Posted tagged ‘απεργία’

Kάνε άλμα πιο γρήγορα από τη φθορά

Ιουνίου 16, 2013

052250dc50138371fd04f19c188f0143_XL

 Ανακοίνωση

Η λαϊκή κινητοποίηση που ξέσπασε με αφορμή την ΕΡΤ, ήρθε μετά από μια μεγάλη περίοδο ηρεμίας. Ήταν φανερό ότι αναζητούνταν «η σπίθα» που θα πυροδοτήσει μια ευρύτερη αντιπαράθεση και θα δώσει διέξοδο στη λαϊκή αγανάκτηση.

Η απεργία (που δεν έγινε) των καθηγητών έδειξε τέτοια στοιχεία αναζήτησης, λαχτάρας και προσμονής, αν και το φορτίο που έχουν οι πανελλαδικές εξετάσεις δεν επέτρεψε να ξεδιπλωθεί μια τέτοια κοινωνική συμπαράταξη, ενώ οδήγησε σε αναδίπλωση και τις πολιτικές δυνάμεις που θα όφειλαν να πρωτοστατήσουν.Η μάχη της ΕΡΤ ξεκίνησε με τον Σαμαρά να υπερτιμά την παράταξή του σε μια ακόμα κεντρική μάχη που θα έδινε περισσότερους πόντους στην πολιτική «νόμος και τάξη για να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις, για να τελειώνουμε με τα βαρίδια της μεταπολίτευσης».

Το χτύπημα ενός ακόμα μεγάλου δημόσιου οργανισμού (για τον οποίο η κοινωνία δεν έχει την καλύτερη εικόνα), το άνοιγμα των απολύσεων στο δημόσιο, οι αλλαλαγμοί για τη «μεταπολιτευτική ρεμούλα» και «τα προνόμια», θα ήταν μια ακόμα νίκη, μετά το «τελείωμα» της ΟΛΜΕ, του ΜΕΤΡΟ κοκ. Δεν είναι τυχαία τα μέτωπα που ο Σαμαράς ανοίγει στη συνέντευξή του, στην απεργοσπαστική Καθημερινή της Κυριακής:

Πόλεμος στους βολεμένους και τους προνομιούχους που έχουν ακόμα μισθό και μόνιμη εργασία.

Πόλεμος στις μεταπολιτευτικές συνήθειες στο δημόσιο, όπως η απεργία.

Πόλεμος στην διαφθορά (εννοώντας την εκλογική πελατεία που δικομματικά διορίστηκε στο δημόσιο και όχι τους διορίζοντες και τους πραγματικά διεφθαρμένους). Μία χρυσαυγίτικη στην ουσία της αντζέντα, με κατάληξη την ανάγκη των μεταρρυθμίσεων για να σταθεροποιηθεί η χώρα.Το βήμα αυτό του Σαμαρά (σε πλήρη συνεννόηση με τους δύο εταίρους της τρικομματικής και με την τρόικα) ξεσήκωσε τον κόσμο.

(περισσότερα…)

Greece: the struggle over Public Television and Radio (ERT)

Ιουνίου 14, 2013

ert

The future lasts a long time

Panagiotis Sotiris*

The protests and demonstrations over the announced closing of the whole Greek Public Television and Radio Network (ERT) by the Greek government, are not only about the proposed firing of 2650 workers, nor are they simply a protest about the severe blow to quality broadcasting and entertainment. The government proposal for completely dismantling ERT and replacing it with a new much more smaller company, itself one of the measures dictated by the EU-IMF-ECB Troika for the reduction of the public sector, acted as a catalyst for what is being perceived as an authoritarian turn that endangers basic social and democratic rights.

This can explain the impressive turnout in protests both on June 11 and 12. Especially, during the first night, when all signal of the three public TV networks, was lost, thousands of people rushed to the headquarters of ERT and to local stations all over Greece. The feeling and the atmosphere was reminiscent of the days of May – June 2011 and the movement of the Squares. Many people also gathered at ERT headquarters on the second night, making sure that it would be impossible for police forces to enter.

