Posted tagged ‘Ιταλία’

Η φτώχεια… εκτός νόμου

25 Μαΐου, 2013

Eφημερίδα των Συντακτών

από τον Θανάση Γιαλκέτση

Με το σύνθημα »Να κηρύξουμε παράνομη τη φτώχεια» , πολίτες και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, στην Ιταλία και σε άλλες χώρες, ξεκίνησαν μιαν εκστρατεία ενάντια στους νόμους , τους θεσμούς και τις κοινωνικές πρακτικές που γεννούν και τροφοδοτούν τη φτώχεια στις διάφορες χώρες και περιοχές του κόσμου. Ο Ρικάρντο Πετρέλα, καθηγητής Κοινωνικών και Πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, ο οποίος μετέχει σε αυτή την εκστρατεία συνέταξε για λογαριασμό του κινήματος το κείμενο που ακολουθεί. 

Εμείς οι πολίτες, Ιταλοί, Βέλγοι, Καναδοί, Αργεντινοί, Μαλαισιανοί, Ινδονήσιοι, Φιλιππινέζοι κ.ο.κ αρχίζουμε μια διαδικασία κοινωνικής και πολιτικής κινητοποίησης ενάντια στις δομικές αιτίες της φτώχειας.

Πρώτη αρχή: ‘’Κανείς δεν γεννιέται φτωχός ούτε επιλέγει να είναι ή να γίνει φτωχός’’. Είναι η κατάσταση της κοινωνίας στην οποία γεννιόμαστε αυτή που μας κάνει φτωχούς ή πλούσιους. Μπορούμε να αποφασίσουμε να ζούμε σε κατάσταση μεγάλης ολιγάρκειας, αλλά δεν είναι αυτή η κατάσταση της φτώχειας την οποία υφίστανται τρία δισεκατομμύρια ανθρώπινες υπάρξεις, που έχουν αποκλειστεί από το δικαίωμα σε μιαν αξιοπρεπή ζωή με τρόπο αντίθετο στη βούληση και την επιθυμία τους.

Δεύτερη αρχή: »Φτωχοί γινόμαστε .Η Φτώχεια Είναι μια κοινωνική κατασκευή’’. Η Φτώχεια δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο, όπως η βροχή. Είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, που δημιουργείται και παράγεται από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Οι σκανδιναβικές κοινωνίες των ετών 1960- 1980 κατόρθωσαν  να εξαλείψουν τις δομικές  διαδικασίες εξαθλίωσης. Άλλες κοινωνίες, αντίθετα, που βασίζονται σε διαφορετικές αρχές και κοινωνικές πρακτικές από τις σκανδιναβικές, παρήγαγαν και παράγουν αναπόφευκτα φαινόμενα εκτεταμένης φτώχειας .Είναι η περίπτωση των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η τρίτη αρχή επιβεβαιώνει τις πρώτες δύο: ‘’Δεν είναι μόνον, ούτε κυρίως, η φτωχή κοινωνία εκείνη που παράγει φτώχεια.’’  Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι από οικονομική άποψη η πλουσιότερη χώρα του κόσμου κι ωστόσο η φτώχεια δεκάδων εκατομμυρίων (από τα 300 εκατομμύρια)  πολιτών της αποτελεί μέρος της ιστορίας της.

Τέταρτη αρχή:’’ Ο αποκλεισμός παράγει τη φτώχεια’’. Δεν είναι η μοίρα ή η κακοτυχία οι αιτίες της φτώχειας, αλλά οι συγκεκριμένες μορφές του αποκλεισμού από την πρόσβαση στα ατομικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Γι αυτούς τους λόγους, πέμπτη αρχή είναι: ‘’ Στο βαθμό που είναι δομική διαδικασία , η φτώχεια είναι συλλογική’’. Δεν αφορά μόνον ένα πρόσωπο ή μια οικογένεια, αλλά ολόκληρους πληθυσμούς ( οικογένειες μεταναστών, νομάδες, χωριά χωρίς μέλλον, ζώνες που έχουν πληγεί από οικονομικές υφέσεις , κατοίκους υποβαθμισμένων συνοικιών…) και κοινωνικές κατηγορίες ( εργαζόμενους, αγρότες, τομείς της μεσαίας τάξης, παιδιά, γυναίκες, νέους που δεν κατορθώνουν να μπουν στον κόσμο της εργασίας, γέρους…)

(περισσότερα…)

Μιχάλης Ψύλος: Ο Μπερλουσκόνι ξανά στην εξουσία

28 Απριλίου, 2013

ΙΤΑΛΙΑ Ο πραγματικός νικητής από την συγκρότηση της κυβέρνησης Λέτα είναι ο καβαλιέρε, σύμφωνα με τον ευρωπαϊκό Τύπο ενώ χαμένη είναι η Αριστερά – παρότι κέρδισε τις εκλογές κινδυνεύει με διάσπαση

«Ενα μπρα ντε φερ με την Ευρώπη; Οχι απαραίτητα […] Θεωρώ ότι μέχρι και οι Βρυξέλλες έχουν πλέον καταλάβει πως υπήρξε υπερβολή στη λιτότητα». Σίλβιο Μπερλουσκόνι, σε χθεσινή συνέντευξη στην «Corriere della Sera»

 Εφημερίδα των Συντακτών

 «Για άλλη μία φορά νικητής είναι ο Μπερλουσκόνι» έγραφε το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ» σε μια εκτίμηση φαινομενικά «περίεργη» των τελευταίων εξελίξεων στη γειτονική Ιταλία. Πού «κολλάει» όμως ο καβαλιέρε στο παζλ;

Πρόεδρος της χώρας επανεξελέγη ο 88χρονος Τζόρτζιο Ναπολιτάνο και πρωθυπουργός ορίστηκε ο δεύτερος στην ιεραρχία του Δημοκρατικού Κόμματος και πρώην Χριστιανοδημοκράτης, Ενρίκο Λέτα, που όπως γράφει εύστοχα το γαλλικό «Νουβέλ Ομπσερβατέρ», «πρόκειται για ένα αντίγραφο του απερχόμενου πρωθυπουργού Μάριο Μόντι».

Ο 46χρονος Λέτα έχει μάλιστα τη στήριξη και του Μπερλουσκόνι, ο οποίος αναμένεται να εξασφαλίσει αρκετά σημαντικά υπουργεία στη νέα κυβέρνηση. Το κομβικό σημείο είναι πάντως ότι τόσο η επανεκλογή του γηραιού Ναπολιτάνο, που ειρήσθω εν παρόδω θα είναι 95 ετών όταν ολοκληρώσει τη δεύτερη θητεία του, όσο και η επιλογή για την πρωθυπουργία του Ενρίκο Λέτα, αποτελούν απλώς μια απεγνωσμένη προσπάθεια του ιταλικού πολιτικού κατεστημένου να διασώσει τον εαυτό του και μόνο.

Το «Σπίγκελ», που βλέπει βέβαια πολύ μακριά, καταλαβαίνει ότι ο σχηματισμός της νέας κυβέρνησης συνεργασίας στην Ιταλία αποτελεί προσωπικό θρίαμβο του Μπερλουσκόνι, που όχι μόνο διασώζεται πολιτικά, αλλά διατηρεί και βάσιμες ελπίδες να ξαναγίνει πρωθυπουργός, όποτε κι αν γίνουν οι νέες εκλογές. Οι περισσότερες γερμανικές εφημερίδες εκφράζουν φόβους ότι ο καβαλιέρε θα επιδιώξει να δώσει «αντι-γερμανικό» τόνο στην πολιτική της κυβέρνησης Λέτα, αν και ως γνήσιος τυχοδιώκτης ο Μπερλουσκόνι φαίνεται ότι μάλλον θα εγκαταλείψει στην πράξη τη ρητορική του κατά του ευρώ και της Γερμανίας, παρά το γεγονός ότι αυτές οι θέσεις εκτίναξαν την πολιτική απήχηση και επιρροή του από το 8% των δημοσκοπήσεων στο 29% στις εκλογές που έγιναν πριν από δύο μήνες στην Ιταλία.

Η γερμανική «Μπερλίνερ Τσάιτουνγκ» γράφει χαρακτηριστικά: «Μπορεί ο πρόεδρος Τζόρτζιο Ναπολιτάνο να εμφανίζεται ως ο τελευταίος εναπομείνας σωτήρας της χώρας από το χάος, αλλά η δεύτερη θητεία του θα σημάνει τη συγκρότηση ενός Μεγάλου Συνασπισμού με τη συμμετοχή του Μπερλουσκόνι και σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις οι νέες εκλογές θα μπορούσαν να δώσουν μια σημαντική νίκη στην Μπερλουσκόνι. Την ίδια ώρα, το Κίνημα των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο εξακολουθεί να κερδίζει έδαφος. Δύο λαϊκιστές θα μπορούσαν σύντομα να είναι τα βασικά στοιχεία στην ιταλική πολιτική σκηνή. Είναι μια προοπτική που θα προτιμούσαμε να μην είχαμε φανταστεί».

(περισσότερα…)

ΙΟΣ: Οι »δικές μας» τυφλές βόμβες – Η άγνωστη κληρονομιά της Δικτατορίας

21 Απριλίου, 2013

cache_600x400_1_995330

Εφημερίδα των Συντακτών

Η δικτατορία των συνταγματαρχών μάς κληροδότησε μια οργάνωση-«φάντασμα», τη Νέα Τάξη. Η δράση της ξεκινά από την περίοδο της χούντας, περνά στη μεταπολίτευση και φτάνει, χωρίς κανείς να το καταλάβει, μέχρι σήμερα 

vomvesΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ:

Τάσος Κωστόπουλος, Άντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς

Σύμφωνα με τα ευρήματα του FBI, οι βομβιστικοί μηχανισμοί που προκάλεσαν το αιματηρό τυφλό χτύπημα τη Δευτέρα στον Μαραθώνιο της Βοστόνης περιείχαν καρφιά και μπίλιες από ρουλεμάν. Αυτός είναι ο λόγος που υπήρξε τόσο φονικός ο απολογισμός των εκρήξεων. Τα ατσάλινα κομμάτια πετάχθηκαν σαν θραύσματα όλμων και προκάλεσαν όχι μόνο νεκρούς αλλά και πολλούς τραυματίες, από τους οποίους αρκετοί υπέστησαν ακρωτηριασμό.

Δεν μας είναι άγνωστες αυτού του είδους οι βόμβες. Παρόμοιοι βομβιστικοί μηχανισμοί είχαν τοποθετηθεί σε δύο κινηματογράφους της Αθήνας που έπαιζαν σοβιετικές ταινίες το 1978. Η πρώτη βόμβα είχε τοποθετηθεί στον κινηματογράφο «Ελλη», το Σάββατο 11.3.1978. Το σημείο όπου είχαν επιλέξει οι δράστες να τοποθετήσουν τη βόμβα και η ώρα που είχε ρυθμιστεί να εκραγεί ο μηχανισμός δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για τους σκοπούς τους. Ηθελαν ασφαλώς να προκαλέσουν πολλά θύματα. Σύμφωνα με την ανακοίνωση των αρχών, η βόμβα ήταν πολύ μεγάλης ισχύος, ενώ στο εσωτερικό της υπήρξαν μεταλλικά κομμάτια για να προκληθεί μεγαλύτερη βλάβη στα θύματα. Η δεύτερη βόμβα εξερράγη στον κινηματογράφο «Ρεξ», στις 20.6.1978. Ο μηχανισμός ήταν παρόμοιος, μόνο που αυτή τη φορά είχαν τοποθετηθεί στο εσωτερικό της μπίλιες από ρουλεμάν. Ο απολογισμός των τραυματιών έφτασε τους δεκαπέντε.

Οι δύο αυτές βόμβες δεν ήταν οι μοναδικές. Δεκάδες εκρήξεις καταγράφονται τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης με στόχους γραφεία κομμάτων της Αριστεράς, έντυπα, βιβλιοπωλεία. Η σκοπιμότητα του μπαράζ των βομβών ήταν διάφανη, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξε άμεση ανάληψη ευθύνης από τους δράστες. Αλλωστε δεν χρειάζεται να είναι κανείς επιθεωρητής Κλουζό για να κατανοήσει το κίνητρο κάποιων που έβαλαν 13 βόμβες στην Αθήνα κατά την επέτειο της πτώσης της χούντας (23.7.1978) ή άλλες 39 για να τιμήσουν τη μνήμη του βασανιστή της Ασφάλειας Μάλλιου (17.12.1978).

