Posted tagged ‘βία’

ΙΟΣ: Ο ναζισμός, η βία και ο νόμος

Μαΐου 19, 2013

A painting by Pablo Picasso painted in 1939, and donated to the Greek people by the artist in 1949 to honour their “brave resistance against the Nazi’s”. The painting, measuring 56cm X 40cm (22 inches x 16 inches) was one of the three stolen from Greece’s National Gallery in Athens on Monday.   (via Photo from Reuters Pictures)

  Πάμπλο Πικάσο, 1939.

Ο Πικάσο αφιέρωσε  αυτό το έργο του ,το 1949, στον αγώνα του ελληνικού λαού ενάντια στον ναζισμό.

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ

Οση ταχύτητα επιδεικνύουν οι κυβερνώντες στην εφαρμογή της παραμικρής υπόδειξης της τρόικας τόση ραθυμία και επιφυλακτικότητα όταν πρόκειται να ενσωματώσουν στην ελληνική νομοθεσία κάποια διεθνή σύμβαση για ανθρώπινα δικαιώματα.

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ:

Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά. Δημήτρης Ψαρρά  

Οι παλινωδίες της κυβέρνησης με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που κατατέθηκε από τον υπουργό, αποσύρθηκε από τον εκπρόσωπο του πρωθυπουργού και μετά ξανακατατέθηκε, έχουν προϊστορία πολλών δεκαετιών. Το έργο αυτό, δηλαδή, το έχουμε ξαναδεί. Η Ελλάδα μονίμως υπογράφει διεθνείς συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον ρατσισμό, τον σεβασμό των μειονοτήτων, αλλά μετά ξεχνά να τις ενσωματώσει στην εγχώρια νομοθεσία ή το κάνει με εξαιρετική καθυστέρηση.

Ο ανεπιθύμητος νόμος

Εχουν φρυάξει εδώ και καιρό οι κάθε λογής απολογητές του ρατσισμού και του αντισημιτισμού στη χώρα μας και υποδεικνύουν κάποια διεθνή συνωμοσία που θέλει να επιβάλει και στην Ελλάδα την ύπαρξη αντιρατσιστικής νομοθεσίας. Κατονομάζονται οι διεθνείς εβραϊκές οργανώσεις, ο πανταχού παρών Σόρος, οι ΗΠΑ, η Ε.Ε., το Συμβούλιο της Ευρώπης. Δυστυχώς οι συνωμοσιολόγοι έχουν εν μέρει δίκιο. Δεν υπάρχει βέβαια καμιά παρόμοια συνωμοσία. Αλλά χωρίς τον κίνδυνο να εκτεθούν στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν φαίνονται πρόθυμες να πάρουν κανένα σχετικό μέτρο.

Η αλήθεια είναι ότι το ζήτημα δεν είναι σημερινό. Ούτε βαρύνει μόνο την κυβέρνηση Σαμαρά. Ακόμα και ο Γιώργος Παπανδρέου, τον οποίο συνοδεύουν όλες οι δυνατές κατηγορίες («άνθρωπος του Σόρος», «ενεργούμενο του εβραϊκού λόμπι», «ανθέλλην») κράτησε το νομοσχέδιο Καστανίδη (παρόμοιο με το σχέδιο Ρουπακιώτη) στο συρτάρι του υπουργείου Δικαιοσύνης το 2011.

Αυτή τη διαρκή «δυσανεξία» της ελληνικής έννομης τάξης μαρτυρά και το αμαρτωλό ιστορικό της αντιρατσιστικής νομοθεσίας. Η χώρα μας έχει αποδεχτεί πριν από περίπου μισό αιώνα το βασικό ντοκουμέντο κατά του ρατσισμού της παγκόσμιας ένωσης των κρατών. Στις 7.3.1966 η Ελλάδα υπέγραψε τη Διεθνή Σύμβαση του ΟΗΕ για την Εξάλειψη κάθε μορφής Φυλετικών Διακρίσεων. Η Σύμβαση είχε υιοθετηθεί από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού στις 21.12.1965 και τέθηκε σε ισχύ στις 4.1.1969. Χωρίς κανένα πρόβλημα την επικύρωσε το καθεστώς της χούντας στις 18.6.1970 με το ν/δ 494/1970. Τι είχε άλλωστε να φοβηθεί; Εξάλλου από την επικύρωση μιας σύμβασης μέχρι την ενσωμάτωσή της στο εσωτερικό δίκαιο η απόσταση αποδεικνύεται συνήθως χαώδης.

