Posted tagged ‘επιστράτευση καθηγητών’

Η πολιτική επιστράτευση και τα αμβλυμμένα μας πολιτικά αντανακλαστικά

Μαΐου 17, 2013

rafft1

του Σπύρου Ραυτόπουλου

Το σύνθημα «είμαστε όλοι καθηγητές» ακούστηκε όμορφα, όπως έχουν ακουστεί πολλά ανάλογα συνθήματα συμπαράστασης σε απεργούς και διαμαρτυρόμενους πολίτες, ιδίως όταν αυτοί βρίσκονται αντιμέτωποι με την επικίνδυνη αλαζονεία της εξουσίας.  Κάθε φορά που ένα κράτος κάνει επίδειξη αυταρχισμού καταφεύγοντας σε μέτρα καταναγκασμού και αναστολής ελευθεριών όπως η πολιτική επιστράτευση οφείλουμε να αισθανόμαστε όλοι το ίδιο θιγόμενοι και επιπλέον άκρως ανήσυχοι. Δυστυχώς δεν αισθανόμαστε όλοι έτσι και εν προκειμένω δεν φαίνεται να «είμαστε όλοι καθηγητές». Ακόμα χειρότερα, δεν είναι αληθινοί καθηγητές ούτε καν όλοι όσοι φέρουν τυπικά την ιδιότητα!

Είναι να απορεί κανείς με όσους δικαιολογούν το μέτρο της επιστράτευσης αποδεχόμενοι τις γελοίες δικαιολογίες που εκστομίζονται από την κουστωδία της συγκυβέρνησης και μηρυκάζονται από τμήμα της ενδημικής κομματικής και συνδικαλιστικής πανίδας· ιδίως με όσους από δαύτους διαθέτουν και την ιδιότητα του παιδαγωγού! Διότι πώς μπορείς να λέγεσαι παιδαγωγός όταν καταδέχεσαι να επιστρέφεις στο σχολείο σου με ένα τέτοιο φύλλο πορείας παραμάσχαλα, με ένα τέτοιο ντροπιαστικό τεκμήριο υποτέλειας; Πώς μπορείς να εμφανίζεσαι με την ουρά στα σκέλια στους μαθητές σου, ηττημένος από ένα  χουντικής έμπνευσης κουρελόχαρτο, για να τους διδάξεις μετά από αυτά ήθος, τόλμη, δημοκρατία, ελευθερία σκέψης, πολιτική ελευθερία, ελευθερία εν γένει;

Είναι θλιβερή κάθε απόπειρα υπεράσπισης  του προκλητικού αυτού μέτρου και απολύτως αφελής, αν όχι σκόπιμα αποπροσανατολιστική, κάθε συζήτηση -την ώρα αυτή- για τον χρόνο που επέλεξαν δήθεν οι καθηγητές να κάνουν την κινητοποίησή τους ή για το δίκαιο ή άδικο των διεκδικήσεών τους. Για να το πούμε όσο πιο εμφατικά γίνεται: το μέτρο θα εξακολουθούσε να είναι όχι μόνο αντισυνταγματικό, αλλά και από κάθε άλλη σκοπιά απαράδεκτο, ακόμα κι αν οι διεκδικήσεις των απεργών ήταν εντελώς εξωφρενικές και αντικοινωνικές. Ο εργοδότης (κράτος, ή ιδιώτης) μπορεί να συνομιλεί, να διαπραγματεύεται και να αποδέχεται ή να απορρίπτει αιτήματα και διεκδικήσεις, δεν έχει όμως δικαίωμα να επιβάλει αναγκαστική εργασία σε κανέναν, κατά την προσωπική μάλιστα άποψη του γράφοντα ούτε καν κάτω από ειδικές συνθήκες όπως αυτές που αναφέρονται στο ελληνικό σύνταγμα· αλλιώς οδηγούμαστε –έστω υπό όρους- σε καθεστώς δουλείας. Με άλλα λόγια το μέτρο της πολιτικής επιστράτευσης που ούτως ή άλλως βάσει του ισχύοντος συντάγματος σήμερα εφαρμόζεται εντελώς καταχρηστικά, θα έπρεπε να καταργηθεί εντελώς.

