Archive for the ‘εκλογές 2012’ category

Για τα αποτελέσματα του ΚΚΕ στις εκλογές της 17ης Ιουνίου

Ιουνίου 29, 2012

Πηγή: Εργατικός Αγώνας , 29/6/12

Οι εκλογές της 17ης Ιούνη ολοκληρώθηκαν. Το τελικό αποτέλεσμα αναμφισβήτητα έδωσε σημαντικό αέρα στην άρχουσα τάξη της χώρας και στα ντόπια και ξένα μονοπώλια να συνεχίσουν με αμείωτη ένταση την καταστροφική τους πολιτική σε βάρος της εργατικής τάξης και όλου του εργαζόμενου λαού για να διασφαλίσουν την κερδοφορία του κεφαλαίου και την εξουσία τους.

Γι’ αυτό έχει δίκιο για το αποτέλεσμα το ΚΚΕ όταν λέει ότι είναι αρνητικό για το λαό. Όμως αυτό είναι ένα αποτέλεσμα που οφείλεται και σε σημαντικές ευθύνες του ΚΚΕ, που δεν μπόρεσε να πείσει το λαό για την πρόταση του, βάσει της οποίας τον κάλεσε να το υπερψηφίσει, διορθώνοντας έτσι την ψήφο του. Τραγική ειρωνεία θα έλεγε κανείς γιατί ο λαός πραγματικά «διόρθωσε» την ψήφο του με απελπιστικά αποτελέσματα όμως για το ΚΚΕ.

Κατά συνέπεια το εκλογικό αποτέλεσμα είναι αρνητικό για το ΚΚΕ. Στις 2 αναμετρήσεις κρίθηκε η εκλογική τακτική, αλλά και γενικότερα η πολιτική που ακολούθησε τουλάχιστον τα τελευταία 3 χρόνια από το λαό και καταψηφίστηκε. Αν και μαζικά λαϊκές μάζες στράφηκαν ενάντια στον πάλαι ποτέ δικομματισμό δεν εμπιστεύθηκαν το ΚΚΕ ούτε για να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους ούτε πολύ περισσότερο για τη διέξοδο από την κρίση, την οποία μετέθετε στην εργατική λαϊκή εξουσία και το σοσιαλισμό, τη στιγμή μάλιστα που προέβλεπε άμεσα δυσοίωνες εξελίξεις για τις οποίες όμως δεν είχε να προτείνει άμεσες λύσεις. Πιο σωστά απέφευγε να διατυπώσει άμεσες λύσεις γιατί θα κινούνταν στη διαχειριστική λογική του καπιταλισμού, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος συγκέντρωσε και τη διαμαρτυρία και την αγανάκτηση του ελληνικού λαού, αλλά και κατοχυρώθηκε και ως ο κύριος εκπρόσωπος της αριστερής και αντιμνημονιακής πολιτικής δράσης.

Το χειρότερο όμως για το ΚΚΕ είναι ότι η ηγεσία αρνείται πεισματικά να κατανοήσει τη νέα κατάσταση που διαμορφώθηκε, να εντοπίσει τα λάθη και έτσι αφήνει το κόμμα εγκλωβισμένο στην ίδια λογική και μετά τις εκλογές και το τραγικό αποτέλεσμα συνεχίζοντας στις ίδιες ράγες. Στην ουσία κάνει αυτό που επεσήμανε να προσέξουν για να το αποφύγουν οι δυνάμεις του ως επικίνδυνο το 16ο Συνέδριο του ΚΚΕ, έτσι ώστε να προχωρά με επιτυχίες και ανοδικά βήματα ο στόχος για την υλοποίηση του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου, σημειώνοντας ότι δεν πρέπει να «…υπερτερεί η αναγκαία προβολή της γενικής κατεύθυνσης, χωρίς όμως αυτή να θεμελιώνεται με τη δράση για αντιιμπεριαλιστικούς, αντιμονοπωλιακούς στόχους και αιτήματα που συμβάλλουν στην κατανόησή της…»

Ας έρθουμε όμως στο περιεχόμενο και το σκοπό του σημειώματος αυτού. Το αποτέλεσμα επιβεβαίωσε τις τάσεις, που από την ιστοσελίδα του Εργατικού Αγώνα σημειώναμε, για μείωση της επιρροής του ΚΚΕ στην εργατική τάξη και τη νεολαία. Τάσεις που με τις εκλογές της 17ης Ιούνη μετατράπηκαν, χωρίς να υπερβάλλουμε, σε ορμητικό ρεύμα. Αυτό δείχνει τόσο η ανάλυση των αποτελεσμάτων, με τις 260.000 ψήφους μείον από το Μάη, όσο και τα ποιοτικά στοιχεία που έδωσαν οι μετρήσεις από τα exit poll.

