Posted tagged ‘Αυτοδιαχείρηση’

Η Naomi Klein στο εργοστάσιο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής την Τρίτη 4 Ιουνίου 2013

29 Μαΐου, 2013

 

Naomi_klein_poster_mikro

 http://biom-metal.blogspot.gr/

Η μαχητική δημοσιογράφος και συγγραφέας Naomi Klein θα επισκεφτεί τους εργάτες της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής την Τρίτη 4 Ιουνίου σε μια εκδήλωση-συζήτηση που θα πραγματοποιηθεί στο εργοστάσιο. Η Ν.Klein έγινε παγκοσμίως γνωστή τόσο με την εμπλοκή της με το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης όσο και με το βιβλίο της «Το Δόγμα του Σοκ: Η Άνοδος του Καπιταλισμού της Καταστροφής» όπου καταδυκνείει τις «θεραπείες» που επιβάλει στους λαούς το ΔΝΤ παγκοσμίως ώστε να επιβάλλει την καταστροφική, για την κοινωνική πλειοψηφία, οικονομική και πολιτική συνταγή του. 

Δεν είναι η πρώτη φορά που η N.Klein συναντά εργατικούς αγώνες και εργοστάσια υπό εργατικό έλεγχο, καθώς πριν από λίγα χρόνια γύρισε το πολύ γνωστό ντοκυμαντέρ «H Κατάληψη» («The Take») στο οποίο προβάλλεται η ιστορία και οι αγώνες των κατειλημμένων εργοστασίων στην Αργεντινή, γεγονός που συνέβαλε στην άνθηση της παγκόσμιας αλληλεγγύης γύρω από τα παραδείγματα τύπου «ΖΑΝΟΝ». Η N.Klein στάθηκε από τη πρώτη στιγμή της διεθνούς καμπάνιας της Βιο.Με. στο πλάι του αγώνα των εργατών καθώς συνυπέγραψε δήλωση υποστήριξης (μαζί με πολλούς άλλους συγγραφείς και ακτιβιστές, περισσότερα για τη διεθνή καμπάνια εδώ). 

(περισσότερα…)

1974-1980: Το εργατικό κίνημα της μεταπολίτευσης (video)

10 Μαρτίου, 2013

ergatiko kinima 74 – 80 from www.aformi.gr on Vimeo.

(περισσότερα…)

Web Conference with Vio.Me. Solidarity Committee

10 Μαρτίου, 2013

 Πηγή:http://usilive.org/

Teo Karyotis talks about the struggles of the workers at Vio.Me plant. The plant was abandoned by its owners 18 months ago, and the workers left unpaid. This has happened with many businesses in Greece. The Vio.Me workers decided do something different – they reopened their factory.

But their bosses want it back, and their bosses’ creditors want outstanding debts paid. They need our support to stay viable. Most importantly, they need to be recognised as having a legitimate right to run the factory.

(περισσότερα…)

Tο παιδικό στέκι »φτου ξελεφτερία»

26 Φεβρουαρίου, 2013

http://paidikostekiftoukselefteria.espivblogs.net/ 

Το χειμώνα του 2007 από μια πρωτοβουλία γονιών, δημιουργήθηκε το παιδικό στέκι “Φτου ξελεφτερία”. Πρωταρχική ανάγκη, η επιθυμία κάποιων ενηλίκων και των παιδιών τους να οργανώσουν μόνοι τους το χρόνο τους και να εκφράσουν τη δημιουργικότητα τους.

Μακριά από την τηλεόραση και την απομόνωση της πυρηνικής οικογένειας, τους τυποποιημένους παιδότοπους και την ανάθεση σε ειδικούς . Μέσα από το παιχνίδι, χωρίς αρχηγούς, μεγάλους και μικρούς, αγόρια και κορίτσια, ντόπιους και ξένους ή ότι άλλο προσπαθεί να μας διαιρέσει, συναντηθήκαμε όλοι εμείς, παιδιά και ενήλικες (γονείς ή όχι) ώστε να διαμορφώσουμε μαζί την καθημερινότητά μας και να λειτουργούμε συλλογικά.

Από τον Απρίλη του 2010 το παιδικό στέκι «φτου ξελεφτερία» στεγάζεται στην κατάληψη του ΠΙΚΠΑ Πετραλώνων στις οδούς Τιμοδήμου και Αντωνιάδου (Ασύρματος).

Με φροντίδα, πολλή δουλειά και συντροφικότητα, το από ετών εγκαταλελειμμένο κτίριο του ΠΙΚΠΑ μεταμορφώθηκε το 2009 από τη λαϊκή συνέλευση της περιοχής σε ζωντανό χώρο εκδηλώσεων, συζητήσεων, προβολών και συνελεύσεων. Φιλοδοξεί να είναι για τη γειτονιά αλλά και όσους-ες επιθυμούν να εμπλακούν, ανάχωμα και τόπος αντίστασης απέναντι στην επέλαση των κυρίαρχων στο όνομα της «κρίσης».

openingΤο παιδικό στέκι ανοίγει κάθε Σάββατο απόγευμα στις 17.00 -στο χώρο της κατάληψης- με προοπτική να συναντηθεί με όσους/ες ενδιαφέρονται από τη γειτονιά ή και από πιο μακριά.

Από το Σάββατο 26/1/2013 και ώρα 17.30 μ.μ., και κάθε δεύτερο Σάββατο θα γίνεται εργαστήρι σχεδιασμού κόμικ για παιδιά άνω των 6 ετών.

Όλα αυτά, εν τω μέσω μιας «κρίσης», που έχει επιβάλει στις ζωές μας ανασφάλεια, φόβο, αμηχανία και ματαιότητα. Στο τέλος μιας εποχής η οποία έχει αλλοτριώσει τόσο βαθιά τις συνειδήσεις και τις ιδέες μας, που μας είναι αδύνατο πια να ονειρευτούμε.

(περισσότερα…)

Ηρθε η ώρα της ΒιοΜε! Οι εργαζόμενοι παίρνουν τον έλεγχο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής

24 Ιανουαρίου, 2013

Το εργοστάσιο στα χέρια τους αποφάσισαν να πάρουν οι εργάτες της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής και να το επαναλειτουργήσουν, ύστερα από απόφαση της γενικής συνέλευσης του σωματείου των εργαζομένων του εργοστασίου.

πηγή: TVXS

Οι εργαζόμενοι με επίσημη πρότασή τους από τον Οκτώβριο του 2011 διεκδικούσαν να δημιουργήσουν έναν εργατικό συνεταιρισμό κάτω από τον πλήρη έλεγχο τους, απαιτώντας μάλιστα νομική κατοχύρωση τόσο για το δικό τους εγχείρημα, όσο και για όλα τα άλλα που πιθανόν να ακολουθήσουν.

«Ήρθε η ώρα να ξαναλειτουργήσει η Βιομηχανική Μεταλλευτική -όπως και κάθε άλλο εργοστάσιο που έκλεισε, πτώχευσε ή απολύει- αλλά στα χέρια των εργατών της, και όχι στα χέρια των παλιών ή και νέων αφεντικών», αναφέρεται σε ανακοίνωση των εργαζομένων, οι οποίοι καλούν:

  • Την Κυριακή 10/2, 18:00 σε Πανελλαδική συνέλευση των πρωτοβουλιών αλληλεγγύης στο cine Αλέξανδρος.
  • Τη Δευτέρα 11/2, 17:00 σε Πορεία, Καμάρα 20:00 Συναυλία στο Ιβανώφειο με τους: Θ.Παπακωνσταντίνου, Γ.Χαρούλη, Χαΐνηδες.
  • Τρίτη 12/2 Όλοι στο εργοστάσιο. Συγκεντρώσεις: 11.00 Καμάρα, 12.00 ΙΚΕΑ.

Δείτε επίσης το ντοκιμαντέρ για το εργοστάσιο Ζανόν στην Αργεντινή που το κατέλαβαν οι εργαζόμενοί του το 2001: Ζανόν – ένα εργοστάσιο χωρίς αφεντικά

Ζανόν από tvxorissinora

Το εργοστάσιο κεραμικών του Luigi Zanon, ιδρύθηκε το 1980, κατά την στρατιωτική δικτατορία, στην Αργεντινή. Χτίστηκε σε δημόσια γη και με δημόσια κονδύλια. 
Το 2001 όμως, κατά την μεγάλη οικονομική κρίση της Αργεντινής, αποφασίζει να κλείσει, αφήνοντας τους εργάτες με πολλούς μισθούς απλήρωτους. 
Οι εργάτες καταλαμβάνουν το εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο και το θέτουν σε λειτουργία. Ο πρώην ιδιοκτήτης, δεν παρουσιάζει αντίσταση και έτσι ξεκινάει η αυτοδιαχείριση του εργοστασίου χωρίς προϊσταμένους και managers, με τις αποφάσεις να λαμβάνονται συλλογικά, σε εργατικά συμβούλια. 
Ένα τολμηρό πείραμα που επιχειρήθηκε μέσα απ’την απόγνωση των εργατών, καταλήγει επιτυχές. Ένα χρόνο αργότερα η Αργεντινή βγαίνει απ’την κρίση, και το εργοστάσιο είναι κερδοφόρο, όμως ο παλιός ιδιοκτήτης, Luigi Zanon, προσπαθεί να το ανακτήσει, με νόμιμους και παράνομους τρόπους.

Αυτό είναι ένα ντοκυμαντέρ για την Zanon, ή όπως αποκαλείται σήμερα, FaSinPat, δηλαδή «εργοστάσιο χωρίς αφεντικά».

Η ανακοίνωση των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής:

«Με την ανεργία να σκαρφαλώνει στο 30%, το εργατικό εισόδημα να μηδενίζεται, χορτάτοι μόνο από λόγια, υποσχέσεις και φοροληστεία, απλήρωτοι από τον Μάιο του 2011 και σε επίσχεση εργασίας, με το εργοστάσιο εγκαταλελειμμένο από την εργοδοσία, οι εργάτες της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής με απόφαση της γενικής συνέλευσης του σωματείου αποφάσισαν να μην αφεθούν στην σίγουρη και μακροχρόνια ανεργία αλλά να αγωνιστούν να πάρουν το εργοστάσιο στα χέρια τους και να το λειτουργήσουν οι ίδιοι.

Με επίσημη πρότασή τους από τον Οκτώβριο του 2011 διεκδικούσαν να δημιουργήσουν έναν εργατικό συνεταιρισμό κάτω από τον πλήρη έλεγχο τους, απαιτώντας μάλιστα νομική κατοχύρωση τόσο για το δικό τους εγχείρημα, όσο και για όλα τα άλλα που θα ακολουθήσουν. Ταυτόχρονα διεκδικούσαν να τους δοθούν τα χρήματα που απαιτούνται για να βάλουν μπρος το εργοστάσιο, χρήματα που άλλωστε τους ανήκουν, καθώς είναι αυτοί που παράγουν τον πλούτο της κοινωνίας.

(περισσότερα…)

Τα Κοινωνικά Κέντρα στην Ιταλία

11 Ιανουαρίου, 2013

1340728046-fire-destroys-social-center-corto-circuito_1300347

Το Corto Circuito καταστράφηκε από φωτιά στις 26 Ιουνίου 2012.