(περισσότερα…)

Πήρε φωτιά η γραμμή SOS για τις γυναίκες – Αφροδίτη Τζιαντζή

Μαρτίου 28, 2013

WOMEN flower 14

 Συλλογή υπογραφών για να μην κλείσει η Γ.Γ.Ι.:

 https://secure.avaaz.org/en/petition/Nodegradationoffundamentalgenderequality

Εφημερίδα των Συντακτών

412Από τον Μάρτιο του 2011 η τηλεφωνική γραμμή SOS 15900 της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, που παρέχει ψυχοκοινωνική στήριξη και συμβουλευτική σε γυναίκες θύματα βίας, δέχτηκε 10.176 κλήσεις και 74 ηλεκτρονικά μηνύματα.

Εν μέσω μεταρρυθμίσεων και περικοπών που απειλούν την ίδια τη λειτουργία της Γ.Γ. Ισότητας, ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των δύο χρόνων λειτουργίας της γραμμής SOS. Η γραμμή λειτουργεί σε 24ωρη βάση, επτά ημέρες την εβδομάδα, με χρέωση μία αστική μονάδα, στα ελληνικά και στα αγγλικά. Στελεχώνεται από εξειδικευμένο προσωπικό – ψυχολόγους και κοινωνιολόγους, κάθε υπηρεσία που παρέχεται είναι απολύτως εμπιστευτική και καλύπτεται από το απόρρητο της συμβουλευτικής, ενώ οι καταγγελίες γίνονται ανώνυμα.

 Είναι ειρωνικό ότι η Γενική Γραμματεία Ισότητας, ο φορέας που στελεχώνει τη γραμμή SOS, αντί να αναβαθμιστεί σε μια εποχή που οι γυναίκες πλήττονται περισσότερο εξαιτίας της κρίσης, υποβαθμίζεται και κινδυνεύει με κλείσιμο, καθώς περικόπτεται σχεδόν το 80% των οργανικών θέσεων. Δημόσιο ψήφισμα ενάντια στο κλείσιμο του θεσμού απευθύνουν οι εργαζόμενοι, το οποίο έχουν ήδη συνυπογράψει ηλεκτρονικά πάνω από 11.100 πολίτες και φορείς, ενώ η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται.

Εμφυλη βία καταγγέλλουν οι περισσότερες κλήσεις στη γραμμή SOS, από τις οποίες το 74% γίνεται από τις ίδιες τις κακοποιημένες γυναίκες, ενώ το υπόλοιπο 26% γίνεται από τρίτα πρόσωπα (φίλους/ες, συγγενείς, γείτονες). Οι περισσότερες γυναίκες καταγγέλλουν περιστατικά ενδooικογενειακής βίας (4.629 κλήσεις, 78%, ), ενώ με πολύ μικρότερα ποσοστά ακολουθούν οι καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση (82 κλήσεις, 1%), περιπτώσεις βιασμού (88 κλήσεις, 1%). Μονοψήφιες ήταν οι καταγγελίες για πορνεία και trafficking, ενώ 709 κλήσεις (12%) αφορούσαν άλλες μορφές βίας.