Παρακάτω δίνουμε με πίνακες πως διαμορφώθηκε η κατάσταση.

Κατ’ αρχήν έχουμε συμπληρωμένους τους πίνακες του προηγούμενου σημειώματος* και με τα αποτελέσματα του Ιούνη, αλλά και με τα αποτελέσματα του 1993. Χρησιμοποιούμε το 1993 γιατί αποτελούσε μέχρι σήμερα το μικρότερο εκλογικό αποτέλεσμα για το ΚΚΕ, το οποίο επετεύχθη σε πάρα πολύ αντίξοες συνθήκες, με τις ανατροπές των σοσιαλιστικών χωρών και την τεράστια ευφορία του ιμπεριαλισμού για την περήφανή του νίκη, καθώς και μετά από μια πολύ τραυματική διάσπαση του κόμματος.

(περισσότερα…)

Ένας παρατεταμένος, εργατικός Δεκέμβρης θα είναι το βήμα προς τα εμπρός.

Ιουνίου 28, 2012

Εκλογές: μεγάλα βήματα προς τα πίσω.

 του Κώστα Παπουλή

Ένας παρατεταμένος, εργατικός Δεκέμβρης θα είναι το βήμα προς τα εμπρός

1) Έναν ακριβώς χρόνο μετά την ελληνική πλατεία Ταχρίρ, το δημοψήφισμα για την δανειακή σύμβαση που δεν έγινε τότε, κερδήθηκε καθυστερημένα από το «μνημονιακό» πολιτικό μπλοκ, μέσω των εκλογών της 17ης Ιουνίου.

Το εκλογικό ποσοστό που αντανακλάει η κυβερνητική συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΔΗΜΑΡ, είναι κοντά στο 50%, ενώ αθροιστικά το ποσοστό που ψήφισε κόμματα που ήταν καθαρά εναντίον οποιασδήποτε πιθανότητας ρήξης με το ευρωπαϊκό κέντρο, ξεπερνάει το μισό του εκλογικού σώματος. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αναβαπτίστηκαν.

Η «νέα» κυβέρνηση, από ελάχιστους πια, θα χαρακτηριστεί ως κυβέρνηση ξένης κατοχής. Συγχρόνως, ουδείς από τον χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ούτε σε οξυμένες στιγμές, δεν πρόκειται να εγκαλέσει τον ΣΥΡΙΖΑ να αποχωρήσει από την ελληνική βουλή -όπως τον Ιούνιο-, επειδή απλά, η ελληνική δημοκρατία έχει καταλυθεί από την Ε.Ε. και την τρόικα.

2) Κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, από την μία υπήρξε πόλωση, από την άλλη όμως, υπήρξε πολιτική σύγκλιση του διπόλου ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, στο κεντρικό ζήτημα: «επαναδιαπραγμάτευση, με όριο την παραμονή στο ευρώ». Η Ν.Δ. κέρδισε, γιατί τελικά θεωρήθηκε καλύτερη εγγύηση για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, πορεύτηκε με βάση τις αντιφάσεις του, με κύριο γνώμονα τους ψηφοφόρους του «κέντρου», επινοώντας α-νόητα λογικά σχήματα (όπως: με το μνημόνιο βγαίνουμε από την ευρωζώνη, συγχρόνως όμως: η έξοδος μας θα καταστρέψει την ευρωζώνη…κ.λπ.), αλλά λειτούργησε και καιροσκοπικά, αλλάζοντας θέσεις ανάλογα με τι δείχνουν (και επιβάλλουν) κάθε μέρα οι δημοσκοπήσεις. Μέσα του εξαφανίστηκε η ριζοσπαστική αριστερά, είτε με την αντι-Ε.Ε. φωνή, είτε με την συγκρουσιακή «του Δεκέμβρη του 08», χάριν της πολιτικής εφησυχασμού του «κέντρου», που ως γνωστόν πάντα οδηγεί την κοινωνία δεξιά, ακόμη και αν στο τέλος κερδηθούν οι εκλογές.

