Posted tagged ‘ΚΚΕ’

ΚΑΤΗΓΟΡΩ-Δελτίο προγραφών και καταγγελιών με τους στοχοποιημένους από την ΟΠΛΑ προδότες

23 Ιουνίου, 2013

ΚΑΤΗΓΟΡΩΤεύχος #12, 4 Οκτωβρίου 1944

Πηγή: xyzcontagion.wordpress.com/

Το δελτίο προγραφών και καταγγελιών με τους στοχοποιημένους από την ΟΠΛΑ προδότες – Η “κόκκινη βία” [*] της εφημερίδας “Κατηγορώ”, έκδοση της ΚΟΑ του ΚΚΕ, Αθήνα, 1944

 Κλέων Νεμέας  2013/06/03

[*] Η φράση “κόκκινη βία” μέσα σε εισαγωγικά, ασφαλώς, διότι εμείς δεν υιοθετούμε τα ιδεολογήματα περί “κόκκινης“, “μαύρης” και “λευκής” βίας.

(Εξηγούμαστε):

Οι οπλίτες των Ταγμάτων Ασφαλείας και των Ευζωνικών Ταγμάτων ονομάζονταν “ταγματασφαλίτες“. Στα μισητά τους πρόσωπα, η σοφή λαϊκή λεξιπλασία μεγαλούργησε. Δεν είναι μόνο το ευφυέστατο “Γερμανοτσολιάδες” για εκείνους που ντρόπιαζαν τη στολή του Εύζωνου, ούτε εκείνο το ενοχλητικό ήτα που αντικαθιστά το γιώτα, ώστε η λέξη να γράφεται “ταγματασφαλήτες” ή, για συντομία, “τ/αλήτες“, ώστε και οπτικά ακόμα να δείχνεται η απέχθεια και το μίσος του λαού για τους προδότες με την ελληνική στολή που σιτίζονταν από  την γερμανική μισθοτροφοδοσία (και το πλιάτσικο). Η κοινή γνώμη τους ονόμασε, επίσης, και “Ράλληδες“, από το όνομα του τρίτου και τελευταίου κατοχικού πρωθυπουργού-κουΐσλιγκ, Ιωάννη Ράλλη. Ο Ράλλης, του οποίου η οικογένεια δεν σταμάτησε ποτέ να βγάζει πολιτικούς από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους μετά την Επανάσταση του 1821 μέχρι τις μέρες μας, παλιός πολιτικός και βουλευτής από το 1906 σε ηλικία 28 ετών, δημιουργός και ηθικός αυτουργός της συγκρότησης των Ταγμάτων Ασφαλείας, με κύριο μέλημα τη “διατήρηση της τάξεως” και την “αντιμετώπιση των αναρχικών“, είχε δηλώσει στην Παναθηναϊκή Παλλαϊκή Επιτροπή, αποτελούμενη από Μητροπολίτες, Καθηγητές Πανεπιστημίων και προέδρους πνευματικών σωματείων και επαγγελματικών συλλόγων, που τον επισκέφτηκε για να του παραδώσει διάβημα διαμαρτυρίας για το διάταγμα επιστράτευσης, τον Αύγουστο του 1944:

«Εγώ έχω προσφέρει την μεγαλυτέραν υπηρεσίαν εις τον τόπον με την σύστασιν των Ταγμάτων Ασφαλείας, διά την οποίαν υπερηφανεύομαι και διά την οποίαν θα ζητήσω να τρέφομαι εφ’ όρου ζωής εις το Πρυτανείον. Μάλιστα, κύριοι, να τρέφομαι εφ’ όρου ζωής εις το Πρυτανείον, διότι εγώ έχω μεγαλύτερα δικαιώματα και από αυτόν τον Σωκράτην […] Εγώ δεν πρόκειται, βέβαια, να ανακαλέσω την διαταγή περί επιστρατεύσεως. Λυπάμαι μόνο διότι τα μέσα μου δεν μου επιτρέπουν να συγκροτήσω και “άλλον στρατόν” και να τους συντρίψω και εδώ και εις την ύπαιθρον και να επιβάλω το κράτος του Νόμου». [**]