Ζητούν στήριξη

Οι γυναίκες αναζητούν ψυχοκοινωνική στήριξη και νομική συμβουλευτική σε ποσοστό 43% και 33% αντίστοιχα και ακολουθούν αιτήματα για νομική βοήθεια, αναζήτηση φιλοξενίας και αναζήτηση εργασίας. Μητέρες παιδιών (62%), έγγαμες (48%), Ελληνίδες (68%) σε παραγωγική ηλικία, με ανώτατη και ανώτερη μόρφωση, σε άσχημη ώς μέτρια οικονομική κατάσταση (20% και 19%) και συχνά άνεργες (31%) είναι οι περισσότερες από τις καταγγέλλουσες που απάντησαν σε αντίστοιχες ερωτήσεις.

(περισσότερα…)

Για τη βία στα σχολεία

Μαρτίου 8, 2013

violence-enfants-ecole

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

Πολύμορφη η βία στα σχολεία: από τον ενδοσχολικό εκφοβισμό, τον ψευτοπαληκαρισμό, το πείραγμα, τη λεκτική – ψυχολογική, αλλά και σωματική βία, το κυνήγι του αδύναμου μέχρι την κρατική, θεσμική βία και την εγκληματική δράση συμμοριών. Από το χουλιγκανισμό μέχρι το ρατσισμό και το νέο – ναζισμό που  σε συνθήκες οικονομικής, ανθρωπιστικής κρίσης παίρνουν ανησυχητικές διαστάσεις περνώντας τις ανοχύρωτες πύλες του σχολείου.

Η κυρίαρχη άποψη περί ενδο – σχολικής βίας εστιάζει σε ορισμένες μορφές του φαινομένου με μια «ψυχολογίστικη» ανάλυση περί βίαιου οικογενειακού περιβάλλοντος, βλέποντας, έτσι, το δέντρο και χάνοντας το δάσος. Γιατί η βία είναι βασικό χαρακτηριστικό της κοινωνίας και συνδέεται με την ανισότητα και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Επομένως αναπαράγεται και στους θεσμούς της, όπως είναι και το σχολείο..

Οι σοβαρότερες αιτίες, όμως, μπορούν να αναζητηθούν στις δομές της καπιταλιστικής κοινωνίας  που χαρακτηρίζονται από έναν απάνθρωπο ανταγωνισμό που αναπαράγεται σε όλες τις μορφές της κοινωνικής ζωής. Η κοινωνική περιθωριοποίηση ευπαθών κοινωνικών ομάδων που εντείνεται από την οικονομική κρίση, τα εργασιακά προβλήματα τροφοδοτούν τη βία και την εγκληματικότητα. Η ίδια η πολιτική της κυβέρνησης είναι η απεχθέστερη μορφή βίας εναντίον του κόσμου της εργασίας και του «κοινωνικού κράτους» που σπέρνει τη φτώχεια, την ανεργία και τη μαζική εξαθλίωση. Όσο η φτώχεια , ο κοινωνικός αποκλεισμός, οι διακρίσεις, η βία και η εκμετάλλευση ανθούν, τόσο θα οξύνονται τα φαινόμενα ενδοσχολικής βίας. Δεν είναι τυχαίο ότι δεκάδες έρευνες επισημαίνουν τη σαφέστατη σχέση του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου των γονέων καθώς επίσης και της αρνητικής οικονομικής κατάστασης της οικογένειας των δραστών, αλλά και τις περιορισμένες προσδοκίες επαγγελματικής αποκατάστασης. Όλο και πιο έντονα, όλο και πιο πολλοί νέοι νιώθουν ότι δεν έχουν μέλλον.

(περισσότερα…)

Περί βίας

Φεβρουαρίου 25, 2013

613_1373

Του Γιώργου Ρούση

-_1Με αφορμή την ένταση του οικονομικού καταναγκασμού, την άμεση κρατική και παρακρατική βία και τις βίαιες αντιδράσεις που αυτά προκαλούν, έχει αναζωπυρωθεί η συζήτηση περί βίας.

Σε αυτήν τη συζήτηση οι συστημικές – κυβερνητικές δυνάμεις, γεννήτορες και δάσκαλοι της βίας, την καταδικάζουν όταν στρέφεται εναντίον τους, μ΄άλλα λόγια όταν θερίζουν ό,τι έσπειραν και καλούν την Αριστερά να πράξει το ίδιο.