Αυτές όλες οι ενέργειες έχουν μείνει μέχρι σήμερα σχεδόν ανεξιχνίαστες. Μπορεί να βρέθηκαν και να συνελήφθησαν κάποιοι ως αυτουργοί ή συνεργοί τους, αλλά ποτέ δεν αποκαλύφτηκε το κεντρικό δίκτυο που οργάνωνε όλο αυτό το σκηνικό του τρόμου επί τέσσερα χρόνια, με προφανή σκοπό να αποτρέψει τη σταθεροποίηση της δημοκρατίας στη χώρα και να παραλύσει κάθε σκέψη για ριζοσπαστικότερες λύσεις σε μια περίοδο ιδιαίτερης πολιτικής ρευστότητας.

(περισσότερα…)

Φίλιππο Βιόλα:»Η κοινωνία της αφαίρεσης -Το σύστημα της αδιαφορίας και της αποξένωσης στην καθημερινή ζωή»

3 Απριλίου, 2013

KOINWNIA-AFAIRESEIS-EX.indd

Tο βιβλίο του  Φίλιππο Βιόλα’Η κοινωνία της Αφαίρεσης -Το σύστημα της αδιαφορίας και της αποξένωσης στην καθημερινή ζωή» , κυκλοφόρησε  πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1993 .Ήταν το έκτο βιβλίο της σειράς ‘’Κοινωνικές Επιστήμες’’ των εκδόσεων ‘’Στάχυ’’, μια σειρά που συνέβαλλε στον διάλογο και τον προβληματισμό γύρω από όλα τα επίκαιρα και ζωτικά ζητήματα της κοινωνίας της εποχής .

Το έργο του Βιόλα αρχικά ήταν μια σειρά σημειώσεων ,υπό μορφή βιβλίου, για το μάθημα της Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο  La Sapienza ,της Ρώμης όπου δίδασκε ο συγγραφέας. Η έκδοση αυτή των αρχών της δεκαετίας του ’80,γρήγορα εξαντλήθηκε γιατί το βιβλίο βρήκε ανταπόκριση σ’ ένα  κοινό πολύ ευρύτερο από το στενά Πανεπιστημιακό. Ήταν μια εποχή που χαρακτηριζόταν από το ερμητικό κλείσιμο των χώρων πολιτικού διαλόγου μετά την υποχώρηση των κινημάτων της προηγούμενης δεκαετίας.

Ο διάλογος γύρω από την προβληματική αυτού του βιβλίου συνεχίστηκε για χρόνια και ενώ το βιβλίο είχε εξαντληθεί οι ενδιαφερόμενοι αναπαρήγαγαν το κείμενο με διάφορους τρόπους , διανθίζοντάς το με σχόλια.

»Μου ασκήθηκε τόση πίεση για την επανέκδοση του κειμένου, που κατέληξα να ξεπεράσω τους δισταγμούς που είχα» σημειώνει ο συγγραφέας στον πρόλογο της ιταλικής έκδοσης του 1989.  Το νέο έργο που προέκυψε  με την συστηματοποίηση και αναδιάρθρωση του αρχικού κειμένου από τον  Φίλιππο Βιόλα  παρουσιάστηκε και στο ελληνικό κοινό από τις εκδόσεις Στάχυ το 1993.

Το βιβλίο κυκλοφορεί και μπορείτε να το βρείτε στο Βιβλιοπωλείο ΠΙΡΟΓΑ,  Σόλωνος 114, Αθήνα

Σας παρουσιάζουμε το δελτίου τύπου,τα περιεχόμενα καθώς και μια κριτική για το βιβλίο του Βιόλα, που γράφτηκε στο περιοδικό Ουτοπία τευχ.10,1994.

1.Δελτίου Τύπου

Ζούμε σε μια αφηρημένη κοινωνία, θεμελιωμένη πάνω σε ένα σύστημα αδιαφορίας για την ύπαρξή μας. Αφηρημένη, όχι με την έννοια μιας κοινωνίας μη πραγματικής, αλλά με την έννοια ότι αυτή η κοινωνία κάνει αφαίρεση από την κοινωνική πραγματικότητα, δεν λαμβάνει υπόψη το πώς ζουν πραγματικά τα συγκεκριμένα πρόσωπα.

Η κοινωνική αφαίρεση, αυτή η παγερή αδιαφορία για το πραγματικό Είναι των ανθρώπων, περιβάλλει την καθημερινή ζωή και επιχειρεί να ακυρώσει τα χαρακτηριστικά της προσωπικής και συλλογικής  ταυτότητας. Η υπαρξιακή διάσταση υποτάσσεται έτσι στους ρυθμούς της διαδικασίας της οργάνωσης και της παραγωγής.

Η συστηματική αδιαφορία για τις κοινωνικές και υπαρξιακές ιδιαιτερότητές μας μετασχηματίζεται σε απαίτηση να οριστεί η εργασιακή δραστηριότητα  και η κοινωνική ζωή με όρους κοινωνικής απροσδιοριστίας. Η αφηρημένη κοινωνία απαιτεί όλες οι εκφράσεις της κοινωνικής ζωής  να είναι απροσδιόριστες, δηλαδή στερημένες από οποιεσδήποτε αναφορές στις προσωπικές και συλλογικές ιδιαιτερότητες.

Αυτή η υπόθεση ανάγνωσης της καπιταλιστικής κοινωνίας εξετάζει – με τρόπο εύληπτο και για το μέσο, μη ειδικό αναγνώστη- όλες τις σφαίρες της κοινωνικής δυναμικής : το άτομο, το περιβάλλον, τις διαπροσωπικές σχέσεις, τα κοινωνικά αιτήματα, τις αξίες, το χρόνο, την καθημερινή ζωή, την εργασία, την εκπαίδευση. Με αυτή την έννοια , δεν πρόκειται για ένα ερμηνευτικό μοντέλο κατασκευασμένο θεωρησιακά, αλλά για μια πρόταση που γεννήθηκε ως εργαλείο  έρευνας- παρέμβασης και απευθύνεται σε όσους, αντιστεκόμενοι σε μια ισχυρή ιδεολογική πίεση , επιμένουν να κοιτάζουν την κοινωνική πραγματικότητα των συγκεκριμένων προσώπων.

(περισσότερα…)

Papa nero (Μαύρος Πάπας)

24 Μαρτίου, 2013

francesco

Πηγή: Εργατικός Αγώνας

Στη δεκαετία του `90, έκανε καριέρα στη γειτονική Ιταλία ένα ιδιόρρυθμο – έως θεοπάλαβο – μουσικό συγκρότημα, οι Pitura Freska[1]. Με καταγωγή από το Μέστρε (το στεριανό κομμάτι του δήμου της Βενετίας) και με ισχυρούς δεσμούς με το αμιγώς προλεταριακό τμήμα του, το βιομηχανικό λιμάνι της Μαργκέρα (ένα είδος βενετσιάνικου … Περάματος), έπαιζαν μουσική ρέγγε σε στίχους στη διάλεκτο βένετο. Είχαν μάλιστα σύμβολό τους το λιοντάρι όχι του Σαν Μάρκο αλλά του Σαν … Μάρλεϊ.

Το 1996 και, μετά την εκλογή ως «Μις Ιταλία» μιας έγχρωμης κοπέλας από τον Άγιο Δομίνικο, με τη χαριτωμένη – αλλά πολιτικά επισφαλή – αφέλεια που χαρακτηρίζει τα νεολαιϊστικα ριζοσπαστικά σχήματα της γειτονικής χώρας, έγραψαν ένα ευφάνταστο τραγουδάκι με τον τίτλο «Μαύρος Πάπας». Οι Pitura Fresca ευελπιστούσαν, μέσα από το δροσερό τραγουδάκι τους, ότι η εκλογή ενός μαύρου (ως προς το χρώμα) Πάπα, θα σηματοδοτούσε και μια ουσιαστική αλλαγή στην πολιτική της καθολικής εκκλησίας, μια μεγαλύτερη φροντίδα για τους ταπεινούς αυτού του κόσμου. Ένας αφρικάνος μαύρος πάπας θα καταλάβαινε τους απλούς ανθρώπους και θα στεκόταν στο πλευρό τους.

Εννοείται ότι οι ελπίδες του συγκροτήματος πνίγηκαν στα νερά της λιμνοθάλασσας. Μετά το θάνατο του πάπα Βοϊτύλα, το 2005 (μιας από τις πιο αντιδραστικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα), ο «θρόνος του αγίου Πέτρου» καλύφθηκε από τον επίσης βαθειά αντιδραστικό γερμανό Γιόζεφ Ράτζινγκερ, τον επονομαζόμενο και «ροτβάϊλερ του θεού», λόγω της δογματικής του προσήλωσης στις αρχές της καθολικής εκκλησίας. Με την παραίτηση αυτού του τελευταίου (που, κατά τη γνώμη μου, συνδέεται στενά με την έξαρση του ιταλογερμανικού ανταγωνισμού στην Ευρώπη και λιγότερο με τα σκάνδαλα παιδεραστίας), το κονκλάβιο των καρδιναλίων εξέλεξε – ως προς ορισμένα εξωτερικά στοιχεία τουλάχιστον – ό,τι πιο κοντινό σε ένα «μαύρο Πάπα»: τον ιταλοαργεντικό Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο, μέχρι εκείνη τη στιγμή αρχιεπίσκοπο Μπουένος Άϊρες, ο οποίος επέλεξε, για την παπική του θητεία, το χαρακτηριστικό όνομα Φραγκίσκος.

(περισσότερα…)

»Η Ιταλία είναι ήδη εκτός ευρώ!» – Γιώργος Δελαστίκ

16 Μαρτίου, 2013

ΕΥΔΑΠ ΔΗΜΟΣ

εφημ ΠΡΙΝ

αρχείο λήψηςΜεγάλη κουβέντα είπε ο Μπέπε Γκρίλο: « Η Ιταλία είναι ντε φάκτο ήδη εκτός ευρώ!», δήλωσε σε συνέντευξη του στη μεγαλύτερη ημερησία οικονομική εφημερίδα της Γερμανίας, την Χάντελσμπλατ. Τα βορειοευρωπαϊκά κράτη θα κρατήσουν την Ιταλία μέσα στην ευρωζώνη μόνο «έως ότου πάρουν πίσω τις επενδύσεις των τραπεζών τους σε ιταλικά ομόλογα και έπειτα θα μας αφήσουν να πέσουμε κάτω σαν καυτή πατάτα» εξήγησε. Έβαλε κι άλλα καίρια ερωτήματα: «Τι απέγινε η Ευρώπη; Γιατί μόνο η Γερμανία πλούτισε (από το ευρώ);».

Εκεί όμως που σίγουρα πάγωσε το αίμα των Γερμανών ήταν όταν άκουσαν τον Γκρίλο να λέει για τι κίνημα του που πήρε 25% στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές: « Εμείς είμαστε η γαλλική επανάσταση χωρίς την Γκιλοτίνα!». Όσο και αν το στοιχείο της υπερβολής είναι πολλαπλά εξόφθαλμο σε αυτόν τον ισχυρισμό και μόνο το γεγονός ότι ο ηγέτης του μεγαλύτερου ιταλικού πολιτικού κόμματος ξεστομίζει τη λέξη επανάσταση, τους κάνει να συνειδητοποιούν το βάθος των ραγδαίων αλλαγών που συντελούνται στις συνειδήσεις των λαών της Ευρώπης. Πόσο μάλλον που η «επανάσταση» στην οποία αναφέρεται ο Μπέπε Γκρίλο έχει σαφή αντιγερμανική κατεύθυνση. Άλλωστε και να μην το είχαν καταλάβει αυτό οι Γερμανοί, τους το έδωσε με ωμό τρόπο να το καταλάβουν ο πιο διάσημος Λουξεμβουργιανός της ιστορίας του Μεγάλου Δουκάτου, ο επί 18(!) συνεχή χρόνια πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και μέχρι πρότινος επικεφαλής της Ευρωζώνης, Ζαν Κλόντ Γιούνκερ, σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται αυτή την εβδομάδα στο γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ. «Ο ιταλικός προεκλογικός αγώνας ήταν εχθρικός προς τη Γερμανία σε βαθμό παρεκτροπής και ως εκ τούτου αντιευρωπαϊκός» υπογράμμισε και ανέλυσε τι παρατηρεί στη σημερινή Ευρώπη: « Ο τρόπος με τον οποίο μερικοί Γερμανοί πολιτικοί επιτέθηκαν εναντίον της Ελλάδας όταν η χώρα γλίστρησε στην κρίση, άφησε πίσω του εκεί βαθιά τραύματα. Το ίδιο με τρόμαξαν τα πανό των διαδηλωτών στην Αθήνα με την Γερμανίδα καγκελάριο να φορά στολή των ναζί».

