Archive for the ‘Γιάννης Τόλιος’ category

Ευρωζώνη – ευρώ και στρατηγική της αριστεράς

Ιουνίου 24, 2013

greece-exit-euro

Στο  παρακάτω άρθρο του Γιάννη Τόλιου απαντούν με κείμενό  τους στην  Εποχή  ,23/6/13 οι Παναγιώτης Λαμπρόπουλος και Χρήστος Λάσκος

g.tolios

Toυ Γιάννη Τόλιου  

Το ζήτημα της ευρωζώνης και του ενιαίου νομίσματος (ευρώ) έχει αναδειχτεί και δικαίως, «κομβικό» ζήτημα στην εναλλακτική στρατηγική της Αριστεράς. Το ζήτημα έχει απασχολήσει το ΣΥΡΙΖΑ και θα τον απασχολήσει στο επικείμενο συνέδριο. Παρ’ ότι δεν υπάρχουν αμφιβολίες για τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που προωθεί η ευρωζώνη, υπάρχουν ωστόσο μεγάλα «αποθέματα» μεταρρυθμιστικών ψευδαισθήσεων για βελτίωση του οικοδομήματος της ΟΝΕ με «πίεση από τα κάτω». Όμως χωρίς μεγάλες πολιτικές ανατροπές (ανάδειξη αριστερών κυβερνήσεων σε όλες ή τις περισσότερες χώρες) δεν μπορούν να αλλάξουν οι «συντεταγμένες» της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει με ουτοπικές θεωρήσεις «όλες μαζί οι χώρες», αλλά με σπάσιμο του αδύνατου «κρίκου» εκεί που οι συνθήκες ωριμάζουν και επιτάχυνση της ωρίμανσης ανατροπής και σπάσιμο νέων «κρίκων» και σε άλλες χώρες.

Η ταξική φύση της ευρωζώνης

Η ΕΕ και ο πυρήνας της, η ευρωζώνη, δεν αποτελούν ένωση χωρών και λαών με στόχο τη σύγκλιση οικονομιών, σύγκλιση μισθών, σύγκλιση δικαιωμάτων κά, αλλά ένωση καπιταλιστών (κυρίως πολυεθνικών) με στόχο την ενίσχυση της ανταγωνιστικής θέσης τους στον ευρωπαϊκό και διεθνή χώρο και τη αντιμετώπιση του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς. Κυρίαρχο «ενοποιητικό» στοιχείο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι η «ισχύς» και ο «ανταγωνισμός» και όχι η ισότιμη συνεργασία των λαών. Η ΕΕ αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα ιμπεριαλιστικά κέντρα του πλανήτη. Οι εξελίξεις στην Ελλάδα και τελευταία στην Κύπρο (τραπεζική κρίση, αποφάσεις eurogroup, εκβιασμοί ΕΚΤ, δανειακή σύμβαση, Μνημόνιο, κά), διέλυσαν πολλές ψευδαισθήσεις για το χαρακτήρα της ευρωζώνης και το ασύμβατο εφαρμογής αριστερής πολιτικής εντός των ορίων της. Κατά συνέπεια η δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ, για εφαρμογή αριστερού προγράμματος, χωρίς να προετοιμάζει το λαό για το ενδεχόμενο αποδέσμευσης και κυρίως να προετοιμάζεται ο ίδιος (πολιτικά, τεχνοκρατικά, οργανωτικά, κινηματικά), δημιουργεί ερωτηματικά και έλλειμμα πολιτικής αξιοπιστίας, πολύ περισσότερο που σε δημόσιες εκφωνήσεις ηγετικά του στελέχη διαβεβαιώνουν την εφαρμογή αριστερής πολιτικής με παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη και το ευρώ.

Τι σημαίνει παραμονή ή αποδέσμευση από την ευρωζώνη;

