Archive for the ‘Παναγιώτης Σωτήρης’ category

Η πολιτική κρίση και οι προκλήσεις για την αντικαπιταλιστική Αριστερά

Ιουλίου 1, 2013

Le-Passage-

 Του Παναγιώτη Σωτήρη

02da5-sotiris_01_300x200Οι τελευταίες εξελίξεις με τη μάχη της ΕΡΤ, τον κλονισμό της κυβέρνησης Σαμαρά, την έξοδο της ΔΗΜΑΡ και την τελική παραμονή του ΠΑΣΟΚ, αποδεικνύουν ότι δεν ίσχυε η εικόνα «σταθερότητας» που εξέπεμπε  το κυβερνητικό κέντρο. Αντίθετα, αναδεικνύεται η πολιτική κρίση, ως συμπύκνωση των αντιφάσεων που οξύνει η εμπέδωση των μνημονιακών πολιτικών και η επιστροφή του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο των εξελίξεων.

Το περιβόητο success story, πάνω στο οποίο προσπάθησε να στηρίξει την αφήγησή το επιτελείο Σαμαρά, έχει διαψευστεί  Η προοπτική δείχνει να είναι η παράταση του φαύλου κύκλου της λιτότητας, της ύφεσης και της ανεργίας και η εμπέδωση ενός τοπίου κοινωνικής καταστροφής.

Με τη μεγάλη μάχη της ΕΡΤ έσπασε και ένας ακόμη μύθος: αυτός που ήθελε την κοινωνία σε μια διαρκή ηττοπαθή παθητικοποίηση χωρίς περιθώρια αντίδρασης. Αντίθετα, αποδείχτηκε ότι ο λαϊκός παράγοντας μπορούσε να επιστρέψει στο προσκήνιο και να γίνει ο καταλύτης κρίσιμων πολιτικών εξελίξεων.

Η νέα κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου είναι αντικειμενικά πιο αδύναμη από την προηγούμενη. Αυτό δεν αφορά τους τυπικούς κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς αλλά το πλήγμα που δέχτηκε από τη διακύβευσή της υπό το βάρος μιας μεγάλης κοινωνικής κινητοποίησης. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί τη δυνατότητά της να δοκιμάσει να περάσει αντιλαϊκές τομές.

Όμως, τα όσο έγιναν γύρω από τη μάχη της ΕΡΤ  έδειξαν τα όρια της επίσημης Αριστεράς.  Τι θα έπρεπε να κάνει η Αριστερά; Να ενισχύσει τις καταλήψεις ώστε αυτές να παραμένουν ένα αγκάθι για την κυβέρνηση. Να βάλει αλλεπάλληλα αγωνιστικά απεργιακά ορόσημα. Να δοκιμάσει κάθε μέσο αμφισβήτησης της κυβέρνησης και να καλέσει το λαό σε διαρκή πολιτική κινητοποίηση. Ακόμη και εάν μια τέτοια κατεύθυνση δεν έριχνε τελικά την κυβέρνηση, θα άνοιγε ένα κρίσιμο ρήγμα και θα τόνωνε τη λαϊκή αυτοπεποίθηση, σίγουρα μια τέτοια κατεύθυνση θα επέτεινε τη φθορά και την απονομιμοποίηση του κυβερνητικού κέντρου. Όμως, οι κυρίαρχες δυνάμεις της Αριστεράς, επέλεξαν το δρόμο της αναβολής για «καλύτερες συνθήκες». Ο ΣΥΡΙΖΑ επενδύει στη νέα «δημοκρατική» ρητορική και το μιμητισμό του ΠΑΣΟΚ του ’81 καθώς και στην πολιτική “ανοιχτής αγκάλης” προς τη ΔΗΜΑΡ, ενώ το ΚΚΕ παρά τα βήματα ενωτικής δράσης στην αρχή της μάχης της ΕΡΤ γρήγορα αναδιπλώθηκε στο σεχταρισμό και τη λογική ότι τυχόν πτώση της κυβέρνησης τώρα δεν είναι «προς το συμφέρον του λαού».  Με τέτοιες, όμως, κινήσεις η Αριστερά γίνεται η ίδια παράμετρος της σταθερότητας του πολιτικού συστήματος.