Πηγή://ΠαραλληλοΓράφος//

μανικακος

31722KV9pxL__SL500_AA300_Από το βιβλίο  της Naomi Klein “Φράχτες και Παράθυρα”(Αϊ στο διάολο, ΔΝΤ).

Σε ανακτημένες αποθήκες ανοίγονται παράθυρα στην Δημοκρατία.

Ιούνιος 2001                                    

Μια γυναίκα με μακριά καστανά μαλλιά και φωνή βραχνή απο το τσιγάρο ρώτησε μέσω ενός διερμηνέα: “Πώς σας φαίνεται αυτό το μέρος; Ως ένα άσχημο γκέτο ή κάτι όμορφο;”

 att_798677_0

Ήταν μια ερώτηση παγίδα. Βρισκόμαστε σε ένα ερειπωμένο κατειλημμένο κτίριο, σε ένα από τα γραφικά προάστια της Ρώμης. Οι τοίχοι του κτιρίου ήταν καλυμμένοι με γκράφιτι, τα δάπεδα ήταν λασπωμένα και τριγύρω μας υπήρχαν ογκώδεις απειλητικές πολυκατοικίες. Αν κάποιος από τα είκοσι εκατομμύρια τουρίστες που συνέρρευσαν στην Ρώμη πέρυσι είχε στρίψει στον λάθος δρόμο και είχε καταλήξει εδώ, θα συμβουλευόταν τον ταξιδιωτικό οδηγό του και θα έφευγε αμέσως για να πάει να επισκεφθεί κάποιο από τα κτίρια με τις αψιδωτές οροφές, τα σιντριβάνια και τις νωπογραφίες. Ενώ όμως τα απομεινάρια μιας από τις πιο συγκεντρωτικές και ισχυρές αυτοκρατορίες στην παγκόσμια ιστορία διατηρούνται σε άριστη κατάσταση στο κέντρο της Ρώμης, εδώ, στις φτωχογειτονιές της πόλης μπορείς να διαισθανθείς ότι γεννιέται μια νέα, ζώσα πολιτική.

Η συγκεκριμένη κατάληψη ονομάζεται Corto Circuito και είναι ένα απο τα πολλά centri sociali της Ιταλίας. Τα κοινωνικά κέντρα είναι εγκαταλειμμένα κτίρια- αποθήκες, εργοστάσια, στρατώνες, σχολεία που καταλήφθηκαν και μεταμορφώθηκαν από τους καταληψίες σε εστίες κουλτούρας και πολιτικής, απαλλαγμένες από τον έλεγχο τόσο των αγορών όσο και του κράτους. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις υπάρχουν 150 κοινωνικά κέντρα στην Ιταλία.

(περισσότερα…)

Αλληλεγγύη στη Βίλα Αμαλίας

21 Δεκεμβρίου, 2012

Ανακοινώσεις Διαμαρτυρίας

(περισσότερα…)

Οι «ανοιχτές φλέβες» του Δεκέμβρη…

5 Δεκεμβρίου, 2012

του Κώστα Χαριτάκη

Όσο κι αν προσπαθούν να ακυρώσουν τη μνήμη του Δεκέμβρη 2008, το φάντασμα της εξέγερσης είναι διαρκώς παρών και στοιχειώνει τους χειρότερους εφιάλτες της καθεστηκυίας τάξης. Ο τρόμος που σπέρνει, ωστόσο, δεν προέρχεται τόσο από την απειλή μιας επανάληψης όσο από την αδυναμία ταξινόμησής του και αρχειοθέτησής του μέσα στα κυρίαρχα πολιτικά λεξικά. Και κυρίως από τη μη προβλεψιμότητά του, το αναπάντεχο του ξεσπάσματος, την πρωτοτυπία και πολυμορφία των δρόμων σύγκρουσης και έκφρασης που διάνοιξε. Έτσι που ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι πια ότι αν ξανασυμβεί θα συμβεί διαφορετικά…

Γιατί, όπως κάθε γνήσια εξέγερση, πριν απ” όλα ανέτρεψε τα δεδομένα ρεπερτόρια της διαμαρτυρίας και τα προβλέψιμα σχέδια της αντίστασης. Το μεγαλύτερο σκάνδαλο του Δεκέμβρη ήταν αυτό που δεν μπορούσαν να χωνέψουν με τίποτα όλες οι οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις, η έλλειψη αιτημάτων και συγκεκριμένων διεκδικήσεων. Αυτή η «τυφλότητα», όπως έσπευσαν πολλοί να τη χαρακτηρίσουν, σε συνδυασμό με μια «ανεξέλεγκτη βία», όπως επίσης έσπευσαν πολλοί να καταγγείλουν, ήταν μια πρωτόγνωρη «παρέκκλιση» από κάθε «ορθοδοξία». Μια διάρρηξη του πολιτικού πεδίου από κάποια ασύμμετρη προς αυτό δύναμη που δεν αναγνωρίζει κανένα κανόνα, κανένα από τα διαθέσιμα στην πολιτική αγορά σχέδια, και κυρίως καμία αρχή για να διεκδικήσει από αυτήν.

Επρόκειτο για μια πραγματική στιγμή αυτοθέσμισης και αυτοοργάνωσης πέρα από το καθιερωμένο τόξο του πολιτικού. Εξ ου και το δεύτερο σκάνδαλο, η άρνηση της αντιπροσώπευσης, αυτή η «βλασφημία» προς τον κοινοβουλευτικό καθωσπρεπισμό, την κομματική και κρατική μορφή της πολιτικής, που τόσο πολύ ενόχλησε ιδιαίτερα την αριστερά ώστε να την χαρακτηρίσει «αντιπολιτική». Ο Δεκέμβρης διερεύνησε, για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση και τόσο πρακτικά, τους δρόμους εξόδου από το καταθλιπτικό πλαίσιο του «πολιτικού παιχνιδιού» ως κατανομή θεσπισμένων ρόλων και προβλέψιμων συμπεριφορών υποστηλωτικών της κυριαρχίας ακόμη κι όταν την αντιπολιτεύονται.

Ένα νέο υποκείμενο εμφανίστηκε στους δρόμους και δήλωσε ευθαρσώς ότι είναι κι αυτό «πολιτική δύναμη», και μάλιστα μια πολιτική δύναμη που καταφέρνει να διαφεύγει διαρκώς από τις νόρμες της κανονικότητας, και γι” αυτό πραγματικά επαναστατική, ικανή να καταλύσει εδώ και τώρα αυτό που όλο σχεδιάζουν και όλο προετοιμάζονται να καταλύσουν οι «οργανωμένες δυνάμεις»… Δεν ήταν το «αυθόρμητο» ως μια απλοϊκή διάλυση του «οργανωμένου», όπως κατηγορείται συχνά, αλλά ένα πλήθος …δίχως ταυτότητα πια, το ελαστικό «σώμα» των νέων μορφών εκμετάλλευσης και καθυπόταξης, της ανεργίας, της εργασιακής περιπλάνησης και ανασφάλειας, αλλά και μιας νέας επινοητικότητας και φαντασίας που ξεπερνά τα όρια της ενσωμάτωσης της παλιάς (καταρρέουσας πια) σταθερής εργασίας και τις, υπό αποσύνθεση, μορφές οργάνωσής της.

(περισσότερα…)

24 Νοεμβρίου -2 Δεκεμβρίου: Εβδομάδα ενάντια στα μεταλλεία χρυσού

22 Νοεμβρίου, 2012

 Ανοιχτό Συντονιστικό Θεσσαλονίκης ενάντια στα μεταλλεία χρυσού

11.000.000 ευρώ. Tο τίμημα που κατέβαλε η Hellas Gold, για να αποκτήσει το δικαίωμα εκμετάλλευσης 317.000 στρεμμάτων στη Βόρεια Χαλκιδική με σύμβαση που υπέγραψε με το Ελληνικό Δημόσιο, κατόπιν μεσολάβησης του Πάχτα, τότε υφυπουργού Οικονομίας και σημερινού Δημάρχου Αριστοτέλη. Η σύμβαση έγινε χωρίς διαγωνισμό, με απευθείας ανάθεση σε μια εταιρεία που είχε δημιουργηθεί δυο μέρες πριν (με μετοχικό κεφάλαιο 60.000 ευρώ!) και με απαλλαγή της από οποιαδήποτε ευθύνη αποκατάστασης περιβαλλοντικών ζημιών που είχαν γίνει από την καναδική TVX Gold (έφυγε νύχτα από τα μεταλλεία Κασσάνδρας αφήνοντας απλήρωτους 472 εργαζόμενους – συνολικό χρέος της προς τους εργαζόμενους: 17 εκατ. ευρώ).

95.700.000 ευρώ. Το κέρδος των Μπόμπολα – Κούτρα – Τίμις (κύριων μετόχων της “Ελληνικός Χρυσός”) από την τμηματική πώληση της εταιρείας στη μητρική πολυεθνική European Goldfields.

408.000.000 ευρώ. Η αγοραία αξία των μεταλλείων, όπως υπολογίστηκε από διεθνή οίκο έξι μήνες μετά την πώλησή τους από το Ελληνικό Δημόσιο, δηλαδή 37 φορές παραπάνω. Αυτό δεν εμποδίζει την τότε ελληνική κυβέρνηση να επιδοτήσει την “Ελληνικός Χρυσός” με 15.000.000 ευρώ.

2.300.000.000 ευρώ. Η σημερινή αξία των μεταλλείων στο χρηματιστήριο του Τορόντο, μετά την εξαγορά της European Goldfields από την Eldorado Gold (πολυεθνική εταιρεία με έδρα τον Καναδά και με κύριους επενδυτές funds και τράπεζες όπως η JP Morgan και η Goldman Sachs) η οποία κατέχει πλέον το 95% των μετοχών της Ελληνικός Χρυσός.

15.436.000.000 (!) ευρώ. Η αξία των μεταλλευμάτων που βρίσκονται στα μεταλλεία της Χαλκιδικής.

0 ευρώ. Το κέρδος του Ελληνικού Δημόσιου. Σύμφωνα με τον Μεταλλευτικό Κώδικα, ο ορυκτός πλούτος ανήκει αποκλειστικά στις εταιρείες που τον εκμεταλλεύονται και δεν προβλέπεται η απόδοση δικαιωμάτων στο Δημόσιο από την εκμετάλλευσή του. Γι’ αυτό άλλωστε η Τρόικα αρνήθηκε να αποδεχθεί τα μεταλλεία της Χαλκιδικής στις εγγυήσεις που έδωσε η ελληνική κυβέρνηση για τη δανειακή σύμβαση.

