Posted tagged ‘Γαλλία’

Ανρί Ντυτιγιέ

27 Μαΐου, 2013

Henri Dutilleux ( 22 Ιανουαρίου1916 – 22 Μαΐου 2013 )

Symphonie n° 1,(1951)

Ο Γάλλος συνθέτης Ανρί Ντυτιγιέ  έφυγε από τη ζωή στις 22 Μαΐου 2013, σε ηλικία 97 ετών

Αυτός ο γλυκός άνθρωπος με τη μεγάλη σεμνότητα, είχε την τύχη τον Ιανουάριο του 2013, στα 97α γενέθλιά του, να δει να κυκλοφορεί το CD του έργου του με τίτλο Αντιστοιχίες (Correspondances) , που συνέθεσε το 2003 και ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά από την φιλαρμονική Ορχήστρα του ραδιοσταθμού «Radio France», υπό τη διεύθυνση του Φιλανδού μαέστρου Εζα Πέκα Σάλονεν.

«Μου προσφέρατε μια απέραντη χαρά», είπε ο ηλικιωμένος συνθέτης με την εύθραυστη υγεία, που εκινείτο πλέον με αναπηρική καρέκλα αλλά ακτινοβολούσε πραγματικά, κατά τη διάρκεια της μικρής γιορτής στο Maison de la Radio στο Παρίσι.

Ο Εζα Πέκα Σάλονεν τον έχει χαρακτηρίσει  ως »τον μεγαλύτερο εν ζωή συνθέτη». Ο μουσικοκριτικός Κλοντ Κλειμάν, που του έχει  πάρει πολλές συνεντεύξεις ,οι οποίες δημοσιεύθηκαν από τον εκδοτικό οίκο Actes Sud, τον χαρακτηρίζει  ως »μοντέρνο κλασικό» ή »κλασικό της avant-garde».

Η μουσική του Ανρί Ντυτιγιέ, μπόρεσε να γοητεύσει ένα ευρύ κοινό. Ανάμεσα στα πιο πολυπαιγμένα έργα του, είναι το κοντσέρτο για βιολοντσέλο και ορχήστρα με τίτλο Ένας ολόκληρος κόσμος μακριά (Tout un monde lointain) που σημείωσε τόσο μεγάλη επιτυχία όταν παρουσιάστηκε για πρώτη φορά κατά την έναρξη του Φεστιβάλ της Aix-en-Provence (Νότια Γαλλία) το 1970 που το κοινό ζητούσε με μεγάλη επιμονή από την ορχήστρα να ξαναπαίξει ολόκληρο το έργο για δεύτερη φορά.

Tout un monde lointain, (1970)

(περισσότερα…)

Γιώργος Δελαστίκ: Αψιμαχίες Παρισιού – Βερολίνου

4 Μαΐου, 2013

εφημ ΠΡΙΝ

Άρχισαν οι πρώτες δημόσιες αψιμαχίες ανάμεσα στους γάλλους σοσιαλιστές που κυβερνούν τη Γαλλία και τους γερμανούς δεξιούς που κυβερνούν τη Γερμανία. Το Σάββατο, 27 Απριλίου, μπορεί κανείς να πει ότι είναι συμβολικά η ημέρα που η υφέρπουσα αντιπαράθεση μεταξύ Βερολίνου και Παρισιού έλαβε τεράστια δημοσιότητα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με πρωτοσέλιδους τίτλους κορυφαίων εφημερίδων. Η «φιλική ένταση» της ολοκλήρωσης για την οποία είχε κάνει λόγο στις 28 Μαρτίου ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, σε συνέντευξη του στον ραδιοφωνικό σταθμό Φρανς 2, προσέλαβε χαρακτηριστικά έντασης καθόλου «φιλικής».