At the same time the whole debate has been a test for the strength of the tripartite Greek government, which has been under heavy pressure lately. The IMF’s recent acknowledgment that there were severe flows in the terms of the bail-out programs that led to a recession without precedent, the realization that it is most probable that recession will continue into 2014, the failure to sell the natural gas network to Gazprom, the Russian corporation, all these meant that the Greek government would have been obliged to take extra austerity measures. In this light, Samaras and his advisors opted for an aggressive stance against Public Television. For Samaras ERT seemed like an ideal target: an example of “big spending” state and public sectors unions that supposedly “defended their privileges”. What it did not take into account was the fact that in the eyes of many citizens ERT also symbolized public service, objective reporting, and quality entertainment. At the same time, it was obvious that leaving news broadcasting only to private Media and their ties to particular corporations, would only seriously undermine democracy. (περισσότερα…)

«Ενάντια σε κάθε απεργία διαρκείας»

Ιουνίου 3, 2013

 «Όταν η πραγματικότητα δε συμφωνεί μαζί μας,

Τόσο χειρότερο για την πραγματικότητα»

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

Με πλήθος ψεμάτων και συκοφαντιών αλληλοσυγκρουόμενων η ηγεσία του ΠΑΜΕ επιτίθεται ενάντια στις Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Κινήσεις για να καλύψει την εξ αρχής εχθρική της στάση στην προαναγγελθείσα και πραξικοπηματικά ματαιωθείσα από την πλειοψηφία ΔΑΚΕ – ΠΑΣΚ – ΣΥΝΕΚ απεργία των καθηγητών. Από τη μια λένε ψέματα ότι για «συμμετοχή της στη μεθόδευση αναστολής της απεργίας».  (Ανακοίνωση ΠΑΜΕ Πειραιά) και ότι οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ «πρότειναν χαρακτηριστικά να απεργήσουν μόνο ορισμένοι συνδικαλιστές κι όχι όλος ο κλάδος» (Ριζοσπάστης Τρ. 21 –  5 – 2013) και «αθωώνουν» την πλειοψηφία της ΟΛΜΕ (ΔΑΚΕ – ΠΑΣΚ – ΣΥΝΕΚ) υποστηρίζοντας ότι: «Τη βασική ευθύνη γι’ αυτή την εξέλιξη φέρει η ηγεσία των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ (ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.α).» (Ριζοσπάστης Τετ. 29 – 5) και από την άλλη ότι  οι ΠΑΡΕΜΒΣΕΙΣ «εδώ και 15 χρόνια ήταν ανεβασμένες στα κεραμίδια και ζητούσαν απεργία διαρκείας στις πανελλαδικές εξετάσεις». (Ριζοσπάστης Τετ. 29 – 5). Τελικά, συνάδελφοι του ΠΑΜΕ τι ισχύει; Ήθελαν ή δε ήθελαν οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ την απεργία στις εξετάσεις;

Η δική σας πρόταση για απεργία 16 και 17, αφού υπαναχωρήσατε εκ των υστέρων από το 14/ 15 – 5 δεν ήταν προσχηματική; Αφού το μέλος του Π.Γ. Ν. Σοφιανός δήλωνε πριν από την απόφαση της ΟΛΜΕ: «Στην ΟΛΜΕ, οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ ήταν οι μόνοι που είναι αντίθετοι σε απεργία στις πανελλαδικές εξετάσεις. Οι μόνοι! . Εμείς λέμε ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιηθούν οι εξετάσεις οι πανελλαδικές σαν μέσο εκβιασμού της κυβέρνησης.» «Μάλιστα. Ξεκάθαρη θέση. Ναι!», επιβραβεύει ο Οικονομέας. Ακόμα οι δηλώσεις της Μ. Δελλή προέδρου της Ομοσπονδίας Συλλόγων Γονέων Πειραιά (ΚΚΕ)ν κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση: «Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να πάνε απερίσπαστοι να γράψουνε στις Πανελλαδικές. Σε λίγες ημέρες κρίνεται η ζωή τους και θέλει ιδιαίτερη προσοχή το πώς θα χειριστούν το θέμα οι εκπαιδευτικοί» («ΕΘΝΟΣ» Σ. 11 – 5)