(περισσότερα…)

Βιβλίο: »Δημιουργικές αντιστάσεις και Αντεξουσία»

10 Νοεμβρίου, 2012

εξώφυλλο

Ορέστης Βαρκαρόλης

»Δημιουργικές αντιστάσεις και Αντεξουσία-Εγχειρήματα και προβληματισμοί του ριζοσπαστικού κινήματος στον 21ο αιώνα »

Οι εμπορευματικές σχέσεις παράγουν έναν κόσμο απατηλών αναπαραστάσεων, όπου το θέαμα παίρνει τη θέση της πραγματικότητας. Οι καταπιεστικές κοινωνικές σχέσεις αποκρύπτονται, όπως και η προοπτική μιας ριζικά διαφορετικής κοινωνίας, βασισμένης στη συλλογική αυτοδιαχείριση και αυτοδιεύθυνση. Στον αντίποδα, οι δημιουργικές αντιστάσεις αποτελούν συλλογικές καταστάσεις επανοικειοποίησης της ζωής στο σήμερα με όρους αλληλεγγύης.

Δημιουργικές Αντιστάσεις, Αλληλέγγυα Οικονομία, Αυτοδιαχείριση, Αντεξουσία… Το βιβλίο προσεγγίζει τη θεωρητική διάσταση αυτών των εννοιών, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί μια συλλογή βιωμάτων και προβληματισμών που προέκυψαν μέσω της συμμετοχής του συγγραφέα στον Συνεταιρισμό για το Εναλλακτικό και Αλληλέγγυο Εμπόριο «Ο Σπόρος», τη Συνεργατική Τροφίμων «Το Καλάθι» και την Κολεκτίβα Εργασίας «Το Παγκάκι».

Έκδοση: «Το Παγκάκι».
Κεντρική διάθεση: «Εκδόσεις των Συναδέλφων».

 

λίγα λόγια για τo «Το Παγκάκι».

Πάνε δύο χρόνια σχεδόν από τη στιγμή που η μικρή ομάδα ανθρώπων που σήμερα εργαζόμαστε στο «Παγκάκι» της Γ. Ολυμπίου στο Κουκάκι, αρχίσαμε να συζητάμε την ιδέα δημιουργίας ενός καφενείου, ενός χώρου συνεύρεσης.

Η ιδέα ξεκίνησε από την κοινή ανάγκη να δώσουμε λύση στο πρόβλημα «εργασία». Οι περισσότερες από μας είμαστε νέες άνεργες, κάποιοι από μας εργαζόμενοι σε επισφαλή επαγγέλματα και σε συνθήκες εχθρικές προς κάθε έννοια αξιοπρέπειας και δημιουργικότητας. Θελήσαμε λοιπόν να δοκιμάσουμε έναν άλλο τρόπο εργασίας, συλλογικό, με σχέσεις σεβασμού, συντροφικότητας και αλληλεγγύης ανάμεσά μας.

pagkaki by night

Η επιθυμία μας για αυτό το πείραμα μας έφερε κοντά στα τέλη του 2008. Δεν βρεθήκαμε τυχαία. Οι δρόμοι μας συνέκλιναν σταδιακά από διαφορετικές πορείες. Εμπνευστήκαμε από πρωτοβουλίες ανθρώπων και κινημάτων σε όλο τον κόσμο που σε συνθήκες κρίσης, αντί να παραδοθούν στην απελπισία και την εξαθλίωση, επιχείρησαν να δώσουν συλλογικές απαντήσεις στο πρόβλημα της καθημερινής επιβίωσης. Ακουμπήσαμε επίσης στην εμπειρία που μας προσέφερε η συμμετοχή μας στον συνεταιρισμό εναλλακτικού και αλληλέγγυου εμπορίου «ο Σπόρος» και τολμάμε να επιχειρήσουμε στην πράξη μια διαφορετική πρόταση στην οργάνωση της παραγωγικής διαδικασίας. Μια πρόταση που ακόμα διαμορφώνεται και γι’ αυτό δεν είναι εύκολο να την περιγράψουμε ολοκληρωμένα.

(περισσότερα…)

Συζήτηση: Εγχειρήματα εργασιακής αυτοδιαχείρισης – Κολλεκτίβες εργασίας

30 Οκτωβρίου, 2012

Η συζήτηση κατά την πρώτη ημέρα του 1ου εναλλακτικού φεστιβάλ αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας (19-20-21 Οκτώβρη στο Ελληνικό).
Στη συζήτηση με θέμα «Εγχειρήματα εργασιακής αυτοδιαχείρισης – Κολλεκτίβες εργασίας» πήραν μέρος οι: Μάκης Αναγνώστου (Σωματείο Εργαζομένων Βιομηχανικής Μεταλλευτικής), Σταύρος Σταυρίδης (καθηγητής ΕΜΠ), Γιώργος Παπανικολάου (P2P Foundation), Χρυσόστομος Γαλανός (Συνεργατικό Καφενείο Ακαδημίας Πλάτωνος). Συντονισμός: εργατική εφημερίδα ΔΡΑΣΗ
 
Via http://syspeirosiaristeronmihanikon.blogspot.gr/

ΧΧΧΕ: Χρέος, Ευρώ και κίνημα αντίστασης(video)

19 Οκτωβρίου, 2012

Πηγή: www.nodebtnoeuro.wordpress.com

Βίντεο από την εκδήλωση της Κοινότητας σκέψης και δράσης «Χωρίς Χρέος – Χωρίς Ευρώ», στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης,με θέμα:

 «Χρέος, Ευρώ και κίνημα αντίστασης»

Ομιλητές:
Μάκης Αναγνώστου (Πρόεδρος Σωματείου Βιομηχανικής Μεταλλευτικής)
Κώστας Μαριόγλου (Πρόεδρος Σωματείου ΕΥΑΘ)
Τάσος Μπαϊγιαμπούς (Πολίτες Καλαμαριάς)
Σπύρος Ραυτόπουλος (Συνθέτης, Συγγραφέας)
Jonathan Sugarman
Clandestina
Εκπρόσωπος Μεταναστών

Συντονιστής: Σπύρος Μαρκέτος (καθηγητής Πολιτικών Επιστημών Α.Π.Θ.)

(περισσότερα…)

ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗ

11 Οκτωβρίου, 2012

(περισσότερα…)

Καραβάνι αγώνα & αλληλεγγύης στων αγώνα των εργατών της βιομηχανικής μεταλλευτικής

27 Σεπτεμβρίου, 2012

Πηγή:http://biom-metal.blogspot.gr/

Οι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, ενός εργοστασίου παραγωγής δομικών υλικών στη Θεσσαλονίκη, είναι απλήρωτοι από τον Μάη του 2011. Από πέρσι τον Σεπτέμβρη άρχισαν επίσχεση διεκδικώντας τα δεδουλευμένα τους κρατώντας παράλληλα βάρδιες στο εργοστάσιο για να μην πάρει η εργοδοσία τον εξοπλισμό. Μέσα σε αυτή την πορεία του αγώνα τους συνειδητοποίησαν ότι η καλύτερη λύση είναι να πάρουν οι ίδιοι το εργοστάσιο στα χέρια τους μέσω ενός εργατικού συνεταιρισμού και να το δουλέψουν υπό καθεστώς αυτοδιαχείρισης. Το Σωματείο Εργατοϋπαλλήλων Βιομηχανικής Μεταλλευτικής είναι ένα σωματείο βάσης που λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά βασιζόμενο αποκλειστικά στις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων.

Για να πετύχουν τον στόχο τους χρειάζονται ένα δυνατό πανελλαδικό κίνημα αλληλεγγύης. Ένα κίνημα αλληλεγγύης που δε θα τους συμπαραστέκεται μόνο ηθικά, υλικά και πολιτικά αλλά θα παλεύει να διαδώσει την προοπτική της αυτοδιαχείρισης στα εργοστάσια και σε όλους τους εργασιακούς χώρους. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που η επίθεση του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου στην εργασία έχει ξεπεράσει κάθε φαντασία, το κράτος προσπαθεί λυσσαλέα να καταστείλει κάθε φωνή αντίστασης και οι φασίστες καλυπτόμενοι από έναν δήθεν «αντισυστημικό» μανδύα, αλλά ουσιαστικά στηριζόμενοι από το κράτος και το κεφάλαιο, αποτελούν το μακρύ χέρι του συστήματος που χτυπάει τα πιο αδύναμα τμήματα της εργατικής τάξης. Παραγωγικές μονάδες κλείνουν ή ξεπουλιούνται για ένα κομμάτι ψωμί, οι απολύσεις ολοένα κι αυξάνονται ενώ η ανεργία καλπάζει. Σε αυτή την κατάσταση κρίνουμε πως ένα κίνημα εργατικής αυτοδιαχείρισης μπορεί να αποτελέσει μια πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι στην αυξανόμενη ανεργία κι εξαθλίωση των εργαζομένων, και μια ευκαιρία για ανασύνταξη και αντεπίθεση του εργατικού κινήματος.

(περισσότερα…)

Η Δημοτική Αγορά Κυψέλης «δεν θα πεθάνει»

27 Αυγούστου, 2012

 Συγκέντρωση διαμαρτυρίας  σήμερα,

27 Αυγούστου, στις 6μμ, στη Δημοτική Αγορά,  Φωκίωνος Νέγρη 42.

Πηγή:http:www.environment.gr

Toυ Μιχάλη Μπούργου 

Η Δημοτική Αγορά Κυψέλης «άλλαξε χέρια», τις «πονηρές» μέρες του δεκαπενταύγουστου … Και από τη γειτονιά και τους κατοίκους της, τώρα ανήκει στους γραφειοκράτες και τους «κουμπάρους» του Δήμου Αθηναίων …

Όλα ξεκίνησαν την περασμένη εβδομάδα: για μία ακόμα φορά το κράτος έδειξε υπέρμετρο ζήλο και την «αγαπημένη» του ώρα, τα ξημερώματα, «κατέλαβε» το χώρο από τους κατοίκους –όσους από αυτούς τουλάχιστον δεν λείπανε διακοπές- τους κατοίκους που ουσιαστικά το σώσανε και του δώσανε ζωή! Τον κατέλαβε με την ευγενική χορηγία των ΜΑΤ φυσικά, μέσω Αυγουστιάτικης ραστώνης …

Η Δημοτική Αγορά Κυψέλης «δεν θα πεθάνει»

Ήταν ο σεισμός του 1999 και τα προβλήματα στα κτίρια που δημιούργησε, για να παύσει η λειτουργία της αγοράς. Φανταστείτε έναν ζωντανό τόπο, με έντονη κίνηση και παραδοσιακά χαρακτηριστικά, μία μικρογραφία της Βαρβακείου Αγοράς. Έναν τόπο που σε λίγους μήνες οδηγήθηκε στην ερήμωση και την εγκατάλειψη.

Συνέχιζε να ρημάζει μέχρι που το 2006. Τότε, μια επιτροπή κατοίκων, διαβλέποντας τις ορέξεις της γνωστής παρέας των παρατρεχάμενων των εξουσιών της διαπλοκής, αποφάσισαν να ανατρέψουν την προοπτική κατεδάφισης και της εμπορευματοποίησής του χώρου που μεθοδεύανε …

Μην ξεχνάμε ότι είναι ένα «φιλέτο» για το real estate, ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο επάνω στη Φωκίωνος Νέγρη, έναν από τους πιο εμπορικούς δρόμους της πρωτεύουσας.