[**] Τα πρακτικά της συζήτησης σώζονται στο αυτοβιογραφικό “Στιγμές από την προσωπική μου διαδρομή” του Λεωνίδα Κύρκου, Εστία, Αθήνα, 2007

Στην απολογία του, η οποία βρίσκεται στο βιβλίο που έγραψε όταν ήταν προφυλακισμένος και εκδόθηκε το 1946 σε επιμέλεια του υιού του, υπάρχει ένα πολύ χαρακτηριστικό απόσπασμα, που μας επιτρέπει να κατανοήσουμε πλήρως το έδαφος στο οποίο γεννήθηκε το μίσος για τους πάσης φύσεως δωσίλογους:

(περισσότερα…)

Γιατί με διέγραψαν από το ΚΚΕ

19 Μαΐου, 2013

του Βασίλη Ζωγράφου

Μετά από βασανιστική περισυλλογή και ανάμικτα συναισθήματα, οδηγούμαι πιστεύω στο νηφάλιο συμπέρασμα να αναφερθώ στο γεγονός της διαγραφής μου από το ΚΚΕ. Και αυτό γιατί θεωρώ ότι η έκθεση των γεγονότων και η συνακόλουθη λειτουργία και πρακτική της κομματικής καθοδήγησης, αποκαλύπτουν παραπέρα τον ολισθηρό δρόμο που επέλεξε αυτή η καθοδήγηση, έναν δρόμο που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί το κόμμα στη συρρίκνωσή του. Επειδή δεν θέλησα ποτέ τον τίτλο του κομμουνιστή «κατ’ απονομή» όπως κάνει η κομματική ηγεσία την τελευταία δεκαετία, αλλά για μένα αυτός ο τίτλος ήταν και είναι προς κατάκτηση, όπως πιστεύω είναι και για τη συντριπτική πλειονότητα των κομματικών μελών, για αυτό, με τούτο μου το σημείωμα θέλω να κρούσω, για άλλη μια φορά ακόμα, τον κώδωνα του κινδύνου.

Είχα αντίρρηση για τη θέση της ηγεσίας του ΚΚΕ στο θέμα των διευθυντών των σχολείων. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο κομμουνιστής δεν πρέπει να διεκδικεί να γίνει διευθυντής στο σχολείο του γιατί, ως διευθυντής, μπορεί να γίνει μηχανισμός του αστικού κράτους, όπως λέει το κόμμα. Αντίθετα από τη δική μου εμπειρία αλλά και από τις εμπειρίες των συντρόφων διευθυντών, ακριβώς συμβαίνουν τα αντίθετα. Δηλαδή το κύρος τους στην τοπική κοινωνία είναι μεγάλο καθώς και η αποδοχή από τους συλλόγους διδασκόντων. Εξ αιτίας αυτής της θέσης μου, η Νομαρχιακή Επιτροπή Λάρισας του ΚΚΕ, πρότεινε «μομφή» ενάντιά μου και μου ζήτησε να παραιτηθώ από δημοτικός σύμβουλος (στο δημοτικό συμβούλιο Λάρισας), όπου είχα εκλεγεί στις τελευταίες Δημοτικές Εκλογές.

Η κομματική Οργάνωση των δασκάλων που ανήκα, απέρριψε την απόφαση της Ν.Ε. Παρόλα αυτά, καθαιρέθηκα από δημοτικός σύμβουλος. Επίσης μου απαγόρευσαν να είμαι υποψήφιος στις εκλογές αιρετών εκπροσώπων του κλάδου στα υπηρεσιακά συμβούλια, καθώς και στο σύλλογο δασκάλων, όπου ανελλιπώς εκλεγόμουν πάνω από 25 χρόνια. Αυτήν την αντιμετώπιση που είχα εγώ, δεν την είχαν άλλοι σύντροφοι που στο θέμα αυτό είχαν την ίδια στάση με εμένα. Απλά επισημαίνω τον καιροσκοπισμό και την επιλεκτική κομματική λειτουργία ενός κόμματος «αρχών».