Το γεγονός ότι δεν έχουμε ακόμα εξεγερθεί κατά του αυταρχικού πολιτικού μας καθεστώτος είναι ούτως ή άλλως θλιβερό αν και ως έναν βαθμό ερμηνεύσιμο. Όμως η άμεση ή έμμεση αποδοχή μέτρων που παραβιάζουν όχι απλώς το σύνταγμα, τη λογική, και τα συνήθη όρια της πολιτικής δικαιοδοσίας των κυβερνώντων (η δημοκρατία ούτως ή άλλως έχει πάει περίπατο προ πολλού) αλλά πλέον στρέφονται και κατά βασικών ελευθεριών, θα έπρεπε να έχει κινητοποιήσει όχι μόνο το σύνολο των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων (κυρίως αυτούς) και των δημοσίων λειτουργών γενικώς, αλλά και ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας. Από σήμερα δεν έπρεπε να υπάρχει εκπαιδευτικός ή εκπαιδευόμενος ούτε καν στα νηπιαγωγεία, μέχρι τη στιγμή της απόσυρσης του μέτρου. Στην πραγματικότητα δεν έπρεπε να κινείται τίποτα. Κι όμως, όχι μόνο ανακοινώνεται ότι οι εξετάσεις θα γίνουν κανονικά, υπό την απειλή μιας επιστράτευσης που είχε μάλιστα προληπτικό χαρακτήρα(!), αλλά η συζήτηση περιστρέφεται ακόμα γύρω από τα αιτήματα των εκπαιδευτικών και για το πώς «ευτυχώς» αποφύγαμε τη διατάραξη της κοινωνικής μας γαλήνης εν καιρώ εξετάσεων.

(περισσότερα…)

Νεκτάριος Χατζηανδρέου:Για την ανεργία και την επιστράτευση -Υπερβολές;Σοφίσματα;Νομίζετε!

Μαΐου 15, 2013

 Μιλώντας  από καρδιάς σε μαθητές ,γονείς και συναδέλφους

Για το διδακτικό ωράριο

Οι απολογητές -γνωστοί και θλιβεροί- του νεοφιλελεύθερου οδοστρωτήρα των δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας δεν κουράζονται να κατακεραυνώνουν την απροθυμία των καθηγητών ν’αποδεχτούν τη δίωρη αύξηση του διδακτικού τους ωραρίου.Την πιστώνουν στην τεμπελιά και το βόλεμά τους!!! Ισχυρίζονται,μάλιστα,ότι η αύξηση θα έπρεπε να συμβεί και ανεξάρτητα από τις, κἀτ’ευφημισμό, διαρθρωτικές αλλαγές μνημονιακής εκπόρευσης.Ν’αποκατασταθεί,δηλαδή,η-κατά τη γνώμη τους- φυσική τάξη πραγμάτων!

Και ποια είναι αυτή η φυσική τάξη πραγμάτων; Ας προχωρήσουμε τη θέση τους σε κάποιες λογικές συνέπειες:  Γιατί 18,20 ή 23 ώρες και όχι 36,40 ή 46.Γιατί να υπάρχουν ,εδώ που τα λέμε,και αμοιβές! Αμείβονταν οι δουλοπάροικοι;Αμείβονταν οι ερέτες στα κάτεργα των κωπήλατων πλοίων;Αμείβονταν οι χωρικοί που έσερναν τους ογκόλιθους,για να χτιστούν οι πυραμίδες,στη φαραωνική Αίγυπτο; Γιατί να συζητάμε καν για δικαιώματα σε μια «σουλτανική»πολιτειακή αντίληψη (Ο Σουλτάνος-προσωποποίηση της κρατικής εξουσίας είναι αφέντης των αγαθών,του κόπου και της ζωής των υπηκόων του).Συνεπώς, και που υπάρχουμε,χάρη μας κάνουν. Ερρέτω η δικαιοκρατική αρχή ότι δεν υπάρχουν δικαιὠματα χωρίς υποχρεώσεις ούτε υποχρεώσεις χωρίς δικαιώματα! Να ξέρετε,λοιπόν, ότι από δώ και πέρα, ηθικά νόμιμο και δίκαιο είναι σε ανθρώπους που τους απισχναίνεις τον μισθό να τους αυξάνεις τον χρόνο και τον όγκο εργασίας!΄Ετσι ακριβώς!!

