευτικός θεσμός. Δεν απαιτούνται εισαγωγικές εξετάσεις, δε χρειάζεται εγγραφή και τα μαθήματα γίνονται δωρεάν, σε όλους και σε όλα τα πλάτη της γης και του ουρανού: δικαίως θεωρείται γνήσιο τέκνο του συστήματος που, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, έχει κατακτήσει την εξουσία σε παγκόσμια κλίμακα. Στο σχολείο του κόσμου απ’ την ανάποδη, το σίδερο μαθαίνει να επιπλέει και ο φελλός να βυθίζεται. Οι οχιές μαθαίνουν να πετούν και τα σύννεφα μαθαίνουν να έρπουν στους δρόμους. 

Ο κόσμος απ’ την ανάποδη επιβραβεύει ανάποδα: υποτιμά την τιμιότητα, επικρίνει την εργασία, ανταμείβει την έλλειψη τύψεων και τρέφει τις θηριωδίες. Οι δάσκαλοί του ρίχνουν το φταίξιμο στη φύση: η αδικία, λένε, είναι φυσικός νόμος. […] 

(περισσότερα…)

Βιβλίο:«Το φονικό μοιραίο βόλι» του Θεόδωρου Λασκαρίδη

19 Δεκεμβρίου, 2012

«Το φονικό μοιραίο βόλι» κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2011 από τις εκδόσεις διάπυροΝ. Ο Νίκος Σαραντάκος συγκέντρωσε και επιμελήθηκε «άπαντα τα δημοσιευμένα γραπτά» του δημοσιογράφου και πρώτου γνωστού αρχισυντάκτη του Ριζοσπάστη Θεόδωρου Λασκαρίδη  που διάλεξε να φύγει από τη ζωή στις 19 Δεκεμβρίου 1921, σε ηλικία 26 ετών.

tumblr_m86ddrkoSe1rneb22o1_400

Θεόδωρος Λασκαρίδης (1896-1921)

Του Ν.Σαραντάκου

Ο Θεόδωρος Λασκαρίδης γεννήθηκε το 1896 στη Βουλγαρία, στην Αγχίαλο (σήμερα Πομόριε), παραθαλάσσια πόλη με ακμαία ελληνική κοινότητα. Το 1906, με την καταστροφή της Αγχιάλου, η οικογένειά του τον στέλνει στην Πόλη να σπουδάσει. Τον Ιανουάριο του 1916, ενώ είναι φοιτητής στην Κωνσταντινούπολη, οι τουρκικές αρχές τον συλλαμβάνουν και τον στέλνουν στη Βουλγαρία, η οποία μόλις είχε μπει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Θα πολεμήσει στο μακεδονικό μέτωπο, στον τομέα του Καϊμακτσαλάν. Συμμετέχει στις πολύνεκρες μάχες που ακολουθούν τη σερβική επίθεση του Σεπτεμβρίου-Νοεμβρίου 1916 και κάποια στιγμή αυτομολεί στους Σέρβους. Παραμένει φυλακισμένος στο περιχαρακωμένο στρατόπεδο της Θεσσαλονίκης και ύστερα στέλνεται, μαζί με άλλους έλληνες αυτόμολους του βουλγαρικού στρατού, στο στρατόπεδο της Μπάνιτσας (σήμερα Βεύη). Τον Νοέμβριο του 1917 δραπετεύει από το στρατόπεδο και κατεβαίνει στην Αθήνα. Στις αρχές του 1918 πιάνει δουλειά στον Ριζοσπάστη.

Γλωσσομαθής, καλλιεργημένος και ένθερμος σοσιαλιστής, ο Λασκαρίδης είναι παρών σε όλο το διάστημα του μετασχηματισμού του Ριζοσπάστη από αριστερή βενιζελική εφημερίδα σε σοσιαλιστική και μετά σε κομμουνιστική, πολύτιμο δεξί χέρι του διευθυντή Γιάννη Πετσόπουλου, ο οποίος μπαινοβγαίνει στις φυλακές. Όμως, οι ταλαιπωρίες του πολέμου στοίχισαν στον Λασκαρίδη βαριά νευρασθένεια. Σύμφωνα με μαρτυρίες όσων τον γνώρισαν, περιστασιακά πάθαινε κρίσεις και η αυτοκτονία τού είχε γίνει έμμονη ιδέα· μάλιστα κουβαλούσε πάντοτε μαζί του μια επιστολή προς τις αρχές για να μην ενοχοποιηθεί άλλος για τον θάνατό του. Στις 22 Μαΐου 1919, το βράδυ, μέσα στα γραφεία του Ριζοσπάστη, αυτοπυροβολείται με περίστροφο στον κρόταφο. Θα επιζήσει, αλλά θα του μείνει μια βαθιά ουλή στο κεφάλι.

Τον Απρίλιο του 1920 γίνεται αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη και συμμετέχει ενεργά στις προσπάθειες συσπείρωσης των νέων λογοτεχνών μέσα από την Καλλιτεχνική Συντροφιά. Τον Νοέμβριο του 1920 αρχίζει να δημοσιεύει στον Ριζοσπάστη αντιπολεμικά και άλλα διηγήματά του, τα οποία στην αρχή αποδίδει στον βούλγαρο συγγραφέα Π. Σλαβέικοφ, ενώ ο ίδιος δήθεν είναι απλός μεταφραστής τους, τέχνασμα το οποίο αποκαλύπτει στον Νουμά τον Γενάρη του 1921. (περισσότερα…)

9 Δεκεμβρίου, 2012

8 Δεκεμβρίου, 2012

epanastatikossmall

Αθήνα, 8 Δεκεμβρίου 2012.Παρουσίαση του βιβλίου »Σελανίκ» του Βασίλη Τσιράκη

6 Δεκεμβρίου, 2012

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το Βιβλιοκαφέ Έναστρον και οι εκδόσεις Τόπος σας προσκαλούν στην παρουσίαση του ιστορικού μυθιστορήματος του Βασίλη Τσιράκη

Σελανίκ

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Μαριάννα Τζιαντζή, δημοσιογράφος

Νάντια Βαλαβάνη, συγγραφέας-βουλευτής

Νίκος Κουνενής, πεζογράφος

και ο συγγραφέας

Σάββατο 8 Δεκεμβρίου, ώρα 19.00

Βιβλιοκαφέ Έναστρον

(Σόλωνος 101, Αθήνα)

Σελανίκ – Βασίλης Τσιράκης

Σελανίκ ή Σολούν ή Σαλονίκ, οι ονομασίες της πολυεθνικής Θεσσαλονίκης στην περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας και αφετηρία του μυθιστορήματος οι κοσμογονικές αλλαγές που πυροδότησε η κατάρρευση της.

Μέσα από τη ζωή τριών οικογενειών ξετυλίγονται τα γεγονότα και οι ανατροπές που συγκλονίζουν την πόλη φτάνοντας ως το Παρίσι και τη Ζυρίχη, από την παραμονή πρωτοχρονιάς του 1900 ως το φθινόπωρο του 1916.

Τρομοκρατικές ενέργειες, η επανάσταση των νεότουρκων, η Φεντερασιόν, οι πρώτες εργατικές απεργίες, δύο επιδημίες και μια χρεοκοπία, δυο συνεχόμενοι τοπικοί πόλεμοι, η δολοφονία ενός βασιλιά, η απόβαση της Αντάντ, ο διχασμός και η εθνική Άμυνα, διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό σκηνικό που σημαδεύει βαθιά την πόλη και τους ανθρώπους της. Και δίπλα σ’ όλα αυτά οι φιγούρες του νεαρού Κεμάλ Ατατούρκ, του Αβραάμ Μπεναρόγια, του στρατηγού Σαράιγ, αλλά και του Πικάσο και του Λένιν.

(περισσότερα…)

…Και ξημέρωσε η 3 του Δεκέμβρη. Τρεις του Δεκέμβρη!…

3 Δεκεμβρίου, 2012

»Όποιος έζησε στις 3 του Δεκέμβρη, στις 4 μπορούσε να πεθάνει.

Ο προορισμός του ανθρώπου, που είναι: να κάνει κάτι μεγάλο ή να ζήσει κάτι μεγάλο, εκπληρώνεται. Γιατί ο λαός, ο Αθηναϊκός λαός, κείνη τη μεγάλη μέρα αποκαλύφθηκε μπροστά στο ίδιο του το μεγαλείο.

Η μέρα αποβραδίς ήτανε βροχερή. Ήτανε μια νύχτα βαριά από γεγονότα. Ο λαός είχε οχτώ χρόνια να πει: «Θα γίνει το δικό μου!» Οι δολοφόνοι τροχίζανε τα σπαθιά τους, ο λαός ετοίμαζε τη φωνή του.

Αύριο θα μιλήσουμε κι οι δυο. Είναι χιλιάδες χρόνια τώρα που η φωνή του λαού ακούεται, φτάνει να μην είναι παράφωνη.

Όλοι κοιμηθήκαμε σίγουροι και αποφασισμένοι. Ούτε στιγμή από κανενός το μυαλό δεν πέρασε ο δισταγμός. Ούτε στιγμή δεν ταλαντεύτηκε η ψυχή.

-Αύριο λοιπόν.

Ήτανε μια νύχτα που στα σπλάχνα της επώαζε τη θύελλα. Μέσα στους δρόμους της ψυχής άρχιζαν υπόκωφοι οι βρυχηθμοί του ανήμερου εκείνου θηρίου, που λέγεται «προδομένος άνθρωπος». Ο Λαός είναι λίμνη, δεν είναι ωκεανός, όμως- αλί στον που θα την ταράξει. Πρέπει νάναι ή τρελός ή κακούργος. Κι αλλοίμονο! ο δικός μας ήταν κι απ’ τα δυο.

Όμως ας ξαναγυρίσουμε στη νύχτα, σ’ αυτή τη νύχτα του μεγάλου διλήμματος.

Στους κρύους δρόμους κυλούσαν ύπουλες οι σκιές του κακού.

Ένας ψηλός ολέθριος άνθρωπος σηκώθηκε να πάει στο κρεβάτι του γράφοντας πάνω στο φάκελο της συνείδησής του τη λέξη Σφαγή.

Όλη τη νύχτα έβρεχε. Η ψυχή ήταν μουσκεμένη από ιδρώτα και δάκρυα.

Ολονυχτίς οι καμπάνες χτυπούσαν το σηκωμό του γένους. «Η πατρίδα σε κίνδυνο». Ολονυχτίς. Αύριο θα κατεβαίναμε όλοι, γιατί όλοι ήμασταν σύμφωνοι κι όλοι αδικημένοι. Την άλλη μέρα κλείσανε όλες οι πόρτες, τα παράθυρα, οι φάμπρικες κι ένας άνθρωπος κατέβηκε μέσα στην Αθήνα και τη γιόμισε. Ήταν 3 χιλιάδων χρόνων (όσο ήταν κι η αδικία).

Ήταν ήρεμος, αποφασιστικός. Είχε μια ολύμπια αταραξία και σιγουριά.

Πέρασε. Και στους δρόμους έμειναν τα’ αχνάρια του σαν αντίλαλοι απ’ την παντοδύναμη σιωπή. Περπάτησε με τα βήματα των προγονικών του θεών και ηρώων.

Μέσα στη φάτνη της ψυχής έσπαζαν μια μια οι πόρτες της μνήμης. Όσο όξος τον πότισαν οι προαιώνιοι δυνάστες, όσα λογχίσματα του δώσανε οι μισθοφόροι δούλοι. Ο άνθρωπος μ’ όσες φορεσιές και μ’ όσα χρώματα φόρεσε πάνω στη γη ο προλύτης, ο κάφρος, ο πληβείος, ο δουλοπάροικος.. με το χιτώνα, με τη μπλούζα, με την κελεμπία, με τη φέρμελη. Όλος ο άνθρωπος που έπασχε σ’ όλα τα κλίματα και τους καιρούς βρήκε τη φωνή του στις τρεις ακριβώς του Δεκέμβρη του 1944 μέσα στους δρόμους της Αθήνας. Λευτεριά ή θάνατος!

Οι φονιάδες είχανε αποφασίσει αποβραδίς: «Θάνατος!»

Είκοσι μερόνυχτα, οι Εγγλέζοι και οι δούλοι τους κόλλησαν απάνω σε μια ημερομηνία: «10 του Δεκέμβρη». Και σε μια λέξη: «αφοπλισμός». Ο προτέκτορας πήγαινε με τα νερά του Λαού. Τον αποκοίμιζε με την ισοπολιτεία και τη «Λαοκρατία» του.

Την 1 του Δεκέμβρη αδιάντροπα, απροειδοποίητα, δίνοντας μια κλωτσιά στα προσχήματα, φανερώνει ολόκληρο τον αποτρόπαιο σκοπό του. Ν’ αφοπλίσει, χωρίς όρους, τον Ελληνικό Στρατό για χάρη και προς όφελος των Εγγλέζων.

Αυτή ήταν η απότομη στροφή των 360 μοιρών που είχε υποσχεθεί.

Η υπαναχώρηση έγινε την 1 του Δεκέμβρη. Οι αντιπρόσωποι του Λαού στην Κυβέρνηση αποχώρησαν και το ανακοίνωσαν στο Λαό. Ο Λαός εγκαταλείπει τα έργα του και κατεβαίνει στο δρόμο να ζητήσει το λόγο. Ο υψηλός βλάκας απαντάει με φωτιά. Δεν τον συγκινούσε η φωνή του Λαού. Κείνος άκουε μόνο τη «φωνή του Κυρίου του»…

Ο Λαός κατεβαίνει να θάψει τα θύματά του…

Ήταν μια κηδεία που οι ζωντανοί δε θα ξαναδούν άλλη.

Οι μεγάλες αρτηρίες της πρωτεύουσας πλημμύρισαν από τον οργισμένο Λαοχείμαρρο.

(περισσότερα…)

Παρουσίαση του βιβλίου »Η μαρξιστική θεωρία της επαναστατικής μετάβασης στο σοσιαλισμό – κομμουνισμό”, του Κώστα Μπατίκα

1 Δεκεμβρίου, 2012

Εκδήλωση για το βιβλίο του Κώστα Μπατίκα

Το τελευταίο βιβλίο του Κώστα Μπατίκα παρουσιάζεται σε  πολιτική εκδήλωση που διοργανώνει η Κομμουνιστική Οργάνωση Ανασύνταξη τη Δευτέρα 10/12 στις 7 μ.μ. στο Ακροατήριο – auditorium (Σίνα 2-4 και Πανεπιστημίου).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι Νάντια Βαλαβάνη, Σταύρος Μαυρουδέας και Γιώργος Κωνσταντακόπουλος. Θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Κώστας Αρβανίτης.

Το βιβλίο έχει τίτλο “Η μαρξιστική θεωρία της επαναστατικής μετάβασης στο σοσιαλισμό – κομμουνισμό” και  εκδόθηκε από την Εργατική Πολιτική .