Από την άλλη, η κοινοβουλευτική Αριστερά αποδέχεται το ρόλο του απολογούμενου και δεν χάνει ευκαιρία να καταδικάσει γενικώς και αορίστως τη βία και να δηλώσει ότι η ίδια δεν πρόκειται ποτέ να τη χρησιμοποιήσει.

Ενδεικτικά θυμίζω τις πρόσφατες δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα, ότι η «βία ως η πλέον αυταρχική πράξη» είναι καταδικαστέα, ή αντίστοιχες δηλώσεις άλλων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που περηφανεύονται ότι «θα ταράξουν (τους αντιπάλους τους) στη νομιμότητα».

Θυμίζω ακόμη παλιότερες δηλώσεις της Αλέκας Παπαρήγα κατά την οποία «στην πραγματική λαϊκή εξέγερση δεν θα σπάσει ούτε τζάμι» και την πρόσφατη απολογητική της στάση κατά την οποία οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ δεν διέπραξαν την «καταδικαστέα» πράξη της κατάληψης ενός δημόσιου χώρου που είναι το υπουργείο.

Θυμίζω τέλος την ευκολία με την οποία αυτή η Αριστερά χαρακτηρίζει αδιακρίτως ως προβοκατόρικη και βίαιη αντίδραση στο σύστημα.

Αυτές οι τοποθετήσεις κατά της βίας γενικώς:

-Αρνούνται τις πλέον ένδοξες στιγμές της παγκόσμιας αλλά και της ελληνικής Αριστεράς, δηλαδή τη διπλή ένοπλη αντίσταση κατά του γερμανικού και στη συνέχεια του βρετανικού ιμπεριαλισμού, και κατά του ντόπιου κεφαλαίου.

(περισσότερα…)

Καταδικάζω τη φτώχεια απ’ όπου και αν προέρχεται.

Ιανουαρίου 18, 2013

Του Πέτρου Κατσάκου

Εγκλωβισμένοι σε ένα σκηνικό «επαναστατικής» και λεκτικής βίας ανάμεσα σε σφαίρες, γκαζάκια, εκρήξεις και ορυμαγδό πολιτικών αντεγκλήσεων παρακολουθούμε σχεδόν άφωνοι μια πλειοδοσία δημοκρατικότητας και πίστης στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς όπου ο μισός πολιτικός κόσμος απαιτεί από τον άλλο μισό «να καταδικάσει τη βία από όπου και αν προέρχεται».
Την ίδια ώρα η ΕΛΣΤΑΤ διαπιστώνει κατακόρυφη άνοδο του αριθμού των πολιτών της χώρας που αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της φτώχειας μετά την υπαγωγή της Ελλάδας στο Μνημόνιο με το ποσοστό να φθάνει, πλέον, στο 22,9%… που όλοι γνωρίζουμε από πού προέρχεται.

Στο κάδρο της βίας των ημερών μας πρωταγωνιστούν όμως τα γκαζάκια, οι σφαίρες και οι «βίλες της ανομίας» αφήνοντας στο περιθώριο τη βία των στερήσεων στην οποία υπόκειται ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Λες και δεν είναι βία να ζεις κάτω από τα όρια της φτώχειας. Λες και δεν είναι βία να ζουν τα παιδιά σου σε παγωμένο σπίτι. Λες και δεν βία είναι να σου κόβουν το ρεύμα. Λες και δεν είναι βία οι αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ και τα χαράτσια της εφορίας. Λες και δεν είναι βία η ανεργία και η εξαθλίωση.