(περισσότερα…)

Σπύρος Σακελλαρόπουλος: Μια αναγκαία απάντηση στον Ριζοσπάστη

18 Μαΐου, 2013

ektos.grammis

sakelaropoulos_300x200Ο Ριζοσπάστης της 4ης Μαΐου δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Καλεί το λαό κάτω από ξένη σημαία» του οποίου ο συντάκτης υπογράφει με το αρχικό «Ι». Το συγκεκριμένο κείμενο αποτελεί μια απόπειρα τοποθέτησης του Περισσού απέναντι στην πρόταση για την «Συμπόρευση δυνάμεων και αγωνιστών σε έναν άλλο δρόμο». Πιο συγκεκριμένα, αυτό που προσπαθεί να κάνει ο συντάκτης είναι να δείξει πως και αυτή η προσπάθεια αποτελεί μια ενέργεια οπορτουνιστικών δυνάμεων η οποία με τις πρακτικές της δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να ρίχνει νερό στο μύλο της αντίδρασης.

Ας δούμε όμως ένα ένα τα επιχειρήματα του «Ι»:

1) Το πρώτο σημείο αφορά την κατηγορία πως η πρόταση για μια τέτοια συμπόρευση με τη συγκεκριμένη πολιτική διακήρυξη αφήνει ανέπαφη και την ιδιοκτησία των μονοπωλίων αλλά και το καπιταλιστικό κράτος. Ωστόσο, η πρόταση αναφέρεται με σαφήνεια σε μια διαδικασία κατά τη διάρκεια της οποίας από τα πρώτα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν είναι η εθνικοποίηση των τραπεζών και των κεντρικών τομέων της οικονομίας. Και τα δύο αυτά μέτρα οριοθετούν την εθνικοποίηση του μονοπωλιακού κεφαλαίου, που σε μεγάλο βαθμό είναι εξαρτημένο από τον τραπεζικό δανεισμό (στο ζήτημα αυτό αναφέρεται και η πολύ εύστοχη παρέμβαση του σ. Δ. Κάβουρα «Κριτική χωρίς αρχές, αντί της κριτικής πάνω στις αρχές» που γράφτηκε και αυτή με αφορμή το συγκεκριμένο άρθρο του Ριζοσπάστη).

Σε ότι αφορά το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας, η οποία δεν ταυτίζεται με την κυβερνητική εξουσία όπως σαφώς διαχωρίζει και το κείμενο της πρότασης για την συμπόρευση, αυτό που υποστηρίζεται είναι πως στις συγκεκριμένες συνθήκες μια μαχόμενη ριζοσπαστική αριστερά θα πρέπει να θέτει και το ζήτημα της κυβερνητικής εξουσίας βάσει ενός μεταβατικού προγράμματος γνωρίζοντας πολύ καλά πως για να γίνει πράξη οποιαδήποτε αλλαγή θα πρέπει να στηρίζεται στη διαρκή κινητοποίηση των υποτελών τάξεων, στη δημιουργία θεσμών λαϊκών εξουσίας και στην προετοιμασία, με όλα τα μέσα, των κυριαρχούμενων για την προσπάθεια αντεπίθεσης που θα γίνει από την πλευρά της άρχουσας τάξης και του ιμπεριαλισμού. Είναι προφανές πως μια αριστερή κυβέρνηση δεν μπορεί να ανοίξει το δρόμο στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό όσο ριζοσπαστικά μέτρα κι αν πάρει. Θα χρειαστεί από τη λαϊκή κινητοποίηση να δημιουργηθούν θεσμοί λαϊκής αντιεξουσίας, μορφές δυαδικής κοινωνίας και τσάκισμα των κατασταλτικών μηχανισμών του αστικού κράτους μέσω της δημιουργίας λαϊκής πολιτοφυλακής. Κατά συνέπεια μια αριστερή ριζοσπαστική κυβέρνηση που θα εφαρμόσει το πρόγραμμα των 6 σημείων μπορεί να συμβάλει στην επαναστατική διαδικασία και όχι να την υποκαταστήσει. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από αυτό. Τέλος, είναι προφανές πως στην Ελλάδα του 2013, όπως άλλωστε και σε κάθε επαναστατική διαδικασία του παρελθόντος άσχετα από την κατάληξή της, θα χρειαστεί ένας συνδυασμός της ιστορικής εμπειρίας του κομμουνιστικού κινήματος σε συνδυασμό με πρωτότυπες μορφές κοινωνικού πειραματισμού.

