Posted tagged ‘εξέγερση’

Στους δρόμους υπάρχει ακόμη ελπίδα για την αιγυπτιακή επανάσταση

Ιουλίου 3, 2013

Αίγυπτος

του Wael Eskander/ Ahram

από  www.tometopo.gr

Εκατομμύρια Αιγύπτιοι [το υπουργείο Εσωτερικών της Αιγύπτου και διεθνή ΜΜΕ όπως το BBC μιλούν για 17 εκατ.] βγήκαν στους δρόμους και είναι ακριβές να πούμε ότι οι διαδηλώσεις της 30ής Ιουνίου ήταν οι ογκωδέστερες στην ιστορία της Αιγύπτου. Υπάρχουν ερωτηματικά τι ήταν αυτό που έκανε τόσα εκατομμύρια ανθρώπους να ξεχυθούν στους δρόμους.

 Αν ήταν η δραστηριότητα των επαναστατών ακτιβιστών, αν ήταν η καμπάνια του κινήματος Tamarod ( αντάρτης στα αιγυπτιακά – μια καμπάνια συλλογής υπογραφών περισσότερων από τα 13 εκατ. ψήφους που πήρε ο Μ. Μόρσι στις περσινές προεδρικές εκλογές, με αίτημα τη διενέργεια νέων προεδρικών εκλογών), αν ήταν η αντιπολίτευση, αν ήταν η υποκίνηση από κατάλοιπα του μουμπαρικού καθεστώτος ή αν ήταν κρατικά στοιχεία όπως οι υπηρεσίες ασφαλείας ή ο στρατός.

Η απάντηση μπορεί να είναι όλοι ή περισσότεροι από αυτούς τους παράγοντες σε ποικίλους βαθμούς, αλλά η πιο ακριβής απάντηση στο ερώτημα είναι η Μουσουλμανική Αδελφότητα. Αρκεί να εξετάσει κανείς το τι έκανε αφότου ανέλαβε την εξουσία και έγινε ο κυρίαρχος πολιτικός παίκτης στην αιγυπτιακή πολιτική σκηνή για να καταλάβει γιατί κινητοποιήθηκαν εναντίον της τόσο μεγάλα πλήθη κόσμου. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι δεν εκπλήρωσαν καμία από τις υποσχέσεις που είχαν δώσει, αποκλείοντας τους πάντες ακόμη και τους δυνητικούς συμμάχους τους και αρνούμενοι να μοιραστούν την εξουσία και την ευθύνη για τη μοίρα της χώρας. Κατάφεραν να αποξενώσουν ακόμη και το δικαστικό σώμα και την αστυνομία, δηλαδή τους επί μακρόν υπηρέτες του κράτους, οι οποίοι θα συνέχιζαν μετά χαράς να τους βοηθούν για να εξουδετερώσουν τους αντιπάλους του κράτους.

Η νομιμοποίηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας εκμηδενίστηκε όταν άρχισε να ακολουθεί ένα πρότυπο παρόμοιο με του καθεστώτος Μουμπάρακ που απέρριψε ο αιγυπτιακός λαός. Ο κόσμος εξοργίστηκε ακόμη περισσότερο με το θρησκευτικό φασισμό που προπαγανδίζει η Αδελφότητα και με την κρατική υποστήριξη του θρησκευτικού σεχταρισμού. Οι δυνάμεις ασφαλείας εξακολουθούν να ενεργούν όπως παλιά, χωρίς να τιμωρούνται. Αντί για ανακατανομή του πλούτου, οι ηγέτες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας προσπαθούν να αντικαταστήσουν την ελίτ του καθεστώτος Μουμπάρακ και επιπλέον να επιβάλουν μια ηθική τάξη που καταπατά τις προσωπικές ελευθερίες.

(περισσότερα…)

Παναγιώτης Σωτήρης: Η εποχή των εξεγέρσεων είναι εδώ.