(περισσότερα…)

Advertisements

Greece: the struggle over Public Television and Radio (ERT)

Ιουνίου 14, 2013

ert

The future lasts a long time

Panagiotis Sotiris*

The protests and demonstrations over the announced closing of the whole Greek Public Television and Radio Network (ERT) by the Greek government, are not only about the proposed firing of 2650 workers, nor are they simply a protest about the severe blow to quality broadcasting and entertainment. The government proposal for completely dismantling ERT and replacing it with a new much more smaller company, itself one of the measures dictated by the EU-IMF-ECB Troika for the reduction of the public sector, acted as a catalyst for what is being perceived as an authoritarian turn that endangers basic social and democratic rights.

This can explain the impressive turnout in protests both on June 11 and 12. Especially, during the first night, when all signal of the three public TV networks, was lost, thousands of people rushed to the headquarters of ERT and to local stations all over Greece. The feeling and the atmosphere was reminiscent of the days of May – June 2011 and the movement of the Squares. Many people also gathered at ERT headquarters on the second night, making sure that it would be impossible for police forces to enter.

At the same time the whole debate has been a test for the strength of the tripartite Greek government, which has been under heavy pressure lately. The IMF’s recent acknowledgment that there were severe flows in the terms of the bail-out programs that led to a recession without precedent, the realization that it is most probable that recession will continue into 2014, the failure to sell the natural gas network to Gazprom, the Russian corporation, all these meant that the Greek government would have been obliged to take extra austerity measures. In this light, Samaras and his advisors opted for an aggressive stance against Public Television. For Samaras ERT seemed like an ideal target: an example of “big spending” state and public sectors unions that supposedly “defended their privileges”. What it did not take into account was the fact that in the eyes of many citizens ERT also symbolized public service, objective reporting, and quality entertainment. At the same time, it was obvious that leaving news broadcasting only to private Media and their ties to particular corporations, would only seriously undermine democracy. (περισσότερα…)

Παναγιώτης Σωτήρης: Η εποχή των εξεγέρσεων είναι εδώ.

Ιουνίου 11, 2013

Σκέψεις για την πολιτική σημασία του κινήματος στην Τουρκία

Πηγή: Αριστερό Βήμα

Είναι ακόμη νωρίς για να εκτιμήσουμε πλήρως την πολιτική σημασία του λαϊκού ξεσηκωμού στην Τουρκία. Ωστόσο, ένα πράγμα είναι σίγουρο: παραμένουμε ακόμη μέσα σε μια ξεχωριστή ιστορική συγκυρία, που σφραγίζεται όχι μόνο από διαμαρτυρία και πολιτική αντιπαράθεση, αλλά – και κυρίως – από κινήματα εντυπωσιακής έκτασης και σχεδόν εξεγερσιακού χαρακτήρα.

Ξεκινώντας από τον ελληνικό Δεκέμβρη του 2008, εκείνη την εκπληκτική “καρτ ποστάλ από το μέλλον”, μέχρι την Αραβική Άνοιξη, το κίνημα των Ισπανών Indignados, στον παρατεταμένο αγώνα του ελληνικού λαού, το κίνημα Occupy στη Βόρεια Αμερική, τις φοιτητικές εξεγέρσεις σε Βρετανία, Καναδά και Χιλή και μέχρι το τωρινό κίνημα στην Τουρκία, βλέπουμε κινήματα που δεν είναι μόνο μαζικά αλλά πηγαίνουν πέρα από την έκφραση διαμαρτυριών και διεκδικήσεων. Είναι κινήματα που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο απαιτούν ριζική κοινωνική και πολιτική αλλαγή. Γι΄ αυτό και δεν παίρνουν τη μορφή παραδοσιακών διαμαρτυριών, ούτε ακολουθούν το δρόμο των “ομάδων πίεσης”. Αντίθετα, επιλέγουν νέες και εξαιρετικά πρωτότυπες εκδοχές σχεδόν εξεγερσιακών πρακτικών που όχι μόνο αποκαλύπτουν μια βαθιά δυσαρέσκεια με την κατάσταση των σύγχρονων νεοφιλελεύθερων καπιταλιστικών κοινωνιών αλλά και δοκιμάζουν να κάνουν πράξη εναλλακτικές οπτικές δικαιοσύνης και δημοκρατίας.