Αλήθεια από την πρώτη στιγμή της κατάθεσης του Πολυνομοσχεδίου (25 – 4) εσείς είχατε συγκεκριμένη πρόταση; Καμιά. Απλώς μεταθέσατε το πρόβλημα στις «ξεπουλημένες ηγεσίες» «Καλούμε τα Δ.Σ. των ΟΛΜΕ και ΔΟΕ να συνεδριάσουν άμεσα για να καθορίσουν το πρόγραμμα των επόμενων αγωνιστικών κινητοποιήσεων». (ΠΑΜΕ 26 Απρίλη 2013). Αυτές δηλαδή για τις οποίες εκ των υστέρων λέγατε ότι δεν μπορούν να οργανώσουν αγώνες. Τόση .συνέπεια! Και εκ των υστέρων χαίρεστε για την απεργία που δεν έγινε και κομπάζετε ότι «επιβεβαιωθήκατε»! Άλλωστε και οι πρόεδροι που ανήκουν στο ΠΑΜΕ πλην του Πειραιά που ήταν δεσμευμένος με απόφαση της ΓΣ ψήφισαν λευκό ή κατά της απεργίας!

(περισσότερα…)

Ανακοίνωση Γραφείου Τύπου Δ.Σ.Α. για την Επίταξη Προσωπικών Υπηρεσιών

Μαΐου 15, 2013

Όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να ευνοούν ή ακόμα και να μεθοδεύουν την επιστροφή στο παρελθόν, όσο κι αν η Δικαιοσύνη επιμένει να ανέχεται την πρωτοφανή δικαιοκρατική οπισθοδρόμηση που συντελείται σήμερα, πρακτικές που παραπέμπουν ευθέως σε άλλες εποχές αργά ή γρήγορα θα βρουν απέναντί τους ολόκληρο τον ελληνικό λαό. Στη Δημοκρατία, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Πολλώ δε μάλλον, καμία πολιτική σκοπιμότητα δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται ως βάση για τη λήψη και εφαρμογή κυβερνητικών αποφάσεων κατά κατάλυση του Συντάγματος.

Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών εκφράζει την πλήρη αντίθεσή του στην κυβερνητική πρακτική της επίταξης προσωπικών υπηρεσιών χωρίς να πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 22 παρ. 4 του Συντάγματος.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την ανωτέρω συνταγματική διάταξη, οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας απαγορεύεται, ενώ επίταξη προσωπικών υπηρεσιών επιτρέπεται μόνο εφόσον συντρέχει περίπτωση πολέμου ή επιστράτευσης ή ανάγκη για την άμυνα της χώρας ή κατεπείγουσα κοινωνική ανάγκη από θεομηνία ή ανάγκη που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία.

Σημειωτέον δε ότι, κατά τους κοινά αποδεκτούς κανόνες ερμηνείας του συνταγματικού δικαίου, οι εν λόγω περιοριστικά αναφερόμενες περιπτώσεις, ως εξαιρέσεις από το γενικό συνταγματικό κανόνα της απαγόρευσης της αναγκαστικής εργασίας, πρέπει να ερμηνεύονται στενά.

Σε μία δημοκρατική κοινωνία, η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών, ως ακραία επέμβαση της πολιτικής εξουσίας στην προσωπική ελευθερία και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου, πρέπει να χρησιμοποιείται με μεγάλη φειδώ και μόνο ως ultimum refugium, όταν δηλαδή προκύπτει ότι κανένα λιγότερο επαχθές μέσο δεν είναι πρόσφορο για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των κατά τα ανωτέρω περιοριστικά αναφερόμενων καταστάσεων.

Όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να ευνοούν ή ακόμα και να μεθοδεύουν την επιστροφή στο παρελθόν, όσο κι αν η Δικαιοσύνη επιμένει να ανέχεται την πρωτοφανή δικαιοκρατική οπισθοδρόμηση που συντελείται σήμερα, πρακτικές που παραπέμπουν ευθέως σε άλλες εποχές αργά ή γρήγορα θα βρουν απέναντί τους ολόκληρο τον ελληνικό λαό. Στη Δημοκρατία, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Πολλώ δε μάλλον, καμία πολιτική σκοπιμότητα δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται ως βάση για τη λήψη και εφαρμογή κυβερνητικών αποφάσεων κατά κατάλυση του Συντάγματος.