Υπερβολές; Σοφίσματα; Νομίζετε!

Αύξηση του ωραρίου συνεπάγεται:

1) Περικοπή θέσεων εργασίας. Λέτε να συγκινούνται οι υπέρμαχοι της αύξησης; Αυτοί προωθούν τον κοινωνικό αυτοματισμό και πλειοδοτούν τον ενδοσυναδελφικό κανιβαλισμό (Μην ξεχνάμε τι σκοπιμότητα έχουν η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και η δήθεν αξιολόγηση).Η έννοια, επομένως,της αλληλεγγύης  και της προστασίας του δικαιώματος στην εργασία συναδέλφων φαντάζει έωλη.Εμείς ξέρουμε,ὀμως,ότι το χτύπημα της καμπάνας για τον αναπληρωτή ή τον συνάδελφο κάποιας ολιγόωρης ειδικότητας δε θ’αργήσει ν’ακουστεί για όλους μας!

2) Εξαχρείωση του εκπαιδευτικού έργου,αν συνδυαστεί,μάλιστα,η αύξηση του ωραρίου με τη διόγκωση του μαθητικού πληθυσμού ανά τμήμα,λόγω συγχωνεύσεων

3) Απαξίωση  του  ποιοτικού   –δυνητικού   έστω-  χαρακτήρα   της παιδαγωγικής διαδικασίας και αναγωγή της σε μια-ιδιαίτερα συζητήσιμη-μετρήσιμη διεκπεραίωση

4) Αποψἰλωση του εκπαιδευτικού απ’την ιδιότητα του δασκάλου-πνευματικού εργάτη και τον ξεπεσμό του σε πάροχο εκπαιδευτικών υπηρεσιών,που υπομισθοδοτείται και βρίσκεται σε διαρκή ομηρεία.

5) Ευτελισμός της επαγγελματικής και ανθρώπινης μας ιδιότητας,αν σκεφτεί κανείς την ένταση που μπορεί να επικρατήσει στην τάξη,ανάμεσα, απ’τη μια, σε  καταπτοημένους απ’την κούραση και την ανασφάλεια εκπαιδευτικούς και σε στοιβαγμένους και απογοητευμένους, απ’την άλλη, μαθητές.Η επαγγελματική εξουθένωση (burn out), ο ψυχικός κάματος,η αλληλοφαγωμάρα και η επιθετικὀτητα σε ημερήσια διάταξη!

(περισσότερα…)

Ανακοίνωση Γραφείου Τύπου Δ.Σ.Α. για την Επίταξη Προσωπικών Υπηρεσιών

Μαΐου 15, 2013

Όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να ευνοούν ή ακόμα και να μεθοδεύουν την επιστροφή στο παρελθόν, όσο κι αν η Δικαιοσύνη επιμένει να ανέχεται την πρωτοφανή δικαιοκρατική οπισθοδρόμηση που συντελείται σήμερα, πρακτικές που παραπέμπουν ευθέως σε άλλες εποχές αργά ή γρήγορα θα βρουν απέναντί τους ολόκληρο τον ελληνικό λαό. Στη Δημοκρατία, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Πολλώ δε μάλλον, καμία πολιτική σκοπιμότητα δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται ως βάση για τη λήψη και εφαρμογή κυβερνητικών αποφάσεων κατά κατάλυση του Συντάγματος.

Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών εκφράζει την πλήρη αντίθεσή του στην κυβερνητική πρακτική της επίταξης προσωπικών υπηρεσιών χωρίς να πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 22 παρ. 4 του Συντάγματος.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την ανωτέρω συνταγματική διάταξη, οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας απαγορεύεται, ενώ επίταξη προσωπικών υπηρεσιών επιτρέπεται μόνο εφόσον συντρέχει περίπτωση πολέμου ή επιστράτευσης ή ανάγκη για την άμυνα της χώρας ή κατεπείγουσα κοινωνική ανάγκη από θεομηνία ή ανάγκη που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία.