(περισσότερα…)

Ο Εργατικός Αγώνας πιο ισχυρός και πιο έμπειρος συνεχίζει τον αγώνα

16 Μαΐου, 2013

gyrizoumeselida1

 Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

Στον ένα και περισσότερο χρόνο λειτουργίας του ο Εργατικός Αγώνας με την ακούραστη δράση της συντακτικής του επιτροπής, των φίλων και συνεργατών, καθώς και πλήθος αναγνωστών του θεωρούμε ότι επιτέλεσε σπουδαίο έργο. Η συνεισφορά του σε αυτούς τους μήνες είναι μεγάλη και πολύπλευρη.

Καταπιάστηκε με πλήθος ιδεολογικών και πολιτικών ζητημάτων, με την τεράστια κρίση που πλήττει τον κόσμο ολόκληρο και τη χώρα μας, την επίθεση που δέχεται η εργατική τάξη και ο λαός. Ανέδειξε την ανάγκη και την κατεύθυνση της πάλης για την απόκρουση της. Ασχολήθηκε εκτενώς με τις πολιτικές εξελίξεις και με τις δίδυμες εκλογές του 2012 και έδωσε την ερμηνεία του εκλογικού αποτελέσματος για το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων και ιδιαίτερα για το ΚΚΕ. Ανέδειξε τις αιτίες του καθώς και τις συνέπειες του. Ασχολήθηκε αναλυτικά με τη στρατηγική του ΚΚΕ, ιδιαίτερα με το πρόγραμμα που ψηφίστηκε  στο 15ο συνέδριο, καθώς και την πορεία απομάκρυνσης του κόμματος από αυτό στα επόμενα συνέδρια ως και το 18ο συνέδριο, το οποίο σηματοδότησε την ολοκληρωτική ανατροπή του. Κορύφωση όλης αυτής της προσπάθειας ήταν η ολοκληρωμένη ανάλυση και συζήτηση των προσυνεδριακών ντοκουμέντων  του 19ου συνεδρίου, οι επιπτώσεις στο χαρακτήρα και την ταυτότητα του κόμματος.  Μίλησε καθαρά ότι μετά από την ψήφιση αυτών των κειμένων το ΚΚΕ αλλάζει βαθειά, απομακρύνεται από το μαρξισμό λενινισμό, την ιστορία του και τις παραδόσεις του κομμουνιστικού κινήματος. Έδωσε στη δημοσιότητα συγκεκριμένο πλαίσιο θέσεων για τις εξελίξεις στη χώρα και τη θέση της στο καπιταλιστικό σύστημα, για τις επιπτώσεις της κρίσης στη χώρα και τη διέξοδο από αυτή προς όφελος του λαού, τη σύνδεση του αγώνα αυτού με την ιστορική προοπτική της εργατικής τάξης, το σοσιαλισμό, καθώς και την τακτική που πρέπει να ακολουθήσει ώστε να προσεγγισθεί η επανάσταση. Και όλα αυτά στη βάση της παρακαταθήκης των Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν, καθώς και της τεράστιας κληρονομιάς της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Κατέβαλε τεράστιες προσπάθειες για την υπεράσπιση του μαρξισμού λενινισμού, της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος, την υπεράσπιση και την προβολή της ιστορίας του ΚΚΕ από παραβιάσεις και διαστρεβλώσεις.