Την αρχή έκανε ο σοσιαλιστής πρόεδρος της γαλλικής εθνοσυνέλευσης Κλοντ Μπαρτολόν, της αριστερής πτέρυγας του κόμματος, με μια εντυπωσιακή και ιδιαίτερα προβληθείσα συνέντευξή του στη Μοντ. «Ο Φρανσουά Ολάντ» καλεί σε ¨φιλική ένταση¨, «για μένα αυτό είναι ένταση σκέτη και αν χρειαστεί, αντιπαράθεση», δήλωσε ο Μπαρτολόν χωρίς περιστροφές. «Η Γαλλία πρέπει να μπορεί να αντιπαλέψει την αντίληψη της ευρωπαϊκής Δεξιάς γιατί αυτή οδηγεί στο να πληρώσουμε μια πολύ βαριά δημοκρατική τιμή με την εμφάνιση ενός λαϊκισμού (σ.σ. εννοεί φασίζοντος ακροδεξιού τύπου) στην Ιταλία ή και στην ίδια τη Γαλλία… Αυτό που φοβάμαι εγώ δεν είναι η αποχή από τις ευρωεκλογές, είναι μια ευρωπαϊκή ¨21 Απριλίου 2002¨ (σ.σ. όταν ο Ζαν Μαρί Λεπένπέρασε στον δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών) …Περίπου το 75% των γερμανικών εξαγωγών είναι στην Ευρώπη, το 50% στην Ευρωζώνη. Μπορεί η Γερμανία να συνεχίσει να καταστρέφει όλους τους πελάτες της» συνέχισε ακάθεκτος ο πρόεδρος του γαλλικού κοινοβουλίου, ανάβοντας φωτιές σε όλη την Ευρώπη. Η συνέντευξη του Κλοντ Μπαρτολόν δημοσιεύθηκε στις 26 Απριλίου. Την επόμενη μέρα ο ευρωπαϊκός τύπος είχε πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα με αφορμή το σχέδιο εισήγησης σε συνδιάσκεψη για την Ευρώπη που θα κάνει το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα τον επόμενο μήνα – μια εισήγηση άκρως επικριτική για τη γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ και την πολιτική της.

(περισσότερα…)

Ζαν-Λυκ Μελανσόν: Δεν θα πεθάνουμε για ένα νόμισμα

4 Μαΐου, 2013

 Πηγή: ISKRA

Συνέντευξη του Ζαν-Λυκ Μελανσόν στον Στάθη Κουβελάκη

Ερ. Πριν από κάτι λιγότερο από χρόνο ήσουν μαζί με τον γραμματέα του ΚΚ Γαλλίας Πιέρ Λοράν στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα σε μια αλησμόνητη συνέντευξη τύπου, στην οποία είχα την τύχη να συνεισφέρω ως διερμηνέας. Ο Αλέξης Τσίπρας είχε τότε χαρακτηρίσει ως «Ολαντρέου», έναν όρο που είχες καθιερώσει κατά τη διάρκεια της προεκλογικής σου εκστρατείας, τον νεοεκλεγέντα Γάλλο πρόεδρο της Δημοκρατίας, κάτι που τα ελληνικά ΜΜΕ είχαν θεωρήσει ύψιστη αναίδεια. Ενα χρόνο μετά, παίρνοντας υπ’όψιν τα πεπραγμένα, πιστεύεις ότι ήταν βάσιμος αυτός ο χαρακτηρισμός;

Απ. Ας ξεκινήσω την απάντησή μου απορρίπτοντας αυτόν τον ρόλο των ΜΜΕ ως θεματοφύλακα των καλών τρόπων. Επί της ουσίας τώρα, ένα χρόνο μετά έχει πλέον αποδειχθεί ότι ο Ολάντ είναι όντως ένας «Ολαντρέου». Ας σκεφτούμε λίγο τι χαρακτήρισε τον Παπανδρέου. Ενα εκλογικό πρόγραμμα μάλλον προοδευτικής σοσιαλδημοκρατικής έμπνευσης και κατόπιν μια άγρια νεοφιλελεύθερη διακυβέρνηση, που δεν παίρνει υπ’όψη της το παραμικρό δεδομένο, την παραμικρή αντίρρηση και βαδίζει ολοταχώς προς στον γκρεμό ως υπνοβάτης. Ο Παπανδρέου οδήγησε την πατρίδα του στον όλεθρο, και οργάνωσε τη λεηλασία της, προτού επιδείξει ένα ύστατο ίχνος αξιοπρέπειας μετά από το νιοστό πακέτο μέτρων λιτότητας, όταν ζήτησε δημοψήφισμα. Σε 48 ώρας, οι κυρίαρχοι της ΕΕ τον είχαν αδειάσει, και δεν τους αντιστάθηκε περισσότερο απ’ότι είχε προηγουμένως αντισταθεί στις χρηματοπιστωτικές αγορές και στην τρόϊκα.