Ιουνίου 11, 2013

Σκέψεις για την πολιτική σημασία του κινήματος στην Τουρκία

Πηγή: Αριστερό Βήμα

Είναι ακόμη νωρίς για να εκτιμήσουμε πλήρως την πολιτική σημασία του λαϊκού ξεσηκωμού στην Τουρκία. Ωστόσο, ένα πράγμα είναι σίγουρο: παραμένουμε ακόμη μέσα σε μια ξεχωριστή ιστορική συγκυρία, που σφραγίζεται όχι μόνο από διαμαρτυρία και πολιτική αντιπαράθεση, αλλά – και κυρίως – από κινήματα εντυπωσιακής έκτασης και σχεδόν εξεγερσιακού χαρακτήρα.

Ξεκινώντας από τον ελληνικό Δεκέμβρη του 2008, εκείνη την εκπληκτική “καρτ ποστάλ από το μέλλον”, μέχρι την Αραβική Άνοιξη, το κίνημα των Ισπανών Indignados, στον παρατεταμένο αγώνα του ελληνικού λαού, το κίνημα Occupy στη Βόρεια Αμερική, τις φοιτητικές εξεγέρσεις σε Βρετανία, Καναδά και Χιλή και μέχρι το τωρινό κίνημα στην Τουρκία, βλέπουμε κινήματα που δεν είναι μόνο μαζικά αλλά πηγαίνουν πέρα από την έκφραση διαμαρτυριών και διεκδικήσεων. Είναι κινήματα που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο απαιτούν ριζική κοινωνική και πολιτική αλλαγή. Γι΄ αυτό και δεν παίρνουν τη μορφή παραδοσιακών διαμαρτυριών, ούτε ακολουθούν το δρόμο των “ομάδων πίεσης”. Αντίθετα, επιλέγουν νέες και εξαιρετικά πρωτότυπες εκδοχές σχεδόν εξεγερσιακών πρακτικών που όχι μόνο αποκαλύπτουν μια βαθιά δυσαρέσκεια με την κατάσταση των σύγχρονων νεοφιλελεύθερων καπιταλιστικών κοινωνιών αλλά και δοκιμάζουν να κάνουν πράξη εναλλακτικές οπτικές δικαιοσύνης και δημοκρατίας.

Αυτό μπορεί να εξηγήσει την ιδιαίτερη σημασία που αποκτά μέσα σε αυτά τα κινήματα η μαζική συγκέντρωση και διαδήλωση. Δεν είναι απλώς μια επίδειξη δύναμης, με την έννοια μιας πολιτικής πίεσης που μπαίνει σε μια εξίσωση πολιτικού κόστους και οφέλους. Ούτε είναι απλώς “ταραχές” και “επεισόδια” με την έννοια της μετατροπής της διαμαρτυρίας σε επιτελεστική ή ακόμη και τελετουργική βία. Αντίθετα, αφορά πολύ περισσότερο τη διεκδίκηση του δημόσιου χώρου και το μετασχηματισμό του από χώρο κατανάλωσης και συσσώρευσης σε έναν πολιτικό χώρο κοινωνικού πειραματισμού. Αυτό μπορεί να εξηγήσει πώς αυτά τα κινήματα κατορθώνουν να συνδυάζουν την εκτεταμένη χρήση των νέων μέσων ως μιας νέας δημόσιας σφαίρας με την ίδια σημασία του δρόμου και της πλατείας ως ενός χώρου όπου απτές πρακτικές και σχέσεις αναδύονται. Σε αντίθεση με την υποτιθέμενη μεταμοντέρνα τάση προς τις εικονικές κοινότητες που υποτίθεται ότι συνδέουν ψηφιακά τα κατακερματισμένα άτομα, λογική που εκφράζεται συχνά σε διάφορες θεωρητικές απόψεις σε σχέση με τον κυβερνοχώρο αλλά και όλη τη σύλληψη μιας “διαδικτυακής δημοκρατίας και διαβούλευσης”, τίποτε δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί στην απήχηση και τη δύναμη που μπορούν να έχουν άνθρωποι που συναντιούνται στο δρόμο, ενώνουν τις δυνάμεις τους και δημιουργούν κοινότητες αγώνα και αντίστασης.