(περισσότερα…)

Modello n°4 «Giuditta»

14 Μαρτίου, 2013

Από την ταινία ο »Διαβολάκος» του Ρομπέρτο Μπενίνι(1988)

(περισσότερα…)

Ιταλία: Εκλογικό τσουνάμι εναντίον λιτότητας και ευρώ -Πέτρος Παπακωνσταντίνου

4 Μαρτίου, 2013

rvlino-tsunami

 Πηγή:http://prin.gr/

ppapaconΠολιτικό σεισμό στην Ιταλία και τσουνάμι σε ολόκληρη την ευρωζώνη προκάλεσε το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της περασμένης Κυριακής και Δευτέρας. Και μόνο το γεγονός ότι άνω του 55% των πολιτών υπερψήφισε κόμματα που κατέβηκαν στις εκλογές με συνθήματα εναντίον της «γερμανικής Ευρώπης» και του ευρώ αποτελεί πραγματικό κόλαφο για τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο.

Πολύ περισσότερο, που το ράπισμα προέρχεται όχι από κάποια μικρή και αδύναμη χώρα της ιμπεριαλιστικής περιφέρειας, αλλά από μια ισχυρή, βιομηχανική χώρα του πυρήνα, μέλος του G7 και ιδρυτικό μέλος των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ο καταστατικός χάρτης των οποίων, άλλωστε, ονομάστηκε «Συνθήκη της Ρώμης». Μια χώρα που αντιπροσωπεύει την τρίτη οικονομία της ευρωζώνης και η οποία, όπως έγραψαν οι Νιου Γιορκ Τάιμς, είναι «πολύ μεγάλη για να χρεωκοπήσει, αλλά και πολύ μεγάλη για να διασωθεί».

Το πιο εντυπωσιακό, αν και υποτιμημένο από τα αστικά μέσα ενημέρωσης, στοιχείο της αναμέτρησης ήταν η συντριβή του μέχρι χθες πρωθυπουργού, Μάριο Μόντι, εκλεκτού της Γερμανίας και των διεθνών χρηματαγορών.

Πρώην σύμβουλος της Γκόλντμαν Σακς και της Κόκα Κόλα, άνθρωπος της διεθνούς τοκογλυφίας, ο Ιταλός «Παπαδήμος» δεν είχε εκλεγεί ποτέ στη ζωή του σε δημόσιο αξίωμα μέχρι τη στιγμή που διορίστηκε στη θέση του πρωθυπουργού μετά τη σχεδόν πραξικοπηματική εκπαραθύρωση του Μπερλουσκόνι από τη Μέρκελ και τους εσωτερικούς της συμμάχους, τον Νοέμβριο του 2011.

Αυτό το ελαττωματάκι προφανώς αντισταθμιζόταν με το παραπάνω από την ιδιότητά του ως στελέχους της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και της Τριμερούς, επιτελικών think tank του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, όπου συναγελάζονται πολιτικοί, ολιγάρχες και διανοούμενοι με ειδίκευση στην καταγγελία των …«θεωριών συνωμοσίας»!

Όχι απροσδόκητα, οι ναυαρχίδες του αστικού Τύπου, στην Ιταλία και στην Ευρώπη –εκείνοι που καυτηριάζουν ως ολέθριο «λαϊκισμό» κάθε φωνή εναντίον της λιτότητας και του ευρώ– δεν βρήκαν τίποτα το μεμπτό και «λαϊκίστικο» στη συνεργασία του Μόντι με τον …Τζιανφράνκο Φίνι, πρώην ηγέτη του …μουσολινικού «Ιταλικού Κοινωνιστικού Κινήματος»!

(περισσότερα…)

Κώστας Λαπαβίτσας: Μετά τον ιταλικό σεισμό

4 Μαρτίου, 2013

copertina-economist-italia-115782

 www.costaslapavitsas.blogspot.gr

Costas-Lapavitsas_54238430922_53389389549_600_396Ο μεγάλος ηττημένος των ιταλικών εκλογών είναι η πολιτική της Γερμανίας να υπερασπιστεί το ευρώ επιβάλλοντας λιτότητα, απορρύθμιση και ιδιωτικοποιήσεις στην περιφέρεια και γενικότερα. Καταρρακώθηκε ταυτόχρονα η προσδοκία ότι η γερμανική λύση θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή από τους ψηφοφόρους, αν την επέβαλλαν τεχνοκράτες και όχι φθαρμένοι ευρωπαίοι πολιτικοί.

Ο μόνος που ίσως ξαφνιαστεί από την απόρριψη της γερμανικής πολιτικής και των τεχνοκρατών από τον ιταλικό λαό είναι ο απομονωμένος κύκλος των ιθυνόντων της ΕΕ. Εδώ και δύο δεκαετίες η Ιταλία υποχωρεί σταθερά στην παγκόσμια οικονομική κατάταξη. Οι λόγοι είναι πολλοί και σχετίζονται με δομικές αδυναμίες, όπως η δυσλειτουργική δημόσια διοίκηση και η διαφθορά. Ούτως ή άλλως, από το 2000 μέχρι το 2011 η ετήσια ανάπτυξη της ιταλικής οικονομίας ήταν γύρω στο 1%, χειρότερη ακόμη και από την πολύ χαμηλή ανάπτυξη της δεκαετίας του 1990.

Δηλαδή οι Ιταλοί δεν έχουν κερδίσει τίποτε από το ευρώ. Δεν είχαν καν την ψευδαίσθηση της ευδαιμονίας που προκάλεσε η φούσκα ακινήτων στην Ισπανία και την Ιρλανδία, ή η περίοδος πιστωτικής επέκτασης στην Ελλάδα, όπου δεν υπήρξε μεν φούσκα, αλλά εμφανίστηκε επίπλαστη ευμάρεια για ορισμένα κοινωνικά στρώματα. Η Ιταλία δεν παρουσίασε βέβαια τα προβλήματα της περιφέρειας της Ευρωζώνης, όπως τεράστιο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών και υπερδιόγκωση του εγχώριου πιστωτικού τομέα. Δεν είχε όμως ούτε οικονομικό δυναμισμό, ούτε ευεξία. Τα χρόνια του ευρώ ήταν στην ουσία νεκρά για την οικονομία και την κοινωνία.

Κερδισμένοι ήταν ορισμένοι τομείς του μεγάλου ιταλικού κεφαλαίου. Η Φινμεκάνικα, για παράδειγμα, έγινε από τις μεγαλύτερες και πιο πετυχημένες αεροναυπηγικές εταιρείες παγκοσμίως. Η Ουνικρέντιτ απόκτησε κυρίαρχο ρόλο στις τραπεζικές αγορές της Ευρώπης. Αυτοί ήταν και οι στυλοβάτες της γερμανικής πολιτικής στην Ιταλία, οι πρόμαχοι των «σοβαρών» λύσεων για την παραμονή της χώρας στο ευρώ που εκπροσώπησε ο «σωτήρας» Μόντι.

(περισσότερα…)

Οι Ιταλοί μαχαίρωσαν το ευρώ – Γιώργος Δελαστίκ

3 Μαρτίου, 2013

ARTEFATTI_bandiera_ITALIA_EUROPA

Εφημ ΠΡΙΝ

Ελπίδες σε όλους τους εργαζόμενους και τους λαούς της Ευρώπης γέννησε το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών. Ο δεξιός Σίλβιο Μπερλουσκόνι και ο …«κεντροαριστερομπαχαλάκιας» Μπέπε Γκρίλο έκαναν σημαία τους τον αντιγερμανισμό και την πολιτική κατά του ευρώ και της ΕΕ και ακριβώς στη βάση αυτή θριάμβευσαν, κερδίζοντας αθροιστικά το 55% των ψήφων. Ο γερμανόδουλος Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι, νυν κεντροαριστερός τύπου Βενιζέλου και πάλαι ποτέ κομμουνιστής, ξέμεινε στο 30%. Ο ιταλικός λαός «ξέσκισε» και ξεφτίλισε πολιτικά τον εγκάθετο πρωθυπουργό Μάριο Μόντι, τον οποίο είχε επιβάλει στη Ρώμη η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ επειδή είναι τυφλό όργανο του Βερολίνου, δίνοντας του μόνο 10%.

Ο θρίαμβος των αντιγερμανικών, αντι-ευρώ και αντι-ΕΕ πολιτικών δυνάμεων στην Ιταλία άνοιξε σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μια θυελλώδη συζήτηση γύρω από το αν επίκειται ή όχι η κατάρρευση του ευρώ. « Η πολιτική της λιτότητας σπατάλησε την τελευταία δυνατότητα. Η οργή του λαού κατέλαβε την Ιταλία και αργά ή γρήγορα θα καταλάβει και την Ισπανία και την Πορτογαλία. Υπάρχουν ενδείξεις ότι θα καταλάβει επίσης και τη Γαλλία», έγραφε την Τετάρτη στην ηλεκτρονική έκδοση του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ ένας εκ των κορυφαίων αρθογράφων των Φαϊνανσιαλ Τάιμς του Λονδίνου, ο γερμανικής καταγωγής Βόλφγκανγκ Μινχάου. « Οι Έλληνες είναι προς στιγμήν κάπως ναρκωμένοι, αλλά και εκεί δεν λειτουργεί πολιτικά η στρατηγική της προσαρμογής – ούτε καν μετά από έξι χρόνια ύφεσης», προσθέτει. « Η Ευρώπη μπορεί να πλησιάζει σε μια καθαρή επιλογή: Ή να εγκαταλείψει το ευρώ ή να το κρατήσει και να δει την πολιτική κρίση να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο», έγραψε προχτές στους Φαϊνανσιαλ Τάιμς και ο πασίγνωστος και στην Ελλάδα Μαρκ Μαζάουερ. « Μπορεί να βρίσκεται μπροστά μας ένα διαφορετικό μέλλον, στο οποίο η Ευρώπη να ταυτίζεται με τη στασιμότητα, την ανεργία και την τυραννία» προειδοποιεί.

(περισσότερα…)

F.T: Τι κρύβει το Basta austerità της Ρώμης – Mark Mazower

1 Μαρτίου, 2013

ennd

via 

Η αναταραχή που προκάλεσαν οι ιταλικές εκλογές έχει μεταφέρει το επίκεντρο της προσοχής εκεί όπου έπρεπε να βρίσκεται εξαρχής: στον πολιτικό παράγοντα της κρίσης της ευρωζώνης. Είχαμε έξι μήνες νηνεμίας, με χρηματιστήρια να ανεβαίνουν και ευσεβείς πόθους να κυριαρχούν. Η κυρίαρχη άποψη ήταν ότι η κρίση περιορίστηκε, με την Ιρλανδία να ανακάμπτει και τον κίνδυνο εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη να μειώνεται. Όμως, αυτή η άποψη πάντα αγνοούσε την πολιτική.

Η Ελλάδα, ειδικότερα, έδειξε ότι, ακόμη κι αν οι ροές των κεφαλαίων πηγαίνουν προς τη σωστή κατεύθυνση, η έλλειψη δημοκρατίας μπορεί να διευρύνεται. Κανείς, έξω από την Ελλάδα, δεν έχει δώσει την πρέπουσα σημασία στο ότι το νεοναζιστικό κόμμα μπορεί ανέβει πάνω από το 10% σε εκλογές. Όμως, είναι μια προειδοποίηση για το τι μπορεί να συμβεί σε άλλα μέλη της ευρωζώνης.

Ευτυχώς, η άνοδος της Χρυσής Αυγής δεν έχει βρει μιμητές στην Ιταλία. Αλλά η κρίση δημοκρατικής νομιμότητας δείχνει να είναι εξίσου βαθιά και εκεί. Όπως στην Ελλάδα, οι ψηφοφόροι έχουν μια εύλογη, ξεκάθαρη άποψη: θέλουν να παραμείνουν στην Ευρώπη και, γνωρίζοντας τα μειονεκτήματα του οικονομικού τους συστήματος, ίσως και να είναι έτοιμοι να δεχτούν κάποιο βαθμό λιτότητας.