Μερικά από τα ερωτήματα που απαντά το βιβλίο είναι:

Γιατί είναι νομοτελειακή η κατάρρευση του καπιταλισμού; Είναι κοινωνική αναγκαιότητα ή ουτοπία η κομμουνιστική κοινωνία; Τι είναι διαρκής επανάσταση; Ποιο είναι το πραγματικό νόημα της δικτατορίας του προλεταριάτου; Είναι δυνατή η οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μία μόνο χώρα; Τι πραγματικά υπήρξε στον λεγόμενο υπαρκτό σοσιαλισμό; Γιατί η αντίληψη της σοβιετικής γραφειοκρατίας βασίστηκε στον Κάουτσκι και όχι στον Λένιν;

divider10Ο Κώστας Μπατίκας (1945 – 2009) γεννήθηκε στα Στουρναραίικα Τρικάλων. Ήταν το όγδοο και προτελευταίο παιδί μιας αγροτικής οικογένειας. Παρακολούθησε το γυμνάσιο στη Λάρισα και σε ηλικία 18 ετών μετανάστευσε στη Γερμανία, όπου είχαν μεταναστεύσει ήδη τρία από τα αδέλφια του, με σκοπό να σπουδάσει. Σπούδασε γεωπόνος ενώ εργαζόταν παράλληλα σε διάφορες δουλειές για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας ανέπτυξε σημαντική αντιδικτατορική δράση στο φοιτητικό και μεταναστευτικό κίνημα της Δυτικής Γερμανίας. Εξαιτίας αυτής του της δράσης ήταν από τους πρώτους Έλληνες της Γερμανίας στους οποίους η χούντα αφαίρεσε το διαβατήριο.

Εντάχθηκε στο ΚΚΕ το 1968, υπήρξε μέλος του Γραφείου της Οργάνωσης και αργότερα του Γραφείου της Επιτροπής Γερμανίας με οργανωτικά και διαφωτιστικά καθήκοντα. Μετά τη μεταπολίτευση επέστρεψε στην Ελλάδα. Υπήρξε μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ από το 10ο συνέδριο (1978) μέχρι το καλοκαίρι του 1989.Υπήρξε συνιδρυτής του Νέου Αριστερού Ρεύματος(ΝΑΡ) μαζί με άλλα στελέχη και μέλη του ΚΚΕ που αποχώρησαν την ίδια περίοδο, αλλά αποχώρησε και από αυτό το 1991. Από το 1992 μέχρι το θάνατό του πρωτοστατούσε στην έκδοση του περιοδικού Αριστερή Ανασύνταξη και υπήρξε ιδρυτικό μέλος και θεωρητικός νους της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ανασύνταξη.

(περισσότερα…)

Αμάρτια Σεν: Οι φονικές ταυτότητες

1 Δεκεμβρίου, 2012

amartya_sen_20060417

Πηγή:Η Εφημερίδα των Συντακτών

Από τον Θανάση Γιαλκέτση

Η αίσθηση της ταυτότητας μπορεί να είναι πηγή δύναμης και αλληλεγγύης. Αλλά η ταυτότητα μπορεί να γίνει και η πηγή μιας βίας που αποκλείει ή ακόμα και εξοντώνει τους άλλους, τους διαφορετικούς.

Η βία υποδαυλίζεται όταν η ταυτότητα ενός υποκειμένου καθορίζεται αυστηρά με βάση την ένταξή του σε μια και μόνο ομάδα (εθνική, πολιτισμική, θρησκευτική). Η βία και ο αποκλεισμός ευνοούνται επίσης όταν η ταυτότητα γίνεται αντιληπτή ως ένα πεπρωμένο που δεσμεύει τις επιλογές του υποκειμένου και το καταδικάζει να συμμορφώνεται σε όλα με τις συμπεριφορές της κοινότητας στην οποία ανήκει.

Αυτά υποστηρίζει μεταξύ άλλων ο Ινδός νομπελίστας οικονομολόγος Αμάρτια Σεν στο βιβλίο του «Ταυτότητα και βία», που κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη γλώσσα μας από τις εκδόσεις «Αλεξάνδρεια» (μετάφραση: Λία Βουτσοπούλου).

Η ακόλουθη συνέντευξη του Αμάρτια Σεν δημοσιεύτηκε στην ιταλική εφημερίδα Liberazione.

-Ζούμε σήμερα σε έναν κόσμο που τείνει προς τη «ρευστότητα», όπως λέει ο κοινωνιολόγος Ζίγκμουντ Μπάουμαν. Οι παλιοί παράγοντες διαμόρφωσης της ταυτότητας (εθνικισμός, θρησκεία, εργασία) δεν λειτουργούν πλέον.Κι ωστόσο, όπως γράφει ο Ρόμπερτ Πάτναμ, τα πρόσωπα έχουν ανάγκη από «κοινωνικό κεφάλαιο» και από δεσμούς ταυτότητας για να ζουν καλύτερα. Εσείς μήπως υποτιμάτε αυτήν την ανάγκη;

«Εγώ δεν ασκώ κριτική στην ταυτότητα καθαυτή, αντίθετα μάλιστα θεωρώ ότι αυτή μπορεί να είναι ένας θετικός παράγοντας προσωπικής αυτοπραγμάτωσης, υπερηφάνειας. Η ταξική ταυτότητα ωθεί τους ανθρώπους να παλεύουν για να μειωθούν οι ανισότητες.Η ταυτότητα των Αφροαμερικανών υπήρξε σημαντικό κίνητρο των αγώνων για την ενσωμάτωση και τη διεύρυνση των δικαιωμάτων. Αλλά σε όλες αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται να γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει μία και μοναδική ταυτότητα, ότι κάθε άτομο έχει περισσότερες ταυτότητες και ότι η αναγωγή τους σε μια μοναδική ταυτότητα είναι μια απλούστευση που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Ο Καρλ Μαρξ, στην «Κριτική του προγράμματος της Γκότα», γράφει ότι το γερμανικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ανήγαγε την ταυτότητα στην ταξική ταυτότητα και έτσι λησμόνησε άλλες σημαντικές διαστάσεις του ατόμου.Οσο για τον Πάτναμ, με την έννοια του «κοινωνικού κεφαλαίου» στην πραγματικότητα αναφέρεται σε συνενώσεις πολλαπλών ταυτοτήτων».

-Οι ταυτότητες ευνοούν τις σχέσεις μεταξύ των ατόμων;

«Είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις. Στη Γερμανία, σε ορισμένες περιοχές όπου υπάρχει μια πολύ ισχυρή αίσθηση ταυτότητας, παρατηρούνται φαινόμενα βίαιης μισαλλοδοξίας ενάντια στους μετανάστες. Την ταυτότητα μπορούμε να τη δούμε με δύο τρόπους.Υπάρχει η ταυτότητα γένους που παράγει θετικά ένα κίνημα των γυναικών και τη διεκδίκηση δικαιωμάτων.Υπάρχει μια ταξική ταυτότητα που παράγει θετικά ένα εργατικό κίνημα, το οποίο μάχεται για βελτιώσεις.Υπάρχει μια εθνικιστική ταυτότητα που και αυτή είναι θετική, αν παλεύει εναντίον της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού.Υπάρχει όμως και μια εθνικιστική ταυτότητα που μερικές φορές γίνεται αρνητικός παράγοντας διαχωρισμού και σύγκρουσης. (περισσότερα…)

Βιβλίο:»Η κρίση και η διέξοδος» – Γιώργος Κατρούγκαλος

28 Νοεμβρίου, 2012

Μόλις κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οργανισμό ΛΙΒΑΝΗ, το βιβλίο του Γιώργου Κατρούγκαλου, συνταγματολόγου, καθηγητή Δημοσίου Δικαίου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, με τίτλο:  »Η κρίση και η διέξοδος».

Στο Δελτίο Τύπου διαβάζουμε:

Για να αναζητήσουμε διέξοδο από την κρίση, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να καταλάβουμε τις γενεσιουργούς αιτίες της, τόσο τις διεθνείς, όσο και τις εθνικές. Οι αμαρτίες και η ανικανότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος επέτειναν ακραία στη χώρα μας τις διαλυτικές της συνέπειες. Πρόκειται όμως για μια γενικότερη κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού, η οποία διαπλέκεται με τη στρεβλή οικονομική αρχιτεκτονική της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η συνταγή των μνημονίων αποτελεί φάρμακο πιο θανατηφόρο από την αρρώστια, εφόσον επιταχύνει τη διαδικασία εγκατάλειψης των θεσμών του κοινωνικού κράτους και δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο ύφεσης και διόγκωσης του χρέους. Και όμως, υπάρχει διέξοδος…

Εκδοτικός οίκος Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ, Νοέμβριος 2012

Η υπέρβαση της κρίσης δεν απαιτεί τίποτα λιγότερο από την επιδίωξη αυτού που ως χθες φαινόταν αδύνατο. Όσα έγραφε ο Μ. Βέµπερ, στην ανάλογη, ζοφερή εποχή του Μεσοπολέµου, είναι σήµερα πιο επίκαιρα από ποτέ: «Μπροστά µας δεν βρίσκεται η άνθιση και το θέρος, αλλά µια πολική νύχτα παγερού σκότους και αντιξοοτήτων… Είναι απόλυτα σωστό -και όλη η ιστορική εµπειρία το επιβεβαιώνει- ότι ο άνθρωπος δεν θα πετύχαινε ποτέ το εφικτό, εάν δεν πάσχιζε επανειληµµένα να πραγµατοποιήσει το ανέφικτο… Και ακόµη και εκείνοι που δεν είναι ούτε ηγέτες ούτε ήρωες πρέπει να οπλιστούν µε τέτοια ψυχική δύναµη που να αψηφούν ακόµη και το θρυµµάτισµα όλων των ελπίδων τους. Χωρίς αυτή τη δύναµη δεν θα µπορέσουν να κατορθώσουν ούτε αυτό που είναι σήµερα δυνατό».

Ο πίνακας περιεχομένων του βιβλίου:

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ: ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ   

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ           

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 1974-2012  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ           

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4 ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

(περισσότερα…)

»H Ελλάδα να διδαχθεί από τη Γερμανία του ’30» – Φίλιπ Κερ

28 Νοεμβρίου, 2012

O Φίλιπ Κερ είναι ο συγγραφέας του διάσημου πλέον βιβλίου, «Τριλογία του Βερολίνου» που κυκλοφορεί από της εκδόσεις Κέδρος. Στο βιβλίο του, που χωρίζεται σε 3 μέρη, ένας ιδιωτικός αστυνομικός προσπαθεί να ζήσει και να κάνει τη δουλειά του στο Βερολίνο την εποχή του Χίτλερ. Ο συγγραφέας συνδύασε το προσωπικό του ενδιαφέρον για τη συγκεκριμένη ιστορική χρονική περίοδο με το film noir και το αποτέλεσμα είναι ένα μυθιστόρημα που καθηλώνει τον αναγνώστη. Ο Φ.Κερ μίλησε στο txvs.gr για το βιβλίο του, για τη Χρυσή Αυγή, τις ομοιότητες του σημερινού πολιτικού συστήματος με αυτό της Γερμανίας της Βαϊμάρης και φυσικά για τη Γερμανία και τη θέση της στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Συνέντευξη στην Τάνια Γεωργουπλή.

[philip kerr]

Πώς αποφασίσατε να δημιουργήσετε έναν ντετέκτιβ;

Όταν αποφάσισα να εισέλθω στο χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας, το έκανα για εντελώς άλλους λόγους καθώς ενδιαφερόμουν κυρίως για την πολιτική. Η Τριλογία του Βερολίνου είναι πολιτικό μυθιστόρημα που δανείζεται τα ρούχα της αστυνομικής λογοτεχνίας. Με ενδιαφέρει πάρα πολύ η πολιτική κατάσταση στη Γερμανία του 1930 και ήθελα να γράψω για το πώς ήταν η ζωή ενός τυπικού Βερολινέζου και θεώρησα πως ο καλύτερος τρόπος για το σκοπό αυτό ήταν να χρησιμοποιήσω έναν ντετέκτιβ . Το μεταπτυχιακό μου ήταν πάνω στη Γερμανική νομική φιλοσοφία και όλα μπήκαν στη θέση τους.

Πιστεύω πως η ιστορική περίοδος των Ναζί είναι από τις πιο σημαντικές ιστορικές περιόδους και πάντα ξαφνιαζόμουν που δε γράφουν για αυτή περισσότεροι συγγραφείς. Γιατί μου φαίνεται πως οι συνέπειες της περιόδου αυτής είναι ακόμα μαζί μας και πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί.

Μαθαίνουμε από την ιστορία ή όχι;

Το δυστύχημα με την ιστορία είναι πως κανένας δε μαθαίνει από αυτή. Η Ελλάδα θα μπορούσε να διδαχθεί πράγματα από την ιστορία της Γερμανίας του 1930. Χρειάστηκε η ύφεση, η οικονομική κρίση και μια προκατάληψη προς τους ξένους. Όλα αυτοί ήταν λόγοι που συνέβαλλαν στην άνοδο των Ναζί. Το 1928 είχε λάβει μόλις το 2% των ψήφων και 12 έδρες στο Κοινοβούλιο. Δύο χρόνια αργότερα είχε το 14% των ψήφων . Επομένως, μου φαίνεται πως αυτές είναι σημαντικές συγκρίσεις και πρέπει όλοι να τις έχουμε στο νου μας.

Βλέπετε ομοιότητες με τη Χρυσή Αυγή;

Η Χρυσή Αυγή, αυτή τη στιγμή είναι στο 7%. Αυτό νομίζω πως συμβαίνει όταν υπάρχει μια κατάσταση στην οποία τίποτα δε φαίνεται να αλλάζει , όπου το ένα πολιτικό κόμμα μετά από το άλλο προσπαθεί να πετύχει κάτι και αποτυγχάνει και οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν άλλες λύσεις. Αυτό ακριβώς συνέβη στη Γερμανία. Κατά την περίοδο της Βαϊμάρης πρέπει να υπήρξαν πάνω από 12 κυβερνήσεις μέσα σε 10 χρόνια. Ή ακόμα και πιο πολλές. Κανένα πολιτικό κόμμα δε φαινόταν να μπορεί να λύσει τα προβλήματα της χώρας και επομένως ο λαός προσπάθησε να βρει άλλες λύσεις. Και οι Ναζί μαζί με τους κομμουνιστές ήταν τα μόνα κόμματα που δεν είχαν δοκιμαστεί. Αλλά φυσικά βγήκαν μέσω ενός τεράστιου ψέματος, ότι ο Χίτλερ θα μπορούσε να λύσει τα προβλήματα της Γερμανίας. Και ότι τα περισσότερα από τα προβλήματα της Γερμανίας ήταν συνυφασμένα με τους Εβραίους κάτι το οποίο δεν ήταν φυσικά αληθές.

(περισσότερα…)

Διονύσης Χαριτόπουλος:«Πέρασα δια Πειραιώς και σιδήρου»

25 Νοεμβρίου, 2012

 «Αγρια ράτσα, σκληρή και ανελέητη, και πρώτα με τον εαυτό της. Δεν ξέρεις τι να τους σεβαστείς και τι να τους μισήσεις». Ετσι περιγράφει ο Διονύσης Χαριτόπουλος τους ανθρώπους στα Μανιάτικα του Πειραιά, στη γειτονιά όπου μεγάλωσε και που τον σφράγισε, στο τελευταίο του βιβλίο «Εκ Πειραιώς».

Γράφει κι άλλα, πολλά και ενδιαφέροντα: για το μεγάλο λιμάνι και τη ζωή του, την Τρούμπα, το ρεμπέτικο, τις γυναίκες. Τον συναντήσαμε στην Αθήνα, λίγο πριν φύγει για το Μικρό Χωριό της Ευρυτανίας όπου ζει σχεδόν μόνιμα, και μιλήσαμε μαζί του για όσα… προλάβαμε. Οχι και λίγα…

 εκδ.ΤΟΠΟΣ,2012

συνέντευξη στην Εφη Μαρίνου

– Πώς «δραπετεύσατε» από το γκέτο των Μανιάτικων;

«Οταν άλλαξα περιβάλλον, όταν έφευγα από τη γειτονιά για να πάω σ” ένα πολύ καλό σχολείο στο Πασαλιμάνι, συνειδητοποίησα ότι υπάρχει κι ένας κόσμος διαφορετικός. Οτι δεν είναι όλα προς θάνατο. Οτι οι διαφορές δεν λύνονται με τα μαχαιρώματα. Για καιρό πάταγα σε δυο βάρκες. Ενιωθα ότι έπρεπε να εφεύρω άλλα όπλα επιβίωσης. Και ισορρόπησα».