(περισσότερα…)

Το Κάιρο πριν από την έκρηξη (φωτορεπορτάζ)

Ιανουαρίου 29, 2013

Primitive but provoking art.

Πηγή:www.aristerovima.gr

Καπνός παντού, δακρυγόνα, δυνάμεις καταστολής με ελαφριά και βαριά όπλα, διαδηλωτές, θρησκετικά στελέχη, ακόμη και κοινοί λωποδύτες. Παθιασμένες ομιλίες και σύγχυση: Μίλησα με δεκάδες ανθρώπους και κανείς δεν ξέρει τι να κάνει. Πού είναι οι διαδηλώσεις που θα καθοδηγούσαν; Δεκάδες πεθαίνουν στο Πορτ Σάιντ, μπορεί να πεθάνουν εκατοντάδες στο Κάιρο, σε λίγο: η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη.

An offering of shells.

Κάιρο, 28 Ιανουαρίου 2013

Του Αντρέ Βλτσεκ, Counterpunch 28/1/2013

Καπνός παντού, δακρυγόνα, δυνάμεις καταστολής με ελαφριά και βαριά όπλα, διαδηλωτές, θρησκετικά στελέχη, ακόμη και κοινοί λωποδύτες. Παθιασμένες ομιλίες και σύγχυση: Μίλησα με δεκάδες ανθρώπους και κανείς δεν ξέρει τι να κάνει. Πού είναι οι διαδηλώσεις που θα καθοδηγούσαν; Δεκάδες πεθαίνουν στο Πορτ Σάιντ, μπορεί να πεθάνουν εκατοντάδες στο Κάιρο, σε λίγο: η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη.

«Φύγε»! μου φωνάζει ένας διαδηλωτής. «Σε λίγο θα αρχίσουν να πυροβολούν».

Τα μάτια μου είναι υγρά — δεν είχα χρόνο να αγοράσω μάσκα.

Τείχη χωρίζουν την πόλη από την αμερικανική πρεσβεία και αποκλείουν τουλάχιστον τρεις δρόμους. Το ονομάζω το «Τείχος του Καΐρου». Άνθρωποι σκαρφαλώνουν σ΄ αυτό αναζητώντας ασφάλεια. Πού υπάρχει, όμως, ασφάλεια; Το σκαρφάλωμα συνεχίζεται και απ΄ τις δυο κατευθύνσεις. Γύρω από το τείχος τα μαγαζιά λεηλατούνται. Στις γραμμές των διαδηλωτών χώνονται κλέφτες. Υπάρχειφτώχεια, ρακοσυλλέκτες και ζητιάνοι , όλοι γύρω από την Πλατεία Ταχρίρ.

Αυτή τη φορά δεν είδα ευφορία: απλά ετοιμότητα για μάχη και για θυσία. Για ποιο σκοπό; Ρώτησα. «Εναντίον ττης κυβέρνησης. Εναντίον του νέου συντάγγματος», μου είπαν. «Εναντίον τίνος το κατάλαβα. Αλλά για ποιο σκοπό;» Δεν μου απάντησαν.

Ready to fight.

«Πάρε με φωτογραφία», φωνάζει ένα παιδί. «Θα μπω στη μάχη σε λίγο».

Και ο αριθμός των ενόπλων αυξάνεται συνεχώς. Φτάνουν και οι διαδηλωτές. Η νύχτα πέφτει στην πόλη. Η Αίγυπτος βρίσκεται σε σταυροδρόμι, έτοιμη να εκραγεί.

(περισσότερα…)