Αυτό μπορεί να εξηγήσει την ιδιαίτερη σημασία που αποκτά μέσα σε αυτά τα κινήματα η μαζική συγκέντρωση και διαδήλωση. Δεν είναι απλώς μια επίδειξη δύναμης, με την έννοια μιας πολιτικής πίεσης που μπαίνει σε μια εξίσωση πολιτικού κόστους και οφέλους. Ούτε είναι απλώς “ταραχές” και “επεισόδια” με την έννοια της μετατροπής της διαμαρτυρίας σε επιτελεστική ή ακόμη και τελετουργική βία. Αντίθετα, αφορά πολύ περισσότερο τη διεκδίκηση του δημόσιου χώρου και το μετασχηματισμό του από χώρο κατανάλωσης και συσσώρευσης σε έναν πολιτικό χώρο κοινωνικού πειραματισμού. Αυτό μπορεί να εξηγήσει πώς αυτά τα κινήματα κατορθώνουν να συνδυάζουν την εκτεταμένη χρήση των νέων μέσων ως μιας νέας δημόσιας σφαίρας με την ίδια σημασία του δρόμου και της πλατείας ως ενός χώρου όπου απτές πρακτικές και σχέσεις αναδύονται. Σε αντίθεση με την υποτιθέμενη μεταμοντέρνα τάση προς τις εικονικές κοινότητες που υποτίθεται ότι συνδέουν ψηφιακά τα κατακερματισμένα άτομα, λογική που εκφράζεται συχνά σε διάφορες θεωρητικές απόψεις σε σχέση με τον κυβερνοχώρο αλλά και όλη τη σύλληψη μιας “διαδικτυακής δημοκρατίας και διαβούλευσης”, τίποτε δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί στην απήχηση και τη δύναμη που μπορούν να έχουν άνθρωποι που συναντιούνται στο δρόμο, ενώνουν τις δυνάμεις τους και δημιουργούν κοινότητες αγώνα και αντίστασης.

(περισσότερα…)

Exit from the Eurozone: the elephant in the room or why we cannot have socialism based upon EFSF recapitalisation

Ιουνίου 1, 2013

 Image

By Panagiotis Sotiris [1]

The report by Costas Lapavitsas and Heiner Flassbeck on the crisis of the Eurozone has been an important step in re-opening the euro debate within the European Left. The political significance of the report was made even more evident by the fact that it was published by the Rosa Luxemburg Stiftung, and was endorsed by the leadership of Die Linke, especially after Oskar Lafontaine had also recently insisted on the need to consider the exit from the Eurozone as a potential solution for countries of the European South such as Greece. It follows the decision by AKEL the Cypriote left-wing party to propose Cyprus’ exit from the Eurozone, a proposition based upon scientific advice offered by amongst others Lapavitsas and Flassbeck.

The report itself is not a radical or Marxist manifesto. Although Lapavitsas has a strong Marxist background, the report is marked by Flassbeck’s much more Keynesian approach. Moreover, it is not a report with an a priori hostility towards monetary union or currency coordination for Europe, nor is it filled with anticapitalist references. On the contrary it seems to take the internationalization of trade and capital flows as granted. However, it is exactly this kind of critique from within aspects of the dominant economic paradigm that makes it even more interesting.

This does not mean that it is not a radical critique of the dominant economic policies within the Eurozone. Rather, it is a devastating deconstruction of the contradictions, fallacies, and shortcomings of the economic and financial architecture of the Eurozone. Particularly important is the emphasis on the inability of inflation targets without real wage convergence to create a balanced common currency area. Moreover, the two writers highlight the direct causal connection between the imbalances in the Eurozone and trade deficits and also with increased public debt. This makes evident the fact that European leaders insist on denying: the euro itself as common currency is part of the problem of the economic crisis in the European South.

It is also interesting that the position the two writers take in regard to potential solutions within the Eurozone. They show convincingly that given the obvious inability to reach an actual political union in the EU it is not possible to have that kind of redistributive mechanisms that could tackle the problem of productivity and competitiveness divergence. At the same time they remind us that there is no point in thinking in terms of transfers between countries because this could lead in a certain form of dependence of the countries receiving this kind of transfer funding.

(περισσότερα…)

Συνδιάσκεψη ΑΝΤΑΡΣΥΑ: να ξαναβρούμε την πολιτική μας τόλμη!

Μαΐου 30, 2013

 

του Παναγιώτη Σωτήρη   

P.SotirisΣίγουρα είναι πολύ σημαντικό στοιχείο ότι μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ γίνεται επιτέλους μια έντονη και ουσιαστική συζήτηση για τη στρατηγική και την τακτική και δεν πηγαίνομε σε μια συνδιάσκεψη παράλληλων μονολόγων. Κανείς δεν έχει να χάσει από την έντονη αλλά συντροφική αντιπαράθεση. Στην πραγματικότητα το κομβικό ερώτημα στη συνδιάσκεψή μας έχει να κάνει με το πώς εκτιμούμε τη συγκυρία γύρω μας.