Ακολουθώντας τις διαδικασίες που έπρεπε, πέτυχαν να κηρύξουν την Αγορά της Κυψέλης σε διατηρητέο κτίσμα: ως χαρακτηριστικό αρχιτεκτόνημα της περιόδου του Μεσοπολέμου και δείγμα του αθηναϊκού μοντερνισμού, παράλληλα και ως φορέα της ιστορίας ενός τύπου εμπορικής συναλλαγής, που στην εποχή μας έχει απαξιωθεί.

Aγορα της Κυψελης / online.gr

http://agora-kypseli.blogspot.gr/

Από τότε ξεκινάει ένα καινούριο κεφάλαιο για την κοινωνική ζωή στο χώρο, με την παρέμβαση της επιτροπής κατοίκων. Η Αγορά θα «ανοίξει» για όλους τους κατοίκους της Κυψέλης, με πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων, όπως εκθέσεις, παρουσιάσεις βιβλίων και προβολές ταινιών, καθώς και δράσεων κοινωνικού χαρακτήρα, όπως συσσίτια και μαθήματα ελληνικών σε μετανάστες.

Ήταν ένας ζωντανός και δραστήριος κοινωνικός χώρος, αυτό ακριβώς που φοβούνται αυτές οι κυβερνήσεις της «σιωπής» …

Και τον πήραν, πίσω …

Ο Δήμος βιάστηκε να προχωρήσει στις συνηθισμένες, ανούσιες και ανόητες εξαγγελίες: «πνοή ανανέωσης στο ιστορικό κτίριο της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης» υποσχέθηκε, δηλαδή εργασίες ανακαίνισης, παρεμβάσεις στο εσωτερικό και δημιουργία βιοκλιματικής ταράτσας.

Δουλειές με φούντες δηλαδή! Και με μίζες, φυσικά.

(περισσότερα…)

Βιομηχανική Μεταλλευτική: Χωρίς αφεντικά!

4 Αυγούστου, 2012

Από την εκδήλωση που οργάνωσε η εργατική εφημερίδα ΔΡΑΣΗ, την 1/8/2012, στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Νοσότρος, για τον αγώνα των εργαζομένων στη Βιομηχανική Μεταλλευτική. Μίλησε ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στη Βιομηχανική Μεταλλευτική για το εγχείρημα του εργατικού συνεταιρισμού και της αυτοδιαχείρισης.

Συγκροτήθηκε στην Αθήνα Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής

Η Πρωτοβουλία που είναι ανοιχτή και λειτουργεί συνελευσιακά, θα πραγματοποιήσει ανοιχτή συνέλευση την Πέμπτη 23 Αυγούστου (8:00 μ.μ., στο Πολυτεχνείο). Καλεί κάθε αγωνιστή και συλλογικότητα που ενδιαφέρεται να στηρίξει τον αγώνα αυτό να πάρει μέρος, για τη συνδιαμόρφωση των δράσεων αλληλεγγύης και συμμετοχής στο εγχείρημα αυτοδιαχείρισης των εργατών.

http://efimeridadrasi.blogspot.gr/

Αν απεργούσαν και οι χαλυβουργοί στο Βόλο;

27 Ιουλίου, 2012

Πως θα αντιδρούσε ο Μάνεσης αν έβλεπε κλειστές τις πύλες και των δυο εργοστασίων του;

Θα ήταν η στάση του τόσο προκλητικά ανένδοτη;

Θα κρατούσε κλειστά τα αυτιά του στις εκκλήσεις των εργατών για να βρεθεί λύση;

Θα απειλούσε εκ του ασφαλούς τους εργάτες με «λουκέτα»;

Θα μπορούσε να βασίζεται στη βοήθεια των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους αν δεν άνοιγε η κερκόπορτα (απεργοσπάστες) στο απεργιακό τείχος;

Θα μπορούσε με απλά, λόγια της πιάτσας, να το παίζει σήμερα τζάμπα μάγκας;

Ποιο θα ήταν σήμερα το αποτέλεσμα του τιτάνιου αγώνα των χαλυβουργών αν εργάτες σε Ασπρόπυργο και Βόλο γίνονταν μια γροθιά ενάντια στον εκμεταλλευτή του ιδρώτα τους;

Ποια θα ήταν άραγε η κατάσταση σήμερα, αν όλοι οι άνθρωποι του μεροκάματου, οι εργάτες, οι άνεργοι, οι φτωχοί, οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι αυτού του μικρού κομματιού γης, καταλάβαιναν πόσο βάρος μπορούν να σηκώσουν τα μπράτσα τους;

Ο ταξικός αγώνας φέρνει νίκες .

Πηγή:http://e-oikodomos.blogspot.gr

 Ένα κλίμα απαισιοδοξίας και ήττας για τους εργαζόμενους και τις διεκδικήσεις τους, καλλιεργούν τα ΜΜΕ μέσα από τα ψέματα και τις χυδαίες συκοφαντίες που εξαπολύουν για να χτυπήσουν τον ηρωικό αγώνα των χαλυβουργών του Ασπροπύργου. Από τα δελτία «ειδήσεων», τις «ενημερωτικές» και άλλες εκπομπές στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο, από τις πένες «έγκριτων» δημοσιογράφων σε εφημερίδες και διαδίκτυο, οι πλουτοκράτες στέλνουν σαφές μήνυμα στον εργάτη:
 να «κάτσεις στ’ αυγά σου γιατί  οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν σηκώνουν διεκδικήσεις». Τον  φορτώνουν με ενοχές επειδή ακόμα έχει ένα μεροκάματο -«έστω» πενιχρό- ενώ η ανεργία θερίζει. Τον απειλούν πως θα τον πετάξουν στο δρόμο και θα πεινάσει η οικογένειά του, αν αρχίσει να κάνει «πονηρές» σκέψεις για δικαιώματα και «δήθεν» κατακτήσεις…

 Σ’ αυτήν την προσπάθεια έχουν στο πλευρό τους, πιστές ορντινάντζες, εργαζόμενους με εύκαμπτους σπονδύλους ή απεργοσπάστες, που όχι μόνο δεν συμμετέχουν στους αγώνες των συναδέλφων τους (που στο κάτω κάτω αφορούν και τους ίδιους), αλλά τους αποστρέφονται με μένος, σαν να μην είναι πια συνάδελφοι, σαν να έπαψαν να είναι ταξικά αδέλφια τους. Όμως θα σπεύσουν να ωφεληθούν, απ’ τους πρώτους, αν ο αγώνας των συναδέλφων τους φέρει νικηφόρα αποτελέσματα…

 Και όμως, οι διεκδικήσεις των εργατών σήμερα, μέσα σε όλο αυτό το καλλιεργημένο κλίμα της απογοήτευσης και της μιζέριας, του φόβου και της χαμένης αξιοπρέπειας του εργάτη, μπορεί να γίνουν νικηφόρες! Όχι, δεν πρόκειται για σύνθημα που προσπαθεί να ανυψώσει το πεσμένο ηθικό αυτών που έχασαν την πίστη τους στη δύναμη και την αποτελεσματικότητα του αγώνα.  Αποδεικνύεται από τα αποτελέσματα μιας σειράς απεργιακών κινητοποιήσεων σε εργοστάσια και επιχειρήσεις που οι εργαζόμενοι κράτησαν τα κεκτημένα τους ή κατάφεραν να τα επαναφέρουν μετά την αφαίρεσή τους από την εργοδοσία.

 Το πιο πρόσφατο παράδειγμα, οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο ανακύκλωσης της Βιομηχανικής Περιοχής Ηρακλείου. Όταν η εργοδοσία τους ανακοίνωσε πως προτίθεται να τους κόψει κατά 22% τα μεροκάματα, αυτοί αντέδρασαν, πίστεψαν στη δύναμή τους, ξεκίνησαν απεργία και, μετά από 118 μέρες στο πεζοδρόμιο, τα κατάφεραν να μην ισχύσει ποτέ η μείωση! Επέστρεψαν στη βάρδιά τους νικητές. Προϋποθέσεις της νίκης υπήρξαν η καθολική συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία, η πίστη στην αποτελεσματικότητα του αγώνα τους και η ταξική αλληλεγγύη που εκφράστηκε με πολλούς τρόπους από τους άλλους εργαζόμενους και την τοπική κοινωνία.

  (περισσότερα…)

Οι χαλυβουργοί μας δείχνουν το δρόμο.

20 Ιουλίου, 2012

 Πηγή:Εργατικός Αγώνας

Οι δυο τρόικες, εσωτερικού και εξωτερικού, είναι απόλυτα συνειδητοποιημένες για το τι πρέπει να κάνουν μπροστά στις αντιστάσεις του ελληνικού λαού και της εργατικής τάξης. Η βία, η καταστολή και η προώθηση των πιο αντιδραστικών ιδεολογημάτων, είναι η συνταγή που με συνέπεια εκτελούνε. Αυτός είναι ο δρόμος της κυβέρνησης, των τριών κομμάτων που την στηρίζουν, της ΕΕ και των δανειστών.

Τα γεγονότα της 20ης Ιουλίου δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης: στείλανε τέσσερις διμοιρίες ΜΑΤ για την αντιμετώπιση του εχθρού λαού, χτύπησαν με ωμό τρόπο τους απεργούς χαλυβουργούς, κατασκεύασαν και ενεργοποίησαν απεργοσπαστικό μηχανισμό. Αυτή η κυβέρνηση, όπως και όλες οι προηγούμενες, είναι κυβέρνηση του κεφαλαίου, εγχώριου και ξένου.

Αντιμετώπισε τους απεργούς της χαλυβουργίας όπως προστάζουν τα αφεντικά της, εν προκειμένω ο Μάνεσης. Ο 9μηνος αγώνας των χαλυβουργών, ένας αγώνας που ανήκει σε όλη την εργατική τάξη της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, πρέπει κατά το μαύρο μέτωπο να σπάσει. Δεν πρέπει να είναι νικηφόρος. Οι εργάτες πρέπει να γυρίσουν με σκυμμένο το κεφάλι, ηττημένοι, όχι μόνο γιατί στη σύγκρουσή τους με το Μάνεση νικητής θα είναι ο δεύτερος, αλλά και γιατί πρέπει να δοθεί ένα παράδειγμα για όλους τους εργαζόμενους. Ένα παράδειγμα υποταγής. Ένα μήνυμα ηττοπάθειας και φόβου. Από αυτή την άποψη ο αγώνας των χαλυβουργών είναι μείζονος σημασίας γιατί πρόκειται για μια σύγκρουση που φεύγει από τα στενά όρια ενός εργοστασίου. Στο πρόσωπο των χαλυβουργών βλέπουμε όλη την εργατική τάξη της χώρας μας και δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς.