– Με ποιον τρόπο;

«Το δικό μου υλικό διαμόρφωσης ήταν βιωματικό. Το θέμα είναι πώς το διαχειρίζεσαι μετά, όταν ανακαλύπτεις την ανάγκη της επιβίωσης. Εγώ ήμουν εντελώς στο δρόμο. Εκεί που μπορείς να χαθείς άνετα.

Δεν έγινε, κι αυτό οφείλεται κυρίως στην τύχη, στις συμπτώσεις, στις δεξιότητες που ενδεχομένως είχα αναπτύξει, ίσως και στο καλό γονίδιο. Δυο-τρεις φορές παραλίγο να βρεθώ απ” την άλλη μεριά. Ή γίνεσαι αστρίτης ή χάνεσαι. Στην πορεία βέβαια χρειάστηκε να πετάξω πολλά αγκάθια».

– Δηλαδή;

«Αν διαφωνούσε κάποιος μαζί μου -άντρας εννοώ- η πρώτη σκέψη ήταν να τον δείρω. Εμαθα σιγά σιγά να συζητάω, να καταλαβαίνω ότι υπάρχει διαφορετική άποψη, ότι ο άλλος έχει δικαίωμα να πιστεύει ό,τι θέλει. Συγχρόνως έφερα τη σκευή του βιώματος. Κυκλοφορούσα σαν οπλισμένος ανάμεσα σε άοπλους χωρίς να το δείχνω.

Τι να μου πουν, τι να με φοβίσει μετά τη ζωή στα Μανιάτικα; Οταν βγήκα από κει δεν υπήρχε τίποτα που να νομίζω ότι δεν μπορώ να το κάνω. Ανθυπολοχαγός στον στρατό, πέρασα ένα σχολείο ανορθοδόξου πολέμου στη Ρεντίνα που είχε μότο: όποιος τα καταφέρει, δεν θα φοβάται τίποτα. Εγώ όμως είχα ήδη περάσει διά Πειραιώς και σιδήρου»…

Ολυμπιακός, η ομάδα των φτωχών

– Και ο Ολυμπιακός;

«Το καμάρι, το νταηλίκι του Πειραιά. Πολλοί συγκρίνουν τον Πειραιά με τη Νάπολη και τη Μασσαλία. Λάθος. Ο Πειραιάς είχε κάτι που δεν είχαν αυτά τα δυο λιμάνια: τεράστιο προλεταριάτο. Ηταν μια πόλη εποίκων, όπου άνθησε η βιομηχανία, τα εργοστάσια.

Ολοι από κάπου ήρθαν πέριξ του λιμανιού, για να επιζήσουν. Πρώτα οι Υδραίοι, οι Χιώτες, οι Μανιάτες, οι Κρητικοί, μετά όλοι οι νησιώτες και τελευταίοι οι πρόσφυγες. Ο Πειραιάς συγκρίνεται με Μάντσεστερ και Λίβερπουλ μαζί, για δύο λόγους: έδωσαν τους Κόκκινους Διάβολους και τους Μπιτλς.

(περισσότερα…)

»Οι Αταίριαστοι»

22 Νοεμβρίου, 2012

Πηγή:http://mao.gr/

Μπορεί να πέρασε αρκετός καιρός από τότε που το δημοφιλές διεσέλιδο των Νέων “Οι αταίριαστοι” έπεσε θύμα της κρίσης του Τύπου και κόπηκε, ωστόσο η πρωτοτυπία του κρατά ακόμη ζωντανή την ανάμνησή της, σε βαθμό που το νέο βιβλίο των εκδόσεων Γκοβόστη που αναδημοσιεύει τους 62 διαλόγους μιας διετίας να γίνει σίγουρα ευπρόσδεκτο από το αναγνωστικό κοινό.

Η πολιτική είδηση πάντως δεν είναι η έκδοση του βιβλίου, αλλά η βραδιά της παρουσίασής του, την ερχόμενη Τρίτη 27/11 στις 7 μ.μ. στο Μέγαρο Μουσικής, όπου οι διοργανωτές κατόρθωσαν το …ακατόρθωτο. Να συγκεντρώσουν σε ένα τραπέζι τον Αλέξη Τσίπρα, τον Ευάγγελο Βενιζέλο, τον Φώτη Κουβέλη, την Αλέκα Παπαρήγα και τον Νίκο Δένδια. Τη συζήτηση θα πλαισιώσουν ακόμα ο διευθυντής των Νέων, Χρήστος Μέμης και ο ζωγράφος Παναγιώτης Τέτσης.

Πολύ αμφιβάλλουμε αν το πάνελ όντως ανταποκριθεί χωρίς επίκληση διπλωματικών ασθενειών. Το ενδιαφέρον δεν πέφτει στην παρουσία του δημοσιογράφου, του ζωγράφου ή ακόμη και του υπουργού, ούτε φυσικά στο ζευγάρι Κουβέλης – Βενιζέλος, η συνάντηση των οποίων όταν γίνεται με κάμερες σχεδόν πάντα συνεπάγεται την ανακοίνωση επώδυνων μέτρων για τα λαϊκά στρώματα.

Τα “φώτα” πέφτουν στα ζευγάρια Τσίπρας – Παπαρήγα και Τσίπρας – Κουβέλης, γιατί οι αντιθέσεις (και πολύ περισσότερο οι ασυμφιλίωτες αντιθέσεις) είναι αυτές που τρέφουν ένα διαστραμμένο τηλεοπτικού τύπου ενδιαφέρον για τη σύγκρουση και πολύ περισσότερο τη σύγκρουση των αντιθέτων. Είναι η ασυνεννοησία (όπως αποτυπώνεται και στον Πύργο της Βαβέλ στο εξώφυλλο του βιβλίου) που εδώ επιδιώκεται και όχι η σύνθεση σε ανώτερο επίπεδο της θέσης και της αντίθεσης, σε μια διαλεκτική αντίληψη της πολιτικής. Οι αταίριαστοι της Αριστεράς πουλάνε ακόμα, όχι όμως από αγωνία για την αποτελεσματικότητα μιας μετωπικής και αποφασιστικής πολιτικής δράσης αλλά για να συντηρείται διαρκώς το ρητορικό ερώτημα “γιατί δεν ενώνεται η Αριστερά;”.

 http://mao.gr/atairiastoi/

Παρουσίαση βιβλίου: ”Ο Τσε για το κράτος και την επανάσταση”- Δημήτρης Καλτσώνης

20 Νοεμβρίου, 2012


για να διαβάσετε τον πρόλογο του βιβλίου, πατήστε εδώ 

(περισσότερα…)

Παρουσίαση βιβλίου: «Ο άγνωστος ΒΑΡΝΑΛΗΣ και 19 αδημοσίευτα ποιήματά του»

19 Νοεμβρίου, 2012

Πηγή: Ο άγνωστος Βάρναλης

via

Την Τρίτη 20 Νοέμβρη, στην Καισαριανή, στο τσιπουράδικο «Ο Μπούσουλας» (στην κεντρική πλατεία Καισαριανής – ΗΡΩΩΝ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 85) θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου «Ο άγνωστος Βάρναλης και 19 αδημοσίευτα ποιήματά του» (Εκδόσεις ΕΝΤΟΣ) του Ηρακλή Κακαβάνη, δημοσιογράφου – συγγραφέα. Η παρουσίαση είναι «κλειστή», απευθύνεται σε δημοσιογράφους και bloggers. 

Για τον Κώστα Βάρναλη θα μιλήσουν οι:

Γεωργία Λαδογιάννη, επίκουρος καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και Δραματουργίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Διονύσης Τσακνής, συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής

Γιώργος Σαρρής, στιχουργός – ερμηνευτής.

Ρόλο συντονιστή θα έχει ο δημοσιογράφος Νίκος Μπογιόπουλος. 

Αν κάποιος θέλει να παραβρεθεί (δημοσιογραφός ή blogger) δεν έχει παρά να επικοινωνήσει με τη διαχειρίστρια του Blog για να μεριμνήσει ώστε να του αποσταλεί πρόσκληση.
Και μόνο το γεγονός της παρουσίασης ενός σώματος 19 άγνωστων ποιημάτων του Κώστα Βάρναλη είναι από μόνο του σημαντικό πνευματικό και πολιτιστικό γεγονός. Πολύ περισσότερο που αφορά έναν ποιητή όχι απλά επίκαιρο, αλλά σύγχρονο. Με το σατιρικό, τολμηρό, ανατρεπτικό και πάντα επίκαιρο πνεύμα του.

(περισσότερα…)

Ουλρίκε Μάινχοφ: «Αν μάθεις πως αυτοκτόνησα, να είσαι σίγουρη ότι ήταν φόνος!»

12 Νοεμβρίου, 2012

Η βιογραφία της Ουλρίκε Μάινχοφ

Εφημ ΑΥΓΗ

του Φίλιππου Φιλίππου

Η πρόσφατη κυκλοφορία της βιογραφίας της Ουλρίκε Μάινχοφ με τίτλο Ουλρίκε Μάινχοφ – Η βιογραφία, γραμμένη από τη Γιούττα Ντίτφουρτ, συνιδρύτρια, πρόεδρο και βουλευτίνα του Κόμματος των Πρασίνων (απεχώρησε το 1991 σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δεξιά στροφή του), από τις εκδόσεις Νάρκισσος, σε μετάφραση της Ηλιάνας Αγγελή, επιμέλεια του Γιάννη Καλιφατίδη και πρόλογο του Κώστα Καλφόπουλου, μας δίνει την ευκαιρία να αναφερθούμε σε αυτό το θρυλικό πρόσωπο της γερμανικής Αριστεράς.

Σύμφωνα με τον Κώστα Καλφόπουλο, η Ντίτφουρτ είναι η πλέον αρμόδια για μια ενδελεχή βιογραφική προσέγγιση της Μάινχοφ λόγω φύλου, ιδεολογίας, εποχής και πολιτικής (οι ιδέες της Ουλρίκε είναι στις σκέψεις της Γιούτα). Για τη βιογράφο η τομή στη ζωή της Μάινχοφ είναι η χρονολογία 14 Μαΐου 1970, όταν η Ουλρίκε, μαζί με την Γκούντρουν Ένσλιν και δύο ακόμα συντρόφους της, απελευθέρωσε τον κρατούμενο Αντρέας Μπάαντερ από τη βιβλιοθήκη ενός μορφωτικού ιδρύματος στο Δυτικό Βερολίνο. Στην επιχείρηση τραυματίστηκε ένας υπάλληλος του ιδρύματος και η Μάινχοφ άφησε την τσάντα της που πρόδωσε την ταυτότητά της με αποτέλεσμα να επικηρυχθεί.

Την ίδια μέρα, ο Κλάους Ράινερ Ρελ, πρώην σύζυγος της Μάινχοφ, πατέρας των επτάχρονων δίδυμων θυγατέρων τους, της Ρεγκίνε και της Μπετίνα, γιόρταζε στο Αμβούργο τη δέκατη πέμπτη επέτειο του περιοδικού konkret. Ύστερα από λίγες ώρες το Δυτικό Βερολίνο πλημμύρισε με τις φωτογραφίες της καταζητούμενης, ενώ άρχισε ένα ανθρωποκυνηγητό, το μεγαλύτερο μετά το 1945 στη Γερμανία. Κανένα από τα φονικά στελέχη των ναζί, κανένας εγκληματίας πολέμου δεν είχε καταδιωχτεί «με τόση λύσσα», γράφει η Ντίτφουρτ.

Η Ουλρίκε Μαρί Μάινχοφ γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1934 στο Όλντεμπουργκ. Όταν γνωρίστηκαν οι γονείς της, ήταν σαν να συγκρούστηκαν δύο κόσμοι. Στη μία πλευρά βρίσκονταν οι Γκούτχαρντ, ένθερμοι σοσιαλιστές, και στην άλλη οι Μάινχοφ, εθνικόφρονες και φανατικοί προτεστάντες, που σύντομα θα εξελίσσονταν σε παθιασμένους ναζί. Ως μαθήτρια ήταν εξαιρετικά επιμελής, διάβαζε πολλά βιβλία, αγαπούσε την όπερα, έπαιζε βιολί.

(περισσότερα…)

Βιβλίο: »Δημιουργικές αντιστάσεις και Αντεξουσία»

10 Νοεμβρίου, 2012

εξώφυλλο

Ορέστης Βαρκαρόλης

»Δημιουργικές αντιστάσεις και Αντεξουσία-Εγχειρήματα και προβληματισμοί του ριζοσπαστικού κινήματος στον 21ο αιώνα »

Οι εμπορευματικές σχέσεις παράγουν έναν κόσμο απατηλών αναπαραστάσεων, όπου το θέαμα παίρνει τη θέση της πραγματικότητας. Οι καταπιεστικές κοινωνικές σχέσεις αποκρύπτονται, όπως και η προοπτική μιας ριζικά διαφορετικής κοινωνίας, βασισμένης στη συλλογική αυτοδιαχείριση και αυτοδιεύθυνση. Στον αντίποδα, οι δημιουργικές αντιστάσεις αποτελούν συλλογικές καταστάσεις επανοικειοποίησης της ζωής στο σήμερα με όρους αλληλεγγύης.

Δημιουργικές Αντιστάσεις, Αλληλέγγυα Οικονομία, Αυτοδιαχείριση, Αντεξουσία… Το βιβλίο προσεγγίζει τη θεωρητική διάσταση αυτών των εννοιών, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί μια συλλογή βιωμάτων και προβληματισμών που προέκυψαν μέσω της συμμετοχής του συγγραφέα στον Συνεταιρισμό για το Εναλλακτικό και Αλληλέγγυο Εμπόριο «Ο Σπόρος», τη Συνεργατική Τροφίμων «Το Καλάθι» και την Κολεκτίβα Εργασίας «Το Παγκάκι».

Έκδοση: «Το Παγκάκι».
Κεντρική διάθεση: «Εκδόσεις των Συναδέλφων».

 

λίγα λόγια για τo «Το Παγκάκι».

Πάνε δύο χρόνια σχεδόν από τη στιγμή που η μικρή ομάδα ανθρώπων που σήμερα εργαζόμαστε στο «Παγκάκι» της Γ. Ολυμπίου στο Κουκάκι, αρχίσαμε να συζητάμε την ιδέα δημιουργίας ενός καφενείου, ενός χώρου συνεύρεσης.