Εάν εκτιμούμε ότι η στιγμή της οριακής πολιτικής κρίσης, της κρίσης ηγεμονίας πέρασε (ή δεν υπήρξε και ποτέ) και σήμερα πλέον ο συσχετισμός σταθεροποιείται υπέρ των δυνάμεων του κεφαλαίου, στην κατεύθυνση ενός ακραίου φασίζοντος μετα-νεοφιλελευθερισμού, τότε έπεται ότι το βασικό καθήκον είναι η πολιτική συγκρότηση, κύρια με ιδεολογικούς όρους, η ισχυροποίηση του επαναστατικού πόλου, η προετοιμασία για μελλοντικές εξεγέρσεις, που όμως δεν θα έρθουν σύντομα, η συντήρηση κοινωνικών αντιστάσεων. Σε μια τέτοια εκτίμηση είναι σαφές ότι δεν τίθεται ως προτεραιότητα η αναμέτρηση με ερωτήματα όπως η εξουσία και η ηγεμονία, εφόσον ο συσχετισμός θεωρείται δεδομένος.

Παρότι η σχετική υποχώρηση των κινημάτων και η εικόνα «πρωτοβουλίας των κινήσεων» για την κυβέρνηση Σαμαρά (εν πολλοίς ως αποτέλεσμα και της εντυπωσιακής αντιπολιτευτικής αφλογιστίας του ΣΥΡΙΖΑ) δείχνουν να ενισχύουν μια τέτοια εκτίμηση, εκτιμώ ότι απέχει από την πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα, η πολιτική κρίση παραμένει ενεργή και ως αποτέλεσμα της τρομακτικής κοινωνικής κρίσης και ως αδυναμία των κυρίαρχων τάξεων να προσφέρουν μια εναλλακτική ηγεμονική αφήγηση επενδύοντας μόνο στην αποκαρδίωση και τον εξατομικευμένο επιβιωτισμό. Σε αυτή τη συνθήκη, η δυνατότητα μεγάλων πολιτικών και κοινωνικών ανατροπών, η δυνατότητα διαμόρφωσης ενός νέου ιστορικού μπλοκ των δυνάμεων της εργασίας, της γνώσης και του πολιτισμού και η εκκίνηση πολιτικών ακολουθιών που θα ξαναθέσουν το ζήτημα της σύγχρονης σοσιαλιστικής προοπτικής παραμένει ενεργή.

Μια τέτοια εκτίμηση σημαίνει ότι η επαναστατική Αριστερά δεν μπορεί και δεν πρέπει να σκέφτεται μόνο με όρους αναπαραγωγής, οργανωτικής ανάπτυξης και αριστερής αντιπολίτευσης σε μια ρεφορμιστική Αριστερά στην οποία θα έχει εκχωρήσει τη δυνατότητα να κάνει πολιτική. Αντίθετα, η επαναστατική Αριστερά καλείται να σκεφτεί με όρους ηγεμονίας και εξουσίας και όχι απλώς αντίστασης και ιδεολογικής κατοχύρωσης. Με αυτή την έννοια, το ερώτημα δεν είναι ανάμεσα στο δρόμο της κυβέρνησης και το δρόμο της επανάστασης, αλλά πώς μπορεί να ξεκινήσει μια επαναστατική διαδικασία μέσα στις δοσμένες ελληνικές συνθήκες.

(περισσότερα…)