Όμως οι πολιτικές τάξεις της Ρώμης έχουν χάσει κάθε αξιοπιστία στα μάτια των ψηφοφόρων. Και η δημιουργία της αναστάτωσης και της διαφθοράς τη συνοδεύει. Δεν μπορούν να τους εμπιστευθούν για να καθαρίσουν. Όσοι δεν έχουν κάνει οι ίδιοι θυσίες δεν έχουν την ηθική αξιοπιστία να τις ζητούν από τους άλλους.

Οι τεχνοκράτες πρωθυπουργοί, όπως ο Mario Monti της Ιταλίας ή ο Λουκάς Παπαδήμος της Ελλάδας, δεν είναι εναλλακτική λύση. Μπορεί να έχουν καθαρά χέρια επειδή βρίσκονται εκτός των πολιτικών κομμάτων. Όμως είναι πλάσματα των τραπεζών και της οικονομίας. Μπορεί να καταλαβαίνουν το χρήμα, αλλά αυτό δεν τους κάνει αποδεκτούς από τους ψηφοφόρους, που θέλουν κάποιον που να καταλαβαίνει τους ίδιους.

(περισσότερα…)

Τρόμο προκαλεί το γερμανικό μίσος κατά των Ιταλών-Γιώργος Δελαστίκ

1 Μαρτίου, 2013

cool,stairs,color,interior,photography,light-db49fa2d4c3b2c500b1cb06bd7886176_h

εφημ ΕΘΝΟΣ

delastik_giorgosΚάτι πολύ πιο σημαντικό από «φραστική παρεκτροπή» ενός «πολιτικού κτήνους» ήταν η επίθεση του σοσιαλδημοκράτη υποψήφιου καγκελαρίου της Γερμανίας Πέερ Στάινμπρουκ εναντίον του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και του Μπέπε Γκρίλο. «Τρομάζω κατά κάποιο τρόπο που στην Ιταλία νίκησαν δύο κλόουν… Ο ένας, ο Μπέπε Γκρίλο, είναι ένας επαγγελματικά ενεργός κλόουν και δεν προσβάλλεται όταν τον αποκαλούν έτσι… Ο άλλος, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, είναι οπωσδήποτε ένας κλόουν με μια ιδιαίτερη ώθηση τεστοστερόνης» δήλωσε ο Στάινμπρουκ.

Αντιλαμβανόμαστε το μίσος του Γερμανού σοσιαλδημοκράτη υποψηφίου εναντίον του Γκρίλο και του Μπερλουσκόνι, οι οποίοι συσπείρωσαν αθροιστικά το 55% των Ιταλών που ψήφισαν, τόσο των δεξιών όσο και των αριστερών και κεντροαριστερών, με σημαία τους τον αντιγερμανισμό. Είτε αρέσει είτε όχι στους Γερμανούς πολιτικούς -και είμαστε βέβαιοι ότι καθόλου δεν τους αρέσει- ο αντιγερμανισμός είναι πλέον η εκπεφρασμένη και δια της ψήφου ιδεολογία της πλειοψηφίας του λαού της Ιταλίας, της τρίτης σε μέγεθος οικονομίας της Ευρωζώνης και ιδρυτικού μέλους της ΕΟΚ των «6» χωρών πριν από μισό και πλέον αιώνα. Ο αντιγερμανισμός στην Ευρώπη εκδηλώνεται πλέον με πρωτοφανή καθαρή μορφή στην Ιταλία, κάτι που ενισχύει αντικειμενικά τα αντιγερμανικά ρεύματα σε όλα τα κράτη της Ευρωζώνης και της ΕΕ.

Αυτό ενοχλεί τον πρόεδρο των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών και όχι ότι είναι «κλόουν» ο Μπερλουσκόνι και ο Γκρίλο. Καταλαβαίνουμε επίσης την πίκρα του Στάινμπρουκ για το γεγονός ότι ο ομοϊδεάτης του και γερμανόδουλος κεντροαριστερός Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι και ο εγκάθετος επίσης γερμανόδουλος πρωθυπουργός Μάριο Μόντι αποδείχτηκαν ανίκανοι να ελέγξουν τη Γερουσία παρά το σκανδαλωδώς καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα και έτσι να εφαρμόζουν πειθήνια την πολιτική που θα υπαγόρευε το Βερολίνο.

(περισσότερα…)

Αλήθεια, κοροϊδεύεις του Ιταλούς, Έλληνα ψηφοφόρε;- Άρης Χατζηστεφάνου

27 Φεβρουαρίου, 2013

ecco_come_i_social_network_incideranno_sulle_elezioni_2986

Οι ιταλικές εκλογές λοιπόν μπορεί να μην έβγαλαν νικητή αλλά έβγαλαν ηττημένο – τις δυνάμεις της τεχνοκρατικής, αντιδημοκρατικής, αυταρχικής και οικονομικά αυτοκτονικής ΕΕ. Κρίνοντας από το αποτέλεσμα των εκλογών μπορούμε με σχετική βεβαιότητα να υποθέσουμε ότι εάν διεξαγόταν σήμερα δημοψήφισμα η Ιταλία, μια από τις πέντε ισχυρότερες οικονομίες της Ευρώπης, θα εγκατέλειπε το ευρώ. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο τα διεθνή και τα ελληνικά ΜΜΕ επιχειρούν να εξευτελίσουν τον Γκρίλο παρουσιάζοντάς τον, ούτε λίγο ούτε πολύ, σαν μια νέα Τσιτσιολίνα της ιταλικής πολιτικής σκηνής.

Πηγή: http://info-war.gr/

B510Με ένα υπεροπτικό ύφος σαράντα καρδιναλίων αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν αρκετοί αναλυτές αλλά και αναγνώστες και τηλεθεατές τα πρώτα αποτελέσματα των Ιταλικών εκλογών και συγκεκριμένα την πολύ δυνατή παρουσία που καταγράφει ο Μπερλουσκόνι και ο Γκρίλο.

Όπως σωστά σημείωνε και το Unfollow, σε μήνυμά του στο twitter, πολλοί θυμήθηκαν ότι ο Γκρίλο είναι πρώην κωμικός αλλά κανένας δεν θέλησε να σημειώσει ότι έχει ζητήσει δημοψήφισμα για την παραμονή της Ιταλίας στην ευρωζώνη. Το ίδιο έχει κάνει και η συμμαχία του Μπερλουσκόνι γεγονός που εξηγεί τη λύσσα με την οποία τον αντιμετώπισε το Βερολίνο.

 

Έχουμε εξηγήσει και στο παρελθόν ότι ο Μπερλουσκόνι φόρεσε τον αντιευρωπαϊκό μανδύα όχι προς όφελος του Ιταλικού λαού αλλά εκπροσωπώντας ένα τμήμα της ιταλικής αστικής τάξης που δυσφορεί με την οικονομική κυριαρχία του Βερολίνου. Ο Γκρίλο, αντίθετα, απλώς αφουγκράστηκε την οργή των Ιταλών για τη λειτουργία της ευρωζώνης και την επιβολή της καταστροφικής λιτότητας – για την οποία γελάει πλέον ακόμη και το ΔΝΤ.

Οι ιταλικές εκλογές λοιπόν μπορεί να μην έβγαλαν νικητή αλλά έβγαλαν ηττημένο – τις δυνάμεις της τεχνοκρατικής, αντιδημοκρατικής, αυταρχικής και οικονομικά αυτοκτονικής ΕΕ. Κρίνοντας από το αποτέλεσμα των εκλογών μπορούμε με σχετική βεβαιότητα να υποθέσουμε ότι εάν διεξαγόταν σήμερα δημοψήφισμα η Ιταλία, μια από τις πέντε ισχυρότερες οικονομίες της Ευρώπης, θα εγκατέλειπε το ευρώ. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο τα διεθνή και τα ελληνικά ΜΜΕ επιχειρούν να εξευτελίσουν τον Γκρίλο παρουσιάζοντάς τον, ούτε λίγο ούτε πολύ, σαν μια νέα Τσιτσιολίνα της ιταλικής πολιτικής σκηνής.

(περισσότερα…)

Kαλπονοθευτικό είναι το ιταλικό εκλογικό σύστημα-Γιώργος Δελαστίκ

27 Φεβρουαρίου, 2013

Dieci-numeri-sulle-elezioni-in-Italia

εφημ ΕΘΝΟΣ

via ISKRA

32_delastik_177xΜέσα στον διογκούμενο πανευρωπαϊκό σεισμό που έχουν προκαλέσει τα πλήρη δυσάρεστων πολιτικών μηνυμάτων για τηΓερμανία και την ΕΕ αποτελέσματα των ιταλικών εκλογών γιαΒουλή και Γερουσία, έχει περάσει απαρατήρητο ένα κορυφαίο για τη δημοκρατία ζήτημα: πόσο απίστευτα στρεβλώνει τη λαϊκή βούληση το ιταλικό εκλογικό σύστημα.Παρόλο που πάμπολλοι είδαν φευγαλέα τα αποτελέσματα, ελάχιστοι συνειδητοποίησαν τις εξωφρενικές συνέπειες του ιταλικού εκλογικού νόμου. Ο κεντροαριστερός συνασπισμός τουΠιερ Λουίτζι Μπερσάνι πήρε 29,54% των ψήφων.

Ο δεξιός συνασπισμός του Σίλβιο Μπερλουσκόνι έλαβε το 29,18%. Με άλλα λόγια, η Δεξιά υπολείπεται τηςΚεντροαριστεράς σε επίπεδο συνασπισμού κατά μόλις 0,36%- ούτε καν το μισό τοις εκατό. Ε, λοιπόν, ακριβώς για αυτό το 0,36% παραπάνω ο συνασπισμός της Κεντροαριστεράς πήρε… 216 (!!!) έδρες παραπάνω: ο Μπερλουσκόνι πήρε 124 και ο Μπερσάνι… 340! Δεν υπάρχει κανένα τυπογραφικό λάθος σε αυτά που διαβάζετε, όντως για 0,36% διαφορά η Κεντροαριστερά πήρε ως συνασπισμός 216 έδρες περισσότερες από τη Δεξιά, σε μια Βουλή που έχει 630 βουλευτές. Το ίδιο θα γινόταν και αν η διαφορά του πρώτου από τον δεύτερο συνασπισμό ήταν… μία ψήφος! Δεν αστειευόμαστε. Τι λέει ο ιταλικός εκλογικός νόμος; Οποιος συνασπισμός κομμάτων που έχει δηλωθεί ως τέτοιος πριν από τις εκλογές ή όποιο μεμονωμένο κόμμα έρθει πρώτο παίρνοντας τις περισσότερες ψήφους, τότε επειδή ήρθε πρώτο και ανεξαρτήτως ποσοστού παίρνει το… 54% όλων των εδρών της ιταλικής Βουλής – δηλαδή 340 έδρες!!!

Είναι απίστευτο. Οσο ένας συνασπισμός κομμάτων προσεγγίζει το 40%, το 45% ή και το 50% των ψήφων, το 54% των εδρών που παίρνει φαίνεται κάπως λογικό. Οταν όμως ένα κόμμα του 30% παίρνει το 54% των εδρών, πόσω μάλλον αν απέχει 0,36% από το δεύτερο, αποκαλύπτεται και αποτυπώνεται ανάγλυφα η καλπονοθευτική παράνοια του εκλογικού νόμου και η στρέβλωση της λαϊκής βούλησης όπως εκφράστηκε στην κάλπη. Αν κάποια κόμματα έχουν κατεβεί σε συνασπισμό και άλλα μόνα τους, η σύγκριση δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη το γεγονός αυτό. Δεν ενδιαφέρει δηλαδή η σύγκριση κόμματος με κόμμα και συνασπισμού με συνασπισμό. Αν συγκρινόταν κόμμα με κόμμα, τότε κυβέρνηση στην Ιταλίαθα έφτιαχνε ο… Μπέπε Γκρίλο! Αυτό επειδή μέσα στον κεντροαριστερό συνασπισμό που πήρε 29,54% για τη Βουλή, το Δημοκρατικό Κόμμα του Μπερσάνι πήρε το 25,41% και το υπόλοιπο οι σύμμαχοί του. Στο 29,18% του δεξιού συνασπισμού, το κόμμα του Μπερλουσκόνι πήρε το 21,56% και το υπόλοιπο οι σύμμαχοί του. Το κόμμα του Μπέπε Γκρίλο όμως που δεν είχε συμμάχους πήρε το 25,55% των ψήφων – άρα περισσότερο από το 25,41% του Μπερσάνι και το 21,56% του Μπερλουσκόνι χωρίς τους συμμάχους τους!