Η ιδέα ξεκίνησε από την κοινή ανάγκη να δώσουμε λύση στο πρόβλημα «εργασία». Οι περισσότερες από μας είμαστε νέες άνεργες, κάποιοι από μας εργαζόμενοι σε επισφαλή επαγγέλματα και σε συνθήκες εχθρικές προς κάθε έννοια αξιοπρέπειας και δημιουργικότητας. Θελήσαμε λοιπόν να δοκιμάσουμε έναν άλλο τρόπο εργασίας, συλλογικό, με σχέσεις σεβασμού, συντροφικότητας και αλληλεγγύης ανάμεσά μας.

pagkaki by night

Η επιθυμία μας για αυτό το πείραμα μας έφερε κοντά στα τέλη του 2008. Δεν βρεθήκαμε τυχαία. Οι δρόμοι μας συνέκλιναν σταδιακά από διαφορετικές πορείες. Εμπνευστήκαμε από πρωτοβουλίες ανθρώπων και κινημάτων σε όλο τον κόσμο που σε συνθήκες κρίσης, αντί να παραδοθούν στην απελπισία και την εξαθλίωση, επιχείρησαν να δώσουν συλλογικές απαντήσεις στο πρόβλημα της καθημερινής επιβίωσης. Ακουμπήσαμε επίσης στην εμπειρία που μας προσέφερε η συμμετοχή μας στον συνεταιρισμό εναλλακτικού και αλληλέγγυου εμπορίου «ο Σπόρος» και τολμάμε να επιχειρήσουμε στην πράξη μια διαφορετική πρόταση στην οργάνωση της παραγωγικής διαδικασίας. Μια πρόταση που ακόμα διαμορφώνεται και γι’ αυτό δεν είναι εύκολο να την περιγράψουμε ολοκληρωμένα.

(περισσότερα…)

Βιβλίο:»Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής.Ντοκουμέντα από την ιστορία και τη δράση μιας ναζιστικής ομάδας»

8 Νοεμβρίου, 2012

Κυκλοφόρησε πρόσφατα  από τις εκδόσεις Πόλις,  το νέο βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά, με τίτλο “Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής, Ντοκουμέντα από την ιστορία και τη δράση μιας ναζιστικής ομάδας“.

Πηγή: http://xyzcontagion.wordpress.com

Οι αρετές της γραφής του Δημήτρη Ψαρρά είναι πασίγνωστες, από την εποχή του “Σχολιαστή” (1983-1990), και, φυσικά, από την 20ετή διαδρομή της ομάδας του “Ιού”. Πράγματι, στις 470 σελίδες του βιβλίου (περιλαμβάνεται Πηγές/Βιβλιογραφία και Ευρετήριο), ο αναγνώστης θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει πτυχή της δράσης και της λειτουργίας της ναζιστικής συμμορίας Χρυσή Αυγή και του φύρερ  Νίκου Μιχαλολιάκου, που να μην έχει περάσει από το μικροσκόπιο του συγγραφέα, από το 1980, έτος εμφάνισης του πρώτου τεύχους του περιοδικού “Χρυσή Αυγή” (αλλά και ακόμη πιο πριν, σκιαγραφώντας τον εθνικιστικό χώρο στη Μεταπολίτευση) μέχρι και ό,τι απασχόλησε τα ΜΜΕ πρόσφατα, Σεπτέμβριο του 2012, όπως μπορείτε να δείτε και στα περιεχόμενα (αναφέρονται παρακάτω). Ο ΔΨ στην αναλυτική του διείσδυση στα μύχια κάθε πτυχής της συμμορίας, στηρίζεται στο σύνολο ίσως της έντυπης παραγωγής του εθνικοσοσιαλιστικού χώρου από το 1974 και μετά (παραθέτει ακόμη και το απόρρητο έγγραφο του 1983 με τον τίτλο “Εκπαιδευτική τάξη Πρωτεσίλαος“, προς τα μαχητικά μέλη της οργάνωσης) για να διαπιστώσει ότι οι βασικές (ναζιστικές) αρχές και η τακτική (της βίας) παραμένουν αναλλοίωτες από την πρώτη μέρα της “Χρυσής Αυγής” μέχρι σήμερα, και ως εκ τούτου, διαφωνεί με όσους τοποθετούν την ναζιστική συμμορία στο λεγόμενο “τρίτο κύμα της ακροδεξιάς” στην Ευρώπη, ενώ στον επίλογο καταθέτει τη γνώμη του για τους τρόπους αντιμετώπισής της.
Ρίχνοντας φως σε άπειρες άγνωστες λεπτομέρειες από τη δράση της ΧΑ, με ιδιαίτερη έμφαση στις ποινικές περιπέτειες των μαχαιροβγαλτών τραμπούκων και αναλύοντας σε βάθος την εκλογική της εκτίναξη, μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για ένα πολύτιμο βοήθημα στον αντιφασιστικό αγώνα, που προσφέρει όλα τα επιχειρήματα που χρειάζεται κανείς για να διαψεύσει τη διάψευση “Δεν είμαστε ναζί“. 

Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε (τμήμα του εισαγωγικού κεφαλαίου):

«Η πιο οδυνηρή συνέπεια της πολύπλευρης ελληνικής κρίσης είναι, αναμφίβολα, η θριαμβευτική είσοδος στη Βουλή ενός ανοιχτά ναζιστικού κόμματος. Στην καταχνιά που έχει σκεπάσει όλη τη χώρα προστίθεται τώρα το μαύρο σύννεφο μιας πολιτικής οργάνωσης που επικαλείται τον Χίτλερ ως πρότυπο και που εφαρμόζει τη βία του πεζοδρομίου ως μέθοδο εθνικής ανάτασης.

(περισσότερα…)

Βιβλίο:Η τακτική του ενιαίου μετώπου στους κλασσικούς του Μαρξισμού και την Κομμουνιστική Διεθνή

7 Νοεμβρίου, 2012

Η ανάγκη κοινής δράσης και ενότητας της εργατικής τάξης και μαζί η κοινή δράση της εργατικής τάξης με άλλες τάξεις και στρώματα του πληθυσμού που είχαν και έχουν κοινά συμφέροντα και στόχους σε όλες τις ιστορικές περιόδους ήταν μια αναγκαιότητα. Το κίνημα ανέπτυξε μορφές μετωπικής δράσης και μετώπων από τα πρώτα βήματα του όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και παγκόσμια

Στην Ελλάδα η δημιουργία μετώπων και η αντίστοιχη δράση ήταν ανέκαθεν σημαντική, είτε για λόγους που σχετίζονται με το επίπεδο ανάπτυξης του καπιταλισμού, είτε σχετίζονται με το πλαίσιο των ιδιαίτερων συνθηκών μέσα στις οποίες έδρασε το κομμουνιστικό κόμμα και το κίνημα της χώρας. Οι μετωπικές πρωτοβουλίες ήταν για δεκαετίες πάρα πολλές και σήμερα έχουμε μια έκρηξη προτάσεων και πρωτοβουλιών κάθε είδους για τη δημιουργία μετώπων.

Αντρέας Σαρακίνης ,έκδοση Εργατικός Αγώνας , Οκτώβριος 2012

Για να κατεβάσετε το βιβλίο πατήστε πάνω στην εικόνα του εξωφύλλου.

Το  Κ.Κ.Ε.,  όπως  προτείνεται  από  το  πρόγραμμά  του, προτείνει τη δημιουργία αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου με χαρακτήρα κοινωνικοπολιτικό, στο οποίο  θα  συσπειρωθούν  όλες  οι  κοινωνικές  και  πολιτικές δυνάμεις  που  έχουν  συμφέρον  να  αντιπαρατεθούν  στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό με στόχο την ανατροπή της εξουσίας  των  μονοπωλίων  και  την  οικοδόμηση  της  λαϊκής εξουσίας που θα εφαρμόσει τη λαϊκή οικονομία.

Οι δυνάμεις του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον στην επίσημη  γραμμή  τους,  μια  και  υπάρχει  ποικιλία  τάσεων  και αντιλήψεων  στο  εσωτερικού  του,  προκρίνουν  τη  δημιουργία αντινεοφιλελεύθερου μετώπου. Η συμπαράταξη δηλαδή όσων δυνάμεων  αντιτίθενται  στο  νεοφιλελευθερισμό  για  να διεκδικήσουν μια πολιτική και μια εξουσία αστική μεν, χωρίς όμως τα νεοφιλελεύθερα στοιχεία και τις υπερβολές, να έχει τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη και φυσικά όχι για την κατάργηση του  καπιταλιστικού  κέρδους.  Τα  τελευταία  χρόνια  με  την επιβολή του μνημονίου και την παρουσία της τρόικας στη χώρα μας η προηγούμενη μετωπική πολιτική εμφανίζεται πλέον ως αντιμνημονιακή,  με  την  έννοια  της  κατάργησης  ή  της επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου και της απομάκρυνσης της  τρόικας.  Σε  διάφορες  εκδοχές  της  την  υποστηρίζουν ευρύτερες  πολιτικές  δυνάμεις,  πέραν  του  ΣΥΡΙΖΑ.  Στις τελευταίες  εκλογές  μάλιστα  η  αντιμνημονιακή  λογική συγκέντρωσε πολύ υψηλό ποσοστό ψήφων.

(περισσότερα…)

Η Μπαλάντα της Φρίκης

1 Νοεμβρίου, 2012

 Πηγή:parallhlografos.wordpress.com/

μανικακος

Το απόσπασμα είναι απο το βιβλίο του Γιάννη Κάτρη ” Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα”, (εκδ.Παπαζήση). 

Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1971 στα ελληνικά (Δυτική Ευρώπη) και στα αγγλικά (Αμερική, Καναδάς). Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 1974. Στις 2 Φεβρουαρίου 1976, κι ενώ έχει επέλθει η Μεταπολίτευση, ο Γιάννης Κάτρης και ο εκδότης του Βίκτωρ Παπαζήσης θα δικαστούν στο Α΄Τριμελές Πλημμελειοδικείο για “περιύβριση Αρχής”, επειδή στο βιβλίο καταγγέλλονται τα βασανιστήρια και οι βασανιστές της Γενικής Ασφάλειας στη διάρκεια της δικτατορίας. Η σχετική διαδικασία ανακινήθηκε από τον υπουργό Δημοσίας Τάξεως Σόλωνα Γκίκα. Μαζί με τη δίωξη των υπευθύνων, συγγραφέα και εκδότη, θα ζητηθεί και η κατάσχεση του βιβλίου διότι υπάρχει “κίνδυνος” να δημιουργηθούν για το Αστυνομικό Σώμα “εσφαλμέναι και βλαπτικαί εντυπώσεις”! Μάρτυρες κατηγορίας θα καταθέσουν οι βασανιστές και φύλακες της Χούντας Καραπαναγιώτης, Μπάμπαλης, Λάμπρου και άλλοι γνωστοί χαμαιλέοντες του Παπαδόπουλου και του Ιωαννίδη.

(περισσότερα…)

Βιβλίο:»Ο Νεοφιλελευθερισμός από τις απαρχές του μέχρι σήμερα»-Ερίκ Τουσέν

18 Οκτωβρίου, 2012

 

Μια ξεχωριστή μονογραφία, που «μιλάει» στη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου της εργασίας, σε όλους όσοι πλήττονται από τη σημερινή αδυσώπητη κρίση.

http://www.toposbooks.gr/

Ο Ερίκ Τουσέν*, με ιδιαίτερη ποιότητα και γλαφυρότητα, προσφέρει μια ιστορική επισκόπηση και ανάλυση του νεοφιλελευθερισμού και ταυτόχρονα κάνει την πολυπλοκότητα της κρίσης κατανοητή στο ευρύ κοινό. Παρουσιάζει συνοπτικά τις αιτίες αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ο νεοφιλελευθερισμός έγινε η ηγεμονική ιδεολογία του σύγχρονου καπιταλισμού. Αναλύει τα βασικά λάθη, τις ασυνέπειες, τις ταχυδακτυλουργίες και τους παραλογισμούς βασικών δογμάτων της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, τα αδιέξοδα που έχει σωρεύσει η εφαρμογή τους, αλλά και τους λόγους για τους οποίους, παρά την προφανή αποτυχία αυτών των δογμάτων, αυτά εξακολουθούν να κυριαρχούν στους ηγεμονικούς κύκλους και στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Ο Νεοφιλελευθερισμός από τις απαρχές του μέχρι σήμερα

1η έκδοση: Οκτώβριος 2012

(περισσότερα…)

Βιβλίο:»Ο Τσε για το κράτος και την επανάσταση»-Δημήτρης Καλτσώνης

29 Σεπτεμβρίου, 2012

   εκδόσεις ΤΟΠΟΣ, Οκτώβριος 2012  

 για να διαβάσετε τον πρόλογο του βιβλίου, πατήστε εδώ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Τα αυθεντικά κείµενα του Τσε και οι πρόσφατες, αποκαλυπτικές δηµοσιεύσεις χειρογράφων του, αποτέλεσαν το υλικό βάσει του οποίου ο πανεπιστηµιακός ∆ηµήτρης Καλτσώνης ανατέµνει τη σκέψη του Ερνέστο Γκεβάρα. Οι αναλύσεις τού Τσε για το σύγχρονο κράτος και οι προσεγγίσεις του για την επανάσταση, τους δρόµους που οδηγούν σε αυτή και τους τρόπους µε τους οποίους διεξάγεται, αποκτούν σήµερα ένα εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Περισσότερο επίκαιρες είναι όµως οι θεωρητικές κρίσεις του Γκεβάρα για το σοσιαλιστικό κράτος, την πρώην Σοβιετική Ένωση, το ρόλο των εργαζοµένων και της δηµοκρατίας στη σοσιαλιστική κοινωνία.

Σήµερα, 45 χρόνια από τη δολοφονία του, το βιβλίο αυτό µας εντάσσει µε συστηµατικό τρόπο στη µελέτη της θεωρίας και των προβληµατισµών του εµβληµατικού επαναστάτη.

www.toposbooks.gr

 Ο ∆ηµήτρης Καλτσώνης (www.kaltsonis.blogspot.com) γεννήθηκε το 1967 και είναι επίκουρος καθηγητής θεωρίας κράτους και δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήµιο. ∆ιδάσκει στο Τµήµα Πολιτικής Επιστήµης και Ιστορίας, στο µεταπτυχιακό του Γενικού Τµήµατος ∆ικαίου και στο µεταπτυχιακό του Τµήµατος ∆ηµόσιας ∆ιοίκησης του Παντείου. ∆ιευθύνει το Σεµινάριο Κράτος και δίκαιο στον 21ο αιώνα (www.kratoskaidikaio.blogspot.com). Έχει δηµοσιεύσει διάφορα άρθρα και τις ακόλουθες µονογραφίες:

  • Η κυβέρνηση της «Λαϊκής Ενότητας» στη Χιλή 1970-1973, ηλεκτρονική έκδοση, Εργατικός Αγώνας, 2012
  • Το δίληµµα της Μπολιβαριανής ∆ηµοκρατίας – Κράτος και δίκαιο στη Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες, Ξιφαράς, 2010
  • Ελληνική Συνταγµατική Ιστορία, τ. Ι, 1821-1940, Ξιφαράς, 2009
  • Ελληνική Συνταγµατική Ιστορία, τ. ΙΙ, 1941-2001, Ξιφαράς, 2010
  • ∆ίκαιο – κοινωνία – τάξεις, Σύγχρονη Εποχή, 2005
  • Το δικαστήριο από την πρωτόγονη κοινωνία στην αταξική, Σύγχρονη Εποχή, 2002
  • Κράτος και ανενέργεια του νόµου, Αντ. Σάκκουλας, 1998
  • Τo Σύvταγµα στη λεvιvιστική σκέψη, Σύγχρovη Επoχή, 1997

(περισσότερα…)

Πέρα από τα κλισέ του αντιρατσισμού-Μαριάννα Τζιαντζή

24 Σεπτεμβρίου, 2012

Το παρακάτω  κείμενο, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, είναι περίληψη της ομιλίας της Μαριάννας Τζιαντζή στην παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Λαδά στο «art bar ποιήματα και εγκλήματα» των εκδόσεων Γαβριηλίδη στο Μοναστηράκι, στις 21 Σεπτεμβρίου. Εγκωμιαστικά και εμπεριστατωμένα μίλησε για το βιβλίο και ο ποιητής Γιώργος Γώτης, ενώ το λόγο πήρε και η πεζογράφος Ρέα Γαλανάκη, που συνυπογράφει το σενάριο της Άλλης θάλασσας, της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου που δεν ολοκληρώθηκε. Η κυρία Γαλανάκη ανέφερε ότι ο σκηνοθέτης είχε διαβάσει το Μουσαφεράτ του Βασίλη Λαδά, που μιλά για τον διαλυμένο πλέον καταυλισμό Αφγανών μεταναστών στην Πάτρα, και είχε αντλήσει πολύτιμο υλικό που δεν πρόλαβε να το αξιοποιήσει όπως λογάριαζε…

Εφημ ΠΡΙΝ

Via AΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ

Τα Παιχνίδια κρίκετ του Βασίλη Λαδά (εκδ. Γαβριηλίδη) είναι ένα ωραίο, σημαντικό, και μικρό (σε έκταση) μυθιστόρημα.Η ιστορία ξετυλίγεται το τελευταίο τρίμηνο του 2010. Δύο συνεργεία μαζεύουν ελιές στα περίχωρα της Πάτρας. Το ένα το αποτελούν τρεις μεσήλικες Έλληνες και το άλλο τρεις μετανάστες (δύο Αλβανοί κι ένας Πακιστανός). Άνεργοι και οι έξι. Ωστόσο, τα Παιχνίδια κρίκετ δεν είναι ένα βιβλίο για την πολυπολιτισμικότητα και την ανοχή στο διαφορετικό. Καμία σχέση με τα αντιρατσιστικά στερεότυπα και τον γλυκερό ανθρωπισμό. Το βιβλίο υπερβαίνει τα όρια της επικαιρότητας και του τοπικού, γίνεται κλασικό.