Σημειωτέον δε ότι, κατά τους κοινά αποδεκτούς κανόνες ερμηνείας του συνταγματικού δικαίου, οι εν λόγω περιοριστικά αναφερόμενες περιπτώσεις, ως εξαιρέσεις από το γενικό συνταγματικό κανόνα της απαγόρευσης της αναγκαστικής εργασίας, πρέπει να ερμηνεύονται στενά.

Σε μία δημοκρατική κοινωνία, η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών, ως ακραία επέμβαση της πολιτικής εξουσίας στην προσωπική ελευθερία και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου, πρέπει να χρησιμοποιείται με μεγάλη φειδώ και μόνο ως ultimum refugium, όταν δηλαδή προκύπτει ότι κανένα λιγότερο επαχθές μέσο δεν είναι πρόσφορο για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των κατά τα ανωτέρω περιοριστικά αναφερόμενων καταστάσεων.

Όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να ευνοούν ή ακόμα και να μεθοδεύουν την επιστροφή στο παρελθόν, όσο κι αν η Δικαιοσύνη επιμένει να ανέχεται την πρωτοφανή δικαιοκρατική οπισθοδρόμηση που συντελείται σήμερα, πρακτικές που παραπέμπουν ευθέως σε άλλες εποχές αργά ή γρήγορα θα βρουν απέναντί τους ολόκληρο τον ελληνικό λαό. Στη Δημοκρατία, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Πολλώ δε μάλλον, καμία πολιτική σκοπιμότητα δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται ως βάση για τη λήψη και εφαρμογή κυβερνητικών αποφάσεων κατά κατάλυση του Συντάγματος.

 Από το Γραφείο Τύπου

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΘΗΝΩΝ
      Ακαδημίας 60, 10679 Αθήνα
           Τηλ. 210-33.98.270, 71

(περισσότερα…)

Γιώργος Καββαδίας:Η αντίσταση είναι καθήκον

Μαΐου 15, 2013

Τυχεροί, πραγματικά, εμείς οι δάσκαλοι της νεολαίας, αφού διδάσκουμε από Αντιγόνη, το αιώνιο σύμβολο της ανυπακοής, μέχρι τους  Ελεύθερους Πολιορκημένους του Δ. Σολωμού και το «Αντισταθείτε» του Μ. Κατσαρού. Τυχεροί ανεξαρτήτως ειδικότητας , αφού κάθε «μάθημα»  μπορεί να συμβάλει στη διαμόρφωση ελεύθερων και σκεπτόμενων πολιτών, παρόλο που το σύστημα επιδιώκει να είμαστε ιμάντες μεταβίβασης της κυρίαρχης ιδεολογίας και το σχολείο να παρέχει αποσπασματικές γνώσεις – δεξιότητες, όπως  είναι η μόδα που στην ούγια γράφει ΕΕ και ΟΟΣΑ.

 Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει ξεκινήσει η Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ της χώρας για να πάρει τη μεγάλη απόφαση. Οι χθεσινές Γενικές Συνελεύσεις των καθηγητών όλης της χώρας, οι πιο μαζικές της τελευταίας, τουλάχιστον δεκαπενταετίας, στέλνουν μήνυμα, όχι μόνο  προς την κυβέρνηση, αλλά και την κοινωνία: όταν η βαρβαρότητα επελαύνει, η αντίσταση είναι καθήκον.

Αναπόφευκτη η αναγκαιότητα να κρατήσουμε ψηλά τις σημαίες του αγώνα για την υπεράσπιση βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών που κατακτήθηκαν με αίμα και μακροχρόνιους αγώνες την ώρα που οι εντολοδόχοι των ξένων επικυρίαρχων εφαρμόζουν τις εντολές της ΕΕ και του ΔΝΤ βάζοντας και αυτή ακόμα την αστική δημοκρατία στον γύψο. Για να υπερασπίσουμε το δικαίωμα στη σταθερή εργασία ορθώνοντας το ανάστημα μας σε αυτούς που θέλουν μαζικές απολύσεις και στρατιές ανέργων. Σε αυτούς που κυβερνάνε και μετατρέποντας τη χώρα σε προτεκτοράτο εγκαθιδρύοντας ένα καθεστώς σύγχρονης δουλείας, χωρίς εργαζόμενους με δικαιώματα, αλλά απασχολήσιμους – σύγχρονους δούλους και στρατιές ανέργων και φτωχών. Για να υπερασπίσουμε το δικαίωμα στη μόρφωση για όλους χωρίς διακρίσεις και το δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης.