Εμείς ξέραμε ποιός ήταν ο Ολάντ. Τον είδαμε εξ’άλλου να παρεμβαίνει στα εσωτερικά της Ελλάδας και να καλεί, λίγες μόνο μέρες πριν τις κρίσιμες εκλογές της 17ης Ιούνη, τους έλληνες ψηφοφόρους να υποταχτούν στα Μνημόνια και στην τρόϊκα. Παρ’όλα αυτά κανένας μας δεν είχε φανταστεί ότι θα προκαλούσε με τόσο βίαιο τρόπο και τόσο σύντομα καταστροφές τέτοιες έκτασης, εγκρίνοντας δύο πακέτα μέτρων λιτότητας διπλάσιου ύψους απ’αυτά που είχε προωθήσει προηγουμένως η Δεξιά. Και κυρίως κανένας μας δεν είχε φανταστεί ότι θα κατακερμάτιζε με τόσο συστηματικό τρόπο τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που τον έφεραν στην εξουσία. Ξεκίνησε παραμερίζοντας το Αριστερό Μέτωπο, κατόπιν ταπείνωσε τους Πράσινους και μετά τους ριζοσπάστες της αριστεράς, που είχαν καταθέσει μια πρόταση νόμου για να αλλάξει το εκλογικό σύστημα των ευρωεκλογών.

(περισσότερα…)

Γαλλία και Γερμανία, δυο ξένοι στην Ευρώπη – Πέτρος Παπακωνσταντίνου

27 Ιανουαρίου, 2013

Der französische Staatspräsident Charles de Gaulle (r.) und der deutsche Bundeskanzler Konrad Adenauer (Bild: dpa)

εφημ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η φωτογραφία της Αγκελα Μέρκελ και του Φρανσουά Ολάντ με φόντο την Πύλη του Βραδεμβούργου ήταν παράξενα συμβολική. Οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν την περασμένη Τρίτη στο Βερολίνο για την πεντηκοστή επέτειο ενός ιστορικού γεγονότος: της συνθήκης που υπέγραψαν, στοΜέγαρο των Ηλυσίων, ο Γάλλος πρόεδρος Σαρλ ντε Γκωλ και ο Δυτικογερμανός καγκελάριος Κόνραντ Αντενάουερ, εγκαινιάζοντας μια νέα πορεία, η οποία θα μετέτρεπε τους δύο παραδοσιακούς εχθρούς σε ηγετικό δίδυμο της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αυτό που απαθανάτισε, ωστόσο, ο φωτογραφικός φακός ακτινοβολούσε λιγότερο εγκαρδιότητα και περισσότερο αποξένωση: διπλωματικά χαμόγελα, τόσο παγωμένα όσο και ο περιβάλλων χώρος, στη χιονισμένη Παρίζερ Πλατς, η οποία έλκει την ονομασία της από την… εισβολή των πρωσικών στρατευμάτων στη γαλλική πρωτεύουσα, ύστερα από τη συντριβή του Ναπολέοντα, το 1814!

Bundeskanzlerin Angela Merkel wird vor der französischen Botschaft am Brandenburger Tor in Berlin von Frankreichs Staatspräsident Francois Hollande begrüßt (Bild: dpa)

Διπλωματικά χαμόγελα, τόσο παγωμένα όσο και ο περιβάλλων χώρος. Φρανσουά Ολάντ και Αγκελα Μέρκελ με φόντο την Πύλη του Βραδεμβούργου, την περασμένη Τρίτη στο Βερολίνο, για τον εορτασμό των 50 χρόνων της συνθήκης των Ηλυσίων.

Όλοι γνωρίζουν ότι, σε προσωπικό επίπεδο, οι σχέσεις μεταξύ Μέρκελ και Ολάντ ουδέποτε υπήρξαν θερμές. Η Γερμανίδα καγκελάριος υποστήριξε ανοιχτά τον Νικολά Σαρκοζί στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2012, ενώ ο σοσιαλιστής πρόεδρος της Γαλλίας καυτηρίασε τη δρακόντεια λιτότητα που επιβάλλει η Μέρκελ, προσθέτοντας ότι «δεν είναι στο χέρι της Γερμανίας να αποφασίζει μόνη της για όλη την Ευρώπη». Ωστόσο, ο βασικός παράγοντας αποξένωσης των δύο γειτόνων δεν εντοπίζεται στις προσωπικές σχέσεις μεταξύ των ηγετών τους, αλλά σε κάτι πολύ σοβαρότερο: την ολοένα και εντονότερη ασυμμετρία δύναμης στο εσωτερικό του γαλλογερμανικού ζεύγους.