Παρά τον διπολισμό «αριστεράς»-«δεξιάς», «μνημονίου»-«αντιμνημονίου» κλπ, το ιδεολογικό ρήγμα του λαού με το σύστημα δεν βάθυνε, αντίθετα μίκρυνε, με συνέπειες που θα φανούν έντονες το επόμενο διάστημα. Ο «φόβος» της εθνικής χειραφέτησης από το ευρώ και την Ε.Ε., δεν έσπασε. Τέλος, δεν υπήρξε καμία ουσιαστική συζήτηση για το πώς η ελληνική κοινωνία θα βγει από την κρίση, αντίθετα αυτό που κυριάρχησε, ήταν το ποσοστό του μνημονίου που μπορεί να δεχτεί ο ελληνικός λαός. Το έλλειμμα αυτό δεν είναι φυσικά τυχαίο, μια που ο μόνος δρόμος εξόδου από την κρίση, συνεπάγεται την αυτόματη έξοδο από την ζώνη του ευρώ και μάλλον και από την Ε.Ε., επιλογή που είναι κόκκινη γραμμή για το δίπολο, που κυριάρχησε στις εκλογές.

(περισσότερα…)

Μπροστά στον κίνδυνο του ανερχόμενου φασισμού-Χριστίνα Μπάρτσα

Ιουνίου 23, 2012

Συμπεράσματα και αναλογίες με τον 20ό αιώνα

Πηγή: antapoCrisis

«Πολλοί σύντροφοι δεν πίστευαν ότι ένα τόσο αντιδραστικό έκτρωμα της αστικής ιδεολογίας, όπως είναι η ιδεολογία του φασισμού, που συχνά στον παραλογισμό της φτάνει ως την τρέλα, είναι γενικά ικανή να αποχτήσει επιρροή πάνω στις μάζες. Αυτό ήταν μεγάλο λάθος. Η προχωρημένη σήψη του καπιταλισμού εισχωρεί στα κατάβαθα της ιδεολογίας του και του πολιτισμού του, ενώ η απελπιστική κατάσταση των πλατιών λαϊκών μαζών κάνει ορισμένα στρώματα να κολλάνε από τα ιδεολογικά απορρίμματα της σήψης αυτής» (Γκ. Δημητρώφ, 1935).

Η εδραίωση της Χρυσής Αυγής στην πολιτική ζωή της χώρας και στην ελληνική κοινωνία δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Δεν είναι ένα συγκυριακό φαινόμενο που θα σβήσει όταν ο κόσμος δει το αληθινό τους πρόσωπο. Ούτε οφείλεται απλά και μόνο στους πολυάριθμους μετανάστες και στην αύξηση της εγκληματικότητας. Αυτή η ερμηνεία παραβλέπει βασικά χαρακτηριστικά του φασισμού, αγνοεί τα ιστορικά συμπεράσματα από την άνοδο του φασισμού στον 20ό αιώνα.

Ο φασισμός έρχεται τώρα στο προσκήνιο με την πιο άγρια μορφή του –αυτή της Χρυσής Αυγής– όμως φασιστικές ή φασίζουσες αντιλήψεις και καταστάσεις εδραιώνονταν στην ελληνική κοινωνία καιρό πριν. Και εδραιώνονταν είτε με την καλλιέργειά τους από πολιτικούς χώρους και προπαγανδιστικούς μηχανισμούς, είτε με νόμους και μέτρα των προηγούμενων κυβερνήσεων. Ο ΛΑΟΣ είναι ένα φασίζον μόρφωμα που προνομοποιήθηκε και αναδείχτηκε από τα ΜΜΕ. Ο Βορίδης, πρώην αρχηγός της φασιστικής νεολαίας της ΕΠΕΝ, είναι τώρα «κύριος υπουργός». Η ξενοφοβία και ο ρατσισμός καλλιεργούνταν εδώ και χρόνια και δηλητηρίαζαν τον κόσμο. Η συκοφάντηση των αγώνων των εργαζόμενων και της νεολαίας, η καλλιέργεια της μοιρολατρίας και του προτύπου του νομοταγή νοικοκυραίου που «κοιτάζει τη δουλειά του και το συμφέρον του». Οι τρομονόμοι, η καταπάτηση και ακύρωση ατομικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, η άγρια καταστολή, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών. Η αναγωγή της «ασφάλειας» σε υπέρτατο αγαθό, κ.ά.

