Posted tagged ‘ασθενείς κρατούμενοι’

ΙΟΣ: Νοσοκομείο χωρίς ελπίδα

2 Ιουνίου, 2013

getFile (53)

Η ΔΙΠΛΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

Ενα κτίριο ασφυκτικά γεμάτο με αρρώστους αλλά και με «φερόμενους» ως αρρώστους, με ανθρώπους στοιβαγμένους σε ακατάλληλες συνθήκες υγιεινής, ένας χώρος που απλά κρύβει τις βαριές περιπτώσεις ανεπιθύμητων ανθρώπων ανεξάρτητα από την όποια καλή πρόθεση μπορεί να έχουν όσοι εργάζονται εκεί

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ:

Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς    

 Στην πίσω μεριά των δικαστικών φυλακών Κορυδαλλού, κάπως σαν να μη θέλει να φαίνεται, βρίσκονται το νοσοκομείο και το ψυχιατρείο των δικαστικών φυλακών Κορυδαλλού. Μονάδα που φυσικά αφορά μόνον άνδρες, μια και μοιάζει να κατασκευάστηκε σε χρόνο που δεν υπήρχαν ακόμα γυναίκες κρατούμενες. Αντίστοιχο νοσοκομείο για γυναίκες, με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, δεν υπάρχει. Οταν χρειαστεί δηλαδή στο παρά πέντε, οι γυναίκες κρατούμενες που νοσούν μεταφέρονται σε δημόσιο νοσοκομείο.

Χρόνια τώρα ακούμε (μια και οι επισκέψεις φορέων εκεί ήταν μέχρι πρόσφατα περίπου αδύνατες) για ένα ανύπαρκτο νοσοκομείο, για ένα ιατρείο χωρίς εξοπλισμό, για συνθήκες απάνθρωπες, για ελλείψεις κ.λπ.

Τελικά όμως το νοσοκομείο υπάρχει, όπως υπάρχει δίπλα ακριβώς και το ψυχιατρείο που δεν είναι φυσικά προσβάσιμο σε μη ειδικούς. Μια επίσκεψη λοιπόν στο νοσοκομείο και κυρίως μια συζήτηση με κάποιους ασθενείς αλλά και με τον επικεφαλής των σωφρονιστικών υπαλλήλων του νοσοκομείου ίσως διαφωτίσει τις πραγματικές συνθήκες λειτουργίας του και ειδικά τον καιρό της οικονομικής κρίσης.

Η είσοδος είναι ένας μεγάλος «περίπατος» σε μια σιδηρόφρακτη αλέα που αριστερά της έχει δύο μικρά γήπεδα και το κτίριο του ψυχιατρείου, ενώ δεξιά φροντισμένα παρτέρια και ένα παλιό και σε κακή κατάσταση κτίριο που φιλοξενεί τα γραφεία. Πλησιάζοντας το πρώτο μικρό γηπεδάκι του μπάσκετ είδαμε κάτι πρόχειρα κοτέτσια, κότες και μια γαλοπούλα, αλλά όχι ανθρώπους. Δίπλα ακριβώς ένα προαύλιο τσιμεντένιο όχι μεγαλύτερο από 40 επί 30 μέτρα με δύο παγκάκια. Εκεί περπατούσαν πέντε-έξι κρατούμενοι, ενώ στο παγκάκι καθισμένοι ανάποδα δύο άλλοι έκαναν ασκήσεις κοιλιακών. Πλησίασαν στα κάγκελα και μας καλημέρισαν. «Αυτό που βλέπετε είναι όλο κι όλο το προαύλιο για όλους μας», ήταν η πρώτη τους κουβέντα. «Για όλο το νοσοκομείο και για το ψυχιατρείο;», ρωτήσαμε. «Το ψυχιατρείο δεν έχει καθόλου προαυλισμό», μας απάντησαν και συνέχισαν: «Το δίπλα γήπεδο το έχει ιδιόκτητο ο Αραβαντινός για τις κότες του και δεν μας αφήνουν να παίξουμε εκεί μπάλα. Ποτέ! Να το πείτε αυτό», μας παρακάλεσαν, χωρίς να ξέρουν καν ποιοι ήμασταν και τι κάναμε εκεί. Τελικά μπήκαμε στο κτίριο του διώροφου νοσοκομείου, μία θεραπεύτρια του Εν Δράσει και το μέλος του Δ.Σ. του ΚΕΘΕΑ από την ομάδα του Ιού. Αντικείμενο της επίσκεψης ήταν η γνωριμία και η συζήτηση με τους ασθενείς-εξαρτημένους που μέσα στις συνθήκες αυτές συναντιούνται μία φορά την εβδομάδα για λίγη ώρα με τα μέλη του θεραπευτικού προσωπικού τού Εν Δράσει, μήπως και μπορέσουν τελικά να κινητοποιηθούν και να αποφασίσουν, όσοι το αποφασίσουν, να κάνουν ένα βήμα μπροστά και να δώσουν στη ζωή τους μια δεύτερη ευκαιρία. Μπήκαμε σε μια πολύ μικρή αίθουσα που έχει και ανάποδο καθρέφτη σε μια μεριά ώστε σε στιλ ανακριτικής αίθουσας να παρακολουθεί η υπηρεσία τυχόν ανάρμοστες συμπεριφορές. Απέναντι ακριβώς ένα μικρό κυλικείο που το διαχειρίζονται «οικονομικοί» κυρίως κρατούμενοι. Μερικές καρέκλες, ένας πάγκος και ένα μικρό γραφείο μαζί με 2-3 βιβλιοθήκες γεμάτες βιβλία είναι η επίπλωση του δωματίου. Παντού γύρω θάλαμοι πάνω και κάτω. Αλλη μια μικρή κοινή «αίθουσα» υπάρχει μόνο κάτω για λίγη χαλάρωση, αλλά δεν γνωρίζουμε αν είναι σε όλους προσβάσιμη και πότε.

(περισσότερα…)