Γιατί μετά τις πρόσφατες επιστρατεύσεις – που κατά παλαιότερη δήλωση του πρώην .Αντιμνημονιακού και νυν  πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, αποτελούν «χουντικές μεθόδους»-  των εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ  και τους Ναυτεργάτες, ήρθε η ώρα της προληπτικής επιστράτευσης των καθηγητών. Με άλλα λόγια όχι μόνο το δικαίωμα στην απεργία , αλλά ακόμα και η σκέψη για απεργία ποινικοποιείται!. Αλλά αυτά είναι υψηλά γράμματα για τις εκπορνευμένες γραφίδες των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης και τις πνευματικές πόρνες του συστήματος. Αυτές έχουν αναλάβει επί πληρωμή να συκοφαντούν κάθε κλάδο εργαζομένων που προσπαθεί να αντισταθεί στην πολιτική που σκορπά τη φτώχεια, την ανεργία, τον πόνο και τη δυστυχία στο όνομα του «δημοσίου συμφέροντος» και της «σωτηρίας της πατρίδος».

(περισσότερα…)

Αρκεί να το πιστέψουμε!

Μαΐου 13, 2013

Η επιστράτευση θα ρίξει το μνημόνιο. Αν το πιστέψουμε

Η επιστράτευση θα ρίξει το μνημόνιο. Αν το πιστέψουμε.

του Άρη Χατζηστεφάνου

Αρκεί ένα τεράστιο πάρτυ μαθητών, καθηγητών και εργαζομένων για να τελειώσουμε με την Τρόικα.

Ο κόσμος το έχει καταλάβει. Ο πανικός στην κυβέρνηση και στα γραφεία των αργυρώνητων δημοσιογράφων δεν είναι τυχαίος. Αυτή η απεργία των καθηγητών μπορεί να φέρει το τέλος του μνημονίου. Αρκεί να το πιστέψουμε.

Η μάχη έχει ξεφύγει από τα πλαίσια της εκπαίδευσης και μπορεί να οδηγήσει σε γενική απεργία και ανατροπή της κυβέρνησης.

Μια τέτοια κινητοποίηση όμως δεν μπορεί ούτε να ξεκινήσει χωρίς τη συμμετοχή μιας συγκεκριμένης ομάδας: των μαθητών. Μάγκες αν πιστεύετε ότι με την ανεργία των νέων στο 64.2% υπάρχει οποιοδήποτε νόημα να δώσετε πανελλήνιες – και μάλιστα τη συγκεκριμένη εβδομάδα που σας το ζητούν – είστε καταδικασμένοι σε αφανισμό. Για την ακρίβεια είστε τόσο ανόητοι όσο και οι πατεράδες σας και οι μανάδες σας, που σας έφεραν σε αυτή την κατάσταση. Είναι σαν να φοράτε γάντια για να αντιμετωπίσετε μια χιονοστιβάδα. Αλλά το ξέρετε καλά ότι εσείς δεν είστε σαν τους άλλους. Και σε αυτή τη μάχη… δεν φοράμε γάντια.

Τα σχολεία πρέπει να τεθούν υπό κατάληψη από τους ίδιους τους μαθητές που θα προστατεύσουν τους καθηγητές τους – είναι άλλωστε πολύ πιο ώριμοι από αυτούς για να το κάνουν. Οι επιτηρητές πρέπει να βρουν λουκέτα μπροστά τους. Φροντίστε να τους ξεκουφαίνει η μουσική που θα παίζετε στη διαπασών από τεράστια ηχεία.

Οι τοίχοι των σχολείων, που καταρρέουν από την εγκατάλειψη, θα είναι γεμάτοι γκράφιτι και συνθήματα. Οι δυνάμεις της αστυνομίας που θα επιχειρήσουν να σπάσουν τις καταλήψεις σας θα φύγουν πασαλειμένες με νερό και αλεύρι- όπως ακριβώς τους κάνατε το Δεκέμβριο του 2008, όταν σκότωσαν το συμμαθητή σας.

(περισσότερα…)