 Από το Γραφείο Τύπου

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΘΗΝΩΝ
      Ακαδημίας 60, 10679 Αθήνα
           Τηλ. 210-33.98.270, 71

(περισσότερα…)

Κώστας Ράπτης: Στις πλάτες των παιδιών μας…

Μαΐου 15, 2013

«Ναι» στην απεργία λένε οι καθηγητές - Τι δείχνουν τα πρώτα αποτελέσματα στις ΕΛΜΕ

 via.ektosgrammis.gr

Η ομόθυμη καταγγελία, από μέσα ενημέρωσης και κομματικούς φορείς, των “πολιτικο-συνδικαλιστικών παιχνιδιών που παίζονται στις πλάτες των παιδιών μας” (με την εξαγγελθείσα, εννοείται, απεργία της ΟΛΜΕ κατά τη διάρκεια των Πανελλαδικών Εξετάσεων) εγείρει ορισμένες απορίες γλωσσικού χαρακτήρος.

Διότι τα περί ών ο λόγος “παιδιά” θα ήταν περισσότερο δόκιμο να περιγραφούν ως “άλογα κούρσας” – όπως αποκαλύπτει το ότι η ζέουσα μέριμνα όλων των ανιόντων αποκλείει, ακόμη και τώρα, κάθε ενοχλητικό και ξένο προς την εξεταστική διαδικασία ερώτημα (λ.χ. αν πρόκειται στο άμεσο μέλλον να υπάρχουν σχολεία, και τί είδους, ή καθηγητές ή διδακτικά βιβλία ή τάξεις με περισσότερους των 30 μαθητών ή υποχρεωτικές αλλαγές σχολικού περιβάλλοντος λόγω συμπτύξεων κ.ο.κ.).

Αλλά και διότι τα “παιδιά” δεν πρόκειται να πάψουν να είναι “παιδιά” ούτε μετά την περάτωση της πανελλαδικής διαβατηρίου τελετής – όπως μαρτυρεί η από πολλών ετών εξάπλωση της χρήσης του όρου για την κατονομασία υποαμειβόμενων, ανασφάλιστων, επισφαλώς εργαζομένων (πρβ. “θα πάρουμε τρία παιδιά να τρέξουμε το ΕΣΠΑ” κ.ο.κ.). Άλλωστε, “παιδιά” έχει και ο χώρος των εκπαιδευτικών. Αυτά ακριβώς που προορίζονται να απολυθούν ή να εξοριστούν – αφού, όπως συμβαίνει πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις, το στήριγμα εντός του καθηγητικού κλάδου στο οποίο προσβλέπει η κυβερνητική πολιτική αποτελεί η συμβιβασμένη και δυσκίνητη κατηγορία των “παλαιών”.

Είναι οπωσδήποτε δηλωτικό μιας κάποιας σωφροσύνης ότι ο λόγος γίνεται για τις “πλάτες” των παιδιών και όχι, ας πούμε, για το “μέλλον” τους, όπως θα ήταν και το συνηθέστερο μέχρι προσφάτως. Αλλά βεβαίως οι “πλάτες” παραπέμπουν σε “βάρη”, καθώς και στις αρετές της καρτερίας και της αντοχής, ενώ αντιθέτως η επίκληση του “μέλλοντος” θα αφαιρούσε και την τελευταία επίφαση σοβαρότητας απ΄ όποιον έχει παρ΄ όλα αυτά το θράσος να μιλά για “τα παιδιά μας”, μετά τη δημοσίευση των τελευταίων στοιχείων της Eurostat για την ανεργία των νέων.

Όμως και οι “πλάτες”, πόσο μάλλον οι προοριζόμενες για δυσβάστακτα φορτία, προϋποθέτουν μια “σπονδυλική στήλη” και άρα ένα ενήλικο περιβάλλον που να είναι σε θέση να την στερεώσει και ενδυναμώσει. Με άλλα λόγια, μιαν δυνατότητα αντίστασης στις ροπές που να έχει ασκηθεί σε κάτι παραπάνω από το ότι και συ ως έφηβος στα μακάρια χρόνια του Αντρέα τραγουδούσες “No Future” με τους Sex Pistols…

(περισσότερα…)