Αυστηρή η σύνθεση, η αρχιτεκτονική δομή, χωρίς όμως να δίνεται η εντύπωση της κατασκευής, του ψυχρού σχεδιασμού. Εμφανείς οι συμμετρίες και οι λογοτεχνικές αναφορές, που όμως δεν είναι εξεζητημένες καθώς ο συγγραφέας δεν επιδεικνύει την κουλτούρα και τις ευαισθησίες του. Η καθημερινότητα, με τη φαινομενική πεζότητα των λεπτομερειών της, ξετυλίγεται κάτω από τρεις ίσκιους: του αιώνιου, του αναπόδραστου και του οριστικά χαμένου.

Το δράμα κορυφώνεται με ένα φονικό. Ένας Έλληνας αφαιρεί τη ζωή ενός μετανάστη, όμως το έγκλημα δεν είναι τυπικά ρατσιστικό, δεν το υπαγορεύει το μίσος ή ο τυφλός εθνικισμός. Η οικονομική και η κοινωνική ασφυξία, η αγωνία για επιβίωση μετατρέπουν τον «κανονικό» άνθρωπο σε δολοφόνο. Είναι η κακιά στιγμή, θα πει αργότερα ο ίδιος, το ίδιο και οι αυτόπτες μάρτυρες. Πράγματι είναι η κακιά στιγμή, τα αίματα που ανάβουν, όμως είναι και η κακιά ζωή. Και ασφαλώς είναι το πεπρωμένο, είναι τα παιχνίδια των θεών που ματαιώνουν ή ανατρέπουν τα σχέδια και τις αποφάσεις των ανθρώπων.

(περισσότερα…)

Γιούλιους Φούτσικ: «Γραμμένο με τη θηλειά στο λαιμό»

7 Σεπτεμβρίου, 2012

 Εκδόσεις ΠΑΛΜΟΣ, 1954

Πηγή: ΟΙΚΟΔΟΜΟΣ

«Ξημερώματα 1ης Μαΐου (1943). Ξεψυχάω λίγο λίγο. Αργείς πολύ να έρθεις, θάνατε. Και όμως, περίμενα να σε γνωρίσω αργότερα, ύστερα από πολλά χρόνια. Περίμενα να ζήσω περισσότερο σαν ελεύθερος άνθρωπος: να μπορέσω να δουλέψω πολύ, ν’ αγαπήσω πολύ, να τραγουδήσω πολύ και να γυρίσω τον κόσμο. Και όλα αυτά θα τα έκανα σε τούτη ακριβώς την ηλικία: στο κατώφλι της ωριμότητας και ενώ θα είχα ακόμη πολλές δυνάμεις. Δεν τις έχω πια. Εξαντλούνται μέρα με τη μέρα. Αγαπούσα τη ζωή και ρίχτηκα στο πεδίο της μάχης επειδή πίστευα στην ομορφιά της. Άνθρωποι, σας αγάπησα. Ήμουν ευτυχής όταν ανταποκρινόσαστε στην αγάπη μου και υπέφερα όταν δεν με καταλαβαίνατε. Εκείνοι τους οποίους έβλαψα, να με συγχωρήσουν. Εκείνοι που τους έκανα να χαρούν, να με λησμονήσουν. Η θλίψη να μη συνδεθεί ποτέ με τ’ όνομά μου».

Γιούλιους Φούτσικ 1903-1943

Κρατώ στα χέρια μου ένα παλιό  βιβλίο: «ΙΟΥΛΙΟΥ ΦΟΥΤΣΙΚ: ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΘΗΛΕΙΑ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ», σε μετάφραση από τα Γαλλικά της Έφης Πανσέληνου, Αθήνα 1954, από τις εκδόσεις ΠΑΛΜΟΣ. Οι φορτωμένες από το βάρος 58 χρόνων ζωής σελίδες του, λύγισαν. Το εξώφυλλο αποκόπηκε από το υπόλοιπο σώμα και το χαρτί κιτρίνισε πια. Όμως η ψυχή του στέκει εκεί ανάμεσα στις τυπωμένες αράδες, ζωντανή και καθάρια. Είναι η ψυχή του συγγραφέα του.

Ομολογώ πως είχα πλήρη άγνοια για την Τσέχικη λογοτεχνία. Αγνοούσα σχεδόν την ύπαρξή της. Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την μικρή έως ελάχιστη ίσως προβολή της στη χώρα μας. Η πρώτη επαφή έγινε πριν από καιρό, με αυτό το βιβλίο, που μου έστειλε μια καλή φίλη –και του ιστολογίου- με την προτροπή να το διαβάσω οπωσδήποτε.

Ο Γιούλιους (Ιούλιος) Φούτσικ -εθνικός ήρωας της Τσεχοσλοβακίας-  γεννήθηκε το 1903 στην Πράγα. Επηρεάστηκε από την Οκτωβριανή Επανάσταση και σε νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο  Κομμουνιστικό κόμμα. Συγγραφέας, κριτικός και δημοσιογράφος, από το Φλεβάρη του 1941 ήταν μέλος της παράνομης Κεντρικής Επιτροπής και καθοδηγούσε τις παράνομες εκδόσεις του κόμματος. Συνελήφθη από την Γκεστάπο στις 24 Απρίλη 1942 στην Πράγα και στις 8 Σεπτέμβρη του 1943, δολοφονήθηκε στις φυλακές του Βερολίνου. Στο διάστημα της φυλάκισής του και μέχρι να εκτελεστεί, υπέστη φριχτά βασανιστήρια, όμως βρήκε  την ψυχική δύναμη και τον τρόπο να γράψει αυτό το συγκλονιστικό βιβλίο, που μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε σε περισσότερες από 70 χώρες.

«Στην Ελλάδα ο Φούτσικ δεν μας είναι γνωστός, όπως άλλωστε και στη χώρα του δεν πρόλαβε να γίνει γνωστός όσο ζούσε. Γιατί εκτός από την εφημερίδα «Ρούντε Πράβο» που διηύθυνε, δημοσίευσε πολλά άρθρα πάνω σε λογοτεχνικά και θεατρικά θέματα, κριτικές, ανταποκρίσεις, όμως κύριο λογοτεχνικό έργο δεν πρόφτασε να δημοσιεύσει. Τον πρόφτασε ο θάνατος από τις σφαίρες στο εκτελεστικό απόσπασμα των ναζί καταχτητών.

(περισσότερα…)

Βιβλίο:»Θαλάσσια πειρατεία-τρομοκρατία»-Μαίρη Μπόση

25 Αυγούστου, 2012

Εκδόσεις ΠΟΙΟΤΗΤΑ, 2012

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΟΙΟΤΗΤΑ ,το τελευταίο βιβλίο της Μαίρης Μπόση με τίτλο :»Θαλάσσια πειρατεία-τρομοκρατία»

Η Μ.Μπόση είναι Επίκουρη Καθηγήτρια Διεθνούς Ασφαλείας στο Τµήµα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστηµίου Πειραιώς. Είναι ειδική σε θέματα  διεθνούς  βίας και  διεθνούς  ασφάλειας και  συγγραφέας σχετικών βιβλίων και δοκιμίων.

Σχετικά με το βιβλίο διαβάζουμε:

Η πολυπλοκότητα των αιτιών που δημιουργούν και διαιωνίζουν την πειρατεία παραμένει στο «απυρόβλητο» όπως και οι απειλές και οι αφορμές που παρέχει στους δρώντες στο πλαίσιο των επιτυχημένων επιχειρήσεων, οι οποίες αποτελούν αντικείμενο της διεθνούς ανάλυσης ή ενδιαφέροντος. Υπό αυτή την έννοια η πειρατεία και η τρομοκρατία θα συνεχίσουν να υπάρχουν, να δρουν με επιτυχία και να απασχολούν τις διεθνείς σχέσεις, τόσο με την αυτοτελή τους διάσταση, όσο και με τη χρηστική τους ως μέσο επιβολής και κυριαρχίας.

Περιεχόμενα

Εισαγωγικό σημείωμα

Κεφάλαιο 1
Γενική ιστορική προσέγγιση της πειρατείας

– Η θαλάσσια πειρατική δραστηριότητα ως διαχρονικό φαινόμενο
– Χαρακτηριστικά και κουλτούρα της παραδοσιακής πειρατικής κοινωνίας
– Η πειρατική δραστηριότητα κατά τον 20ο αιώνα

Κεφάλαιο 2
Αποτύπωση της σύγχρονης πειρατικής δραστηριότητας

– Οργανωτικό και επιχειρησιακό πλαίσιο της σύγχρονης πειρατείας
– Γενική γεωγραφική και στατιστική αποτύπωση της σύγχρονης πειρατείας
– Βασική κατηγοριοποίηση της σύγχρονης πειρατικής δραστηριότητας

Κεφάλαιο 3
Γεωπολιτικές παράμετροι και στοιχεία

– Η πειρατεία ως ζήτημα διεθνούς ασφάλειας
– Γεωπολιτικές παράμετροι και στοιχεία
– Προσέγγιση των αιτιών ανάπτυξης της πειρατείας στη σύγχρονη γεωπολιτική-γεωοικονομική πραγματικότητα
– Ειδικές παρατηρήσεις εννοιολογικού χαρακτήρα

(περισσότερα…)

Βιβλίο: »Ο Χώρος στην αριστερή σκέψη»

23 Αυγούστου, 2012

 εφημ ΑΥΓΗ

 Της Ελένης Πορτάλιου*

Το ομώνυμο βιβλίο της Ντίνας Βαΐου και του Κωστή Χατζημιχάλη  «επιχειρεί ένα είδος συνθετικής αριστερής ιστοριογραφίας», σύμφωνα με τη διατύπωση των συγγραφέων του. Η εξαντλητική και επιτυχής προσέγγιση αυτού του στόχου, το καθιστά βιβλίο αναφοράς, κατ’ αρχήν για την επιστημονική κοινότητα στους τομείς της γεωγραφίας, της κοινωνιολογίας της πόλης, της πολεοδομίας, της χωροταξίας, αλλά και της αρχιτεκτονικής και του αστικού σχεδιασμού, και στη συνέχεια για τις επιστήμες που έχουν αντικείμενο τη μελέτη των ανθρώπινων κοινωνιών. Θα προσεγγίσω την ύλη του ως αναγνώστρια, εστιάζοντας στη δική μου κατανόηση βασικών στοιχείων που το συγκροτούν, χωρίς φυσικά να επιχειρώ ένα οδηγό ανάγνωσης. Το βιβλίο συγκροτείται σε 4 Σεμινάρια που καλύπτουν 4 ιστορικές περιόδους.

εκδόσεις Νήσος,
Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς, 2012

Η πρώτη περίοδος αναφέρεται στους κλασικούς του μαρξισμού Μαρξ και Ένγκελς που, αν και «δίνουν ελάχιστη σημασία στη γεωγραφία ως επιστήμη», αναφέρονται σε θέματα που την αφορούν, όπως στην καπιταλιστική πόλη, στο ζήτημα της κατοικίας, στη γεωγραφία του ιμπεριαλισμού και της παγκόσμιας οικονομίας του κεφαλαίου, κυρίως όμως στην ιδιοκτησία της γης, στην αντίθεση πόλης-υπαίθρου και στη γαιοπρόσοδο, που «αποτελεί κεντρική έννοια στην κλασική μαρξιστική θεωρία για την προσέγγιση της τιμής της γης».

Με ορισμένες αναφορές στον Λένιν και στην πάντα πρωτότυπη και ριζοσπαστική σκέψη της Λούξεμπουργκ, οι συγγραφείς εστιάζουν στην αναρχική σκέψη στα θέματα χώρου: στον Ρώσο γεωγράφο Πέτερ Κροπότκιν, στο γεωγράφο κομμουνάρο Ελιζέ Ρεκλύ, στην Παρισινή Κομμούνα και στους Ισπανούς αναρχοσυνδικαλιστές. Αξίζει να τους μελετήσουμε σήμερα, που όχι μόνο έχει αμφισβητηθεί εκ βάθρων το πρότυπο παραγωγής και κατανάλωσης και η χωρική οργάνωση της καπιταλιστικής ανάπτυξης αλλά, επίσης, μέσα από επίκαιρες διαδικασίες αλληλέγγυας κοινωνικής οικονομίας, αναδύονται, εντοπισμένες χωρικά, συνεταιριστικές μορφές κάλυψης βασικών κοινωνικών αναγκών.

Περνώντας από τους ουτοπιστές σοσιαλιστές, τις υλίστριες φεμινίστριες και τους αποπολεοδομιστές, ρεύματα που ενθέτουν χωρικά τη συλλογική οργάνωση της καθημερινής ζωής, το 1ο Σεμινάριο, δηλαδή η ιστορική περίοδος των κλασικών, καταλήγει στον Αντόνιο Γκράμσι. Στο έργο τού κομμουνιστή διανοητή και ιδρυτή του ΙΚΚ, που πέθανε στη φυλακή, πραγματώνεται μια ιδανική σχέση του μαρξισμού με τη χωρική οργάνωση σε 5 σημεία, τα οποία μεταφέρω εδώ από το βιβλίο, γιατί αναδεικνύουν τόσο τη δυνατότητα καθοριστικής συμβολής της μαρξιστικής θεωρίας στην αριστερή σκέψη για το χώρο όσο και την εξαιρετικής ευρύτητας συμβολή των επιστημών του χώρου στη μαρξιστική προβληματική. Οι πέντε κατηγορίες αναλύσεων του Γκράμσι αφορούν: «στις πολύ αναλυτικές περιγραφές χωροκοινωνικών προβλημάτων στην Ιταλία της δεκαετίας του 1920»«στην εθνική και χωρική εδαφική ιδιαιτερότητα του καπιταλισμού», «στη σημασία της κοινωνίας των πολιτών και της έννοιας του πολιτικού», «στην εισαγωγή της έννοιας της ηγεμονίας» και «τέλος στην πολιτική, οικονομική, ιδεολογική αλλά και εδαφική συγκρότηση του εθνικού κράτους».