Παναγιώτης Σωτήρης: Ιστορικές ευκαιρίες και ιστορικές ευθύνες

Μαΐου 11, 2013

 logo_refresh

P.SotirisΕάν κανείς προσέξει τα καθεστωτικά μέσα αλλά και τις κυβερνητικές ανακοινώσεις θα δει ότι αρχίζει και αναδύεται η ακόλουθη αφήγηση: Με την ολοκλήρωση της αναχρηματοδότησης των τραπεζών, την επίτευξη των ιδιωτικοποιήσεων που προβλέπει το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων, τις περικοπές που έχουν ήδη αποφασιστεί και την παράταση των χαρατσιών τα δημοσιονομικά μπαίνουν σε μία τάξη. Ο ερχομός των επενδύσεων είτε για ληστρικές εξαγορές κρατικών επιχειρήσεων είτε για δημιουργία περιβαλλοντικά καταστροφικών ζωνών τύπου Σκουριών θα εξασφαλίσει μια αύξηση της ιδιωτικής επιχειρηματικής δαπάνης που μαζί με τη μείωση του κόστους εργασίας και τη συνακόλουθη αύξηση των εξαγωγών, αλλά και τη διαφαινόμενη μικρή άνοδο στον τουρισμό θα οδηγήσει μια πρώτη δειλή αναπτυξιακή δυναμική που θα επιτρέψει σε συνδυασμό με μέτρα όπως τα πεντάμηνα με μισθούς κάτω των 400 ευρώ να σταθεροποιηθεί η απασχόληση, παράλληλα με την μεγαλύτερη εξάρτηση των ευεργετούμενων ανέργων από την κρατική ελεημοσύνη. Στο διεθνές επίπεδο, η ολοκλήρωση του γερμανικού προεκλογικού κύκλου το φθινόπωρο θα επιτρέψει μια μικρή χαλάρωση τη αυστηρότητας των μέτρων και μικρές ανάσες που θα ενισχύσουν τις δυναμικές μιας ήπιας ανάκαμψης. Την ίδια στιγμή, η ίδια η καθημερινότητα της ανεργίας, της ανασφάλειας και του καθημερινού αγώνα για επιβίωση θα διαλύει τις συλλογικές πρακτικές θα ενισχύει συντηρητικά αντανακλαστικά και την απόσπαση συναίνεσης στο όνομα μιας πολιτικής «νόμου και τάξης», ιδίως μάλιστα από τη στιγμή που τα πλήρως διαπλεκόμενα ΜΜΕ θα αναπαράγουν πρόθυμα την κυβερνητική ατζέντα. Άλλωστε, η προσπάθεια να ξεμπερδεύουν με κάθε ανάμνηση από τη μεταπολιτευτική δυναμική του λαϊκού κινήματος έχει την πλήρη αποδοχή των βασικών μερίδων του κεφαλαίου που μπορεί να γκρινιάζουν για την ύφεση αλλά δεν έχουν κανένα λόγο να αρνηθούν μια τόσο συντριπτική αλλαγή του συσχετισμού δύναμης. Επιπλέον, η σημερινή γεωμετρία του πολιτικού σκηνικού, η κατοχύρωση των κυβερνήσεων συνεργασίας και η μεταδημοκρατική και μεταηγεμονική στροφή του πολιτικού συστήματος, σημαίνουν ότι αυτό που απαιτείται είναι η ΝΔ να μπορεί σε οποιαδήποτε εκλογική μάχη να μπορεί να είναι πρώτο κόμμα. Και αυτό δεν σημαίνει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου. Σε κάποιες περιπτώσεις αρκεί να ενισχύει τη δυσπιστία πολλών ως προ το εάν υπάρχει εναλλακτική λύση.

Φυσικά, αυτή η αφήγηση έχει διάφορα κενά. Δεν υπολογίζει ότι η ίδια η ύφεση μπορεί ανά πάσα στιγμή να οδηγήσει στον εκτροχιασμό των δημοσιονομικών μεγεθών (άλλωστε και το περιβόητο «πρωτογενές πλεόνασμα» δεν είναι τίποτε άλλο παρά η «μαγική εικόνα» μιας παρατεταμένης «στάσης πληρωμών» του δημοσίου), ότι το ζήτημα του ιδιωτικού χρέους αποτελεί μια ωρολογιακή βόμβα στο τραπεζικό σύστημα, ότι η παρατεταμένη ύφεση από ένα σημείο και μετά έχει αποτελέσματα αυτοτροφοδότησης (αρνητικό σπιράλ), ότι η καταβαράθρωση των κοινωνικών συνθηκών και ιδίως η τρομαχτική ανεργία των νέων ενέχει τον κίνδυνο ανεξέλεγκτων κοινωνικών εκρήξεων.

(περισσότερα…)

Παναγιώτης Σωτήρης: Τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς… (σημειώσεις για ένα εναλλακτικό παραγωγικό πρότυπο)

Μαΐου 10, 2013

ob_5608e5_24-dv1-l-homme-a-la-fleur

 Πηγή: http://oallosdromos.gr/

 Εκτός Γραμμής, Τεύχος 29

P.SotirisΣήμερα στην Ελλάδα δεν βιώνουμε απλώς την επιδείνωση των κοινωνικών συνθηκών. Ζούμε την κρίση ενός ολόκληρου «αναπτυξιακού παραδείγματος» που στηρίχτηκε στην πρόσδεση στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, την επέκταση στα Βαλκάνια, τα υπερκοστολογημένα έργα, την επισφάλεια, τη διαμόρφωση «μεσαίων στρωμάτων» προσκολλημένων στον «εκσυγχρονισμό», το χαμηλό μισθολογικό κόστος και την υπερεκμετάλλευση της μεταναστευτικής εργασίας, την αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής, την τροφοδότηση του καταναλωτικού ευδαιμονισμού από το φτηνό δανεισμό και τις ανεξέλεγκτες εισαγωγές.