Η απεργία των χαλυβουργών μας δίνει ορισμένα βασικά συμπεράσματα:

[1] Ακόμη και στις σημερινές πολύ δύσκολες, για την εργατική τάξη, συνθήκες, ακόμη και σήμερα που το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα δε βρίσκεται στην καλύτερη φάση του, γίνονται αγώνες με διάρκεια και ταξικό προσανατολισμό. Αγώνες στους οποίους είναι σαφές ποιος βρίσκεται στην απέναντι όχθη, πώς η εργατική τάξη πρέπει να παλέψει και για ποιο λόγο. Μάλιστα, αξίζει να σημειώσουμε ότι κάποιοι από αυτούς τους αγώνες ήταν νικηφόροι, παρόλο που όλοι οι μηχανισμοί του συστήματος σπέρνουν την ηττοπάθεια, το φόβο και παραδίδουν μαθήματα υποταγής. Ναι! Σήμερα που τα συνδικάτα είναι απομαζικοποιημένα, που οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί, που οι αγώνες που διεξήχθησαν τα τελευταία χρόνια ήταν αναντίστοιχοι με τις απαιτήσεις των καιρών, υπάρχουν νικηφόροι εργατικοί αγώνες. Πριν από λίγο καιρό νικηφόρος ήταν ο αγώνας των εργατών της Coca-Cola 3E, μετά από 42 ημέρες απεργίας. Οι απεργοί υποχρέωσαν την εργοδοσία να μην εισάγει προϊόντα από τη Βουλγαρία, να μη γίνουν απολύσεις και να μη γίνουν μειώσεις μισθών. Μέσα σε αυτή τη βδομάδα κέρδισαν και οι εργαζόμενοι της Phone Marketing έπειτα από 114 ημέρες απεργίας. Η προσπάθεια της επιχείρησης ήταν να υποχρεώσει τους εργαζόμενους σε εκ περιτροπής εργασία με απολαβές 140 ευρώ μηνιαίως! Μετά τη νίκη τους οι εργαζόμενοι υποχρέωσαν τη διοίκηση της επιχείρησης σε αναδίπλωση και σε μισθούς που προβλέπονταν από την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση που ίσχυε πριν από την εφαρμογή των τελευταίων αντεργατικών νόμων.

[2] Τα δυο τελευταία χρόνια αναπτύχθηκαν μαζικοί αγώνες κάποιοι από τους οποίους με πρωτότυπες μορφές. Σε αυτούς συμμετείχε μια πανσπερμία κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου κατέβηκαν στο δρόμο για πρώτη φορά. Ωστόσο, οι αγώνες αυτοί δεν είχαν συνέχεια, κάποιοι είχαν θολό προσανατολισμό ή έδειχναν να μην ξέρουν προς τα πού πάνε. Αυτό είναι ένα κλασικό σύμπτωμα των αγώνων που ξεσπάνε αυθόρμητα. Το πρόβλημα επιτείνεται όταν δεν υπάρχει μια πολιτική δύναμη που καταλαβαίνει πως πρέπει να «πατήσει» πάνω στο αυθόρμητο και να το μετασχηματίσει σε συνειδητό. Όπως και να έχει το εργατικό κίνημα, παρά τις αδυναμίες του, είναι αυτό που πρέπει να σφραγίσει το λαϊκό κίνημα και αυτό γιατί η εργατική τάξη είναι η πρωτοπόρα τάξη στους κοινωνικούς αγώνες. Αυτή η πρωτοπορία-ή μάλλον μέρος αυτής- φάνηκε από τις πάνω από είκοσι πανελλαδικές απεργίες που πραγματοποιήθηκαν μετά από τα πρώτα αντεργατικά μέτρα και τα μνημόνια, φάνηκε από τις νίκες των εργατών που προαναφέραμε, φάνηκε από την αξιοθαύμαστη αντοχή των απεργών της ελληνικής χαλυβουργίας. Όσο κι αν ο Φουκουγιάμα κι άλλοι αστοί τσαρλατάνοι δημοσιολόγοι, διακήρυξαν το τέλος της ιστορίας και των ταξικών αγώνων, όσο κι αν οι «δεξαμενές σκέψης» του ιμπεριαλισμού προσπάθησαν να μας πείσουν για το ότι η εργατική τάξη εξαφανίζεται, η πραγματικότητα πεισματάρα όπως είναι, τους απάντησε, τους απαντά και θα τους απαντά: η εργατική τάξη ούτε εξαφανίζεται, ούτε είναι διατεθειμένη «να την σφάζουν για να αγιάσει». Είναι εδώ, μάχεται για τα δίκια της, την αξιοπρέπειά της, τη ζωή της.

(περισσότερα…)

Μάχη στη Χαλυβουργία: Όλοι και όλες στις 5.30 μ.μ. στον κόμβο του Ασπροπύργου.

20 Ιουλίου, 2012

Μάχη στην πύλη της Χαλυβουργίας δίνεται αυτή τη στιγμή, με τεταμένο το κλίμα από την εισβολή των ΜΑΤ νωρίς το πρωί, το ξύλο και τις συλλήψεις που ακολούθησαν. Η πρόσβαση στην πύλη της Χαλυβουργίας είναι αδύνατη, καθώς τα αυτοκίνητα που κατευθύνονται προς Κόρινθο από την εθνική οδό στο ύψος του Ασπροπύργου έχουν σχηματίσει ουρές χιλιομέτρων. Το ηρωικό εργοστάσιο σύμβολο άνοιξε μετά από επέμβαση των ΜΑΤ στις 5.30 τα ξημερώματα, ενώ, σύμφωνα με το αρχηγείο της ΕΛΑΣ, υπήρξαν έξι προσαγωγές. «Από νωρίς το πρωί δυνάμεις καταστολής με εντολή της τρικομματικής κυβέρνησης έπιασαν δουλειά στη χαλυβουργία προκειμένου να καταστείλουν τον ηρωικό αγώνα των χαλυβουργών, συλλαμβάνοντας την περιφρούρηση των απεργών», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το ΠΑΜΕ.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης διοργανώνεται από το συνδικάτο των χαλυβουργών στις 5.30 μ.μ. στον κόμβο του Ασπροπύργου.

Η γραμματέας του Μάνεση μιλά εξ ονόματος όλων των εργαζομένων στα ΜΜΕ!

Σε διατεταγμένη πάντως υπηρεσία από νωρίς το πρωί και τα μέσα ενημέρωσης, εμφανίζουν τη …γραμματέα του αφεντικού ως εκπρόσωπο των εργαζομένων! Το παραμύθι των ΜΜΕ λέει ότι οι εργάτες της Χαλυβουργίας έχουν χωριστεί σε δύο ομάδες: Οι μεν που ταυτίζονται αυθαίρετα με το ΠΑΜΕ και θέλουν απεργία μέχρι τέλους και οι δε που θέλουν να δουλέψουν και τους στερείται το δικαίωμα αυτό. Στην πραγματικότητα, η ομάδα που αντιτίθεται στην απεργία είναι το διευθυντικό προσωπικό και ο εργοδοτικός μηχανισμός υπαλλήλων, που αποτελούν μια αισχρή μειοψηφία, η οποία όσες φορές έχει θέσει την άποψή της στις δημοκρατικές διαδικασίες του Συνδικάτου, έχει χάσει. Σημειωτέον, ότι μετά από μια δικαστική προσφυγή, οι ψηφοφορίες για τη συνέχιση της απεργίας γίνονται τηρώντας τους πιο αυστηρούς τύπους, με κάλπη και παραβάν! Αυτό δεν εμπόδισε σήμερα πολλούς σταθμούς να μεταδώσουν τις δηλώσεις της γραμματέως του Μάνεση ως “προέδρου των εργαζομένων”, τους οποίους δήθεν δεν αφήνει να δουλέψουν το ΠΑΜΕ! Για να πάρουν μάλιστα σοβαροφανή υπόσταση τα λεγόμενά της, δηλώνει πρόεδρος Επιτροπής Εργαζομένων…

Ο Άδωνις στο πλευρό των απεργοσπαστών, προβοκάτσια από τον Σκάι για …βανδαλισμούς

Χτες άλλωστε, η “φωνή του Μνημονίου” στα ελληνικά ΜΜΕ, ο Σκάι, μετέδωσε ότι οι απεργοί χαλυβουργοί ευθύνονται για βανδαλισμούς σε ένα μαγαζί στον Ασπρόπυργο που ανήκει σε συγγενικό πρόσωπο εργαζομένου. Το σκηνικό προβοκάτσιας και εισβολής προετοιμαζόταν όλες αυτές τις ημέρες, καθώς χτες εμφανίστηκε και πάλι ο ακροδεξιός βουλευτής της ΝΔ Άδωνις Γεωργιάδης σε διπλανό του εργοστασίου βενζινάδικο όπου συγκεντρώνονται οι διευθυντές και οι επίδοξοι απεργοσπάστες για να φανεί με κάθε τρόπο, ποια μεριά στηρίζει η κυβέρνηση.

Παρά τις δυσκολίες στη μετάβαση, τόσο οι απεργοί χαλυβουργοί όσο και το Συνδικάτο Μετάλλου, καλούν όλους τους εργαζόμενους της περιοχής να στηρίξουν έμπρακτα με την παρουσία τους στην πύλη τον αγώνα αυτό που σήμερα συμπληρώνει 264 μέρες απεργίας. Για να επιστρέψουν στη δουλειά τους, οι απεργοί απαιτούν να ανακληθούν οι 120 απολύσεις που όλο αυτό το διάστημα ανακοίνωσε η εργοδοσία.

(περισσότερα…)

Κατηγορηματικό «όχι» στην πώληση των εργοστασίων ζάχαρης

6 Ιουλίου, 2012

Συνάντηση με εκπροσώπους της Ομοσπονδίας των εργαζομένων στην ΕΒΖ είχε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Πηγή: Ριζοσπάστης

Τη ριζική αντίθεση του ΚΚΕ στην ιδιωτικοποίηση της «Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης» (ΕΒΖ) εξέφρασε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, στη διάρκεια συνάντησης που είχε με εκπροσώπους της Ομοσπονδίας εργαζομένων στα εργοστάσια της ΕΒΖ. Η συνάντηση έγινε στην έδρα της ΚΕ του Κόμματος στον Περισσό.

Η Αλέκα Παπαρήγα αναφέρθηκε στις παρεμβάσεις που το επόμενο διάστημα σχεδιάζει το Κόμμα, με στόχο να εμποδιστεί η εκποίηση της ΕΒΖ. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση κάλεσε τους εργαζόμενους να πάρουν πρωτοβουλίες, σε συνεργασία με άλλα σωματεία και Ομοσπονδίες, με αγροτικούς συλλόγους και άλλες μαζικές οργανώσεις σε όλη τη χώρα, ενάντια στην πολιτική ιδιωτικοποίησης των εργοστασίων ζάχαρης.

Αμέσως μετά τη συνάντηση, η Αλέκα Παπαρήγα έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Για εμάς συνιστά πολιτικό και οικονομικό έγκλημα οποιαδήποτε σκέψη πώλησης των εργοστασίων της ζάχαρης, αυτών που απέμειναν, όπως ξέρουμε. Η πώληση αυτή δεν έχει καμία σχέση ούτε με την κρίση ούτε τίποτα. Πάνω απ’ όλα γίνεται για να εξασφαλιστεί η υλοποίηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής στην Ελλάδα. Και μάλιστα πουλάνε όχι μόνο το εργοστάσιο, θα πουλήσουν και το δικαίωμα στην ποσόστωση, παραδείγματος χάριν στους Πολωνούς. Ακόμα, αυτοί που θα πάρουν το εργοστάσιο, αν είναι π.χ. πολωνικοί όμιλοι, θα αγοράσουν ουσιαστικά και τις επιδοτήσεις που έπαιρναν οι αγρότες.