Ο Γκράμσι μας εισάγει στο 2ο και 3ο Σεμινάριο και στις εξαιρετικά γόνιμες δεκαετίες 1960, 1970 και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980, έχοντας αρχίσει τον προβληματισμό «για ένα ιστορικό και γεωγραφικό υλισμό, που συνέχισαν αργότερα ο Νίκος Πουλαντζάς, ο Henri Lefebvre, ο David Harvey και άλλοι/ες». Την περίοδο αυτή όλες οι κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες αναδιαρθρώθηκαν εκ βάθρων υπό το φως των παγκόσμιων επαναστατικών διαδικασιών, πράγμα που επιβεβαιώνει ότι η επιστήμη ως κοινωνική κατασκευή επωάζεται στα κοινωνικά και πολιτικά συμφραζόμενα ή/και συμβάλλει στη διατύπωση και κατανόησή τους.

Μια επαναστατική τομή χαρακτηρίζει τις αριστερές προσεγγίσεις του χώρου αυτή την περίοδο. Ο Νίκος Πουλαντζάς τοποθετείται κριτικά «στον περιθωριακό ρόλο που είχε προσδώσει η μαρξιστική έρευνα μέχρι το 1970 στις μεταλλαγές του χώρου και του χρόνου» και διατυπώνει τη θέση ότι «οι μεταλλαγές των χωρο-χρονικών μητρών αναφέρονται στην υλικότητα του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας, τις δομές του κράτους, των πρακτικών και τεχνικών της καπιταλιστικής οικονομικής, πολιτικής και ιδεολογικής εξουσίας». Το αντικείμενο, βέβαια, του Πουλαντζά δεν είναι ο χώρος. Όμως, με τις προσεγγίσεις του για το κράτος και το κεφάλαιο, τα νέα κοινωνικά κινήματα που αναπτύσσονται στη σφαίρα της αναπαραγωγής, καθώς και με τη στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου, ελευθερώνει το πεδίο συνάντησης του μαρξισμού με την αριστερή σκέψη για το χώρο.

(περισσότερα…)

ΠΑΡΑ ΘΙΝ’ ΑΛΟΣ 2012: Η εισφορά της Θεσσαλονίκης στη νεοελληνική λογοτεχνία

15 Αυγούστου, 2012

ΠΑΡΑ ΘΙΝ’ ΑΛΟΣ 2012: ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Στα 100, μέχρι τώρα, χρόνια του νεοελληνικού της βίου, η Θεσσαλονίκη εισέφερε στα εγχώρια γράμματα πληθώρα πρωτοποριακών ποιητών, πεζογράφων και δοκιμιογράφων, καθώς και επιδραστικών περιοδικών, σε βαθμό που η πόλη να αναδειχθεί σε ιδιαίτερα αξιόλογο πνευματικό κέντρο, κάνοντας πολλούς ιστορικούς και μελετητές της λογοτεχνίας να μιλούν για «Σχολή Θεσσαλονίκης», παρότι δεν είναι εύκολο να ομαδοποιηθούν με οποιονδήποτε τρόπο οι συγγραφείς της, καθώς έχουν αποδειχθεί μέτοχοι μιας δίχως σύνορα λογοτεχνικής παράδοσης και πράξης.

Αυτή την ιδιαιτερότητα των λογοτεχνών της Θεσσαλονίκης, που «καλλιέργησαν νέες ψυχικές διαθέσεις και επέβαλαν καινούριους εκφραστικούς τρόπους», φιλοδοξεί να παρουσιάσει η Λογοτεχνική Σκηνή του «Παρά θιν’ αλός», σε ένα τριήμερο εκδηλώσεων (14, 15 και 16 Σεπτεμβρίου, ώρα έναρξης 7.30 μ.μ.), που περιλαμβάνει ομιλίες από καταξιωμένους μελετητές, βίντεο αρχείου με διακεκριμένους εκφραστές της λογοτεχνικής Θεσσαλονίκης που δεν ζουν πια, καθώς και αναγνώσεις ποιημάτων και πεζών από σημερινούς συγγραφείς της πόλης, συνοδεία ζωντανής μουσικής.

Η δομή κάθε βραδιάς περιλαμβάνει

― Δύο 20λεπτες εισηγήσεις για τη λογοτεχνία της Θεσσαλονίκης την περίοδο 1912-2012, δηλαδή τι σημαντικό συμβαίνει στη λογοτεχνική παραγωγή στο διάστημα αυτό. Ομιλητές: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Αλέξης Ζήρας, Δημήτρης Κόκορης, Βενετία Αποστολίδου, Θανάσης Μαρκόπουλος, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου.

― Προβολή μικρών σχετικών βίντεο με σημαντικούς λογοτέχνες που δεν ζουν πια να διαβάζουν λογοτεχνικά τους κείμενα ή να μιλούν για το έργο τους.

― Ανάγνωση ποίησης και πεζογραφίας από σημερινούς λογοτέχνες.

― Ζωντανή μουσική.

 Τη Λογοτεχνική Σκηνή συντονίζει ο συγγραφέας Γιώργος Κορδομενίδης, που διευθύνει το «Εντευκτήριο» (περιοδικό | εκδόσεις | εκδηλώσεις).

 Στο video ο Ντίνος Χριστιανόπουλος δίνει μια πρόγευση της ομιλίας του.

Πηγή:http://entefktirio.blogspot.gr/

Το φάντασμα στα πορτοκάλια – Νίκος Σαραντάκος

14 Αυγούστου, 2012

Νίκος Σαραντάκος: Διήγημα από τη συλλογή Μετά την αποψίλωση (Ιστορίες Του Στρατού): διηγήματα (1987, β’ έκδ. 1989) εκδ. Σύγχρονη Εποχή 

Το φάντασμα στα πορτοκάλια 

Ό,τι είχαμε αλλάξει τάγμα, από βασική σε ειδική, δεύτερη μέρα, δεν είχαμε καλά-καλά βγάλει τα γράσα απ’ τα μάτια μας, κι ήρθανε τα μαντάτα για το Φάντασμα. Είχαμε δηλαδή πάρει τις καινούργιες τις σκοπιές και κάναμε ανταλλαγή πείρας, κι έλεγε ο καθένας για τη σκοπιά που του ‘χε τύχει την πρώτη μέρα, πώς ήταν, τι κατατόπια έχει, αν τηνε πιάνει τ’ αγιάζι, από πού έρχεται ο εφοδεύοντας, τι ευκαιρίες έχει για λούφα, μην παν κι οι άλλοι απροετοίμαστοι. Οι και­νούργιες τώρα οι σκοπιές ήτανε σχεδόν όλες τετριμμένα πράματα, ένα φυλάκιο μικρό, ένα μεγάλο, κάτι σκοπιές στο Καψιμί νυχτερινές που τις βάλαν για να μην έχουμε πολλές εξόδους, μία στ’ αρτοποιεία μην έρθει ο Τούρκος και μας πάρει το ψωμί, μία στις τουαλέτες μην έρθει και μας χέσει, τέτοια. Όχι όμως όλες· ήτανε και δύο με μυστήρια ονόματα, Τομέας Γάμα και Γεώτρηση. Και ο μεν Τομέας Γάμα, απ’ ότι απεδείχθη, δεν ήταν παρά ένα φυλάκιο μες την ερημιά, απέναντι απ’ το στρατόπεδο και τέσσερα χιλιόμετρα πιο πέ­ρα, με κάτι αποθήκες πυρομαχικών, νέκρα σκέτη. Αλλά η Γεώτρηση, αυτή ήταν αλλιώς.

Να εξηγήσω όμως λίγο την τοπογραφία της περιοχής· λοιπόν, πρώτα ήταν η πόλη —σιγά την πόλη—, του νομού η πρωτεύουσα· στα δώδεκα χιλιόμετρα απόσταση ήτανε το στρατόπεδο· πίσω απ’ το στρατόπεδο, στα τριάμιση χιλιόμε­τρα, ήτανε το χωριό, Δροσοπηγή το λέγαν κι ήταν όντως, γε­μάτο στα νερά· στα πόδια του βουνού· αριστερά απ’ το χωριό, άρχιζαν τα περβόλια, πορτοκαλιές το πιο πολύ- τόπος μαγευτικός. Σαν είχες έξοδο ολοήμερη, απ’ το μεσημέρι, πήγαινες στην πόλη, αν πάλι είχες κουτσή, από τ’ απόγεμα, οι μερακλήδες προτιμούσαν το χωριό. Βέβαια, οι πιο πολλοί δεν ήταν μερακλήδες, ευτυχώς, και πήγαιναν κακήν κακώς στην πόλη —μεγάλοι γόητες— και καρφωνόνταν μες την παμπ με ένα βίσκι ανά χείρας να χαμογελάν ηλίθια μπας και γιαλίσουνε σε καμιά γκόμενα —όπερ αδύνατο γιατί στα μέ­ρη τα μικρά, τα στρατοκρατούμενα, τα θηλυκά έχουν ανα­πτύξει άλλου είδους αντισώματα κι άμα δεν είσαι από δόκι­μος κι απάνω —ή γιατρός— κοπέλα ντόπια δεν κυκλοφο­ράς, αυτό είναι νόμος απαράβατος —και όπως έλεγε κι ο ταγματάρχης εξ υπαξιωματικών ο Κορδορούμπης, άνθρωπος πολύπειρος, «ρε μάγκες, απ’ όσους κυκλοφόρεσαν γυναίκα μες την πόλη τούτη δω, το ενενήντα τα εκατό τη φόρεσαν την κουλούρα» —ο ίδιος, συγκατέλεγε εαυτόν στο δέκα τα εκατό των υπολοίπων, έχοντας σ’ άλλη μικρή πόλη πα­ντρευτεί. Αλλά με τις γυναίκες ξεστρατίσαμε· η ουσία είναι που, επειδή οι μερακλήδες ήταν λίγοι, η Γεώτρηση δεν είχε γίνει από πριν πλατιά γνωστή. Γιατί η Γεώτρηση ήταν μέσα στα περβόλια, στου χωριού το έβγα, ένα σπιτάκι πνιγμένο στις πορτοκαλιές και στο πρασινάδι, μ’ ένα ποταμάκι πλάι, όνειρο. Μες το σπιτάκι ήτανε τ’ αντλιοστάσιο που τροφοδοτούσε με νερό το Κέντρο μας, ήτανε και δυο παλιοί φαντά­ροι, μουσουλμάνοι, Τούρκοι που τους λέγαμε, από τον Εχίνο, που πρόσεχαν τις αντλίες και τ’ άλλα μαραφέτια, μόνιμο προσωπικό. Και πήγαιναν και κάθε βράδι τέσσεροι φα­ντάροι νέοι, σαν κι εμάς καληώρα, σκοποί εκεί, μην έρθει ο οχτρός και δηλητηριάσει τη Γεώτρηση και πάμε όλοι μας χαράμι —όπως μας έλεγε, και φαινόταν να το λέει σοβαρά, ο λοχαγός μας μια μέρα που μας ενημέρωνε για τα εκεί καθήκοντα· κι εμείς ανοίγαμε μια στοματάρα νά και φρικιούσαμε φρίκη μεγάλη που υπάρχουν τέτοιοι ανώνυμοι σα­τανικοί οχτροί και ελλοχεύουν. Μα δεν μας τα ‘πε όλα ο κύριος λοχαγός· γιατί μπορεί εχθρός να μην τόλμησε στη Γεώτρηση να ελλοχέψει, αλλ’ απ’ τη δεύτερη τη μέρα φάνη­κε το Φάντασμα.

Ποιο Φάντασμα; Το φάντασμα που, την πρώτη μέρα, έκανε την επίθεσή του στο Γιάννη το Μοσχόπουλο της διμοιρίας μας. «Ρε παιδιά, στο λόγο μου· εκεί που ήμουνα δεύτερο νούμερο, δώδεκα-δύο, θα ‘χε πάει μία παρά είκοσι, ακούω απ’ το ποτάμι ένα θόρυβο, ένα τοκ-τοκ-τοκ-τοκ. Έτσι ακριβώςρε σεις, τοκ-τοκ-τοκ-τοκ. Λέω, θα ‘ναι σκύλος. Αυ­τό να ζυγώνει: τοκ-τοκ-τοκ-τοκ. Λες και χτύπαγε βότσαλο πάνω σε βότσαλο.» («Ρε συ, μπας κι ήτανε παπουτσωμένος ο σκύλος;» —σχόλιο που πνίγηκε στη γενική κατακραυγή). «Ρίχνω μια πέτρα στο νερό, αυτό εκεί: τοκ-τοκ-τοκ-τοκ. Ύ­στερα σα να σώπασε, ησύχασα και γω, λέω σκύλος ήταν κι έφυγε. Κι εκειπάνω, αρχίζουν να μου ‘ρχονται πετραδάκια· βροχή τα πετραδάκια ρε παιδιά, στα πόδια μου σκάγαν. Φω­νάζω «αλτισεί», σκίζω την τελαμώνα, οπλίζω, βάνω γεμιστήρα μέσα, αυτό εκεί, να ρίχνει πετραδάκια. Λέω «αλτ, αλλιώς πυ­ροβολώ», πιο πολλά τα πετραδάκια. Και μου φάνηκε πως άκουσα κι ένα γέλιο, μα τι γέλιο, γέλιο του θανάτου, πάγωσε το αίμα μου. Τα παρατάω όλα και μπουκάρω μέσα στο φυ­λάκιο. Ρε σεις, κόντεψα να πάθω καρδιακό, αλήθεια λέω.»

(περισσότερα…)

Το τιμωρό χέρι του λαού-Ιάσονας Χανδρινός

4 Αυγούστου, 2012

»Το τιμωρό χέρι του Λαού: Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη πρωτεύουσα 1942-1944»,εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ,2012

 “Η βία της αριστεράς δεν προκύπτει εν κενώ αλλά απαντά σε μια οργανωμένη και θεσμοποιημένη εκστρατεία εξόντωσής της” και πέρα από “δαίμονες και αγγέλους την ΟΠΛΑ οφείλουμε να την αντιμετωπίσουμε πλέον ως μια αμιγώς αντιστασιακή οργάνωση”.

Η πρώτη ιστορική έρευνα για την ΟΠΛΑ και τον ένοπλο ΕΛΑΣ

Η μελέτη της δεκαετίας του ’40 έλκει εδώ και δύο δεκαετίες το ενδιαφέρον της ιστορικής κοινότητας. Ωστόσο η ΟΠΛΑ, η πλέον άγνωστη και “καταραμένη” πτυχή του ελληνικού αντιφασιστικού αγώνα, παραμένει στο περιθώριο. Ο 27χρονος ιστορικός Ιάσονας Χανδρινός , με το βιβλίο του “Το τιμωρό χέρι του Λαού: Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη πρωτεύουσα 1942-1944”,την τοποθέτησε στο επίκεντρο της έρευνάς του, επιδιώκοντας να απαντήσει σε ενοχλητικά όσο και απαραίτητα πια ζητήματα.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

»Η ΟΠΛΑ ακολουθούσε τακτικές “αντάρτικου πόλεων”. Είχε εκτεταμένα δίκτυα πληροφοριών ακόμα και μέσα στην Ασφάλεια. Βρήκα πλήθος περιστατικών που θυμίζουν κινηματογραφική ταινία. Θα ανέφερα χαρακτηριστικά την εκτέλεση του αρχηγού της Ειδικής Ασφάλειας Πειραιά, γιατρού Σήφη Βαρδινογιάννη, τον οποίο σκότωσε μια ομάδα ντυμένη με γερμανικές στολές ως “αντίποινα” για το Μπλόκο της Κοκκινιάς.»