(περισσότερα…)

Είναι τρελοί οι Ιταλοί; – Παναγιώτης Μαυροειδής

26 Φεβρουαρίου, 2013

Πηγή:aristero blog

4933695021_2dda041b7f_mΕπιφωνήματα κατάπληξης ή/και  ρίγη αγανάχτησης όλων των καθώς πρέπει φιλελεύθερων, των ταγμένων  ευρωπαϊστών και  των ‘’μοντέρνων’’ αριστερών της πεντάρας, συνοδεύουν την ανάγνωση των αποτελεσμάτων των Ιταλικών εκλογών.

‘’Μα πάλι τον πορνόγερο Μπερλουσκόνι οι άθλιοι; Και από πού και ως πού, πρώτο κόμμα στη Βουλή ένας άσημος λαϊκιστής  Γκρίλο που θυμίζει ένα φτηνό Λαζόπουλο;’’

Για να δούμε λοιπόν τι έλεγαν στους Ιταλούς οι παραπάνω θλιμμένοι συγγενείς της θανούσης πολιτικής σοβαρότητας και της πληγωμένης ευρωπαϊκής ταυτότητας.

‘’Οι Ιταλοί δεν είναι τρελοί. Η Ιταλία δεν έχει άλλη επιλογή από την  αύξηση των φόρων και τις διαρθρωτικές αλλαγές στην αγορά εργασίας και το πολιτικό σύστημα, που προωθούν οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση’’.

Αυτά έλεγε ο διορισμένος πρώην πρωθυπουργός και  τραπεζίτης Μάριο Μόντι, που ορίστηκε μέσα σε μια νύχτα από τις Βρυξέλλες, για να σώσει την Ιταλία.  Στη σύγχρονη τροϊκανή γλώσσα ο Μόντι δεν λέγεται ούτε τραπεζίτης, ούτε αστός, αλλά εξαγνίζεται με το πιο εύηχο ‘’τεχνοκράτης’’, κάτι μεταξύ επιστήμονα και αδέκαστου κριτή.  Πήρε λοιπόν αυτός,  όλα τα γνωστά και από την Ελλάδα των μνημονίων μέτρα, από τις ιδιωτικοποιήσεις, έως την κατάργηση των συμβάσεων εργασίας και τις άγριες περικοπές σε παιδεία και υγεία. Οδηγώντας σε μαζική φτώχεια τους εργαζομένους της πέμπτης βιομηχανικής δύναμης του κόσμου, σε ανεργία 11,5%, σε μαζικές απολύσεις προσωπικού στην υγεία και σε διακοπή της θέρμανσης στα σχολεία. Τον υποστήριξαν με λύσσα οι πάτρωνες του στην ΕΕ και κατάφερε να περισωθεί με ένα ποσοστό κοντά στο 9%!

(περισσότερα…)

Οι Ιταλοί ψήφισαν βίαια κατά ευρώ,Γερμανίας,ΕΕ-Γιώργος Δελαστίκ

26 Φεβρουαρίου, 2013

162645201-586x385

εφημ ΕΘΝΟΣ 

giorgos-delastik-agrio-paraskinio-gia-to-fysiko-aerio-tis-KyprouΠαρόλο που τελικά αποτελέσματα δεν υπήρχαν την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, το πολιτικό μήνυμα που έστειλαν οι Ιταλοί ψηφοφόροι σε όλους τους λαούς των χωρών της Ευρωζώνης και της ΕΕ ήταν σαφέστατο. Η Ιταλία σχίστηκε στα δύο και η πλειοψηφία των Ιταλών στράφηκαν με την ψήφο τους εναντίον της πολιτικής λιτότητας που ασκεί η ΕΕ κατ’ απαίτηση του Βερολίνου.

Ο ίδιος άλλωστε ο αντιπρόεδρος του γερμανόφιλου Δημοκρατικού Κόμματος Ενρίκο Λέτα δεν περίμενε τα τελικά αποτελέσματα για να βγει στο τρίτο κρατικό κανάλι της ιταλικής τηλεόρασης και να δηλώσει ευθέως: «Ένα αποτέλεσμα με τον Μπερλουσκόνι γύρω στο 30% και τον Γκρίλο γύρω στο 25% σημαίνει ότι το 55% των Ιταλών ψηφοφόρων ψήφισε με βίαιο τρόπο εναντίον της Ευρώπης, του ευρώ και της Γερμανίας». Έτσι είναι.

Το κυρίαρχο στοιχείο των ιταλικών εκλογών είναι η αντιγερμανική ψήφος, η ψήφος κατά του ευρώ – και αυτή η στάση προέρχεται από έναν λαό κατεξοχήν ευρώφιλο σε υπέρμετρο βαθμό, από έναν λαό επίσης που ποτέ δεν μισούσε τη Γερμανία. Και όμως, ήταν αρκετή η υιοθέτηση από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι μιας δημαγωγικής αλλά ανοιχτά εκφραζόμενης αντιγερμανικής γραμμής και αμέσως το δεξιό κόμμα του εκτινάχθηκε σε δημοτικότητα μεταξύ των δεξιών ψηφοφόρων.

Από την άλλη πλευρά, στο κεντροαριστερό στρατόπεδο, τα αισθήματα μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων αυτής της ιδεολογικής και πολιτικής κατεύθυνσης εναντίον της Γερμανίας και του ευρώ εκδηλώθηκαν με εκρηκτικό τρόπο. Το κυριολεκτικά ανύπαρκτο στις προηγούμενες εκλογές κόμμα του ηθοποιού Μπέπε Γκρίλο από το μηδέν εκτινάχθηκε κατευθείαν στο… 25%! Απίστευτο! Καμία, απολύτως καμία δημοσιευθείσα δημοσκόπηση δεν έδινε στον Γκρίλο τους δύο τελευταίους προεκλογικούς μήνες τέτοιο ποσοστό. Δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί ψηφοφόροι που απορρίπτουν αναφανδόν την πολιτική που ακολουθεί η ΕΕ κατ’ εντολήν της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ βρήκαν τρόπο πολιτικής έκφρασης μέσω του Μπερλουσκόνι και του Γκρίλο. Οι κεντρώοι και αριστεροί ψηφοφόροι αντιγερμανικών αισθημάτων κατόρθωσαν μάλιστα να «δραπετεύσουν» πολιτικά μέσω του Γκρίλο από το αδιέξοδο που τους απειλούσε, καθώς τόσο το Δημοκρατικό Κόμμα του Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι όσο και το κεντρώο κόμμα του Μάριο Μόντι ήταν και τα δύο πλήρως γερμανόδουλα. Διεκδίκησαν την ψήφο των Ιταλών εμφανιζόμενα ενώπιόν τους ως πειθήνια όργανα του Βερολίνου, πράγμα πολιτικά ολέθριο για την Κεντροαριστερά.

(περισσότερα…)

Ιταλία: Εκλογές για γέλια και για κλάματα – Μωυσής Λίτσης

23 Φεβρουαρίου, 2013

Μπερλουσκόνι, Μπερσάνι, Μόντι, Γκρίλο

Η Πολιτική αστάθεια προαλείφεται για νικητής

H Oικονομία με Άλλο Μάτι

Ένας άχρωμος πρώην κομμουνιστής ευελπιστεί να κυβερνήσει με έναν τεχνοκράτη, ένας κωμικός γίνεται «σούπερ σταρ» κατά του κατεστημένου και ο αειθαλής «κροκοντίλο» εξακολουθεί να μαγεύει τα πλήθη μέσα από την παντοδυναμία των καναλιών του.

Ο λόγος βέβαια για τους τέσσερις βασικούς υποψήφιους των ιταλικών εκλογών. Τον κεντροαριστερό πρώην κομμουνιστή Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι, τον πρώην πρωθυπουργό Μάριο Μόντι, τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι και τον Πέπε Γκρίλο: τους ανθρώπους από τους οποίους εξαρτάται το μέλλον της Ιταλίας αλλά και της ευρωζώνης. Η Ιταλία, τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, μέλος της Ομάδας των Επτά Πλουσιότερων Κρατών του Κόσμου(G7) και εκ των ιδρυτών της ΕΟΚ το 1957 βουλιάζει στην κρίση.

Το 2011 το επιτόκιο του ιταλικού δεκαετούς ομολόγου ξεπερνούσε το 6% με ορατό τον κίνδυνο η Ιταλία να μείνει εκτός αγορών και το εγχείρημα του ευρώ να δέχεται ένα ακόμη πλήγμα. Η επιστράτευση του τεχνοκράτη Μόντι, ηρέμησε κάπως τα πνεύματα με το επιτόκιο του δεκαετούς ομολόγου να βρίσκεται σήμερα στο 4,4%, αλλά ο δημοφιλής στις Βρυξέλλες και οικονομική ελίτ, πρώην πρωθυπουργός και τραπεζίτης, δεν χαίρει μεγάλης εκτίμησης στον ιταλικό λαό, τον οποίο έβαλε στο καλαπόδι της λιτότητας.

Η κρίση στην Ιταλία είναι ωστόσο πολύ πιο βαθειά αφού από το 1999 που μπήκε στο ευρώ παρουσιάζει οικονομική στασιμότητα, με αποτέλεσμα όταν ξέσπασε η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση του 2007 να βρεθεί σε δυσχερή θέση. Η ιταλική οικονομία κατέγραψε πέρυσι ύφεση 2,2%.

(περισσότερα…)

Πέτρος Παπακωνσταντίνου: Παράσταση για δύο ρόλους στην προεκλογική Ιταλία

18 Φεβρουαρίου, 2013

 ESQUIVEL-euro 

Μπερλουσκόνι και Γκρίλο επωφελούνται από την κρίση της πολιτικής

εφημ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

papaknstantinou«Μετά την παραίτηση του Πάπα, ο Μπερλουσκόνι μοιάζει 20 χρόνια μεγαλύτερος». Η παρατήρηση του Αντόνιο Πολίτο προφανώς δεν σχετιζόταν με τα θρησκευτικά συναισθήματα του πρώην πρωθυπουργού. Ο πολιτικός σχολιαστής αναφερόταν στην ξαφνική μετακίνηση των τηλεοπτικών φακών από τις βουλευτικές εκλογές της 24ης και 25ηςΦεβρουαρίου στους διαδρόμους του Βατικανού. Μια εξέλιξη εξόχως αρνητική για τον αυτοκράτορα των ιταλικών μίντια, για τον οποίο έχει ειπωθεί ότι νιώθει τόσο άνετα στο στούντιο όσο ένιωθε ο Φρεντ Αστέρ στην πίστα. Απέναντί του, ο αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος Πιερλουίτζι Μπερσάνι, ο παλιός δάσκαλος με την πληκτική ταπεινότητα, και ο Μάριο Μόντι, ο απερχόμενος τεχνοκράτης με το στυφό ύφος, μοιάζουν έξω από τα νερά τους.

Η επικοινωνιακή υπεροχή του Μπερλουσκόνι ήταν ένας από τους παράγοντες -όχι ο σημαντικότερος- που οδήγησαν στην απροσδόκητη πολιτική του νεκρανάσταση. Κατά την έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας, ο 76χρονος πολιτικός, χτυπημένος από τα σεξουαλικά και άλλα σκάνδαλα για τα οποία έγινε παγκοσμίως διαβόητος, έμοιαζε με πολιτικό πτώμα. Μέσα σε τρεις εβδομάδες, ωστόσο, τοδημοσκοπικό προβάδισμα 10 ή και 15 μονάδων, που απολάμβανε η Κεντροαριστερά, συρρικνώθηκε στις 5 με 6 μονάδες. Από την προπερασμένη Παρασκευή, οι δημοσκοπήσεις επισήμως απαγορεύονταιστην Ιταλία, αλλά, αν κρίνουμε από το ύφος των ρεπορτάζ, το κλείσιμο της ψαλίδας φαίνεται ότι συνεχίστηκε.