Όλη αυτή η δράση έφερε στην επικαιρότητα και έκανε γνωστό στους κομμουνιστές, ευρύτερα στον αριστερό κόσμο και τον λαό το πρόβλημα και τους κινδύνους που διατρέχει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας άμεσα, τον κίνδυνο μετάλλαξης του, τον κίνδυνο να πληγεί η επαναστατική φυσιογνωμία  και τα επαναστατικά χαρακτηριστικά του, να δυσφημιστεί στα μάτια των εργαζομένων και του λαού ολόκληρη η ηρωική διαδρομή του ενός σχεδόν αιώνα, να ακυρωθούν οι πιο ηρωικές και πιο φωτεινές στιγμές  της ιστορίας του, ο αγώνας για το ψωμί και τα δικαιώματα του λαού και εναντίον της αντίδρασης και του φασισμού στο μεσοπόλεμο, η ολομέλεια της ΚΕ του 1934 που έδωσε πρόγραμμα και στρατηγική γραμμή στο ΚΚΕ με σημαντικά αποτελέσματα, ο μεγαλειώδης ΕΑΜικός αγώνας στην κατοχή, οι αγώνες και το μεγαλείο του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, οι αγώνες και η δράση στη μετεμφυλιακή περίοδο ως και τον αγώνα εναντίον της φασιστικής δικτατορίας, το αίμα και τη θυσία  χιλιάδων και χιλιάδων κομμουνιστών και αγωνιστών. Δεν είναι δυνατόν στο όνομα της μελέτης της ιστορίας του κόμματος, της ανάλυσης και της διερεύνησης λανθασμένων αποφάσεων, έστω και αν αναφέρονται σε σημαντικές στιγμές της, να επιτρέψουμε στην ηγεσία του κόμματος να ανατρέψει και να δυσφημήσει ολόκληρη τη δράση και την ιστορία του ενός σχεδόν αιώνα. Όλα αυτά τα έχουν συνειδητοποιήσει σήμερα χιλιάδες κομμουνιστές και είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν το λενινιστικό επαναστατικό χαρακτήρα του ΚΚΕ, να δράσουν μέσα στο λαό με πραγματική κομμουνιστική γραμμή και συνέπεια.

(περισσότερα…)

Το Καταστατικό του ΚΚΕ

27 Απριλίου, 2013

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε  το  Πρόγραμμα του ΚΚΕ   

Το Καταστατικό 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το παρόν Καταστατικό ψηφίστηκε στο 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ, που πραγματοποιήθηκε από τις 11 έως τις 14 Απρίλη του 2013.

Διαμορφώθηκε από την τροποποίηση και συμπλήρωση του Καταστατικού που εγκρίθηκε στο 15ο Συνέδριο του ΚΚΕ. Αξιοποιήθηκε επίσης η εμπειρία, παλιότερη και πρόσφατη.

Το Καταστατικό καθορίζει τους σκοπούς και το χαρακτήρα του ΚΚΕ, τις αρχές και τους κανόνες συγκρότησης, λειτουργίας και δράσης του. Ορίζει τις υποχρεώσεις, τα δικαιώματα, τα βασικά καθήκοντα και τους κανόνες δράσης των μελών, των Οργανώσεων και των οργάνων του Κόμματος.

Η μεγάλη αξία και σημασία των καταστατικών αρχών και των κανόνων λειτουργίας του ΚΚΕ, ως επαναστατικού κόμματος νέου τύπου, έχει κριθεί και δοκιμαστεί στον έναν περίπου αιώνα ύπαρξης και δράσης του, καθώς και από την πλούσια πείρα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.

Η συνειδητή και αποφασιστική υπεράσπιση των αρχών αυτών, όπως και η αυστηρή τήρηση και εφαρμογή τους αποτελούν πρώτιστο καθήκον κάθε μέλους του Κόμματος. Καθήκον που ταυτίζεται με την υπεράσπιση αυτής της ίδιας της ύπαρξης του Κόμματος και των βασικών προϋποθέσεων, για να μπορέσει να καθοδηγήσει την εργατική τάξη στην ιστορική της αποστολή, στην επαναστατική κατάκτηση της εργατικής εξουσίας για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