 Εφημ. ΑΥΓΗ

– Γιατί ασχοληθήκατε με τη δεκαετία του ’40;

Ήταν έρωτας, θα έλεγα, με την πρώτη ματιά. Το πρώτο βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου, όταν ήμουν 17 χρόνων, ήταν “Η Ελληνική Αντίσταση 1940-1944” του Ανδρέα Κέδρου. Το καταβρόχθισα αυτό το βιβλίο και θυμάμαι την οργή και την απορία μου πώς κανείς δεν αναφερόταν σ’ αυτά τα πράγματα, ούτε στο σχολικό ούτε στο οικογενειακό μου περιβάλλον. Δεν είχα ακούσει τίποτα! Το βασικό είναι ότι αυτή η δεκαετία, επί της ουσίας, με έκανε να γίνω ιστορικός.

-Τι ανακαλύψατε σ’ αυτή τη δεκαετία, τόσο κομβικό για τις μεγάλες σας αποφάσεις;

Βρήκα όλες τις διαμορφωτικές τομές και συνέχειες από τις οποίες προέκυψε η μορφή της σημερινής ελληνικής κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας. Αυτό που κατ’ ουσίαν αντιλήφθηκα και συνεχίζω να πιστεύω είναι πως η μεταπολεμική πορεία της Ελλάδας βασίστηκε πάνω στις εμπειρίες του πολέμου και της Κατοχής. Για δεκαετίες το πολιτικό σκηνικό θεμελιωνόταν πάνω στην απονομιμοποίηση της Εθνικής Αντίστασης, χωρίς παράλληλα να καταφέρνει να ακυρώνει τα μηνύματα που προέκυπταν απ’ αυτήν. Στην ουσία προέκυψαν δύο Ελλάδες: Η Ελλάδα της εθνικόφρονης νομιμότητας, που ακύρωνε τους αγώνες μιας ολόκληρης γενιάς, και η περιθωριοποιημένη πολιτικά Ελλάδα της “ηθικής νομιμότητας”, που προσπαθούσε να συντηρήσει την κληρονομιά του συλλογικού ήθους που εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1940-’44. Σε κάθε περίπτωση οι κραδασμοί που προκάλεσε η Κατοχή και η Αντίσταση στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας παραμένουν ορατές και σήμερα.

– Για την κατανόηση των πολυεπίπεδων ρήξεων που συντελέστηκαν στη δεκαετία του ’40 τι πρέπει να έχουμε υπόψη;

Η ελληνική κοινωνία της δεκαετίας του ’40 ήταν μια κοινωνία ετερογενής, με ποικίλες ταξικές, πολιτισμικές και πολιτικές διαφοροποιήσεις. Η εμπειρία του πολέμου πολλαπλασίασε τα χάσματα και προκάλεσε μια αναπόφευκτη ριζοσπαστικοποίηση μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού. Για πρώτη φορά βγήκαν στο προσκήνιο αιτήματα ριζικών αλλαγών που θα μπορούσε κανείς να τα ανάγει στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια. Η νεολαία, οι γυναίκες, το κομμουνιστικό κόμμα, εξελίχθηκαν σε σχεδόν ρυθμιστικούς παράγοντες και μια γνήσια δύναμη αλλαγής του μέλλοντος της χώρας. Το γεγονός ότι η ένοπλη αντίσταση πήρε τόσο μαζικές διαστάσεις στην Ελλάδα μπορεί να εξηγηθεί μόνο μέσα από την κατανόηση της κοινωνικής πραγματικότητας εκείνης της εποχής.

– Σ’ αυτές τις ρήξεις μπορούμε να αναζητήσουμε εξηγήσεις για επιλογές που χαρακτήρισαν τόσο την κεντρική πολιτική σκηνή όσο και στις συλλογικές αντιλήψεις και νοοτροπίες κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο;

Μετά τον πόλεμο όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές δυνάμεις επιζήτησαν να προσδιοριστούν μέσα από τη διαχείριση των εμπειριών της Κατοχής και της Αντίστασης. Οι κυβερνήσεις του εμφυλίου, το “κεντρώο διάλειμμα” του ’63-’64, η χούντα των συνταγματαρχών, η τομή της μεταπολίτευσης και οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ θεμελιώθηκαν πάνω στις απαντήσεις που προσπάθησαν να δώσουν σχετικά με το τι συνέβη σ’ εκείνα τα πέτρινα χρόνια. Είτε μέσα από την άρνησή της, είτε μέσα από την αναγνώριση των ιδανικών της, η Αντίσταση παρέμεινε και παραμένει ακόμα στο επίκεντρο των συζητήσεων και του δημόσιου λόγου. Ωστόσο δεν έχουμε καταφέρει, σε αντίθεση π.χ με τη Γερμανία που “τακτοποίησε” τους λογαριασμούς της με το ένοχο παρελθόν της, να συγκροτήσουμε ένα ενιαίο “συναινετικό” μνημονικό αφήγημα. Για τους ιστορικούς, βέβαια, αυτή η πολιτικά ευαίσθητη συζήτηση είναι σχεδόν σαγηνευτική.

– Επειδή είναι ακόμα νέο πεδίο. Γιατί, αλήθεια, η ιστοριογραφία τώρα μόλις αρχίζει να αγγίζει αυτή την περίοδο;

Η διάχυτη ευαισθησία των Ελλήνων για ό,τι αφορά τις πρόσφατες μνήμες έχει “χρεώσει” την επιστημονική κοινότητα με ένα καθήκον που κανονικά δεν θα έπρεπε να έχει. Την επούλωση του τραύματος του Εμφυλίου. Οι τάσεις της ιστοριογραφίας προκύπτουν μέσα από μία αγχωτική, θα έλεγα, προσπάθεια νομιμοποίησης ή απονομιμοποίησης προσώπων, ομάδων, κομμάτων και επιλογών. Η ιστορική οπτική, δηλαδή, μοιάζει με ένα εκκρεμές το οποίο ακολουθεί τους παλμούς της κοινωνίας αλλά και τα κυρίαρχα πολιτικά ρεύματα. Όσο κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε οι ιστορικοί παραμένουν σε μεγάλο βαθμό δέσμιοι μιας συλλογικής μνήμης που ξεπερνά τον βιολογικό κύκλο ζωής της γενιάς του ’40.

– Υπ’ αυτή την έννοια είναι πιο “εύκολη” η δουλειά της δικής σας γενιάς ιστορικών που δεν απηχεί τη βιωμένη εμπειρία.

Είναι και εύκολη και δύσκολη. Κανένας δεν μπορεί να αντισταθεί στον “πειρασμό” να επικοινωνήσει με τους εκπροσώπους αυτής της βιωμένης εμπειρίας καταγράφοντας μανιωδώς τη γραπτή και προφορική τους μαρτυρία. Από ιστοριογραφική άποψη το υλικό που έχει συγκεντρωθεί είναι τεράστιο, αλλά τεράστιος είναι και ο “πονοκέφαλος” που προκαλεί η όποια προσπάθεια κωδικοποίησης των συμπερασμάτων. Έτσι κι αλλιώς όμως το αίτημα της αντικειμενικότητας μοιραία πηγαίνει σε δεύτερη μοίρα όσο προσπαθούμε να χαρτογραφήσουμε μια κοινωνία που ουσιαστικά διαμορφώθηκε στις ακραίες συνθήκες ενός ολοκληρωτικού πολέμου. Κι όταν λέμε πόλεμο, εννοούμε μια μόνιμη κατάσταση αναταραχής που ξεκίνησε από το αλβανικό μέτωπο, συνεχίστηκε στην Κατοχή, τερματίστηκε συμβατικά το 1949, αλλά ταλάνισε την ελληνική κοινωνία τουλάχιστον μέχρι τη μεταπολίτευση.

(περισσότερα…)

Το Λυκόφως των Ελίτ- Chris Hayes

2 Αυγούστου, 2012

 Πηγή:CYNICAL

Η αξιοκρατία είναι μια πραγματικά συναρπαστική λέξη. Παραπέμπει στο ευγενές ιδανικό μιας κοινωνίας το οποίο δεν έχει ακόμα επιτευχθεί, και τούτο διότι η κοινωνία δεν λειτουργεί αξιοκρατικά. Πείτε ότι λειτουργεί πελατειακά και ρουσφετολογικά, πείτε το με όρους οικογενειοκρατίας και τζακιών, πείτε το με όποιον τρόπο θέλετε, αλλά, αν η κοινωνία αφηνόταν να αναδείξει και να οδηγηθεί από τους καλύτερους, από τους εξυπνότερους και από τους πλέον ταλαντούχους, τότε δεν θα αντιμετώπιζε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, και όλα θα λειτουργούσαν εύρυθμα και άψογα.

Αυτά λέει η επίσημη αφήγηση, η οποία εδώ και καιρό έχει βρει το κόλπο να χρησιμοποιεί σαν δούρειους ίππους λέξεις, (αφού πρώτα τις ανασκολοπίσει), του ευγενούς λεξιλογίου, της ηθικής και των υψηλών ιδεών, για να διασπαρθεί, να νεκρώσει τις κριτικές αντιστάσεις και να εγκατασταθεί στο νου και το θυμικό των κοινωνιών. Το πρότυπο μιας κοινωνίας που θα κυβερνάται από αυτούς που θα αναδεικνύουν αξιοκρατικοί μηχανισμοί, είτε μέσω της εκπαίδευσης, είτε μέσω ανοιχτών συστημάτων επιλογής (βλ. open government), εύκολα συγχέεται με την ανάγκη που έχει ο καθένας να επιλέγει τον καλύτερο μηχανικό, καλύτερο τεχνίτη, καλύτερο γιατρό, αδυνατώντας ως εκ τούτου να κάνει τη διάκριση ότι πρόκειται για δυο τελείως διαφορετικής τάξης ζητήματα. Ότι δηλαδή, η αξιοκρατική κοινωνία όπως την οραματίζεται και την εμπεδώνει η σύγχρονη νεοφιλελεύθερη σκέψη κάθε άλλο έχει να κάνει με τους καλύτερους γιατρούς, τεχνικούς κλπ, αλλά με την εμπέδωση της ανισότητας και τη νομιμοποίηση της κυριαρχίας των πάσης φύσεως ελίτ, της διακυβέρνησης και του πλούτου, αν και οι διαχωριστικές γραμμές αυτών των δυο έχουν πάψει πλέον να υφίστανται.

Το «Λυκόφως των Ελίτ: Η Αμερική μετά την Αξιοκρατία» είναι ένα νέο βιβλίο του Chris Hayes, ενός εκ των εκδοτών του αριστερού αμερικανικού περιοδικού «The Nation», το οποίο έρχεται να βάλει τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων του ιδεολογήματος της αξιοκρατίας και των συνεπειών αυτής. Εν ολίγοις, ο κεντρικός άξονας του βιβλίου περιστρέφεται γύρω από το γιατί η πυραμίδα που οικοδομείται πάνω στην αξία, έχει φτάσει να καθρεφτίζει την πυραμίδα του πλούτου και του κεφαλαίου. (περισσότερα…)

Γκορ Βιντάλ: ο Αμερικανός διάδοχος του Όσκαρ Ουάιλντ;

2 Αυγούστου, 2012

Πηγή: mediaoasis

 Πολλοί έχουν ζηλέψει τον Γκορ Βιντάλ, που πέθανε χθες, 1η Αυγούστου, όχι μόνο για το πλούσιο συγγραφικό έργο του, αλλά και για τις δηλητηριώδεις ατάκες του, τους αφορισμούς του που συχνά θυμίζουν τον Όσκαρ Ουάιλντ.

Δικό του είναι το λογοπαίγνιο “ΗΠΑ = Ηνωμένες Πολιτείες Αμνησίας (United States of Amnesia), ενώ είχε αποκαλέσει τους συμπατριώτες του πολιτικούς “bankerboys”, δηλαδή τσιράκια των τραπεζιτών ή “τραπεζοτσολιάδες” στην ελληνική μνημονιακή διάλεκτο…

Από μια άποψη, ο Βιντάλ ήταν ο πιο «τουιτερικός» συγγραφέας στην προ twitter εποχή. Ακολουθεί ένα δείγμα των αφορισμών του που έμειναν στην ιστορία:

  • Ο Άντι Γουόρχολ είναι η μόνη ιδιοφυϊα που ξέρω με ΙQ 60.
  • Στυλ σημαίνει να ξέρεις ποιος είσαι, να ξέρεις τι θέλεις να πεις και να μη δίνεις πεντάρα.
  • Eίμαι ένας ξαναγεννημένος άθεος. (Υπαινιγμός για τον “ξαναγεννημένο χριστιανό” Τζορτζ Μπους.)
  • Δεν υπάρχει ανθρώπινο πρόβλημα που να μη λύνεται, αρκεί οι άνθρωποι κάνουν ό,τι τους συμβουλεύω εγώ!
  • Δεν μας βλέπω να κερδίζουμε τον πόλεμο. Καταφέραμε να κάνουμε εχθρούς μας ένα εκατομμύριο μουσουλμάνους.(Μετά τις πολεμικές επιδρομές των ΗΠΑ σε Αφγανιστάν και Ιράκ.)
  • Το σεξ απλώς υπάρχει. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό. Το σεξ δεν φτιάχνει δρόμους, δεν γράφει μυθιστορήματα και ασφαλώς δεν δίνει νόημα σε τίποτα στη ζωή παρά μόνο στον εαυτό του.
  • Κάθε φορά που ένας φίλος πετυχαίνει, κάτι μέσα μου πεθαίνει.
  • Μην κάνετε παιδιά, μόνο εγγόνια.
  • Μια καλή πράξη δεν μένει ποτέ ατιμώρητη.
  • Ναρκισσιστής είναι κάποιος με καλύτερη εμφάνιση από μένα.
  • Δημοκρατία είναι ένας τόπος όπου γίνονται πολλές εκλογές χωρίς να διακυβεύεται τίποτα και με εναλλασσόμενους υποψήφιους.
  • Για τίποτα στον κόσμο δεν θα έχανα αυτόν τον αιώνα. (Προφανώς εννοεί τον 20ό.)
  • Οι Ηνωμένες Πολιτείες ιδρύθηκαν απο τους ευφυέστερους ανθρώπους στη χώρα, oι οποίοι έκτοτε εξαφανίστηκαν.
  • Δεν αρκεί να πετύχεις εσύ. Πρέπει και οι άλλοι να αποτύχουν.
  • Οι τέσσερις πιο ωραίες λέξεις στη γλώσσα μας: “Σου το ‘λεγα εγώ”.

Δύο αιώνες κατακτήσεων των εργαζομένων, στα σκουπίδια-Εντουάρντο Γκαλεάνο

1 Αυγούστου, 2012

Πηγή: http://mrzine.monthlyreview.org/

Mοντεβιδέο ,23 Ιουλίου 2012

Από το συνηθισμένο του τραπέζι στο Café Brasilero στο κέντρο της πόλης, αφήνοντας το κρύο του νότιου χειμώνα έξω από ένα μεγάλο παράθυρο , ο Εντουάρντο Γκαλεάνο επιμένει ότι »το μεγαλείο της ανθρωπότητας βρίσκεται στα μικρά πράγματα, στα  καθημερινά πράγματα, σ’ αυτά που γίνονται κάθε μέρα, σε  κάθε τι που  κάνουν οι ανώνυμοι άνθρωποι, αγνοώντας ότι το κάνουν».