(περισσότερα…)

Παγκόσμιος πόλεμος για τον έλεγχο της Αφρικής – Μιχάλης Ψύλος

19 Ιανουαρίου, 2013

Οι τεράστιες πλουτοπαραγωγικές πηγές της Μαύρης Ηπείρου αποτελούν μαγνήτη για τους μεγάλους διεθνείς παίκτες και έτσι ο Ολάντ αδυνατεί να θάψει το αποικιοκρατικό παρελθόν της Γαλλίας, όπως είχε υποσχεθεί προεκλογικά

  Εφημερίδα των Συντακτών

Η στρατιωτική επέμβαση της Γαλλίας στο Μάλι δεν ήταν φυσικά κεραυνός εν αιθρία. Οσο και αν ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ είχε υποσχεθεί ως «σοσιαλιστής», τον περασμένο Οκτώβριο σε ομιλία του στο Κοινοβούλιο της Σενεγάλης, ότι θα «θάψει» την αποικιοκρατική πολιτική της «Γαλλο-Αφρικής», το Παρίσι δείχνει ότι δεν μπορεί να ξεχάσει τις μεγάλες περιοχές της Μαύρης Ηπείρου. Το πρόσχημα της αντιμετώπισης της «ισλαμικής τρομοκρατίας» δεν πείθει ούτε καν τους πλέον αδαείς.

Η κρίση στο Μάλι έδωσε στη Γαλλία την ευκαιρία να επιχειρήσει να παίξει ξανά τον ρόλο του χωροφύλακα της Αφρικής, σε μια περίοδο που εντείνεται η παγκόσμια διαπάλη για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Μαύρης Ηπείρου. Ηνωμένες Πολιτείες, Γαλλία, Γερμανία και Κίνα έχουν επιδοθεί το τελευταίο διάστημα σε ένα αδίστακτο «μπρα ντε φερ» για την επέκταση της επιρροής τους στην Αφρική.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες καλύπτουν σήμερα από την Αφρική το 18% των ενεργειακών τους αναγκών και ώς το 2015 το ποσοστό αυτό θα ανέλθει στο 25%» γράφει ο Αμερικανός οικονομολόγος Κον Χέιλιναν. «Η Αφρική προμηθεύει επίσης το ένα τρίτο της ενέργειας που χρειάζεται η Κίνα, συν τις τεράστιες ποσότητες χαλκού, πλατίνας και σιδηρομεταλλευμάτων».

(περισσότερα…)

Ο Μεγάλος Συλλογικός Αντιφασιστικός Πίνακας

17 Ιανουαρίου, 2013

GRAND-TABLEAU-ANTIFASCITE

Grand Tableau antifasciste collectif ,1960

Η ιστορία ενός πίνακα.

Ο Μεγάλος Συλλογικός Αντιφασιστικός Πίνακας είναι έργο μιας χούφτας ζωγράφων που θέλησαν να καταγγείλουν τον «βρώμικο πόλεμο» της Γαλλίας ενάντια στην Αλγερία. Το φθινόπωρο του 1960 οι καλλιτέχνες Jean-Jacques Lebel, Enrico Bai, Erro, Roberto Crippa, Gianni Dova και Antonio Recalcati ζωγράφισαν ένα μοναδικό έργο τέχνης που ίσως το εικαστικό του ενδιαφέρον να είναι δευτερεύον, αν τολμήσει κανείς να το συγκρίνει με την Γκουέρνικα του Πικάσο,αλλά αποτελεί μέχρι τις μέρες μας την ιστορική μαρτυρία μιας εποχής που σημαδεύτηκε από έντονες αντιπολεμικές διαμαρτυρίες.