α. Το ΚΚΕ είναι το Κόμμα της εργατικής τάξης, η συνειδητή οργανωμένη ιδεολογική, πολιτική πρωτοπορία της, η ανώτατη μορφή οργάνωσής της. Είναι επαναστατική οργάνωση εθελοντών ομοϊδεατών και αγωνίζεται για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής – κομμουνιστικής κοινωνίας, στην οποία θα καταργηθεί κάθε εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, κάθε μορφή ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και θα διασφαλιστεί ένα ανώτερο επίπεδο ζωής και δικαιωμάτων για το λαό, ισότητα δυνατοτήτων και δικαιωμάτων, ολόπλευρη κοινωνική πρόοδος στην Ελλάδα.

Στρατηγικός στόχος του ΚΚΕ είναι η κατάκτηση της επαναστατικής εργατικής εξουσίας, η δικτατορία του προλεταριάτου, για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Το ΚΚΕ φιλοδοξεί να δώσει όλες του τις δυνάμεις για την οικοδόμηση της ανώτερης αυτής κοινωνίας, έχοντας πλήρη συνείδηση ότι θα είναι έργο της ίδιας της εργατικής τάξης, επικεφαλής όλων όσοι υποφέρουν από την εξουσία του κεφαλαίου, και της ουσιαστικής συμμετοχής τους, τόσο στον αγώνα για την κατάκτησή της, όσο και στη διαφύλαξη και στερέωσή της.

Η εργατική τάξη, φορέας της σοσιαλιστικής αλλαγής, πρωτοστατώντας στην πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού, αγωνίζεται όχι μόνο για τη δική της απελευθέρωση, αλλά και για την απελευθέρωση όλων των εργαζομένων.

Για τους λόγους αυτούς, η ύπαρξη του ΚΚΕ και η ισχυροποίησή του στην ελληνική κοινωνία αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα. Η εργατική τάξη, για να αναπτύξει με επιτυχία την πάλη της ενάντια στην καθημερινή καταπίεση του κεφαλαίου και να θέσει τέρμα στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, έχει ανάγκη από τη δική της αυτοτελή πολιτική οργάνωση, από ένα επαναστατικό κόμμα, ικανό να καθοδηγεί την πάλη της για τα ζωτικά της συμφέροντα και την οικοδόμηση μιας νέας ανώτερης κοινωνίας, της σοσιαλιστικής – κομμουνιστικής.

(περισσότερα…)

Δημήτρης Μπελαντής: Όψεις του δογματικού και φορμαλιστικού μαρξισμού

25 Απριλίου, 2013

680x517xkokkinisimaia_0.jpg.pagespeed.ic.CjJnJ6wrUi

Κατά το τελευταίο διάστημα αποδίδεται ιδιαίτερη σημασία από ορισμένες δυνάμεις της Αριστεράς στο να υπάρξουν απολύτως «καθαρές» λύσεις στην παρούσα κοινωνική και πολιτική κρίση.

belandis_dimitris

Λύ­σεις οι οποί­ες αντα­πο­κρί­νο­νται σε «κα­θα­ρά» και άνευ αντι­φά­σε­ων ερ­μη­νευ­τι­κά και πο­λι­τι­κά σχή­μα­τα, που απο­τυ­πώ­νουν μια κα­θα­ρή άλ­γε­βρα των τα­ξι­κών και κοι­νω­νι­κών σχέ­σε­ων έτσι ώστε τα στρα­τό­πε­δα να είναι απο­λύ­τως σαφή και να απο­τε­λούν μια άμεση αντα­νά­κλα­ση της βα­σι­κής αντί­θε­σης της κα­πι­τα­λι­στι­κής κοι­νω­νί­ας, της διαί­ρε­σης και του αντα­γω­νι­σμού ανά­με­σα σε κε­φά­λαιο και μι­σθω­τή ερ­γα­σία. Αυτό το εγ­χεί­ρη­μα δεν είναι και­νού­ριο, έχει ξα­να­εκ­δη­λω­θεί τόσο στην πε­ρί­πτω­ση του κομ­μου­νι­σμού της «Τρί­της Πε­ριό­δου» (1928-1934) όσο και στην πε­ρί­πτω­ση της μαρ­ξι­στι­κής γερ­μα­νι­κής σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας πριν από το 1914, με κύριο εκ­φρα­στή τον Καρλ Κά­ου­τσκι («ορ­θό­δο­ξος μαρ­ξι­σμός»).