Γιώργος Καββαδίας:Η αντίσταση είναι καθήκον

Μαΐου 15, 2013

Τυχεροί, πραγματικά, εμείς οι δάσκαλοι της νεολαίας, αφού διδάσκουμε από Αντιγόνη, το αιώνιο σύμβολο της ανυπακοής, μέχρι τους  Ελεύθερους Πολιορκημένους του Δ. Σολωμού και το «Αντισταθείτε» του Μ. Κατσαρού. Τυχεροί ανεξαρτήτως ειδικότητας , αφού κάθε «μάθημα»  μπορεί να συμβάλει στη διαμόρφωση ελεύθερων και σκεπτόμενων πολιτών, παρόλο που το σύστημα επιδιώκει να είμαστε ιμάντες μεταβίβασης της κυρίαρχης ιδεολογίας και το σχολείο να παρέχει αποσπασματικές γνώσεις – δεξιότητες, όπως  είναι η μόδα που στην ούγια γράφει ΕΕ και ΟΟΣΑ.

 Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει ξεκινήσει η Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ της χώρας για να πάρει τη μεγάλη απόφαση. Οι χθεσινές Γενικές Συνελεύσεις των καθηγητών όλης της χώρας, οι πιο μαζικές της τελευταίας, τουλάχιστον δεκαπενταετίας, στέλνουν μήνυμα, όχι μόνο  προς την κυβέρνηση, αλλά και την κοινωνία: όταν η βαρβαρότητα επελαύνει, η αντίσταση είναι καθήκον.

Αναπόφευκτη η αναγκαιότητα να κρατήσουμε ψηλά τις σημαίες του αγώνα για την υπεράσπιση βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών που κατακτήθηκαν με αίμα και μακροχρόνιους αγώνες την ώρα που οι εντολοδόχοι των ξένων επικυρίαρχων εφαρμόζουν τις εντολές της ΕΕ και του ΔΝΤ βάζοντας και αυτή ακόμα την αστική δημοκρατία στον γύψο. Για να υπερασπίσουμε το δικαίωμα στη σταθερή εργασία ορθώνοντας το ανάστημα μας σε αυτούς που θέλουν μαζικές απολύσεις και στρατιές ανέργων. Σε αυτούς που κυβερνάνε και μετατρέποντας τη χώρα σε προτεκτοράτο εγκαθιδρύοντας ένα καθεστώς σύγχρονης δουλείας, χωρίς εργαζόμενους με δικαιώματα, αλλά απασχολήσιμους – σύγχρονους δούλους και στρατιές ανέργων και φτωχών. Για να υπερασπίσουμε το δικαίωμα στη μόρφωση για όλους χωρίς διακρίσεις και το δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης.

Γιατί μετά τις πρόσφατες επιστρατεύσεις – που κατά παλαιότερη δήλωση του πρώην .Αντιμνημονιακού και νυν  πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, αποτελούν «χουντικές μεθόδους»-  των εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ  και τους Ναυτεργάτες, ήρθε η ώρα της προληπτικής επιστράτευσης των καθηγητών. Με άλλα λόγια όχι μόνο το δικαίωμα στην απεργία , αλλά ακόμα και η σκέψη για απεργία ποινικοποιείται!. Αλλά αυτά είναι υψηλά γράμματα για τις εκπορνευμένες γραφίδες των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης και τις πνευματικές πόρνες του συστήματος. Αυτές έχουν αναλάβει επί πληρωμή να συκοφαντούν κάθε κλάδο εργαζομένων που προσπαθεί να αντισταθεί στην πολιτική που σκορπά τη φτώχεια, την ανεργία, τον πόνο και τη δυστυχία στο όνομα του «δημοσίου συμφέροντος» και της «σωτηρίας της πατρίδος».

(περισσότερα…)

Ελλάς, Ελλήνων, Επιστρατευμένων! – Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Μαΐου 14, 2013

Η αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους καθηγητές είναι υπόθεση όλων μας.

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι Γενικές Συνελεύσεις των εκπαιδευτικών βρίσκονταν σε εξέλιξη. Σε κάθε περίπτωση, το μεγάλο ρήγμα που άνοιξε θα παραμείνει ενεργό- και τώρα, και με την έναρξη της καινούργιας εκπαιδευτικής χρονιάς. Μια νέα περίοδος κοινωνικών συγκρούσεων βρίσκεται, πιθανόν, μπροστά μας- στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Σ’ αυτή τη μάχη, θα κριθούμε όλοι. Όσοι νομίζουν ότι θα μπορέσουν να αποφύγουν την αδυσώπητη «αξιολόγηση» των ίδιων των εργαζομένων, θα διαπιστώσουν σύντομα ότι έκαναν ένα τεράστιο λάθος.