Σενάριο ακυβερνησίας

Είναι αλήθεια ότι ο ισχυρά πλειοψηφικός εκλογικός νόμος δίνει στο Δημοκρατικό Κόμμα τη δυνατότητα να αποκτήσει πλειοψηφία στη Βουλή ακόμη και με ελάχιστη διαφορά ψήφων έναντι του Μπερλουσκόνι. Ωστόσο, η Κεντροδεξιά είναι πολύ πιθανό να πλειοψηφήσει στη Γερουσία, η οποία έχει ισοδύναμες νομοθετικές εξουσίες με τη Βουλή, καθιστώντας πρακτικά ακυβέρνητη την Ιταλία ακόμη και από μία συμμαχία Μπερσάνι – Μόντι. Μάλιστα, τις τελευταίες ημέρες άρχισε να συζητείται σοβαρά στον ιταλικό Τύπο το ενδεχόμενο να έρθει πρώτος ο Μπερλουσκόνι όχι μόνο στη Γερουσία, αλλά και στηΒουλή. Ο ίδιος ο Μπερσάνι πρέπει να ταράχτηκε αρκετά ώστε να δηλώσει ότι «αν νικήσει οΜπερλουσκόνι, τότε η χώρα θα τσακιστεί πάνω σε τοίχο».

(περισσότερα…)

ΙΤΑΛΙΑ:Ο Γκρίλο τρομάζει τους μεγάλους

17 Φεβρουαρίου, 2013

2012051602979_120354343_type12128

«Ο Γκρίλο, με τις δηλώσεις και τη συμπεριφορά του, τρομάζει τους επενδυτές», καταγγέλλει ο κεντροαριστερός Μάσιμο ντ’ Αλέμα, ενώ για τον καβαλιέρε προσθέτει με ανησυχία ότι «έστω και αν κανείς δεν το λέει ανοιχτά, το 80% των υποψηφίων του κυρίου αυτού προέρχονται από τον χώρο της άκρας Αριστεράς».

«Ολοι κατά του Γκρίλο, αλλά, όσο κι αν τον χτυπούν, συνεχίζει να ανεβαίνει», είναι η περίληψη της όλης υπόθεσης. Ο Μάριο Μόντι τον κατηγόρησε ότι «με τις φωνές και τον λαϊκισμό του θέλει να μετατρέψει την Ιταλία σε μια νέα Ελλάδα». Και ο επικεφαλής του Κινήματος των Πέντε Αστέρων απάντησε ότι «την ελληνική κρίση τη δημιούργησαν ο Μόντι και οι όμοιοί του».

 Πηγή:www.efsyn.gr

Του Θεόδωρου Ανδρεάδη-Συγγελάκη

 Τον τελευταίο καιρό, Ιταλοί και ξένοι δημοσιογράφοι έμοιαζαν να τον έχουν σχεδόν ξεχάσει. Και εκείνος πήρε, κατά κάποιο τρόπο, την «εκδίκησή του».

Ο Μπέπε Γκρίλο επανέρχεται δριμύτερος. Στην πραγματικότητα, δεν είχε ποτέ εγκαταλείψει το πολιτικό προσκήνιο. Σύμφωνα με όσα διαρρέουν από τον πολιτικό χώρο (η δημοσιοποίηση των γκάλοπ απαγορεύεται, πλέον, μέχρι τις εκλογές), ο Ιταλός πρώην ηθοποιός και επικεφαλής του Κινήματος των Πέντε Αστέρων ξεπερνά το 20% της πρόθεσης ψήφου και είναι ο μόνος που συνεχίζει να σημειώνει άνοδο.

Εκφραστής του ισχυρού ρεύματος της λεγόμενης «αντιπολιτικής» και της «άμεσης Δημοκρατίας με την αρωγή του Διαδικτύου», ο Γκρίλο, εξήντα πέντε χρόνων, έχει βοηθηθεί σημαντικά και από τις τελευταίες πολιτικές και δικαστικές εξελίξεις.

Φτάνουν τρία, εύγλωττα παραδείγματα: η αποκάλυψη του σκανδάλου της τράπεζας Monte dei Paschi di Siena, με αγορά παραγώγων και σειρά πιθανών δωροδοκιών, η σύλληψη του προέδρου της αμυντικής βιομηχανίας Finmeccanica, Πάολο Ορσι (που φέρεται να έδωσε μίζες σε Ινδούς ιθύνοντες για να πουλήσει ελικόπτερα) και οι συνεχιζόμενες αποκαλύψεις υπεξαιρέσεων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ιδίως στην περιοχή του Μιλάνου.

(περισσότερα…)

CasaPound Italia: για τον φασισμό του 21ου αιώνα – Μάρκο Ζερμπίνο

30 Ιανουαρίου, 2013

untitledx

Η  εκλογική επιτυχία, στη γειτονική Ελλάδα, ενός κόμματος όπως η Χρυσή Αυγή, που για πολύ καιρό ήταν περιθωριακό, κάτι θα έπρεπε να διδάξει και στην ιταλική Αριστερά. Μια ενδεχόμενη επιδείνωση της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης, στα πρότυπα της Ελλάδας, θα μπορούσε να αποτελέσει την κατάλληλη ευκαιρία ώστε η CasaPound να πάψει να ασχολείται με τον «πολιτισμό» και να περάσει στη δράση.

Ο φασισμός ήταν επανάσταση,

η μοναδική που συντελέστηκε πραγματικά

σε αυτή τη χώρα και, κατά τη γνώμη μου,

αντιπροσώπευε ένα προοδευτικό κοινωνικό όραμα,

μια άνθηση της τέχνης, της τιμιότητας, της ειρωνείας.

Gianluca Iannone

Περιοδικό λεύγα 8 

Levga08_CasaPound03Φλωρεντία, 13 Δεκεμβρίου 2011. Είναι περίπου 12:30 το μεσημέρι όταν ο Gianluca Casseri, 50 ετών, παρκάρει το αυτοκίνητό του κοντά στην υπαίθρια αγορά της Πιάτσα Νταλμάτσια, στα βόρεια προάστια της πόλης, και κατευθύνεται με γρήγορα βήματα προς το σημείο όπου συνήθως κάθονται μόνο πλανόδιοι μικροπωλητές από την Αφρική. Μόλις φτάνει στο σημείο, ο άντρας πυροβολεί μερικές φορές με το ρεβόλβερ που κρατάει, ένα Μάγκνουμ 35 7. Στο έδαφος κείτονται τα άψυχα σώματα του Samb Modou, 40 ετών, και του Diop Mor, 54 ετών· δίπλα τους κείτεται βαριά τραυματισμένος ο Moustapha Dieng, 34 ετών. Ο Casseri επιστρέφει στο αυτοκίνητό του, μπαίνει μέσα και απομακρύνεται βιαστικά. Θα ξαναεμφανιστεί δύο ώρες αργότερα, λίγο μετά τις 14:30, κοντά σε μια άλλη υπαίθρια αγορά της πόλης, αυτή του Σαν Λορέντσο. Εκεί, στο ιστορικό κέντρο της πόλης, η ρατσιστική σφαγή συνεχίζεται: αυτή τη φορά πέφτουν τραυματισμένοι από τις σφαίρες του δολοφόνου ο Sougou Mor, 32 ετών, και ο Mbenghe Cheike, 42 ετών. Λίγο αργότερα, δύο αστυνομικοί εντοπίζουν τον Casseri στο υπόγειο της αγοράς, μέσα στο αυτοκίνητό του. Αυτός, όταν τους αντιλαμβάνεται, τραβάει ξανά το πιστόλι και, ταχύτατα, στρέφει την κάνη στο λαιμό του. Ύστερα τραβάει τη σκανδάλη.

imagesΗ σφαγή της Φλωρεντίας έχει ως άμεσο αποτέλεσμα να επανέλθει στο προσκήνιο της επικαιρότητας η ακροδεξιά οργάνωση CasaPound Italia (Οικία Πάουντ Ιταλία, Cpi), μέλος της οποίας, όπως έγινε γνωστό μετά τη σφαγή, ήταν ο Cassari. Αυτή τη φορά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τόσο ο Gianluca Iannone, ιδρυτής και αδιαμφισβήτητος ηγέτης της ομάδας, όσο και η παρέα του, που συνήθως είναι προσεκτικοί και επιδέξιοι χειριστές της επικοινωνίας, θα προτιμούσαν να μη βρίσκονται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Ενώ τα πτώματα των θυμάτων είναι ακόμα ζεστά, η Cpi εκδίδει μια ανακοίνωση στην οποία «εφιστά την προσοχή όλων ώστε να μη συσχετίσουν την τραγωδία της τρέλας που σήμερα προκάλεσε δύο νεκρούς στη Φλωρεντίας με τις πολιτικές δραστηριότητες του κινήματος». «Στο dna της CasaPound Italia», σπεύδουν να διευκρινίσουν οι συναγωνιστές, «η ξενοφοβία δεν επικροτείται, όπως δεν έχει θέση και η ρατσιστική βία». 

Όσοι γνωρίζουν έστω και λίγο την ιστορία και την πολιτική δραστηριότητα της Cpi δεν εκπλήσσονται από τον εκνευρισμό και την ενόχληση των Iannone και σία για τα γεγονότα της Φλωρεντίας. Η CasaPound, προσπαθώντας εδώ και περίπου ένα χρόνο να προβάλει την εικόνα μιας οργάνωσης που τοποθετείται «πέρα» από τις «πεπαλαιωμένες» κατηγορίες της αριστεράς και της δεξιάς, μια πολιτική εμπειρία «αντικομφορμιστική», νεανική, εξεγερμένη και καινοτόμα ακόμα και μέσα στον χώρο της άκρας δεξιάς, ανέκαθεν απέρριπτε ως ψευδείς και προσχηματικές τις κατηγορίες για ρατσισμό, αντισημιτισμό, ομοφοβία και, γενικότερα, κάθε απόπειρα πολιτικών επιστημόνων ή των ΜΜΕ να την συσχετίσουν με την παραδοσιακή ιταλική δεξιά. Ορισμένοι κάπως επιφανειακοί ακαδημαϊκοί αφέθησαν να γοητευτούν από αυτή την «αυτοαφήγηση» που δημιούργησαν εκείνοι που, μεταξύ άλλων, αρέσκονται να αποκαλούνται «φασίστες της τρίτης χιλιετίας». Στη συνέχεια θα εξετάσουμε για ποιο λόγο το κίνημα του Iannone δεν παρουσιάζει καινοτόμα στοιχεία στο εσωτερικό του πανοράματος της ιταλικής άκρας δεξιάς. Για την ώρα, θα ξεκινήσουμε από μια απλούστερη ερώτηση: ποια είναι η CasaPound;

(περισσότερα…)

Τομ Μπίαν: Arditi del Pololo-Η ιστορία της πρώτης αντιφασιστικής οργάνωσης

24 Ιανουαρίου, 2013

Πηγή: www.mao.gr

Το βιβλίο του Τομ Μπίαν είναι πολύτιμο. Διασώζει και διηγείται μια από τις πολλές ένδοξες αλλά άγνωστες στιγμές της πάλης του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς ενάντια στον φασισμό. Παράλληλα, δίνει κίνητρα να σκεφτούμε και να συγκρίνουμε με το σήμερα και τα καθήκοντα της αντιφασιστικής πάλης.

Του Λέανδρου Μπόλαρη

Ένα κοινό χαρακτηριστικό της ανόδου τόσο του Μουσολίνι όσο και του Χίτλερ στην εξουσία ήταν το πόσο «αποτρέψιμη» ήταν η επικράτηση του φασισμού. Αυτό το σημείο πρέπει να το υπογραμμίζουμε ξανά και ξανά στις σημερινές συζητήσεις για την φασιστική απειλή και την απάντηση που πρέπει να δώσει η Αριστερά και το εργατικό κίνημα. Η αντίληψη που λέει ότι η κοινωνική-οικονομική κρίση αυτόματα δημιουργεί ένα αντιδραστικό τσουνάμι που σαρώνει τα πάντα, είναι και ανακριβής ιστορικά και ηττοπαθής πολιτικά.

Όπως επισημαίνει ο συγγραφέας: «Αυτό που συχνά λησμονείται για τη συγκεκριμένη περίοδο – εξαιτίας της νίκης του Μουσολίνι – είναι η αδυναμία και το ευάλωτο του φασισμού τα χρόνια 1920 και 1922. Ακόμα κι αν δεχτούμε την ήττα της εργατικής τάξης στην κόκκινη διετία, υπήρχαν εκατομμύρια μέλη στα συνδικάτα, και στο Σοσιαλιστικό και Κομμουνιστικό κόμμα. Η βασική συνομοσπονδία, η CGL, είχε 2.2 εκατομμύρια μέλη το 1920, ενώ η ομοσπονδία USI που επηρεάζονταν από τους αναρχικούς, είχε 500.000».