Έτσι, οι απαντήσεις του αναμειγνύονται με τα επεισόδια από το τελευταίο του βιβλίο Los hijos de los días,(»Τα παιδιά της ημέρας», Απρίλιος 2012) του οποίου οι 366 αληθινές ιστορίες, μία για κάθε μέρα του χρόνου, περιέχουν μεγάλες αλήθειες.

Siglo Ventiuno Editores

Η συνέντευξη στην Paula Vilella

Οι πολιτικοί ηγέτες που διαχειρίζονται την ευρωπαϊκή κρίση, είναι αυτοί που χρησιμοποιούν τη ρητορική της θυσίας του λαού.

Είναι η ίδια με τη ρητορική των αξιωματούχων του στρατού που διατάσσουν τους  νεοσύλλεκτους να πεθάνουν .Έχει λιγότερη μυρωδιά πυρίτιδας, αλλά όχι λιγότερη βία.Αυτό είναι ένα συστηματικό σχέδιο ,σε παγκόσμιο επίπεδο, που πετάει  δύο αιώνες κατακτήσεων  των εργαζομένων στα σκουπίδια και οδηγεί στην οπισθοδρόμηση την ανθρωπότητα ,στο όνομα της εθνικής διάσωσης. Πρόκειται για ένα κόσμο   που  οργανώνεται για να μας εξειδικεύσει στην εξόντωση των συνανθρώπων.  Και τότε θα προχωρήσει στην καταδίκη της βίας  των φτωχών, της βίας εκείνων που πεθαίνουν από την πείνα. Η άλλη βία, η  αντίστροφη, χειροκροτείται και της απονέμονται   μετάλλια.

Είναι αλήθεια ότι η  «λιτότητα» είναι η μόνη λύση;

Για ποιον; Οι τραπεζίτες που προκάλεσαν αυτή την καταστροφή ήταν και παραμένουν οι αρχιληστές των τραπεζών, που ανταμείφθηκαν με εκατομμύρια ευρώ ως αποζημίωση. . .

Αυτός είναι ένας απατηλός και βίαιος  κόσμος. Η λιτότητα είναι μια παλιά ρητορική στη Λατινική Αμερική. Παρακολουθούμε ένα θεατρικό έργο που έκανε πρεμιέρα εδώ και  το γνωρίζουμε ήδη.

Τα γνωρίζουμε όλα: τις μεθόδους, τις μαγικές συνταγές, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα. . .

Θεωρείτε ότι η εξαθλίωση των ανθρώπων είναι η μεγαλύτερη βία;

Αν υπήρχε ένας πραγματικός πόλεμος κατά της τρομοκρατίας, και όχι αυτός που χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για άλλους στόχους, θα χρειαζόταν να γεμίσουμε με αφίσες  όλο τον κόσμο, που θα έλεγαν : «Καταζητούνται : απαγωγείς των χωρών , εξολοθρευτές των μισθών των εργαζομένων, δολοφόνοι των θέσεων εργασίας , διακινητές του φόβου .» Αυτοί είναι οι πιο επικίνδυνοι γιατί  οδηγούν τους ανθρώπους στην  παράλυση.

Αυτός είναι ένας κόσμος που μας δαμάζει έτσι ώστε να μην εμπιστευόμαστε  το διπλανό μας, έτσι ώστε να βλέπουμε παντού  απειλή και ποτέ υπόσχεση. Υπάρχει κάποιος εκεί έξω που θα μας βλάψει, γι αυτό πρέπει να προστατεύουμε  τον εαυτό μας.

Με αυτό τον τρόπο δικαιολογείται η στρατιωτική βιομηχανία , για  να χρησιμοποιήσουμε  το ποιητικό όνομα που δόθηκε στην  βιομηχανία του εγκλήματος .
Είναι ένα ξεκάθαρο παράδειγμα  βίας.

(περισσότερα…)

ΙΝΣ: Ιδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη

27 Ιουλίου, 2012

 Η καινούργια έκδοση του Ινστιτούτου με τίτλο
Το Ανακάλημα της Κωνσταντινόπολης
μπορεί να αποτελέσει ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα για τις διακοπές σας. Την επιμελήθηκε ο ομότιμος καθηγητής του Α.Π.Θ. Εμμ. Κριαράς, ενώ το βιβλίο περιέχει εκτενές επίμετρο του καθηγητή Γιώργου Κεχαγιόγλου.

Το Ανακάλημα της Κωνσταντινόπολης είναι ένας από τους ωραιότερους και δημωδέστερους ιστορικούς «θρήνους» για την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Μέσα σε 118 στίχους περιγράφει ρεαλιστικά όχι μόνον τις πολεμικές σκηνές της πολιορκίας αλλά και τα δεινά των υπόδουλων χριστιανών αμέσως μετά την Άλωση, και ανασυνθέτει, με λυρικό και τραγικό τρόπο, την προσωπικότητα του τελευταίου αυτοκράτορα της Ρωμανίας Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Πίσω από τον ανώνυμο δημιουργό του βρίσκεται ίσως ένας ποιητής λόγιος, καλά ενημερωμένος ιστορικά, αλλά και γνώστης της λαϊκής ποίησης, αφού διασώζει αρκετές από τις αρετές του δημοτικού τραγουδιού.

Με αυτή τη νεότερη, συμπληρωμένη έκδοση, ο καθηγητής Εμμ. Κριαράς επιστρέφει στον οικείο χώρο ενός ποιήματος που για πρώτη φορά βρέθηκε στο επίκεντρο των μελετών του πριν από πέντε δεκαετίες, αυτή τη φορά με αναλυτικότερα στοιχεία για τη γλώσσα και την τοπική του προέλευση. Στο Επίμετρο ο καθηγητής Γ. Κεχαγιόγλου δίνει επιπλέον πληροφορίες για την πλούσια και πολύμορφη γραμματεία με θέμα την Άλωση, συνοψίζει τις νεότερες φιλολογικές και κριτικές αποτιμήσεις του ποιήματος και συζητά τον ιδεολογικό προσδιορισμό του. Τα Συνοδευτικά έμμετρα κείμενα, στο τέλος του Επιμέτρου, περιλαμβάνουν μια επιλογή από ομόθεμα δημώδη ποιήματα/θρήνους (μέσα 15ου–αρχές 16ου αι.), δημοτικά τραγούδια αλλά και νεότερα ποιήματα.

Το Ανακάλημα της Κωνσταντινόπολης είναι το 4ο βιβλίο της σειράς «Παλιότερα κείμενα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» την οποία επιμελούνται οι καθηγητές Γ. Κεχαγιόγλου και A. van Gemert.

Στην ίδια σειρά κυκλοφορούν επίσης:
Η κακοπαντρεμένη (επιμ. A. van Gemert)
Ο Κάτης και ο μποντικός (επιμ. C. Luciani)
Πτωχολέων (επιμ. Γ. Κεχαγιόγλου)
καθώς και το εισαγωγικό βιβλίο
Από τον ύστερο Μεσαίωνα ώς τον 18ο αιώνα. Εισαγωγή στα παλιότερα κείμενα της νεοελληνικής λογοτεχνίας (Γ. Κεχαγιόγλου)

(περισσότερα…)

Μυθιστόρημα:»Οι μικροί πολέμιοι του χρόνου και της φθοράς»-Θανάσης Σκαμνάκης

22 Ιουλίου, 2012

»Ηταν τότε που οι μικροί αντάρτες της επαναστατικής αίρεσης «οι πολέμιοι του χρόνου και της φθοράς» αποφάσισαν την αναμέτρηση, για να μοιράσουν με νέο τρόπο τη διαθέσιμη ζωή κι έστησαν ενέδρες στα περάσματα του χρόνου… Στο δούναι και λαβείν των ημερών, στον υπολογισμό του κέρδους και στο λογαριασμό των πιθανοτήτων, αντιπρότειναν το μάταιο, το περιττό… Ηταν τότε που τόσες σπαταλημένες ζωές επιστρατεύτηκαν, τόσες ημέρες που εκχωρήθηκαν στο ασήμαντο διεκδικούσαν τη θέση τους.»

Το βιβλίο του  Θανάση Σκαμνάκη »Οι μικροί πολέμιοι του χρόνου και της φθοράς» κυκλοφόρησε το 1999 από τις εκδόσεις ΣΤΑΧΥ.

Ο συγγραφέας περιγράφει την πορεία μιας  γενιάς, αναδεικνύει  με αιχμηρό τρόπο  τα κακώς κείμενα και  αυτονόητα της καθημερινής μας ζωής, μιλάει  γι αυτούς που επιμένουν  και στις πιο δύσκολες στιγμές  να μην υποκύπτουν στο μικρόβιο της φθοράς και  της αλλοτρίωσης.

Με την άδεια του συγγραφέα,Θανάση Σκαμνάκη και του εκδότη, Τάσου Κωσταμπάρη, που τους ευχαριστούμε θερμά, σας παρουσιάζουμε σήμερα  ολόκληρο το μυθιστόρημα , με την ελπίδα »Οι μικροί πολέμιοι του χρόνου και της φθοράς» να σας συντροφεύσουν και να σας χαρίσουν στιγμές χαράς ,τούτο το δύσκολο καλοκαίρι.

Στη φύση, στη ζωή

και στα παιδιά.

Που πάντα νικάνε.

Κι ακόμα:

Στο Μάκη (που δεν

είναι πια εδώ)

και τη Νίνα

   ΜΕΡΟΣ    1ο

1

Kάτι όμοιο δεν μαρτύραγε κανείς απ’ την καταβολή του κόσμου. Ούτε οι συγκρούσεις των Τιτάνων, ούτε οι Διγενήδες όπως έλεγαν τα παλιά τραγούδια, ούτε οι αιματηρές μάχες των ηλεκτρονικών παιχνιδιών μπορούσαν να συγκριθούν μ’ ό,τι έγινε εκείνη τη φορά.

Στις φαντασιακές οθόνες  δεν προβλήθηκε ποτέ τέτοιος αδυσώπητος αγώνας.

Η είδηση μεταδόθηκε γρήγορα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και γρήγορα μαζεύτηκε πολύς κόσμος στην αγορά. Όχι μονάχα οι γνωστοί θαμώνες των δημοσίων θεαμάτων, όχι μονάχα οι περίεργοι κι οι αργόσχολοι, οι εργαζόμενοι στην αγορά και οι περίοικοι.

Απ’ όλη την πόλη, απ’ όλες τις πόλεις, απ’ όλο το γνωστό και τον άγνωστο κόσμο, άρχισαν να κατεβαίνουν μεγάλοι, μικροί, γυναίκες, άντρες, μαθητές και δάσκαλοι. Να δουν το ανεπανάληπτο.

Παράτησαν στη μέση τις τηλεοπτικές σειρές και τον αγώνα στο γήπεδο. Και στα «ηλεκτρονικά» δεν έμεινε ψυχή. To διαδίκτυο έψαχνε, αλλά δεν έβρισκε πια  επικοινωνία.

Κι εκείνοι που δεν ήρθαν να δουν με τα μάτια τους δεν ήταν αμέτοχοι. Έφτανε ως τ’ αυτιά τους ο αχός, οι φωνές των μαχητών, τα αχ του κόσμου. Κράταγαν την ανάσα τους για να ακούν τον αέρα, τι σημάδια στέλνει.

Οι νοικοκυρές δεν μπορούσαν να κανονίσουν πόση ώρα χρειάζεται να βράσει το ρύζι, οι σταθμάρχες έμειναν να κοιτούν τα ακίνητα λεωφορεία, μάταια τα εμπορεύματα περίμεναν προς εκφόρτωση, ένας ήλιος αμφέβαλλε αν πρέπει να δύσει.

Διακοπή χρόνου.

Ο Χρόνος είχε εμπλακεί σε σκληρό καβγά. Μία αναμέτρηση για όλες.

Γενιές τώρα μάτωνε τον τόπο. Ανίκητος κι αδιαμφισβήτητος.

Διέκοπτε συχνά τις προθεσμίες, έδινε πίστωση σ’ αχρείαστους, σε περιττούς να πούμε, και απαιτούσε επιμόνως από άλλους την εξόφληση πριν από την ορισθείσα ημερομηνία.

Έκοβε όποτε ήθελε τη ροή της ζωής και τη διαδρομή πολύτιμων ανθρώπων, καμιά φορά των πιο πολύτιμων, έπαιρνε αυθαίρετα δοσίματα, νέες ζωές, προκαλούσε πανικό με διαρροές εντέχνως διοχετευμένες για έκτακτη φορολογία στο διαθέσιμο καιρό.

Ξόδευε αλόγιστα το αγαθό που έκλεβε κι έκλεβε ακόμα πιο πολύ για να ξοδεύει.

Ο πόνος κι η αγωνία που προκαλούσε  δεν άφηναν τους ανθρώπους σε ησυχία,να σκεφτούν, να σχεδιάσουν το μέλλον, να ονειρευτούν τη ζωή τους.

Όλοι, υποτελείς και επισφαλείς, είχαν μοναδική ιδέα τη ματαιότητα. Τίποτα δεν αξίζει, τίποτα δεν μένει.

Ήταν τότε που οι μικροί αντάρτες της επαναστατικής αίρεσης  «οι πολέμιοι του χρόνου και της φθοράς» έβαλαν στο νου τους την ιδέα μιας ανατροπής του καθεστώτος.

Για να ξαναβάλουν τα πράγματα σε νέα θέση, να μοιράσουν στους ανθρώπους με νέο τρόπο τη διαθέσιμη ζωή.

Κι αποφάσισαν μια από τις απελπισμένες αναμετρήσεις εκείνων που κουβαλάνε μέσα τους το μυστήριο σημάδι της αποκοτιάς.

Που δεν παίρνουν υπόψη τους συσχετισμούς. Εις πείσμα.

Δεν τους νοιάζει να χάνουν στους αγώνες, ίσως και να το επιδιώκουν. Λένε πως έτσι μένει το ίχνος, μια προσθήκη πάνω στ’ άλλα.

Στο μικρό δούναι και λαβείν των ημερών, των τόσων ημερών, στον υπολογισμό του κέρδους και ακόμα περισσότερο στο λογαριασμό των πιθανοτήτων, αντιπρότειναν το μάταιο, το περιττό, το «από χέρι χαμένοι».

Γι’ αυτό έστησαν ενέδρες πάνω στα περάσματα του Χρόνου. Να προκαλέσουν την τύχη τους.

Επέλεγαν την αναμέτρηση και τη σφοδρή πιθανότητα της ήττας για να ξαναδέσει ο κρίκος, να ενωθούν το πριν και το μετά, να ξαναβρεί το χαμένο νόημα η επιθυμία.

Να απελευθερωθούν οι άνθρωποι από το Χρόνο, από τον εκβιασμό και τα δεσμά του θανάτου.

(περισσότερα…)

Βιβλίο: »Στρατολογημένοι στο Λονδίνο»- Ο μυστικός πόλεμος κατά του απαρτχάιντ

6 Ιουλίου, 2012

   

London Recruits – The Secret War Against Apartheid

 Authors: Edited by Ken Keable (CPB) with an introduction by Ronnie Kasrils (SACP) and a foreword by Pallo Jordan (ANC

Published By:The Merlin Press Ltd,UK