Όμως, όπως έχει υπο­στη­ρι­χθεί βά­σι­μα από ση­μα­ντι­κούς μαρ­ξι­στές (όπως ο Μάο), κάθε «αντι­κεί­με­νο» κι­νεί­ται και με­τα­σχη­μα­τί­ζε­ται από την εσω­τε­ρι­κή βα­σι­κή του αντί­θε­ση όχι όμως με τρόπο αφη­ρη­μέ­νο αλλά σε συν­δυα­σμό και με άλλες εξω­τε­ρι­κές αντι­θέ­σεις, οι οποί­ες συχνά παί­ζουν το ρόλο του κα­τα­λύ­τη και ενερ­γο­ποιούν/ανα­δει­κνύ­ουν στην πλη­ρό­τη­τά της τη βα­σι­κή αντί­θε­ση (Μάο Τσε­τούνγκ «Για τις αντι­θέ­σεις»). Αυτό έχει απο­δει­χθεί πε­ρί­τρα­να από την ίδια την πραγ­μα­τι­κή επα­να­στα­τι­κή δια­δι­κα­σία σε σειρά από χώρες κατά τη διάρ­κεια του ει­κο­στού αιώνα. Η σο­σια­λι­στι­κή επα­νά­στα­ση και η οι­κο­δό­μη­ση του λαϊ­κού/ σο­σια­λι­στι­κού κοι­νω­νι­κού στρα­το­πέ­δου πά­ντο­τε εκ­δη­λώ­θη­κε μέσα από άμε­σους στό­χους, αι­τή­μα­τα και συ­γκρού­σεις που απέρ­ρε­αν μεν σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση από τη βα­σι­κή αντί­θε­ση αλλά ούτε ανα­φέ­ρο­νταν απο­κλει­στι­κά ή και κύρια σε αυτήν ούτε απέ­κλειαν τη συγ­χώ­νευ­ση και πολ­λών άλλων αντι­θέ­σε­ων, μέσα από τις οποί­ες πο­λώ­νο­νταν κατά τρόπο απο­τε­λε­σμα­τι­κό τα πράγ­μα­τα και οι δυ­νά­μεις σε βάρος της αστι­κής τάξης. Το «ψωμί και ει­ρή­νη» και «όλη η εξου­σία στα σο­βιέτ» στη Ρώ­σι­κη επα­νά­στα­ση, τα δη­μο­κρα­τι­κά και εθνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κά ζη­τή­μα­τα στη Γιου­γκο­σλα­βία, την Κίνα, το Βιετ­νάμ, την Ελ­λά­δα του ΕΑΜ κ.ά.

(περισσότερα…)

ΚΚΕ: Νέα ηγεσία και τέλος εποχής για ένα «κόμμα παντός καιρού» – Δημήτρης Τζιαντζής

22 Απριλίου, 2013

f411a990a5b564a879d51c16108a9988_XL

εφημ ΠΡΙΝ

Με μια υποσημείωση μιας αράδας σε μια πολύ λιτή ανακοίνωση τα ξημερώματα της περασμένης Κυριακής πληροφορηθήκαμε ότι «ολοκληρώθηκαν οι εργασίες του 19ου Συνεδρίου του ΚΚΕ με την εκλογή νέας Κεντρικής Επιτροπής, η οποία στην πρώτη της συνεδρίαση εξέλεξε γενικό γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ τον Δημήτρη Κουτσούμπα».