Οι φασίστες του Μουσολίνι πήραν την εξουσία το 1922 όταν τον Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς ο βασιλιάς, δηλαδή ο στρατός, διόρισε πρωθυπουργό τον Μουσολίνι (θα χρειαζόταν τέσσερα χρόνια για να εδραιώσουν ολοκληρωτικά την κυριαρχία τους). Αυτά έγιναν σχεδόν έντεκα ολόκληρα χρόνια πριν την άνοδο των ναζί του Χίτλερ στην εξουσία το 1933. Για χρόνια ο Χίτλερ θεωρούσε τον Μουσολίνι «δάσκαλό» του. Μπορεί ο «μαθητής» να ξεπέρασε, αργότερα, τον «δάσκαλο». Σ’ αυτό το γεγονός βασίστηκε αργότερα ο μύθος ότι ο ιταλικός φασισμός ήταν λίγο πολύ ανώδυνος σε σχέση με τον γερμανικό, περισσότερο κωμωδία παρά τραγωδία. Το γεγονός, για παράδειγμα, ότι οι ιταλοί φασίστες χρησιμοποίησαν δηλητηριώδη αέρια σε μαζική κλίμακα κατά την εισβολή τους στην Αιθιοπία το 1936, ενάντια στους «απολίτιστους αράπηδες» σπανίως αναφέρεται.

(περισσότερα…)

Τα Κοινωνικά Κέντρα στην Ιταλία

11 Ιανουαρίου, 2013

1340728046-fire-destroys-social-center-corto-circuito_1300347

Το Corto Circuito καταστράφηκε από φωτιά στις 26 Ιουνίου 2012.

Πηγή://ΠαραλληλοΓράφος//

μανικακος

31722KV9pxL__SL500_AA300_Από το βιβλίο  της Naomi Klein “Φράχτες και Παράθυρα”(Αϊ στο διάολο, ΔΝΤ).

Σε ανακτημένες αποθήκες ανοίγονται παράθυρα στην Δημοκρατία.

Ιούνιος 2001                                    

Μια γυναίκα με μακριά καστανά μαλλιά και φωνή βραχνή απο το τσιγάρο ρώτησε μέσω ενός διερμηνέα: “Πώς σας φαίνεται αυτό το μέρος; Ως ένα άσχημο γκέτο ή κάτι όμορφο;”

 att_798677_0

Ήταν μια ερώτηση παγίδα. Βρισκόμαστε σε ένα ερειπωμένο κατειλημμένο κτίριο, σε ένα από τα γραφικά προάστια της Ρώμης. Οι τοίχοι του κτιρίου ήταν καλυμμένοι με γκράφιτι, τα δάπεδα ήταν λασπωμένα και τριγύρω μας υπήρχαν ογκώδεις απειλητικές πολυκατοικίες. Αν κάποιος από τα είκοσι εκατομμύρια τουρίστες που συνέρρευσαν στην Ρώμη πέρυσι είχε στρίψει στον λάθος δρόμο και είχε καταλήξει εδώ, θα συμβουλευόταν τον ταξιδιωτικό οδηγό του και θα έφευγε αμέσως για να πάει να επισκεφθεί κάποιο από τα κτίρια με τις αψιδωτές οροφές, τα σιντριβάνια και τις νωπογραφίες. Ενώ όμως τα απομεινάρια μιας από τις πιο συγκεντρωτικές και ισχυρές αυτοκρατορίες στην παγκόσμια ιστορία διατηρούνται σε άριστη κατάσταση στο κέντρο της Ρώμης, εδώ, στις φτωχογειτονιές της πόλης μπορείς να διαισθανθείς ότι γεννιέται μια νέα, ζώσα πολιτική.

Η συγκεκριμένη κατάληψη ονομάζεται Corto Circuito και είναι ένα απο τα πολλά centri sociali της Ιταλίας. Τα κοινωνικά κέντρα είναι εγκαταλειμμένα κτίρια- αποθήκες, εργοστάσια, στρατώνες, σχολεία που καταλήφθηκαν και μεταμορφώθηκαν από τους καταληψίες σε εστίες κουλτούρας και πολιτικής, απαλλαγμένες από τον έλεγχο τόσο των αγορών όσο και του κράτους. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις υπάρχουν 150 κοινωνικά κέντρα στην Ιταλία.

(περισσότερα…)

Pino Masi:Καταλαμβάνοντας την πόλη

8 Ιανουαρίου, 2013

»Prendiamoci la città»/»Tarantella di via Tibaldi», Pino Masi

»Καταλαμβάνοντας την πόλη» ή  »Ταραντέλα της Via Tibaldi»

Αυτός ο αγώνας μας είναι ο αγώνας αυτών
που δε θέλουν πια να υπηρετούν
αυτών που πια γνωρίζουν τη δύναμη που έχουν
και δε φοβούνται πια τα αφεντικά
αυτών που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο στον οποίο ζούμε
στον κόσμο που θέλουμε
αυτών που τώρα πια έχουν καταλάβει ότι είναι ώρα να αγωνιστούν
ότι δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο
Από τα εξεγερμένα εργοστάσια
φυσάει ήδη ο άνεμος, όπου να ‘ναι φτάνει
Είναι ένας άνεμος κόκκινος που δε μπορεί να σταματήσει
και ενώνει αυτούς που έχουν αποφασίσει να αγωνιστούν
Για τον κομμουνισμό, για την ελευθερία
καταλαμβάνουμε την πόλη
Για τον κομμουνισμό, για την ελευθερία
καταλαμβάνουμε την πόλη!
καταλαμβάνοντας σπίτια για όποιον δεν έχει
ενώνεται όλη η πόλη
αγωνιζόμενοι στις γειτονιές για να μην πληρώνουμε νοίκια,
υπερασπιζόμενοι τα σπίτια από τις εξώσεις
αγωνιζόμαστε και ζούμε τον κομμουνισμό,
δε χωράει κανένας φασίστας
η προλεταριακή δικαιοσύνη ξαναλειτουργεί
με τη λαϊκή συμμετοχή

(περισσότερα…)

Lotta Continua: Καταλαμβάνοντας την πόλη-Κοινωνικός αγώνας στην Ιταλία,1971-1973

8 Ιανουαρίου, 2013

Το κείμενο είναι της Lotta Continua και γράφτηκε κατά τη διάρκεια της όξυνσης του κοινωνικού αγώνα για την κατοικία, στην Ιταλία

κατεβάστε το pdf εδώ  βρείτε το πρωτότυπο εδώ

Πηγή: κομπρεσέρ 

 via syspeirosiaristeronmihanikon.blogspot.gr/

Σημείωμα της ελληνικής μετάφρασης*

Η μετάφραση αυτή επιδιώκει να συμβάλλει στον εμπλουτισμό της εμπειρίας γύρω από τις μορφές αγώνα για την α υ τ ο μ ε ί ω σ η και συγκεκριμένα με το παράδειγμα της διεκδίκησης του δ ι κ α ι ώ μ α τ ο ς σ τ η ν κ α τ ο ι ­κ ί α . Αυτομείωση είναι η συλλογική πρακτική, που αναπτύχθηκε από κομμάτια της εργατικής τάξης σε όλο τον κόσμο, του να πληρώνονται τα διάφορα κοινωνικά αγαθά, που θεωρούνταν δικαίωμα (ενοίκια για σπίτια, μετακινήσεις, ρεύμα, νερό κ.λπ.) σε τιμές χαμηλότερες από τις καθορισμένες τιμές των αντίστοιχων εταιρειών και οργανισμών (συνήθως κρατικών). Οι τιμές καθοριζόταν, είτε συλλογικά, είτε ατομικά, από τη δυνατότητα του καθενός να πληρώσει, ή ως ένα ποσοστό επί του μισθού, που φαινόταν λογικό να δίνει ένας εργάτης για τη συγκεκριμένη υπηρε­σία, ενώ σαν τακτική έφταναν ως και την ολική άρνηση πληρωμής.

Το κίνημα της ιταλικής αυτονομίας, περνώντας από την εργατική πάλη στον κοι­νωνικό αγώνα, υιοθέτησε τα κινήματα της αυτομείωσης σε πολλές εκφάνσεις της καθημερινότητας: από την άρνηση πληρωμής στη δημόσια συγκοινωνία, την κοι­νωνική στάση πληρωμών στο ρεύμα και στο νερό, μέχρι και την άρνηση πληρω­μής ενοικίου σε μεγαλοϊδιοκτήτες, και τις καταλήψεις στέγης.

Στην Ελλάδα, τα κινήματα αυτομείωσης εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια αμφι­σβητώντας και καταργώντας στην πράξη την επιβολή κομίστρων στα δημόσια αγαθά (διόδια, εισιτήρια αστικών λεωφορείων, εισιτήριο εισόδου στα νοσοκομεία, ενώ προβλέπεται να επεκταθούν και σε άλλα κοινωνικά αγαθά), αλλά μέχρι στιγ­μής πολύ μικρή συζήτηση γίνεται για το δικαίωμα στην κατοικία. Αυτό μπορεί εύ­κολα να εξηγηθεί, λόγω του καθεστώτος κατοίκησης στην Ελλάδα.

Όπως φαίνεται στο κείμενο «Κατοικία στο κέντρο της Αθήνας: πώς και για ποι­ούς;», στην Ελλάδα η κοινωνική πολιτική για την κατοικία ήταν και είναι σχεδόν ανύπαρκτη[1]. Στην Ιταλία, η έστω και μικρή κρατική παροχή σε κοινωνική κατοικία, σε συνδυασμό με τις παροχές καταλυμάτων από τους ιδιοκτήτες των εργοστα­σίων για τους εργάτες τους, διαμόρφωσε τη συνείδηση της εργατικής τάξης για το δικαίωμα στην κατοικία. Σε αντίθεση με την Ευρώπη, όπου η ιδιοκτησία των εργατικών κατοικιών στον προηγούμενο αιώνα από μεγαλοϊδιοκτήτες γης βοηθά τους εργαζόμενους να αντιληφθούν το ρόλο της κερδοσκοπίας στη γη και να αντιδράσουν ανάλογα, η προσφυγή στην αυτοστέγαση δεν δημιουργεί ανάλογες διεργασίες στην Ελλάδα[2].

Από τους λίγους αγώνες της εργατικής τάξης για την υπεράσπιση της κατοικίας είναι αυτοί των εργατικών παραγκουπόλεων στη Δραπετσώνα το 1960 και οι συνεχιζόμενοι αγώνες στο Πέραμα ενάντια στην κατεδάφιση των αυθαιρέτων από το 1973 μέχρι το 1976, οπότε και έγινε απόπειρα εγκατάστασης στη συνοικία της «χαβούζας» (χώρος συγκέντρωσης των λυμάτων του Λεκανοπεδίου)[3]. Σε γενικές γραμμές όμως, στην Ελλάδα η ιδιόκτητη κατοικία αποτέλεσε για περισσότερο από μισό αιώνα σύμβολο status για κάθε κοινωνική τάξη, πράγμα που κατάφερε να διαμορφώσει εύκολα η κρατική πολιτική της αντιπαροχής, της εμπορευματοποίησης της γης και της κατοικίας και τελικά η καταστρατήγηση του δικαιώματος σ’ αυτή.

* Πρωτότυπο κείμενο Take over the city – Community struggle in Italy, 1973  Μετάφραση και επιμέλεια από τα ιταλικά στα αγγλικά από τον Ernest Dowson, δημοσιευμένο για πρώτη φορά στο Radical America, Vol.7 no.2, Μάρτιος – Απρίλιος 1973 .

(περισσότερα…)

Ιταλία: Πωλείται μεσαιωνικό χωριό λόγω κρίσης

30 Ιουνίου, 2012

Σε εξευτελιστική τιμή λόγω οικονομικής ύφεσης πωλείται… ένα ολόκληρο μεσαιωνικό χωριό στη γειτονική Ιταλία. Οπως έγινε γνωστό, οι «ρασοφόροι» ιδιοκτήτες του χωριού «Πραταρίτσια» της Τοσκάνης το έβγαλαν στο σφυρί μέσω του γνωστού ιστοτόπου eBay έναντι μόλις 2,5 εκατ. ευρώ! Οπως επισημαίνεται, η αγορά των ακινήτων «είναι σχεδόν νεκρή» με αποτέλεσμα οι μεσίτες να έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά και τα Πραταρίτσια να ψάχνουν αγοραστή στο Διαδίκτυο…

Πρόκειται για 25 -μισογκρεμισμένες είναι η αλήθεια- κατοικίες σε υψόμετρο 850 μέτρων με θέα την πεδιάδα του Καζεντίνο, ενώ το πακέτο περιλαμβάνει και… ένα μικρό παρακείμενο δάσος γεμάτο ελάφια και αγριογούρουνα.