Η απάντηση των αστικών δυνάμεων είναι η συλλογική ενοχή («μαζί τα φάγαμε») και η τεράστια υποτίμηση της εργατικής δύναμης, για να γίνουμε χώρα φτηνού εργατικού δυναμικού προσανατολισμένη στις εξαγωγές, παραβλέποντας ότι ανάπτυξη μέσω εξαγωγών και χαμηλού κόστους εργασίας, σε περιβάλλον άρσης των προστατευτικών μηχανισμών, συνεπάγεται βίαιη επιδείνωση των όρων εργασίας, των κοινωνικών συνθηκών και του περιβάλλοντος.

Οι ορθές οριοθετήσεις, όπως είναι η παύση πληρωμών στο χρέος, η έξοδος από το ευρώ, η εθνικοποίηση των τραπεζών και η αναδιανομή εισοδήματος, δεν αρκούν. Απέναντι στην ιδεολογική τρομοκρατία ότι αυτά σημαίνουν καταστροφή, πρέπει να πούμε ότι «υπάρχει ζωή μετά το ευρώ» δίνοντας συγκεκριμένες απαντήσεις πάνω στο τι, πώς και από ποιους μπορεί να παράγεται και να καταναλώνεται σε αυτή τη χώρα.

Αφετηρίες για μια διαφορετική πορεία

Αφετηρία μας είναι ότι η ρήξη με τους μηχανισμούς διεθνοποίησης του κεφαλαίου και η άρνηση προτεραιότητας της καπιταλιστικής κερδοφορίας μπορεί να δώσει δυναμική αυτοδύναμης κοινωνικής ανάπτυξης. Αυτό δεν είναι απομονωτισμός, αλλά διαπίστωση ότι κάθε προσπάθεια ανάπτυξης μέσω διεθνούς ανταγωνιστικότητας θα συνεπάγεται εσωτερίκευση πιέσεων για μεγαλύτερη καπιταλιστική παραγωγικότητα, για αναδιαρθρώσεις στην οργάνωση εργασίας και για μονόπλευρο προσανατολισμό προς τους εξαγωγικούς κλάδους, με αποτέλεσμα την απαξίωση άλλων σημαντικών τομέων.

Η Ελλάδα διαθέτει ορυκτό πλούτο και σημαντικότατο παραγωγικό δυναμικό σε κλάδους όπως τα τρόφιμα, η κλωστοϋφαντουργία, η επεξεργασία υλικών με υψηλή προστιθέμενη αξία, η αμυντική βιομηχανία (με όλες τις δυνατότητες που έχει η μη στρατιωτική χρήση), η φαρμακοβιομηχανία, η χημική βιομηχανία, η ναυπηγική. Ακόμη και χωρίς τεράστιες επενδύσεις, η Ελλάδα μπορεί να καλύπτει μεγάλο μέρος των διατροφικών αναγκών της, των αναγκών σε ένδυση, των περισσότερων δομικών υλικών (είτε ως πλήρη παραγωγή είτε ως σημαντική επεξεργασία), των φαρμάκων και του υγειονομικού υλικού, έχει υποδομές για την παραγωγή οχημάτων δημόσιας χρήσης, σιδηροδρομικού υλικού, πλοίων όλων των κατηγοριών, επισκευής αεροσκαφών, διαθέτει σημαντικές παραγωγικές δυνατότητες και σε κλάδους υψηλής τεχνολογίας. Η έμφαση στην αυτοδύναμη ανάπτυξη, ιδίως με νομισματική πολιτική που δεν θα αναπαράγει τον παραλογισμό του ευρώ, θα επιτρέψει και εξαγωγές, με έμφαση στην ποιότητα των προϊόντων, το άνοιγμα σε άλλες συναλλαγές εκτός των ορίων της ΕΕ και μια πολιτική διακρατικών συμφωνιών για την προμήθεια καυσίμων και μέρους των τροφίμων.

(περισσότερα…)