Εθισμένο σ’ αυτά ένα μέρος της «κοινής γνώμης», δεν είναι δύσκολο να αποδεχτεί και τον απροκάλυπτο φασισμό. Όπως έγινε «φυσική» η παρουσία του Βορίδη στον δημόσιο βίο, έτσι είναι τώρα «φυσική» η παρουσία του Κασιδιάρη.

Ο φασισμός κερδίζει επιρροή στις μάζες –και ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης– με αντικαπιταλιστική πατριωτική δημαγωγία. Ποντάρει στα αισθήματα εθνικής αξιοπρέπειας του λαού, ποντάρει στις ανάγκες του λαού, στην απογοήτευση από τις αστικές κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα, στην οργή του λαού για τη διαφθορά, την εκμετάλλευση, την κοινωνική ανισότητα και την αδικία, υποδαυλίζει τις προλήψεις και τη φοβία ή το μίσος για το «διαφορετικό», επικαλείται τις εθνικές παραδόσεις και την ιστορία. Μ’ αυτά τα στοιχεία αναπτύχθηκε ο ναζιφασισμός τον 20ό αιώνα, πήρε την εξουσία και έπνιξε την ανθρωπότητα στο αίμα.

(περισσότερα…)

CADTM: Επιστολή του Ερίκ Τουσέν προς το ΣΥΡΙΖΑ

Ιουνίου 22, 2012

Πηγή: elegr.gr

«Ο ΣΥΡΙΖΑ που βρίσκεται στην αντιπολίτευση παρόλο που βγήκε από τις εκλογές με εντυπωσιακή λαϊκή υποστήριξη, θα έπρεπε να  διεξάγει στους επόμενους μήνες ενεργή εκστρατεία αντιπολίτευσης και προτάσεων ευνοώντας  τις λαϊκές κινητοποιήσεις και χρησιμοποιώντας το κοινοβούλιο σαν μέσο πολιτικής πάλης. Είναι επίσης σημαντικό να συνεχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ να απευθύνεται στη διεθνή κοινή γνώμη και να ενισχύει τους δεσμούς με τα πολιτικά και κοινωνικά κινήματα που είναι έτοιμα εκτός Ελλάδας να δράσουν ενεργά στο πλευρό του ελληνικού λαού.  Μεταξύ των προτεραιοτήτων του ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από την άρνηση να συνεχιστεί η εφαρμογή των αντικοινωνικών μέτρων λιτότητας  και των συμφωνιών με την Τρόικα, θα έπρεπε να είναι να πάρει την πρωτοβουλία να ξεκινήσει ένα λογιστικό έλεγχο του χρέους προκειμένου να ταυτοποιήσει το άνομο τμήμα ώστε να αρνηθεί να το πληρώσει στη περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ θα σχηματίσει (διευθύνει) μια κυβέρνηση μετά από μια νέα πολιτική κρίση.  Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει λοιπόν να αναλάβει την ευθύνη να ξεκινήσει ένα λογιστικό έλεγχο με την υποστήριξη των κοινωνικών κινημάτων στην Ελλάδα και επιδιώκοντας ενεργές συνεργασίες και υποστηρίξεις έξω από την Ελλάδα. Πρέπει να οριστεί το πεδίο του λογιστικού ελέγχου  δίνοντας προτεραιότητα στην απόδειξη ότι είναι άνομο το χρέος προς την Τρόικα, που σταδιακά θα αντιπροσωπεύει ένα όλο και μεγαλύτερο τμήμα του.  Σε ένα ή δυο χρόνια, το χρέος προς την Τρόικα θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει τα ¾ του συνόλου του ελληνικού δημόσιου χρέους.  Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει όλα αυτά, τότε η CADTM (Επιτροπή για την Ακύρωση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου) θα υποστηρίξει στο μέγιστο δυνατό αυτό το εγχείρημα».