Εμείς είμαστε αντίθετοι, δηλαδή ακόμα και 200 εκατομμύρια να παίρναμε για τα εργοστάσια αυτά θα είμαστε αντίθετοι. Αντίθετα, πιστεύουμε ότι στην Ελλάδα μπορεί η παραγωγή των τεύτλων και περισσότερα εργοστάσια ζάχαρης να εξασφαλίσουν πλήρη αυτάρκεια της χώρας μας σε ζάχαρη και να μη γίνονται εισαγωγές – αυτή είναι η θέση μας – προϊόντων τα οποία μπορούν και παράγονται στην Ελλάδα.

Πρόκειται για το κλείσιμο εργοστασίων που οι συνέπειες δε θα είναι μόνο στους εργαζόμενους, μόνιμους και εποχιακούς. Οι συνέπειες αφορούν και την αγροτιά και όλες τις άλλες επιχειρήσεις και κυρίως τους εργαζόμενους που συνδέονται με τη συγκέντρωση και την αποθήκευση, με την κατασκευή των μέσων τυποποίησης και συσκευασίας, δηλαδή θα αγκαλιάσει ευρύτερα και επιπλέον θα αυξηθεί το πρόβλημα των εισαγωγών στην Ελλάδα, άρα και το πρόβλημα και της τιμής της ζάχαρης. Γιατί η τιμή της ζάχαρης, όταν εκτοπιστεί η ελληνική ζάχαρη, θα αυξηθεί, αφού θα έχουμε να κάνουμε πια με καινούρια μονοπώλια.

Είμαστε ριζικά αντίθετοι. Θα φέρουμε στη Βουλή και τροποποίηση του σχετικού εδαφίου του μνημονίου που αναφέρεται στην πώληση της «Βιομηχανίας Ζάχαρης»».

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας των εργαζομένων Χρ. Βαρκάκης δήλωσε ότι η ΕΒΖ είναι πολύ ψηλά στην κυβερνητική λίστα για τις αποκρατικοποιήσεις και ότι η εκποίησή της συνιστά «ανίερο έγκλημα».

  http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=6933934&publDate=6/7/2012

Ένα τραγούδι

25 Ιουνίου, 2012

 

Η Ελευθεροτυπία των εργαζομένων και των εργοδοτών-Δημήτρης Ψαρράς

24 Ιουνίου, 2012

Εφημ.ΑΥΓΗ 24/06/2012

Του Δημήτρη Ψαρρά*

 Το προηγούμενο Σάββατο εμφανίστηκε στα περίπτερα η Ελευθεροτυπία. Είχαν περάσει σχεδόν έξι μήνες από τις 22 Δεκεμβρίου που κυκλοφόρησε το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας και δέκα μήνες από τη στιγμή που η Χ.Κ. Τεγόπουλος έπαυσε να πληρώνει τους εργαζόμενούς της, ενώ συνέχιζε να εκπληρώνει μέρος των υποχρεώσεών της προς εμπορικούς πιστωτές και προς τις τράπεζες.

Το φύλλο του προηγουμένου Σαββάτου είχε τον υπότιτλο «Απεργιακή έκδοση των εργαζομένων», ενώ σε ιστολόγια και ειδησεογραφικούς ιστότοπους εμφανίστηκε ως «τρίτο» απεργιακό φύλλο των εργαζομένων της Ελευθεροτυπίας. Οι προσεκτικοί αναγνώστες διαπίστωσαν μια σοβαρή διαφορά. Τα δυο απεργιακά φύλλα που κυκλοφόρησαν στις 15 και 25.2.2012 έφεραν τον τίτλο Οι Εργαζόμενοι και όχι Ελευθεροτυπία, ενώ και τα κείμενα των συντακτών ήταν ανυπόγραφα.

Η εφημερίδα με τον τίτλο «Ελευθεροτυπία» που κυκλοφόρησε στις 16 Ιουνίου με την άδεια της Χ.Κ. Τεγόπουλος

Μια διαφορά που δεν θα μπορούσαν να την εντοπίσουν οι αναγνώστες, αλλά είναι εξίσου αποκαλυπτική, αφορά το γεγονός ότι η επιχείρηση, που είχε κλείσει τα γραφεία της και είχε αποσυνδέσει τα μηχανήματά της προκειμένου να μην εκδοθούν τα δύο απεργιακά φύλλα, τώρα έχει ανοίξει διάπλατα τις πόρτες της στην ομάδα των εργαζομένων που διαχειρίζονται το νέο εγχείρημα υπό το όνομα Ελευθεροτυπία και έχει επανασυνδέσει τα μηχανήματά της για να τους διευκολύνει.

Μια τελευταία διαφορά είναι ότι ενώ τα απεργιακά φύλλα απέφυγαν την περιοδικότητα στην έκδοσή τους, τα φύλλα που διεκδικούν σήμερα τον τίτλο του «απεργιακού» έχουν εξαρχής ανακοινώσει την εβδομαδιαία κυκλοφορία τους.

Αλλά αυτά τα ειδοποιά στοιχεία των απεργιακών φύλλων εδράζονται στη γνωμάτευση του νομικού συμβούλου της ΕΣΗΕΑ κ. Λάζαρου Μπελίτση, τον οποίο είχαν συμβουλευτεί οι εργαζόμενοι προκειμένου να μην διακινδυνέψουν τα χρήματα από δεδουλευμένα και αποζημιώσεις που τους οφείλει η επιχείρηση. Η γνωμάτευση αυτή που δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο του εκπροσώπου των εργαζομένων υποδεικνύει σαφώς ότι για να προστατέψουν τα δικαιώματά τους οι εργαζόμενοι πρέπει να μην κάνουν χρήση του τίτλου Ελευθεροτυπία, να μην υπογράψουν τα κείμενά τους και να μην εκδίδουν το απεργιακό φύλλο σε τακτικά διαστήματα1.

(περισσότερα…)

Για τα “τύποις απεργιακά” φύλλα της Ελευθεροτυπίας

24 Ιουνίου, 2012

 

Πώς να έχετε και την απεργία ολόκληρη και το αφεντικό χορτάτο

της Αφροδίτης Πολίτη*

 Γίνεται ένα απεργιακό φύλλο να εξυπηρετεί συμφέροντα της εργοδοσίας; Μιας εργοδοσίας που δεν πληρώνει ούτε αποζημιώνει 800 και πλέον εργαζόμενους  και απολυμένους επί σχεδόν ένα χρόνο; Γίνεται οι υπέρμαχοι ενός ουλτρα-μνημονιακού μπίζνες-πλαν που προβλέπει πετσόκομμα θέσεων και μισθών κατά 50% να βαφτίζονται όψιμα απεργοί-αγωνιστές, υπογράφοντας αντιμνημονιακούς θούριους στο πλευρό της συγκεκριμένης «εναλλακτικής» κατά τα άλλα εργοδοσίας; Γίνεται να κυκλοφορεί απεργιακή εφημερίδα με την ευγενή αρωγή, συναίνεση και ενθάρρυνση του αφεντικού, που έξαφνα ανοίγει διάπλατα πόρτες, κομπιούτερ και λοιπές υποδομές, που ως τώρα κρατούσε ερμητικά κλειδαμπαρωμένες;

Γίνεται, σε αυτή την πρωτοφανή επίδειξη οργουελιανής αντιστροφής των εννοιών «απεργία» και «εργατικός αγώνας» να συμπαρίστανται άνθρωποι «της τέχνης και του πνεύματος», προσωπικότητες της αριστεράς και της προόδου,  διαφόρων ηλικιών και αποχρώσεων ριζοσπαστικότητας, με πιο τρανταχτή τη συγχαρητήρια επιστολή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα; 

 Φυσικά γίνεται. Για όσους δεν γνωρίζουν για τι ακριβώς μιλάμε, δεν οφείλουν άλλωστε,  πρόκειται για τα δύο τελευταία «απεργιακά» φύλλα της Ελευθεροτυπίας που κυκλοφόρησαν 16/6 και 23/6.  Οι εργαζόμενοι της Χ.Κ. Τεγόπουλος απεργούν από το Δεκέμβριο, διεκδικώντας δεδουλευμένα και αποζημιώσεις που ξεπερνάνε τα 7,5 εκατομμύρια ευρώ (βλ. απόφαση 704/2012 του Πρωτοδικείου Αθηνών, δημοσιοποιήθηκε στις 25/5/2012). Ο αριθμός των 800 περίπου εργαζομένων έχει μειωθεί σημαντικά. Πάνω από 100 αποχώρησαν,  και περισσότεροι συνεχίζουν να αποχωρούν κατά δεκάδες, χωρίς αποζημίωση ούτε εξόφληση δεδουλευμένων, μην αντέχοντας την ομηρία της «απληρωσιάς» που σε λίγο κλείνει χρόνο. 

Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουν ακόμα και οι καλοπροαίρετοι αναγνώστες είναι ότι πολλοί εξ όσων υπογράφουν τα «τύποις απεργιακά»  και ελπίζουν ότι θα παραμείνουν στην εταιρεία με όποια μορφή ξανανοίξει, προσυπέγραψαν την αίτησή της για υπαγωγή στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, που απορρίφθηκε από το δικαστήριο σε μια πρωτοφανή φιλεργατική απόφαση.

(περισσότερα…)

Ψηφιακός πολιτισμός και βιωσιμότητα – Michel Bauwens*

23 Ιουνίου, 2012

Πηγή:  εφημερίδα Δράση

Η εντολή της διάσκεψης Ρίο+20 αναγνωρίζει τρεις πυλώνες της βιώσιμης ανάπτυξης – οικονομικό, κοινωνικό και περιβαλλοντικό. Ωστόσο, η διαδικασία δεν αμφισβητεί τη θεμελιώδη τοξικότητα του σημερινού λειτουργικού συστήματος, και αγνοεί το γεγονός ότι ένα τέτοιο “ελαττωματικό” DNA έχει ισχυρές πολιτισμικές ρίζες.

Τι εννοούμε; Τα ακόλουθα δεν βασίζονται στα δηλωμένα ιδανικά του Ρίο+20 αλλά στην πραγματική πρακτική του υπαρκτού οικονομικού συστήματος.

Το σημερινό παγκόσμιο σύστημα βασίζεται σε τρεις λανθασμένες παραδοχές:

1. Η πρώτη παραδοχή είναι ότι η φύση είναι μία ανεξάντλητη πηγή ενέργειας που μπορεί να αξιοποιηθεί χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η αναγεννητική ικανότητά της.