Το χωριό είναι ακατοίκητο από τη δεκαετία του ’60, όταν οι περίπου 120 κάτοικοί του, που ήταν στην πλειονότητά τους βοσκοί, το εγκατέλειψαν για να εργαστούν σε εργοστάσια. Οπως επισημαίνουν οι μεσιτικές εταιρείες, το συγκεκριμένο «χωριό-φάντασμα» είναι μόλις ένα από τα δεκάδες άλλα εγκαταλελειμμένα χωριά στην Ιταλία που εξαιτίας της οικονομικής κρίσης πωλούνται κοψοχρονιά, ενώ η πλειονότητά τους, όπως επισημαίνεται, έχει μπει στο στόχαστρο Βρετανών επενδυτών που προσβλέπουν στη δημιουργία ξενοδοχείων και μονάδων σπα στην τουριστικά δημοφιλή περιοχή. Μάλιστα, τα μεσιτικά γραφεία προειδοποιούν ότι το επόμενο διάστημα αναμένεται να βγουν στο σφυρί ακόμη και… κατοικημένοι οικισμοί σε ολόκληρη τη χώρα.

Πηγή:http://cyprusnews.eu/

Σύνοδος με μενού την Ιταλία-Γιώργος Δελαστίκ

29 Ιουνίου, 2012

Εφημ.ΕΘΝΟΣ

Στενεύουν τα περιθώρια για την επιβίωση της Ευρωζώνης και του κοινού νομίσματος. Μία μία καταρρέουν οικονομικά οι χώρες-μέλη της και υπάγονται σε καθεστώς Μνημονίου. Μετά την καταβύθιση και της Ισπανίας σε καθεστώς απώλειας της οικονομικής της κυριαρχίας (ασχέτως αν επιχειρείται να κρατηθούν κάποια προσχήματα για λόγους εθνικού γοήτρου της δεξιάς ισπανικής κυβέρνησης) το μαχαίρι έφτασε στο κόκκαλο.

Στο στόχαστρο των κερδοσκόπων έχει πλέον τεθεί η Ιταλία, η τρίτη σε μέγεθος οικονομία όχι μόνο της Ευρωζώνης, αλλά ολόκληρης της Ε.Ε. (το ΑΕΠ της Ιταλίας δηλαδή ήταν το 2011 μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της Βρετανίας).

Αυτό σημαίνει ότι η κρίση του ευρώ έχει μπει στην τελική της φάση. Όπως πολύ σωστά υπογράμμιζαν προχθές οι Financial Times του Λονδίνου, η σημαντικότερη οικονομική εφημερίδα της Ευρώπης, η κρισιμότητα του θέματος έγκειται στο ότι η «Ιταλία είναι πάρα πολύ μεγάλη για να διασωθεί (μέσω Μνημονίου) και ο θάνατός της θα μπορούσε να σημάνει το τέλος του ευρώ». Όντως, έτσι έχουν τα πράγματα. Αποτυχία επίλυσης του ιταλικού προβλήματος συνεπάγεται αναπότρεπτο τέλος του ευρώ.

Ανεπισήμως, δηλαδή, το διακύβευμα της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. που άρχισε χτες στις Βρυξέλλες είναι το αν οι Γερμανοί, οι Γάλλοι και οι Ιταλοί θα συμφωνήσουν σε κάποιο σχέδιο που θα έχει στόχο να αποτρέψει τη χρεοκοπία της Ιταλίας.

Η Ιταλική κρίση, όμως, έχει και άλλες πλευρές. Η έξαρσή της σηματοδοτεί την παταγώδη αποτυχία των «τεχνοκρατικών» κυβερνήσεων στην αντιμετώπιση του προβλήματος.

Ο Μάριο Μόντι είναι ένας από τους κορυφαίους τραπεζίτες σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα ιταλικά πολιτικά κόμματα τού έδωσαν πλήρη ελευθερία κινήσεων. Του επέτρεψαν να σχηματίσει κυβέρνηση μόνο με τεχνοκράτες, χωρίς πολιτικούς. Ο Μόντι τύγχανε της ένθερμης υποστήριξης εκ μέρους της καγκελαρίου Μέρκελ. Επιπλέον, η Ιταλία είναι μία από τις 7 ισχυρότερες οικονομίες του πλανήτη, δεν έχει καμία σχέση με Ελλάδα, Πορτογαλία ή Ισπανία. Τα ιταλικά κόμματα τον άφησαν ουσιαστικά να κάνει ό,τι μεταρρυθμίσεις ήθελε.

(περισσότερα…)

Ιταλία: Η παλαιότερη τράπεζα του κόσμου, ζητάει κρατική βοήθεια

26 Ιουνίου, 2012

H τρίτη μεγαλύτερη τράπεζα της Ιταλίας έτοιμη να ζητήσει κρατική βοήθεια

Η Banca Monte dei Paschi di Siena (MPS), η τρίτη μεγαλύτερη τράπεζα στην Ιταλία, έχει αποδυθεί σε μια κούρσα με το χρόνο για να αποσπάσει την έγκριση των ελεγκτικών αρχών να πωλήσει τίτλους αξίας 1 δισ. ευρώ στην κυβέρνηση, ώστε να καλύψει τις ελλείψεις της σε κεφάλαιο ως τα τέλη Ιουνίου.

Πηγές προσκείμενες στις συνομιλίες της τράπεζας με το κυβερνητικό επιτελείο είπαν το Σαββατοκύριακο ότι η παλαιότερη τράπεζα του κόσμου -είχε ιδρυθεί ως κοινωφελές ίδρυμα το 1472– έχει σχεδόν καταλήξει σε συμφωνία με το υπουργείο Οικονομικών και την Τράπεζα της Ιταλίας (ΤτΙ) για την ανακεφαλαιοποίησή της με ένεση ρευστότητας από το κράτος.

Εάν η συμφωνία επαληθευτεί, θα είναι η πρώτη φορά που ιταλική τράπεζα θα καταφύγει σε κρατική βοήθεια από το 2010, όταν είχε βαθύνει η κρίση στην ευρωζώνη.

Επικαλούμενη «οργανωτικούς λόγους», η τράπεζα ανέβαλε για αύριο (Τρίτη) τη συνεδρίαση του διοικητικού της συμβουλίου που επρόκειτο να γίνει νωρίτερα σήμερα για να εγκριθεί το νέο επιχειρησιακό σχέδιο του νέου διευθύνοντος συμβούλου της Φαμπρίτσιο Βιόλα και του νέου της προέδρου Αλεσάντρο Προφούμο, του πιο γνωστού Ιταλού τραπεζίτη.

Το γεγονός ότι το διοικητικό συμβούλιο αναβλήθηκε ερμηνεύθηκε ως ένδειξη πως η MPS ελπίζει σε μια ανεπίσημη έγκριση από την ΤτΙ, που επιβλέπει τις ιταλικές τράπεζες.

«Αυτό θα ήταν το λογικό συμπέρασμα», είπε πηγή ενήμερη για την κατάσταση.

Η Τράπεζα της Ιταλίας, που μπορεί να εγκρίνει επίσημα το σχέδιο ανακεφαλαιοποίησης της MPS μόνο αφότου αυτό παρουσιαστεί επίσημα, απέφυγε να τοποθετηθεί, όπως και το υπουργείο Οικονομικών.

(περισσότερα…)

Για την Ελλάδα ήρθε η ώρα της λογοδοσίας.

26 Φεβρουαρίου, 2012

του   Piergiorgio Odifreddi           

Για την  Ελλάδα ήρθε η ώρα της λογοδοσίας. Το Κοινοβούλιο ετοιμάζεται να ενδώσει απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα, της αποκαλούμενης τρόικας που αποτελείται  από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η κοινωνία των πολιτών διαμαρτύρεται με εκδηλώσεις βίας  απέναντι από το Κοινοβούλιο. Ο Πρωθυπουργός Παπαδήμος, το alter ego του δικού μας Monti, δήλωσε ότι “ο βανδαλισμός και η καταστροφή δεν έχουν καμία θέση στην δημοκρατία”, τις ίδιες λέξεις χρησιμοποίησε χθες, προληπτικά, ο πρόεδρό μας Napolitano.

Φυσικά, οι (αν)ήθικοι αυτουργοί της τρόικας, και φυσικοί αυτουργοί  της ελληνικής κυβέρνησης, παρουσιάζουν τα μέτρα που ετοιμάζονται να υιοθετήσουν ως  “αναγκαία  και αναπόφευκτα – τις ίδιες λέξεις που έχουμε ακούσει και εμείς, κατά κόρον, από το πραξικόπημα της 9 Νοεμβρίου 2011 μέχρι σήμερα. Και αυτά τα μέτρα (άκουσον,άκουσον!) περιλαμβάνουν: “Μια ριζική μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας, μέσω μιας ριζικής  απελευθέρωσης. Μια μείωση της τάξης του 20% στον εγγυημένο κατώτατο μισθό και περικοπή των συντάξεων. Μια δραστική συρρίκνωση στις δαπάνες του δημοσίου τομέα, όπως τα νοσοκομεία και η τοπική αυτοδιοίκηση καθώς και το ξεπούλημα των χρυσαφικών της οικογένειας , δηλαδή την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, όπως είναι τα κρατικά  μερίδια στο πετρέλαιο, το  αέριο, το νερό και τα κρατικά λαχεία”.

Αυτά τα μέτρα δεν αποκαλούνται “λιτότητα” ή “θυσίες”, αλλά καταστροφή του κοινωνικού κράτους και ξεπούλημα του δημοσίου σε ιδιώτες. Αυτά έχουν το ίδιο περιεχόμενο, την ίδια κατεύθυνση και εμπνέονται από την ίδια νοσηρή ιδεολογία, των  “μεταρρυθμίσεων” που και η δική μας κυβέρνηση προσπαθεί να υιοθετήσει . Και μέχρι τώρα, ο πρώην-κυρίαρχος λαός μας, δείχνει  να τα  αποδέχεται , με μεγαλύτερο πνεύμα  ανοχής, και με λιγότερο    πνεύμα επιβίωσης, από εκείνο του ελληνικού λαού.

 Στην χθεσινή επιφυλλίδα του ,στην Repubblica,  ο Ευγένιος Σκάλφαρι ,μιλώντας για τις συνέπειες μιας πιθανής στάσης πληρωμών της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας έγραφε ότι: “Η πτώχευση δύο ή τριών χωρών της Ευρωζώνης  θα έχει πολύ σοβαρές επιπτώσεις στο διεθνές τραπεζικό σύστημα, αναγκάζοντας τα εθνικά Κράτη να εθνικοποιήσουν πλήρως ή εν μέρει ένα σημαντικό μέρος του τραπεζικού τους συστήματος ”. Αλλά, αυτό θα μπορούσε να εκληφθεί ως  ελπίδα και όχι ως απειλή !

 Γιατί  είναι πια  ξεκάθαρο ότι οι τράπεζες έχουν μεγάλο μέρος ευθύνης για την παγκόσμια κρίση, αφού άνοιξαν τον δρόμο για  τοκογλυφικούς ελιγμούς  σε δύο φάσεις : αρχικά, χρηματοδοτώντας και αγοράζοντας ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου χρέους από τα κράτη, και μετά, απειλώντας τα ότι θα απαιτήσουν την επιστροφή τους. Οι άνθρωποι των τραπεζών στην κυβέρνηση, στην  Ελλάδα και την Ιταλία, μας εξηγούν πως πρέπει να συναινέσουμε στον εκβιασμό, πληρώνοντας λύτρα από το ξεπούλημα του κράτους. Οι διαδηλωτές της Αθήνας αποδεικνύουν , πράγματι , ότι μπορούμε  να πούμε  όχι στους τοκογλύφους, ακόμα και όταν μας  σημαδεύουν με το πιστόλι στον κρόταφο, και είναι έτοιμοι να πιέσουν τη σκανδάλη.

Πηγή: http://odifreddi.blogautore.repubblica.it/2012/02/13/la-grecia-brucia/