Ερίκ Τουσέν

Το μήνυμα στη γαλλική γλώσσα

«Syriza qui est dans l’opposition tout en étant sorti des élections avec un impressionnant soutien populaire devrait mener une campagne active d’opposition et de propositions dans les mois qui viennent en favorisant les mobilisations populaires et en utilisant le parlement comme un moyen de lutte politique. De même il est important que Syriza continue à s’adresser à l’opinion publique internationale et renforce les liens avec les mouvements politiques et sociaux qui en dehors de la Grèce sont prêts à s’engager activement aux côtés du peuple grec. Parmi les priorités de Syriza, outre le refus de la poursuite de l’application des mesures antisociales d’austérité et des accords avec la Troïka, devrait prendre l’initiative de lancer un audit de la dette pour déterminer la partie illégitime afin de refuser de la payer si Syriza formait (dirigeait) un gouvernement suite à une nouvelle crise politique. Syriza doit donc prendre la responsabilité de lancer un audit avec l’appui des mouvements sociaux en Grèce et en cherchant des collaborations et des appuis actifs en dehors de la Grèce. Il faut déterminer le champ de l’audit en donnant la priorité à démontrer l’illégitimité de la dette à l’égard de la Troïka qui progressivement va représenter une partie de plus en plus importante. Dans un an ou deux, la dette à l’égard de la Troïka pourrait représenter 3/4 du total de la dette publique grecque. Si Syriza fait cela, le CADTM soutiendra au maximum cette démarche.»

Eric Toussaint

(περισσότερα…)

Μία χώρα, δύο έθνη.

Ιουνίου 21, 2012

Εφημ. Νέα της Λέσβου

Του Παναγιώτη Σωτήρη 

Ο Βενιαμίν Ντισραέλι περίγραψε την ταξική διαίρεση της Βρετανικής κοινωνίας στο 19ο αιώνα λέγοντας ότι υπάρχουν δύο έθνη, οι πλούσιοι και οι φτωχοί. Αυτή η μεταφορά αποδίδει άψογα την κοινωνική και πολιτική πόλωση στις εκλογές της 17ης Ιούνη.

Προς τα αριστερά ψήφισαν κυρίως οι άνθρωποι που βρίσκονται σε παραγωγικές ηλικίες (18-55) και εργάζονται ή αντιμετωπίζουν την ανεργία, όσες/οι κατοικούν σε αστικά κέντρα κυρίως, όσοι ανήκουν στα λαϊκά στρώματα και κυρίως στις παραλλαγές της μισθωτής εργασίας, όσοι βρίσκονται σε περιοχές με μεγαλύτερο δυναμισμό (αλλά και κοινωνικές αντιθέσεις). Αντίθετα, προς τα δεξιά ψήφισαν οι μεγάλες ηλικίες (πάνω από 55), οι κάτοικοι των αγροτικών περιοχών, τα περισσότερο αστικά, μεσοαστικά και εύπορα στρώματα, οι κάτοικοι των περιοχών που χαρακτηρίζονται από μεγαλύτερο συντηρητισμό.

Ταυτόχρονα, τα αποτελέσματα αποτυπώνουν και πόλωση ως προς το πώς βιώνονται οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης. Στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπου το κόστος ζωής είναι υψηλότερο και όπου οι μηχανισμοί άτυπης αλληλεγγύης λειτουργούν λιγότερο, η ανασφάλεια και η υποβάθμιση των υλικών όρων ζωής των ανθρώπων σε ενεργές ηλικίες μεταφράζεται πιο εύκολα σε οργή, σε έλλογη αγανάκτηση και σε διάθεση αλλαγής. Αντίθετα, σε περισσότερο αγροτικές περιοχές, αλλά και στις μη παραγωγικές ηλικίες (συνταξιούχοι), η ίδια ανασφάλεια μεταφράζεται σε περισσότερο φοβικά αντανακλαστικά, σε εσωτερίκευση όλων των μορφών οικονομικής ιδεολογικής τρομοκρατίας (ευρώ, καταθέσεις) και σε αναδίπλωση σε περισσότερο συντηρητικές επιλογές. Σε αυτό προστίθενται: Αφενός, το ταξικό ένστικτο των αστικών κομμάτων που σε αυτές τις εκλογές έδειξαν ότι εγκαταλείπουν τη διασπορά στις διάφορες παραλλαγές του βαλκανικού νεοφιλελευθερισμού και ανακάμπτουν στο κόμμα που κατεξοχήν εγγυήθηκε το βαλάντιό τους. Αφετέρου η σταθερότητα εκείνου του κόμματος που αποδεικνύει ότι η περιβόητη ρήση «μαζί τα φάγαμε» αποτελούσε ομολογία μιας ορισμένης πολιτικής εκπροσώπησης.