Τα αποτελέσματα αυτού του πολιτισμού εκμετάλλευσης της φύσης είναι καταστροφικά. Το 2009, ο Johan Rockström και μια ομάδα κορυφαίων επιστημόνων πρότειναν εννέα θεμελιώδεις διαδικασίες που επηρεάζουν τη συνολική υγεία του πλανήτη (όπως η χρήση του γλυκού νερού, η ρύθμιση του κλίματος, και ο κύκλος του αζώτου), και αφού υπολόγισαν την ασφαλή ζώνη λειτουργίας για καθεμία από αυτές, συμπέραναν ότι η ανθρωπότητα έχει υπερβεί τα όριά της σε τουλάχιστον τρεις από αυτές. Η υπερβολική πίεση σε αυτές τις κρίσιμες διαδικασίες θα μπορούσε να οδηγήσει σε σημεία απότομων και μη αναστρέψιμων περιβαλλοντικών αλλαγών, επιπλέον των καλά μελετημένων επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής. Το 2010, η έκθεση Living Planet διαπίστωνε ότι ήδη χρησιμοποιούμε 1,5 πλανήτη και προβλέπεται να χρησιμοποιούμε 2 πλανήτες σαν τη Γη μέχρι το 2030, σε συνθήκες “business as usual”. Συνδυάζοντας αυτά τα στοιχεία, και υπολογίζοντας την αλληλεπίδρασή τους (για παράδειγμα: λιγότερο πετρέλαιο σημαίνει λιγότερα λιπάσματα, που σημαίνει λιγότερη γεωργική παραγωγή), ο Graham Turner και μια ομάδα επιστημόνων του MIT παρήγαγαν σειρά από υπολογιστικά μοντέλα που οδηγούν σε ανησυχητικά συμπεράσματα και σε σαφές χρονοδιάγραμμα: Το business-as-usual σενάριο εκτιμά ότι εάν τα ανθρώπινα όντα συνέχιζαν να καταναλώνουν περισσότερο από ό,τι η φύση είναι σε θέση να παρέχει, μια παγκόσμια οικονομική κατάρρευση και μια απότομη μείωση του πληθυσμού θα μπορούσε να συμβεί μέχρι το 2030.

 2. Τεχνητή σπάνις

Η δεύτερη αρχή του σημερινού λειτουργικού συστήματος είναι ότι το μοίρασμα της καινοτομίας είναι βασικά παράνομη δραστηριότητα. Οι επιστημονικές και τεχνολογικές εξελίξεις έχουν ιδιωτικοποιηθεί μέσω διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και πνευματικών δικαιωμάτων, τα οποία συχνά μονοπωλούνται από μεγάλες εταιρείες που μπορούν να έχουν προστατευόμενο από το νόμο συμφέρον στην επιβράδυνση της τεχνολογικής καινοτομίας που τους απειλεί. Νέοι και ηλικιωμένοι άνθρωποι είναι υπό διωγμό από τα δικαστήρια και την αστυνομία για το μοίρασμα πολιτιστικών εκφράσεων, ακόμη και αν εκείνοι που τις μοιράζονται αποτελούν επίσης τους καλύτερους “πελάτες” της πολιτιστικής βιομηχανίας.

(περισσότερα…)

CADTM: Επιστολή του Ερίκ Τουσέν προς το ΣΥΡΙΖΑ

22 Ιουνίου, 2012

Πηγή: elegr.gr

«Ο ΣΥΡΙΖΑ που βρίσκεται στην αντιπολίτευση παρόλο που βγήκε από τις εκλογές με εντυπωσιακή λαϊκή υποστήριξη, θα έπρεπε να  διεξάγει στους επόμενους μήνες ενεργή εκστρατεία αντιπολίτευσης και προτάσεων ευνοώντας  τις λαϊκές κινητοποιήσεις και χρησιμοποιώντας το κοινοβούλιο σαν μέσο πολιτικής πάλης. Είναι επίσης σημαντικό να συνεχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ να απευθύνεται στη διεθνή κοινή γνώμη και να ενισχύει τους δεσμούς με τα πολιτικά και κοινωνικά κινήματα που είναι έτοιμα εκτός Ελλάδας να δράσουν ενεργά στο πλευρό του ελληνικού λαού.  Μεταξύ των προτεραιοτήτων του ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από την άρνηση να συνεχιστεί η εφαρμογή των αντικοινωνικών μέτρων λιτότητας  και των συμφωνιών με την Τρόικα, θα έπρεπε να είναι να πάρει την πρωτοβουλία να ξεκινήσει ένα λογιστικό έλεγχο του χρέους προκειμένου να ταυτοποιήσει το άνομο τμήμα ώστε να αρνηθεί να το πληρώσει στη περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ θα σχηματίσει (διευθύνει) μια κυβέρνηση μετά από μια νέα πολιτική κρίση.  Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει λοιπόν να αναλάβει την ευθύνη να ξεκινήσει ένα λογιστικό έλεγχο με την υποστήριξη των κοινωνικών κινημάτων στην Ελλάδα και επιδιώκοντας ενεργές συνεργασίες και υποστηρίξεις έξω από την Ελλάδα. Πρέπει να οριστεί το πεδίο του λογιστικού ελέγχου  δίνοντας προτεραιότητα στην απόδειξη ότι είναι άνομο το χρέος προς την Τρόικα, που σταδιακά θα αντιπροσωπεύει ένα όλο και μεγαλύτερο τμήμα του.  Σε ένα ή δυο χρόνια, το χρέος προς την Τρόικα θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει τα ¾ του συνόλου του ελληνικού δημόσιου χρέους.  Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει όλα αυτά, τότε η CADTM (Επιτροπή για την Ακύρωση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου) θα υποστηρίξει στο μέγιστο δυνατό αυτό το εγχείρημα».

Ερίκ Τουσέν

Το μήνυμα στη γαλλική γλώσσα

«Syriza qui est dans l’opposition tout en étant sorti des élections avec un impressionnant soutien populaire devrait mener une campagne active d’opposition et de propositions dans les mois qui viennent en favorisant les mobilisations populaires et en utilisant le parlement comme un moyen de lutte politique. De même il est important que Syriza continue à s’adresser à l’opinion publique internationale et renforce les liens avec les mouvements politiques et sociaux qui en dehors de la Grèce sont prêts à s’engager activement aux côtés du peuple grec. Parmi les priorités de Syriza, outre le refus de la poursuite de l’application des mesures antisociales d’austérité et des accords avec la Troïka, devrait prendre l’initiative de lancer un audit de la dette pour déterminer la partie illégitime afin de refuser de la payer si Syriza formait (dirigeait) un gouvernement suite à une nouvelle crise politique. Syriza doit donc prendre la responsabilité de lancer un audit avec l’appui des mouvements sociaux en Grèce et en cherchant des collaborations et des appuis actifs en dehors de la Grèce. Il faut déterminer le champ de l’audit en donnant la priorité à démontrer l’illégitimité de la dette à l’égard de la Troïka qui progressivement va représenter une partie de plus en plus importante. Dans un an ou deux, la dette à l’égard de la Troïka pourrait représenter 3/4 du total de la dette publique grecque. Si Syriza fait cela, le CADTM soutiendra au maximum cette démarche.»

Eric Toussaint

(περισσότερα…)

Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης-Καλοκαιρινά μαθήματα αλληλεγγύης για μαθητές Γ’Λυκείου

20 Ιουνίου, 2012

 

25 Ιουνίου θα γίνει η έναρξη θερινών τμημάτων για μαθητές Γ’ Λυκείου στην Εργατική Λέσχη.
Τα μαθήματα θα περιλαμβάνουν τμήματα θεωρητικής, θετικής, τεχνολογικής κατεύθυνσης και μαθητών ΕΠΑΛ
Δηλώστε συμμετοχή στο τηλ. 6942420730

 

(περισσότερα…)

Ολίγη από Ελευθεροτυπία – Άντα Ψαρρά

15 Ιουνίου, 2012

»Δυστυχώς, λοιπόν, αυτό το φύλλο που κυκλοφορεί ως «Ελευθεροτυπία» δεν είναι ούτε «απεργιακό» ούτε εκπροσωπεί τη συνέχεια της εφημερίδας. Είναι ένα «υβρίδιο», αποτέλεσμα ευθείας συναλλαγής της ιδιοκτησίας της επιχείρησης, μερίδας διευθυντικών στελεχών και κάποιων εργαζομένων.»

Πηγή:tvxs.gr

«H Eλευθεροτυπία είναι εδώ», αναγγέλλει σε ανακοίνωση της η νεοεκλεγείσα συντακτική επιτροπή της ομάδας των 120 συντακτών που πήραν μέρος στην εκλογική διαδικασία του Μαΐου και μετά τις Γενική Συνέλευση όσων συντακτών αποφάσισαν την επανέκδοση του φύλλου. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι η Ελευθεροτυπία δεν είναι εδώ, ούτε θα μπορούσε να είναι εδώ, μια και περισσότεροι από τους μισούς συντάκτες της είναι ήδη άλλού, χάρη στις ακούραστες προσπάθειες της εργοδοσίας και των επιτελών της να προσπεράσει τη δικαστική απόφαση και να προχωρήσει με το 1/3 των εργαζόμενων σε νέες εκδοτικές πρωτοβουλίες με απεργιακό μανδύα.

Ας πάρουμε όμως λίγο τα πράγματα από την αρχή και συγκεκριμένα μετά το δικαστήρια της προσφυγής στο άρθρο 99 εκ μέρους της Χ.Κ.Τεγόπουλος. Για όσους αναρωτιούνται για το πώς κατάντησε εκεί που κατάντησε η εφημερίδα μετά την ανάληψη της ευθύνης της έκδοσης από τις κόρες του Τεγόπουλου, για το πού πήγαν τα λεφτά και για το πώς διώχτηκαν νύχτα ικανά στελέχη αλλά και απλοί συντάκτες και εργαζόμενοι της εφημερίδας χάρη και στη συμβολή του στενού επιτελείου της εκδότριας και τέλος πως προσελήφθησαν «κολλητοί» την ώρα που η εφημερίδα αιμορραγούσε οικονομικά, μπορούν να ανατρέξουν σε παλιότερα κείμενα που –ακόμα- περιέχονται στο blog του εκπροσώπου της Ε.

Η τωρινή εξέλιξη μπορεί να περιγραφεί συνοπτικά ως εξής

1. Η δικαστική προσφυγή της εταιρείας συνάντησε την καθολική σχεδόν αντίδραση των εργαζόμενων που κατάλαβαν ότι αν το αίτημα γινότανε δεκτό, αυτομάτως θα μετατρέπονταν σε πιστωτές με αποτέλεσμα το κούρεμα των δεδουλευμένων και των αποζημιώσεών τους. Επιπλέον το οικονομικό πλάνο προέβλεπε μείωση του προσωπικού στο 50% αορίστως με ταυτόχρονο κούρεμα των μισθών και πάλι αορίστως. Τέλος υπήρχε η σαφής διατύπωση για μια νέα εταιρεία που θα «προμηθευόταν» με κάποιο τρόπο τον τίτλο και απαλλαγμένη από τα χρέη σε εργαζόμενους και τράπεζες θα προχωρούσε στην επανέκδοση της «αιρετικής και αντιμνημονιακής» Ελευθεροτυπίας. Το δικαστήριο απέρριψε ως κακόβουλα και ψευδεπίγραφα τα σχέδια αυτά με την απορριπτική του απόφαση για την ένταξη της εταιρίας στο αρ. 99. Με δύο λόγια το δικαστήριο είπε ότι εφόσον όλα οδηγούν στην πτώχευση της συγκεκριμένης εταιρείας με επιλογή της ιδιοκτησίας της καλύτερα να γίνει εκτός 99 ώστε να διασφαλιστούν πρώτα και κύρια οι εργαζόμενοι και χωρίς παραθυράκια. Αυτό το είπε το δικαστήριο επιβεβαιώνοντας στην ουσία τις εκτιμήσεις των νομικών που μας εκπροσώπησαν. Οσοι συνάδελφοι λοιπόν προσπάθησαν να πείσουν ότι οι δικηγόροι μας παρέσυραν δεν έχουν διαβάσει ή δεν θέλουν να διαβάσουν τη δικαστική απόφαση.