Το πρώτο που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι χρειάζεται να υπερβούμε τη μονομερή συζήτηση «ευρώ-δραχμή» διότι περιορίζει τη θεώρηση στο χαρτονόμισμα («μέσο ανταλλαγής») ή στην καλύτερη περίπτωση στη νομισματική πολιτική (πιστωτική και συναλλαγματική). Ασφαλώς η τελευταία αποτελεί κρίσιμη πτυχή και βρίσκεται στον πυρήνα της «Οικονομικής και Νομισματικής Ενοποίησης» (ΟΝΕ). Όμως τα τελευταία χρόνια η ευρωζώνη έχει υποστεί σημαντική «μετάλλαξη» προς αντιδραστικότερη κατεύθυνση. Εκτός από τους δύο «πυλώνες», την ΕΚΤ και το «Σύμφωνο Σταθερότητας», έχουν δημιουργηθεί ο «Μηχανισμός Στήριξης» με τα Μνημόνια, το «Σύμφωνο για το Ευρώ», το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο», τα «Εξάμηνα συντονισμού», κά, που κάνουν πιο σκληρό το νεοφιλελεύθερο πλαίσιο και καθολικότερο το πλέγμα της υπερεθνικής επιβολής της βούλησης των κυρίαρχων ελίτ, κυρίως της γερμανικής, σε βάρος των λαών και εργαζόμενων ιδιαίτερα των περιφερειακών χωρών.

(περισσότερα…)

Κύπρος, Ευρωζώνη, Αριστερά – Γιάννης Τόλιος

Απρίλιος 2, 2013

38790F21E7B11CACF2DB113962BB44F3

via Iskra

Η κρίση στην Κύπρο ήταν μια άτακτη τραπεζική χρεοκοπία, ενώ με τις αποφάσεις που πάρθηκαν και την εφαρμογή Μνημονίου, εφαρμόζεται η «συνταγή» της ελεγχόμενης χρεοκοπίας με δραματικές συνέπειες για τον κυπριακό λαό. Για μια ακόμα φορά αναδείχτηκε το αποκρουστικό πρόσωπο της ΟΝΕ και της ευρωζώνης. Η αναζήτηση λύσης με όριο την «πάση θυσία» παραμονή στην ευρωζώνη αποδεικνύεται καταστρεπτική για Κύπρο και Ελλάδα. Τα αποτελέσματα της πολιτική της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ στην Ελλάδα και αντίστοιχα της κυβέρνησης Αναστασιάδη στην Κύπρο, οδηγούν στη δήμευση των λαϊκών εισοδημάτων και της δημόσιας περιουσίας, σε φτωχοποίηση του λαού και παραγωγική παρακμή, καθώς και σε κατάργηση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας.

Η ευρωζώνη δεν είναι βιώσιμη

Με δραματικό τρόπο επιβεβαιώθηκε ότι οι διαβουλεύσεις και διαπραγματεύσεις στην ευρωζώνη, γίνονται στη βάση την ισχύ και τη δύναμη των διαπραγματευτικών όπλων και όχι με φραστικές απειλές και «τσαμπουκάδες» χωρίς ανάλογους μοχλούς πίεσης. Η απουσία εναλλακτικού σχεδίου και το έλλειμμα πολιτικής βούλησης της κυβέρνησης Αναστασιάδη οδήγησε σε άτακτη υποχώρηση. Το ΑΚΕΛ παρά τις καλές του προθέσεις έχει σοβαρές ευθύνες γιατί στη διάρκεια της διακυβέρνησης του εγκατέλειψε το αριστερό του πρόγραμμα σήμερα κινούμενο στα όρια της ευρωζώνης. Μια παρόμοια εμπειρία στην Ιταλία επί κυβέρνησης Ντα Λέμα είχε ως αποτέλεσμα η ιταλική αριστερά σήμερα να αγωνίζεται για κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Έχει πλέον αποκαλυφθεί ότι η αρχιτεκτονική της ευρωζώνης παράγει πλεονάσματα στους ισχυρές χώρες (κυρίως τη Γερμανίας) και ελλείμματα για τις χώρες της περιφέρειας όπως την Ελλάδα. Ο νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης διευρύνει το χάσμα ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας των οικονομιών. Οι πολιτικές λιτότητας και εσωτερικής υποτίμησης διαιωνίζουν το φαύλο κύκλο ύφεσης, ανεργίας, μείωσης εθνικού εισοδήματος, αποδόμησης κοινωνικού κράτους και εργασιακών σχέσεων, δημιουργίας ελλειμμάτων και χρέους. Η Ελλάδα με το σκληρό ευρώ διευκολύνει τις εισαγωγές και μειώνει εξαγωγές, επιταχύνει την παραγωγική αποδιάρθρωση, δεν δίνει προοπτική στη νέα γενιά. Ακόμα και η Γαλλία ομολογεί ότι το σκληρό ευρώ πλήττει την ανταγωνιστικότητα των γαλλικών προϊόντων. Καμιά χώρα δεν θέλει πλέον να μπει στην ευρωζώνη ούτε και στην ΕΕ.

(περισσότερα…)