Εξαίρεση σε αυτή τη διαιρετική γραμμή η ψήφος υπέρ των νοσταλγών του Χίτλερ, που αποδεικνύει την ιδιότυπη πόλωση τμήματος της λαϊκής ανασφάλειας και του φόβου σε πρακτικές κοινωνικού κανιβαλισμού, στο έδαφος μιας σωρευμένης πολιτιστικής καθυστέρησης που νομιμοποιεί όλες τις παραλλαγές μιας βαθιά αντιδραστικής και καταφανώς λούμπεν «μαγκιάς», αποτελώντας εκδοχή καθεστωτικής ηγεμόνευσης τμήματος των λαϊκών δυνάμεων.

(περισσότερα…)

Πάμε παρακάτω…

Ιουνίου 21, 2012

 

»Θα ήμουν περήφανος αν είχαμε ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που θα χρησιμοποιούσε ατόφιο αυτό το αριστούργημα αντί για προεκλογικά σποτ…»

Πηγή:lefterisp

του Λευτέρη Παπαθανάση

Είναι σαφές ότι κανένα από τα σημεία που προεκλογικά έθεσα σαν παραμέτρους νίκης δεν μπορώ να πω ότι προωθήθηκε μέσα από τις εκλογές τις 17/6. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω πόσο στενοχωρημένος είμαι για το αποτέλεσμα. Περί στενοχώριας και η πρώτη μου παρατήρηση: Είναι περίεργο -και ενδεικτικό για τον τρόπο που γίνεται η όποια συζήτηση στην Αριστερά- να βλέπω ανθρώπους που λίγες μέρες πριν έσκιζαν δημόσια τα ρούχα τους ότι “Σαμαράς και Τσίπρας είναι όψεις του ίδιου νομίσματος”, να είναι σήμερα στενοχωρημένοι. Αυτό για μένα σημαίνει ότι κάποιοι νιώθουν πράγματα που, πιεσμένοι από μια ανόητη ανάγκη ομοφωνίας, δεν μπορούν να εκφράσουν ανοιχτά. Το ίδιο με παραξενεύει η στάση των ανθρώπων που ψήφισαν το απέναντι μπλοκ. Δεν το χωράει ο νους μου ότι κάθονται σαν βρεγμένες γάτες παρά το γεγονός ότι “νίκησαν”. Δεν πανηγυρίζουν, δεν χαίρονται, μόνο κρύβονται από τα μάτια μας και την κουβέντα μας. Ένοχοι, και πολλοί από δαύτους ξέρουν ότι την έκαναν τη μαλακία, ξέρουν ότι λύγισαν κάτω από την τρομοκρατία της δημοκρατίας τους και ξέρουν ότι δεν θα μπορούσαν να προσφέρουν χειρότερες υπηρεσίες στα παιδιά τους. Αυτή λοιπόν η “σιωπηρή πλειοψηφία” θα ήθελα μια έστω φορά να αναλάβει τις ευθύνες της. Θέλω να βγουν θαρρετά, με το ίδιο θάρρος που ο κόσμος μας της Αριστεράς υπερασπίζεται τις απόψεις και τη δράση του, και να υπερασπιστούν την επιλογή τους. Να μας εξηγήσουν και να αναλάβουν την ευθύνη για τη φτώχεια, την ανεργία, το τσάκισμα των δικαιωμάτων, τους ναζί. Στο λέω σοβαρά ότι αν μετά απ’όλα αυτά, ξαναρχίσουν οι ίδιοι άνθρωποι να κατηγορούν το “δημόσιο”, τους συνδικαλιστές, την Αριστερά κλπ, θα πέσει πολύ βρισίδι!