(περισσότερα…)

Σαν παραμύθι -Ελευθεροτυπία (1975) – Απόσπασμα από το βιβλίο του Λ.Κομίνη

6 Μαρτίου, 2012

ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΚΟΜΙΝΗΣ

2. Ελευθεροτυπία (1975) 

Ηταν Μάης του 1975. Ενα γλυκό ανοιξιάτικο βραδινό, αλλά ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι μέσα στο τυπογραφείο της πα­λιάς Ελευθερίας του Κόκκα, στην οδό Γερανίου 7. Οι λινοτυ­πικές μηχανές βογγούσαν. Σ’ όλα τα μαρμάρινα τραπέζια (α­πλά, «μάρμαρα» τα λέγαμε τότε) του τυπογραφείου, ήταν α­πλωμένοι οι σελιδοθέτες και από πάνω τους σκυμμένοι τυπο­γράφοι και δημοσιογράφοι απ’ όλες τις εφημερίδες, έκλειναν τις σελίδες της πρώτης εφημερίδας των συντακτών. Της Αδέ­σμευτης Γνώμης. Ήταν μια από τις πιο μεγάλες απεργίες του κλάδου μας, με ελάχιστα ιδεολογικά και περισσότερο επαγ­γελματικά αιτήματα. Το κυριότερο όμως δεν ήταν η ικανο­ποίηση των όσων ήθελαν οι δημοσιογράφοι. Το κυριαρχικό στοι­χείο ήταν το αποτέλεσμα της σύγκρουσης: Ποιος θα υποκύ­ψει, οι εργαζόμενοι ή οι εργοδότες; Η μάχη γοήτρου ήταν πιο σημαντική από τις δραχμικές μας επιδιώξεις.

(περισσότερα…)

Ελευθεροτυπία. Δεν υπήρξε ποτέ η εφημερίδα των συντακτών .Μπορεί να γίνει!

5 Μαρτίου, 2012
Λυκούργος Κομίνης : Η κρίση του ελληνικού τύπου, εκδ. ΚΑΚΤΟΣ, 1985.

Αναδημοσίευση από τη Λέσχη 

Πολύτιμη είναι η εκ των έσω μαρτυρία του Λυκούργου Κομίνη για την κρίση του ελληνικού τύπου, παρόλο που μέσα σε μια 20ετία οι γενικές συνθήκες έχουν αλλάξει δραματικά. Το απόσπασμα που αναρτάται σήμερα αφορά στην Ελευθεροτυπία ή στην ‘’εφημερίδα των συντακτών’’, όπως αλλιώς έχει περάσει στη συνείδηση του κόσμου. Τα γραπτά του Κομίνη, αν διαβαστούν με κριτική απόσταση, δίνουν μια άλλη άποψη – τη δική του -, για τα όσα συνέβαιναν τότε, που δεν διαφέρουν πολύ και από τα σημερινά φαινόμενα συναλλαγής-ίντριγκας και παρασκηνίων στην (πάλαι ποτέ ή ουδέποτε;) “εφημερίδα των συντακτών”. Τα κείμενα του Λ. Κομίνη, ίσως να μπορούν να συμβάλλουν σήμερα ,στη συζήτηση για την κρίση στον Τύπο και τα ΜΜΕ για την αποφυγή των ίδιων λαθών από τους εργαζόμενους και τους συνδικαλιστές. Ένα από τα θέματα που θίγονται στο βιβλίο η αυτοδιαχείριση.

(περισσότερα…)

Απέναντι στην «πρόταση» τής κάθε Μάνιας … Τάσος Κωστόπουλος για την Ελευθεροτυπία

5 Μαρτίου, 2012

 

Για την «τελευταία πρόταση» της εργοδοσίας

Δυστυχώς, παρά τις προτροπές του Πάνου, τα περισσότερα σχόλια για την τελευταία «πρόταση» της εργοδοσίας είναι ανώνυμα. Παραμένει έτσι ασαφές αν ο καταιγισμός των αναρτήσεων στο μπλογκ του εκπροσώπου που μας καλούν να επιστρέψουμε στη δουλειά με τους όρους της «Χ.Κ. Τεγόπουλος ΑΕ» και των τραπεζών προέρχονται από το ίδιο άτομο (ή και την ίδια την εργοδοσία) ή από συναδέλφους που απλά ντρέπονται γι’ αυτό που γράφουν. Είναι άλλωστε προφανές πως ο τρίτος ενδεχόμενος λόγος ανωνυμίας, ο φόβος του επιστολογράφου για το εργασιακό του μέλλον αν ενοχλήσουν τα αφεντικά, στην περίπτωσή τους δε μπορεί να ισχύει.

(περισσότερα…)

Ένα σχόλιο από τη συζήτηση στο blog των εργαζομένων της »Ε»

4 Μαρτίου, 2012

Anonymous

http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.com/

Αυγή Μ. Πλατσή said…

ΕΓΓΥΗΣΗ Ή ΤΥΡΑΚΙ ΜΕ ΤΡΥΠΕΣ;
Δηλαδή, τώρα που -απ’ όλα όσα προτείνει η ιδιοκτησία- εγώ καταλαβαίνω πως ζητάει να ξεβρακωθούμε ακόμα περισσότερο απ’ όσο μας ζητούσε τον Γενάρη, πριν από το 1ο δικαστήριο, χωρίς να μας δίνει και καμιά εγγύηση πως δεν… θα πουντιάσουμε, είμαι βολεμένη ή αναξιοπρεπής;

Χρωστάω νοίκια, λογαριασμούς, μου έκοψαν τη θέρμανση, πήρα φαγητό πολλές φορές από φίλους που ζουν ανάλογα μ’ εμάς (επισφαλώς εργαζόμενοι, χαμηλοσυνταξιούχοι, άνεργοι «τυχεροί» με γονείς ακόμα εν ζωή), πήγα σε συσσίτια… Αλλά με το ξεροκόμματο του μισού μισθού δεν παραμυθιάζομαι. Τι είμαι, βολεμένη ή αναξιοπρεπής;

Ναι, δεν κινδυνεύουν τα παιδιά μου ούτε από πείνα ούτε από κρύο: η κόρη μου ζει ως β’ κατηγορίας πολίτης στην Ολλανδία και δουλεύει σκληρά, αλλά δεν ανησυχώ για την ώρα… εκεί δεν θα φτάσουν σε τόσο άγρια κατάσταση τα πράγματα, μάλλον θα επιβιώσει — έστω και ζορισμένα. Κι ο γιος μου γλίτωσε από την κρίση, δε ζει πια. Ναι, δεν ανησυχώ για τα παιδιά μου… Είμαι, άραγε, βολεμένη ή αναξιοπρεπής; (περισσότερα…)

Οι χαλυβουργοί μπορούν να νικήσουν!

28 Φεβρουαρίου, 2012

 Πηγή: Αριστερό Βήμα

Του Δημήτρη Τσίτκανου ,μεταλλεργάτη.

Ο αγώνας των εργατών στην Ελληνική Χαλυβουργία μπήκε σε μια πολύ κρίσιμη φάση. Συντονισμένες οι δυνάμεις της εργοδοσίας, του κράτους και των συνεργατών τους, μέσα κι έξω από το εργοστάσιο, περίμεναν υπομονετικά να περάσουν πάνω από 100 ημέρες, ώστε να περάσουν στην αντεπίθεση για να σπάσουν το ηθικό και την αυτοπεποίθηση των εργατών για το δίκιο του αγώνα τους. Σε αυτά τα πλαίσια εντάσσεται, όπως σωστά καταγγέλλει και το σωματείο των εργατών, η προβοκάτσια της νεοναζιστικής και ρατσιστικής Χρυσής Αυγής, που ενώ τάχθηκε κατά των εργατών και υπέρ του Μάνεση, τώρα φόρεσε τη φιλεργατική προβιά τής δήθεν αλληλεγγύης, με επιπρόσθετο στόχο να εξευτελίσει ειδικά το πανεργατικό και παλλαϊκό κύμα αλληλεγγύης. Η προβοκάτσια δεν πρέπει και δεν θα περάσει. Η αλληλεγγύη πρέπει και μπορεί να δυναμώσει πολύ περισσότερο.

Όσοι έχουν πείρα στο εργατικό κίνημα και έχουν ζήσει από κοντά τέτοιους απεργιακούς αγώνες όλα αυτά θα έπρεπε να τα περιμένουν. Μέσα σε τέτοιους δύσκολους και μακρόχρονους αγώνες εμφανίζονται αδυναμίες, παραλήψεις και λάθη, τα οποία πρέπει να αντιμετωπίζονται άμεσα με ενωτικό και αυτοκριτικό πνεύμα και διάθεση. Όμως, δεν είναι η ώρα για μικροπαραταξιακή αξιοποίηση των όποιων λαθών του ΠΑΜΕ ή το αντίστροφο, να σκορπίζονται αμφιβολίες για την ειλικρίνεια της αλληλεγγύης διαφορετικών ταξικών τμημάτων του εργατικού κινήματος. Μια ήττα των χαλυβουργών θα είναι ήττα όλου του εργατικού λαϊκού κινήματος και όχι μόνο του ΠΑΜΕ. Νίκη των χαλυβουργών θα είναι νίκη όλων των εργαζομένων, των αγωνιζόμενων και ταξικών δυνάμεων και όχι μόνο του ΠΑΜΕ. Για αυτό, ήρθε η ώρα να σπάσουν τα φράγματα της καχυποψίας και του κατακερματισμού δυνάμεων, με τολμηρές υπερβάσεις των τειχών σε ταξική κατεύθυνση, για μια αγωνιστική ταξική ενότητα.

Ειδικά τώρα, μετά την επαίσχυντη Δανειακή Σύμβαση και τους αντεργατικούς βάρβαρους εφαρμοστικούς νόμους της κυβέρνησης Παπαδήμου, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, της ΕΕ και του ΔΝΤ, αποδεικνύεται ότι πράγματι ο Μάνεσης, με το τετραήμερο και το 40% μείωση των μισθών, ήταν ο «λαγός» της επίθεσης. Απέναντι σε όλα αυτά θα έρθουν νέες μάχες μεγάλων τμημάτων των εργατικού και λαϊκού κινήματος, όπως δείχνει ο αγώνας των εργαζομένων στον ΟΕΚ. Για αυτό, ο αγώνας των χαλυβουργών δεν πρέπει και δεν θα σπάσει. Είναι η σπίθα που πρέπει να μείνει αναμμένη και χρειάζεται να βοηθήσουμε όλοι για να φουντώσει στο επόμενο διάστημα. (περισσότερα…)