Ολόκληρη η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί την άνιση, σκληρή σύγκρουση ανάμεσα στην κυβέρνηση της εσωτερικής τρόικα ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ και τους «ελεύθερους επιστρατευμένους» εκπαιδευτικούς. Είναι μια σύγκρουση που αφορά κάθε εργαζόμενο και υποχρεώνει κάθε πολίτη- ιδιαίτερα όσους έχουν την πολυτέλεια του δημόσιου λόγου- να επιλέξει στρατόπεδο. Όχι μόνο γιατί το πρόβλημα της Παιδείας αφορά κάθε λαϊκή οικογένεια, αλλά και γιατί αυτό που διακυβεύεται, πέρα από τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών και τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών, είναι η ίδια η Δημοκρατία, ή μάλλον ό,τι έχει απομείνει από αυτήν. Σε αυτές τις συνθήκες, η σιωπή είναι συνενοχή και η τακτική «Πόντιου Πιλάτου», του στιλ «ας αποφασίσουν, αλλά με ευθύνη, οι εκπαιδευτικοί», είναι άξια μόνο για πολιτικές ανεμοδούρες, υποτελείς των εταιρειών δημοσκοπήσεων, που δεν δικαιούνται να φαντασιώνονται τους πολιτικούς ηγέτες.

Είναι ξεκάθαρο ότι η σύγκρουση μεθοδεύτηκε συνειδητά, εδώ και πολύ καιρό από την κυβέρνηση, με τη βοήθεια των Γερμανών γκαουλάιτερ που έχουν στρατοπεδύσει σε κάθε υπουργείο, αξιοποιώντας την τεχνογνωσία του ψυχολογικού πολέμου. Έστρεψαν το βαρύ πυροβολικό τους εναντίον του δημοσίου σχολείου, καταδικάζοντας σε απολύσεις χιλιάδες εκπαιδευτικούς, παραμονές πανελλαδικών εξετάσεων. Κυνικά και ανερυθρίαστα, μετέτρεψαν τους μαθητές- υποψηφίους σε «ανθρώπινες ασπίδες» τους, για να εμποδίσουν τους εκπαιδευτικούς να αντιτάξουν το μόνο αμυντικό όπλο που (υποτίθεται ότι) τους έχει απομείνει, το δικαίωμα στην απεργία και στη μαζική, ειρηνική, δημοκρατική διεκδίκηση.

Στην προσπάθειά τους αυτή, βρήκαν πρόθυμους συμμάχους τα μεγάλα δημοσιογραφικά συγκροτήματα και τα ασπόνδυλα φερέρωνά τους. Που ήταν ο πόνος όλων αυτών για «την αγωνία των παιδιών» όταν αυτά τα παιδιά πάγωναν έναν ολόκληρο χειμώνα χωρίς πετρέλαιο, λιποθυμούσαν στο προαύλιο λόγω υποσιτισμού, έκαναν μαθήματα, με χιόνι- με λιοπύρι, σε κοντέιντερ, ή πέρναγαν μια ολόκληρη χρονιά χωρίς να διδαχθούν ούτε μια ώρα Φυσική λόγω έλλειψης καθηγητή; Πόσο θράσος πρέπει να έχουν όλοι αυτοί για να κουνάνε επιτημητικά το δάχτυλο και να επισείουν τη Δαμόκλειο Σπάθη της αξιολόγησης σε επιστήμονες που έφαγαν πέντε χρόνια στα πανεπιστημιακά έδρανα, υπηρέτησαν για χρόνια αναπληρωτές αντί γλίσχρης αμοιβής στις εσχατιές της Ελλάδας, πέρασαν καινούργιες εξετάσεις επιλογής από τον ΑΣΕΠ κι άρχισαν να κάνουν οικογένεια στα 40 και στα 45 τους με κουτσουρεμένο μισθό 850 ευρώ;

(περισσότερα…)