Πριν από τις εκλογές ανέπτυξα εδώ ένα δίπολο. Από τη μια μεριά, είχαμε την πιθανότητα νίκης του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, μιας νίκης που μπορεί -μέσα από την εκτόξευση της αυτοπεποίθησης των εργαζομένων- να άνοιγε εξαιρετικά ελπιδοφόρες καταστάσεις. Από την άλλη, την εκλογική συγκράτηση του ρεύματος της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς (εννοώ την ΑΝΤΑΡΣΥΑ φυσικά, δεν υπάρχει κάτι άλλο προς το παρόν) με την προοπτική μιας αριστερής σφήνας ενάντια στις κωλοτούμπες του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ είτε αυτός κυβερνήσει είτε όχι. Μετά από μεγάλη εσωτερική αγωνία επέλεξα να ψηφίσω δίνοντας βαρύτητα στο πρώτο σκέλος του διλήμματος, να δανείσω δηλαδή την ψήφο μου στο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ. Το ίδιο έπραξαν και περισσότεροι των μισών ψηφοφόρων της Αριστεράς πέραν του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ. Θεωρώ υγιή τη συμπεριφορά των ανθρώπων της Αριστεράς έτσι όπως εκφράστηκαν εκλογικά και στις 6/5 και τις 17/6 όσο κι αν αυτό μοιάζει αντιφατικό. Η μεγάλη πτώση του ΚΚ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 17/6 δεν αποτελεί προσχώρηση στο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ ή άνευ όρων στήριξη. Οι ψήφοι αυτές είναι δανεικές και το αν θα είναι και αγύριστες εξαρτάται αποκλειστικά από την συμπεριφορά του ΚΚ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Με ενοχλεί αφάνταστα το παράπονο “ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ μας έκλεψε τις ψήφους”. Θεωρώ ότι μοιάζει με την αντίστοιχη υστερία της Αριστεράς απέναντι στο ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ‘80, όταν έπεφταν βροχή οι κατάρες για τη “λεηλασία της Αριστεράς από το δημαγωγό Αντρέα” χωρίς ίχνος αυτοκριτικής για το πώς έγινε αυτό δυνατό. Θα επανέλθω στο θέμα αυτό σε λίγο, αφού σχολιάσω κάποιες άλλες παραμέτρους του αποτελέσματος των εκλογών.

(περισσότερα…)

«Είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα».

Ιουνίου 20, 2012

«Hope Rises» – Toni Grote

του Νίκου ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

 «Η δημοκρατία της ολιγαρχίας είναι αυτή που επιτρέπει στο κεφάλαιο να μισθώνει την εξουσία. Η μορφή αυτού του μισθώματος λέγεται «εκλογές»» (!),
έλεγε πριν μερικά χρόνια ένας επιφανέστατος ολιγάρχης της μετασοβιετικής Ρωσίας, ο «πολύς» Μπερεζόφσκι.

Στην Ελλάδα, βέβαια, έχουμε τη δική μας πολύ μεγάλη εμπειρία τι ακολουθεί μετά από την κάθε φορά ανανέωση του «μισθώματος».
Οσο για τον κυνισμό των εγχώριων «Μπερεζόφσκι» ούτε εκεί πάμε πίσω. Δεν πάνε δα και πολλές μέρες που Ελληνας εφοπλιστής εμφανίστηκε να λέει ότι για να τον φορολογήσει το ελληνικό κράτος, πρέπει πρώτα να τον βρει…

Στα καθ’ ημάς, πάντως, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι δικοί μας «VIP» του πλούτου και της ξιπασιάς φροντίζουν αυτές τις εκδηλώσεις κυνισμού εκ μέρους της «δημοκρατίας της ολιγαρχίας» τους – αφού πρώτα τις βαφτίσουν «ειλικρίνεια» και «ρεαλισμό» – να τις αναθέτουν στους πολιτικούς τους εκπροσώπους.

Πρόκειται για την «ειλικρίνεια» της παρακμής και το «ρεαλισμό» της χρεοκοπίας. Αυτές είναι οι «σημαίες» ενός πολιτικού και οικονομικού συστήματος που λόγω των δικών του αναθυμιάσεων απειλεί να οδηγήσει σε παράλυση μια ολόκληρη κοινωνία.

Είναι αυτοί, οι δικοί μας «Μπερεζόφσκι», που εκπροσωπούμενοι από τα πολιτικά τους πιόνια, έχουν γυρίσει τον τόπο πάνω από μισόν αιώνα πίσω. Τόσο πίσω ώστε τα λόγια του Σεφέρη να ηχούν τόσο καθαρά όσο και τότε που γράφτηκαν:

«Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία, η γενική αναπηρία της ηγέτιδας τάξης στην Ελλάδα, σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις (…). Είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα». (Γιώργος Σεφέρης, Ημερολόγιο, 1945)

Πηγή:ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