Με  μια προσεκτική ματιά στον καμβά αποκαλύπτεται μέσα από τις πινελιές το απεχθές πρόσωπο των κυβερνήσεων, η ακόρεστη δίψα της εξουσίας ,οι δεσμοί του στρατού και της εκκλησίας , η παραβίαση των ελευθεριών , οι βιασμοί και τα βασανιστήρια. Κοιτάζοντας τον πίνακα βλέπουμε την «Πατρίδα» να αυνανίζεται, ενώ ο αλγερινός λαός υποφέρει τον ζυγό της αποικιοκρατίας αλά γαλλικά. Ο Μεγάλος Συλλογικός Αντιφασιστικός Πίνακας αποτελεί ένα αντιπολεμικό-αντιφασιστικό σύμβολο που έμελλε να ζήσει περιπέτειες.

GRAND-TABLEAU-ANTIFASCITE-PEINTRES-EN-1961

Οι ζωγράφοι μπροστά στο έργο τους, 1961

Ο πίνακας  εκτέθηκε για πρώτη φορά στο Μιλάνο το 1961, κατά τη διάρκεια μίας διεθνούς  έκθεσης-διαμαρτυρίας εξήντα καλλιτεχνών που πήραν θέση κατά του πολέμου στην Αλγερία και κατά των βασανιστηρίων , αλλά κατασχέθηκε αμέσως από τις ιταλικές αρχές με την κατηγορία ότι αποτελεί επίθεση κατά της θρησκείας και του κράτους και προσβολή κατά του Πάπα Ιωάννη XXIII. Εικοσιεπτά χρόνια αργότερα,το 1988, βρέθηκε   διπλωμένος στα τέσσερα στις αποθήκες της Αστυνομικής Διοίκησης του Μιλάνου  ,επέστρεψε στους δημιουργούς του αλλά στη συνέχεια πέρασε για  χρόνια στη σκιά των αρχείων του Μουσείου  Σύγχρονης Τέχνης της Μασσαλίας, θύμα αυτή τη φορά μιας πιο  ύπουλης λογοκρισίας.

Το έργο αποκαταστάθηκε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Βιέννη τον Μάρτιο του 1998 και από τότε εκτίθεται στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Στρασβούργου.

(περισσότερα…)

Eπέμβαση των Γαλλο-γερμανών στο Μαλί

17 Ιανουαρίου, 2013

Le-grand-tableau-antifasciste-collectif (1) 

Πηγή: Το Μέτωπο

Της Αριάδνης Αλαβάνου

Η ειδυλλιακή εικόνα μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που επιδιώκει ισχυρή διεθνή παρουσία με την οικονομική ευημερία έχει θρυμματιστεί εδώ και δεκαετίες, τουλάχιστον από τους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία και μετά.

Στην επιθετική δραστηριότητα των ευρωπαϊκών δυνάμεων, από κοινού με τους Αμερικανούς, στην Ασία, τη Μ. Ανατολή και την Αφρική, προστίθεται ένας νέος πόλεμος, αυτή τη φορά στο Μαλί, της Δυτικής Αφρικής, όπου από την περασμένη Παρασκευή έχουν αναπτυχθεί γαλλικά στρατεύματα και αεροπλάνα πλήττουν στόχους ισλαμιστών ανταρτών. Ο Φ. Ολάντ από το Ντουμπάι έθεσε το πλαίσιο μιας μακροχρόνιας στρατιωτικής εκστρατείας, κομμένης και ραμμένης στα μέτρα της χειμαζόμενης από την κρίση γαλλικής βιομηχανίας. Έτοιμοι να συμμετάσχουν πλήρως είναι και οι Γερμανοί, ίσως και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το έδαφος έχει προετοιμαστεί και με σχετικές εκθέσεις του ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που εντάσσουν στο πολεμικό παιχνίδι όλη την Ε.Ε.

Στην εποχή μας αφελείς είναι μόνο όσοι θέλουν να είναι και αρνούνται, σκόπιμα ή μη, να κάνουν μερικούς απλούς συνειρμούς. Ακούει κανείς τον Γάλλο πρόεδρο να λέει ότι στέλνει στρατό στο Μαλί για να εμποδίσει τους ισλαμιστές αντάρτες να καταλάβουν την πρωτεύουσα, ενώ ο ίδιος υποστηρίζει ομοϊδεάτες τους φανατικούς ισλαμιστές στη Συρία ακριβώς για να καταλάβουν την πρωτεύουσα. Ακούει να λέει ότι μάχεται για τη δημοκρατία στο Μαλί, αλλά στέλνει στρατό για να στηρίξει μια δικτατορία. Τα προσχήματα πάντα παίζουν ρόλο σε έναν πόλεμο – δίνουν τροφή στα δελτία ειδήσεων και αποτελούν τη βάση για την πλύση εγκεφάλου.

 Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Το πρόσφατο πρόβλημα στο Μαλί έχει να κάνει με τις επιπτώσεις της νατοϊκής επέμβασης στη Λιβύη, το 2011. Η αποσύνθεση της χώρας διατάραξε τη συνολική ισορροπία στην περιοχή. Hδη από το 2011, οι κυβερνήσεις των γειτονικών χωρών είχαν προειδοποιήσει ότι οι ένοπλες ομάδες οι οποίες είχαν σχηματιστεί στη Λιβύη –ως επί το πλείστον με δυτική υποστήριξη– και τα χιλιάδες όπλα που βρέθηκαν στα χέρια τους θα διαχέονταν, επηρεάζοντας την ευρύτερη πολιτική και στρατιωτική κατάσταση.Το βόρειο Μαλί, από την άλλη, μια εκτεταμένη περιοχή αποτελούμενη από βουνά και τμήματα της ερήμου Σαχάρας, πάντα είχε αυτονομία από την κεντρική κυβέρνηση στο Μπαμάκο. Είναι ιδανικός τόπος για βάση επιχειρήσεων ενός συνασπισμού στρατιωτών Τουαρέγκ, που είχαν πολεμήσει με τον Καντάφι και έφυγαν μετά την πτώση του, και φανατικών ισλαμιστών που είχαν υπηρετήσει ως η κύρια δύναμη του ΝΑΤΟ μέσα στη Λιβύη και προμηθεύονται όπλα χτυπώντας εγκαταλελειμμένες λιβυκές αποθήκες. Αυτή η εξέλιξη έδωσε το πρόσχημα στο στρατό του Μαλί να ανατρέψει, τον Μάρτιο του 2012,την κυβέρνηση και να εγκαθιδρύσει δικτατορία. Έκτοτε υποτίθεται ότι έχει αποχωρήσει από την εξουσία, αλλά στην πράξη ανεβοκατεβάζει πρωθυπουργούς. Υποτίθεται ότι η Γαλλία, το πρώην αποικιακό αφεντικό της περιοχής, επιθυμεί σφοδρά να αποκαταστήσει την εδαφική ακεραιότητα του Μαλί, να πολεμήσει την τρομοκρατία και να εδραιώσει τη δημοκρατία.

(περισσότερα…)

Ξηλώνονται τα εργασιακά δικαιώματα και στη Γαλλία – Μωυσής Λίτσης

16 Ιανουαρίου, 2013

Χαρτς IV αλά γαλλικά ετοιμάζει ο Ολάντ

H Oικονομία με Άλλο Μάτι

Τη δική του εκδοχή του νόμου Χαρτς IV για ριζική ανατροπή των εργασιακών σχέσεων ετοιμάζει ο σοσιαλιστής πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, καθώς η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, εξελίσσεται σε «μεγάλο ασθενή» του ευρώ.

Η γαλλική κυβέρνηση επιχειρεί μέσω του «κοινωνικού διαλόγου» να προχωρήσει σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις σαν αυτές που προηγήθηκαν στην Γερμανία την εποχή του σοσιαλδημοκράτη Γκέρχαρντ Σρέντερ, με πρόσχημα την εξασθένιση της γαλλικής ανταγωνιστικότητας και τον κίνδυνο να έχει σύντομα την τύχη των χωρών του ευρωπαϊκού νότου.

Κυβέρνηση και συνδικάτα έπρεπε μέσα στο 2012 να συμφωνήσουν σε ένα είδος «ιστορικού συμβιβασμού» για μία σχετικά «ανώδυνη» ανατροπή των εργασιακών σχέσεων. Με το τελεσίγραφο της γαλλικής κυβέρνησης για συμφωνία να λήγει χθες(σ.σ. 11/01), ο Ολάντ ετοιμάζεται να παρουσιάσει τη δική του εκδοχή της ανατροπής των εργασιακών σχέσεων που συμπυκνώνονται στο βασικό νεοφιλελεύθερο δόγμα που θέλει τις επιχειρήσεις να απολύουν ευκολότερα και με το λιγότερο δυνατό κόστος, στο όνομα υποτιθέμενων ευκολότερων μελλοντικών προσλήψεων που θα βγάλουν την οικονομία από τη στασιμότητα.