Ποια βία να καταδικάσεις όταν βλέπεις παιδιά να λιποθυμούν από την πείνα; Ποια βία να καταδικάσεις όταν μετράς απελπισμένους αυτόχειρες κάθε μέρα; Ποια βία να καταδικάσεις όταν βλέπεις τις ουρές να μεγαλώνουν στα συσσίτια των νεόπτωχων;

(περισσότερα…)

Ε, ό­χι και «φα­σι­στι­κή», η Χρυ­σή Αυ­γή – Δημήτρης Ψαρράς

Οκτώβριος 12, 2012

Εφημ ΕΠΟΧΗ

Via http://xyzcontagion.wordpress.com/

Υπάρ­χει έ­να α­πό­σπα­σμα α­πό την Ιστο­ρία του Φα­σι­σμού του Στάν­λεϊ Πέιν, στο ο­ποίο συ­νη­θί­ζει να πα­ρα­πέ­μπει ο Μι­χα­λο­λιά­κος. Εί­ναι οι πρώ­τες γραμ­μές τής κλα­σι­κής αυ­τής με­λέ­της. «Στα τέ­λη του ει­κο­στού αιώ­να», γρά­φει ο Πέιν και α­ντι­γρά­φει ο Μι­χα­λο­λιά­κος, «ο ό­ρος φα­σι­σμός πα­ρα­μέ­νει ί­σως ο πιο α­σα­φής α­πό τους ση­μα­ντι­κούς πο­λι­τι­κούς ό­ρους.

Αυ­τό ί­σως πη­γά­ζει α­πό το γε­γο­νός ό­τι η λέ­ξη κα­θε­αυ­τή δεν πε­ριέ­χει μια σα­φή πο­λι­τι­κή α­να­φο­ρά (α­κό­μα και α­φη­ρη­μέ­νη), ό­πως συμ­βαί­νει με τη δη­μο­κρα­τία, το φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό, το σο­σια­λι­σμό και τον κο­μου­νι­σμό. […] Η λέ­ξη φα­σί­στας εί­ναι μια α­πό τις πιο πο­λυ­χρη­σι­μο­ποιη­μέ­νες υ­πο­τι­μη­τι­κές πο­λι­τι­κές εκ­φρά­σεις, και συ­νή­θως υ­πο­δη­λώ­νει «τον βίαιο«, «τον κτη­νώ­δη«, «τον κα­τα­πιε­στι­κό« ή «τον δι­κτα­το­ρι­κό«. Αν ό­μως φα­σι­σμός δεν ση­μαί­νει τί­πο­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο α­π’ αυ­τό, τό­τε τα κομ­μου­νι­στι­κά κα­θε­στώ­τα, για πα­ρά­δειγ­μα, θα έ­πρε­πε πι­θα­νόν να ε­νταχ­θούν στην κα­τη­γο­ρία των πιο φα­σι­στι­κών κα­θε­στώ­των, α­πο­στε­ρώ­ντας έ­τσι τη λέ­ξη α­πό κά­θε χρή­σι­μο προσ­διο­ρι­σμό».1

 Τε­λευ­ταία φο­ρά που φρό­ντι­σε να μας θυ­μί­σει το α­πό­σπα­σμα αυ­τό ο Μι­χα­λο­λιά­κος ή­ταν στο κύ­ριο άρ­θρο της ε­φη­με­ρί­δας του πριν α­πό δε­κα­πέ­ντε μέ­ρες.2 Ο πρω­το­σέ­λι­δος τίτ­λος του ί­διου φύλ­λου ή­ταν «Εκτός Νό­μου την Χρυ­σή Αυ­γή θέ­λει η χού­ντα του Μνη­μο­νίου». Θα προ­σπα­θή­σω να ε­ξη­γή­σω πώς συν­δέ­ο­νται αυ­τές οι δύο δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις του Φί­ρερ της ορ­γά­νω­σης και με ποιο τρό­πο μας δί­νουν α­πά­ντη­ση στο ε­ρώ­τη­μα «Ποιοι και πώς να στα­μα­τή­σου­με τους νε­ο­να­ζί».3

(περισσότερα…)

Παρασκευή, 24 Αυγούστου: Φωνάζουμε ΟΧΙ στο ρατσισμό

Αύγουστος 23, 2012

Συλλαλητήριο ενάντια στο ρατσισμό:

Παρασκευή,24 Αυγούστου, ώρα 6μμ, Ομόνοια.