Η ανεργία στη Γαλλία ξεπερνά το 10% και βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο από το 1999. Στα χέρια του πρωθυπουργού Ζαν-Μαρκ Εϊρό βρίσκεται λίστα με 46 τουλάχιστον επιχειρήσεις, από την αυτοκινητοβιομηχανία Peugeot Citroen μέχρι τα καταστήματα Conforama και τη χαλυβουργία ArcelorMittal και γαλλικές τράπεζες, οι οποίες σκοπεύουν να κλείσουν εργοστάσια και επιχειρηματικές δραστηριότητες απολύοντας συνολικά περί τους 90.000 εργαζόμενους. Οι γαλλικές επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν ανταγωνιστικό μειονέκτημα σε σχέση με τους Γερμανούς ανταγωνιστές τους, οι οποίοι εφαρμόζουν από το 2003 με την ψήφιση του νόμου Χαρτς IV πιο ευέλικτες μορφές εργασίας, σε αντίθεση με τις γαλλικές επιχειρήσεις που εξακολουθούν να απασχολούν περισσότερο κόσμο με σταθερές σχέσεις εργασίας και δεν μπορούν να απολύσουν με την ίδια ευκολία. Πρόσφατα οι εργαζόμενοι στα μεγαλοκαταστήματα της μουσικής εταιρίας Virgin, διαδήλωσαν έξω από το κεντρικό πολυκατάστημα στο Σαμπ Ελιζέ, για να διαμαρτυρηθούν για το επικείμενο κλείσιμό του. Το κλείσιμο πάντως της γνωστής αλυσίδας δεν έχει να κάνει με την ανταγωνιστικότητα της Γαλλίας αλλά με το θάνατο της δισκογραφικής βιομηχανίας εξαιτίας του downloading. Ήλθε ωστόσο να υπενθυμίσει την επιδεινούμενη συνεχώς οικονομική και κοινωνική κατάσταση στη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης το ΑΕΠ της οποίας ανέρχεται σε δύο τρισεκατομμύρια ευρώ.

(περισσότερα…)

Απόρριψη του «φόρου Ολάντ» από το Γαλλικό Συνταγματικό Δικαστήριο

30 Δεκεμβρίου, 2012

Drapeau France

Εφημ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γαλλίας απέρριψε τον νόμο για φορολογικό συντελεστή 75% στα εισοδήματα πάνω από 1 εκατομμύριο ευρώ που αποτελούσε κεντρικό ζήτημα στον προϋπολογισμό της κυβέρνησης του Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ για το 2013 και είχε προκαλέσει την οργή των πολιτών με υψηλό εισόδημα.

Το δικαστήριο απέρριψε επίσης τις νέες μεθόδους για τον υπολογισμό του φόρου περιουσίας.

Το γαλλικό κοινοβούλιο ψήφισε τον περασμένο Οκτώβριο την πρόταση για την επιβολή του φόρου ύψους 75% στα εισοδήματα άνω του 1 εκατομμυρίου ευρώ. Την επιβολή του φόρου είχε προαναγγείλει ο πρόεδρος Ολάντ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας.

Στην απόφαση του το Συνταγματικό Δικαστήριο αναφέρει ότι ο προσωρινός συντελεστής του 75% για περίοδο δύο ετών είναι αντισυνταγματικός καθώς – αντίθετα με άλλες μορφές φόρου εισοδήματος – εφαρμόζεται σε μεμονωμένα άτομα αντί για νοικοκυριά.

Ως αποτέλεσμα, αναφέρει το δικαστήριο, ο φόρος «δεν αναγνωρίζει την ισότητα στον επιμερισμό των φορολογικών υποχρεώσεων».

Ύστερα από την ανακοίνωση της δικαστικής απόφασης, το γραφείο του πρωθυπουργού δήλωσε ότι η κυβέρνηση θα επανασυντάξει την πρότασή της για φορολογικό συντελεστή 75% και θα την καταθέσει εκ νέου.

Η σημερινή απόρριψη αντιστοιχεί σε δημόσια έσοδα από φόρους ύψους περίπου 300 με 500 εκατομμύρια ευρώ, δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί.

(περισσότερα…)