Αφοπλιστική απλότητα ή προσποιητή σεμνότητα; Το γεγονός ότι η προηγούμενη αρχηγός κρατά το ρεκόρ της μακροβιότερης αρχηγού κόμματος στη μεταπολίτευση (και κρίθηκε αναντικατάστατη επί 22 έτη) φανερώνει μια χτυπητή αντίφαση και έρχεται να ενισχύσει τη δεύτερη εκδοχή. Η διαπίστωση του αστικού Τύπου ότι η Αλέκα Παπαρήγα προσωποποίησε το κόμμα της στον απόλυτο σχεδόν βαθμό, αν και υπερβολική, περιέχει κάποια σπέρματα αλήθειας.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Στην ιστορία του ΚΚΕ αλλά και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, η αλλαγή προσώπων σχεδόν πάντα σηματοδοτούσε και μια νέα εσωκομματική περίοδο, οπότε δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει που το ενδιαφέρον όλων εστιάστηκε, έστω προσωρινά, στο πρόσωπο του νέου αρχηγού και όχι στις πολιτικές αποφάσεις του 19ου Συνεδρίου.

«Αυστηρός», «σκληροπυρηνικός», «αποφεύγει τις κάμερες», «μη επικοινωνιακός» «γραφειοκράτης», «γέννημα θρέμμα του μηχανισμού», ήταν ορισμένοι από τους ελάχιστα κολακευτικούς χαρακτηρισμούς του αστικού Τύπου για το νέο γενικό γραμματέα. «Τα άλλα κόμματα στοιχίζονται γύρω από πρόσωπα με βάση την τηλεοπτική εικόνα και το σταρ σιστεμ»,είχε προκαταβολικά απαντήσει σε αυτή την επιφανειακή κριτική ο Δ. Κουτσούμπας, μιλώντας σε μια προσυνεδριακή εκδήλωση.

(περισσότερα…)

Τα νέα καθοδηγητικά όργανα του ΚΚΕ

17 Απριλίου, 2013

efygan

Του Αλέξη Θεοδώρου από τον Εργατικό Αγώνα  

Ποιοι έμειναν –Ποιοι έφυγαν –Ποιοι ήρθαν

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

  1. Αβραμόπουλος Κώστας
  2. Αλέπης Πέτρος
  3. Αρβανιτάκης Δημήτρης
  4. Αρβανιτάκης Διονύσης
  5. Βαγενάς Ελισσαίος
  6. Βαρδαλής Σάκης
  7. Γκιόκας Γιάννης
  8. Γκιώνης Θέμης
  9. (περισσότερα…)

19ο Συνέδριο ΚΚΕ:Το μοναστήρι να είναι καλά ή σύγχρονη κομμουνιστική Αριστερά;-Γιάννης Ελαφρός

7 Απριλίου, 2013

elafros

 Η μετωπική λογική, η συμβολή στη συγκρότηση μαχόμενου πολιτικοποιημένου κινήματος ανατροπής αποτελεί κριτήριο για το εάν οποιαδήποτε πολιτική δύναμη εννοεί πραγματικά όσα λέει και εάν θέλει να συμβάλει στην ανατροπή της επίθεσης και του συστήματος από το οποίο γεννιέται. Και γι’ αυτό είναι βάσιμη και δικαιολογημένη η αναζήτηση μεγάλου μέρους της βάσης του ΚΚΕ μιας απάντησης στο θέμα του μετώπου.

εφημ ΠΡΙΝ

Κλειδώνω, αμπαρώνω, ο κλέφτης μέσα είναι.

Την επόμενη Κυριακή το βράδυ, η ηγεσία του ΚΚΕ θα πανηγυρίζει ότι το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ επικύρωσε με συντριπτική πλειοψηφία τις Θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής. Καμία έκπληξη.

Τα συνέδρια στο παραδοσιακό κομμουνιστικό κίνημα σχεδόν πάντα έληγαν με την ανακοίνωσή τους. Αλλά αυτή τη φορά, μέσα σε μια κρίση ιστορικού χαρακτήρα του καπιταλισμού, που δοκιμάζει όλες τις πολιτικές δυνάμεις, η αμφισβήτηση, μαζί με τα αμείλικτα ερωτήματα που θέτει η ταξική πάλη, θα εισβάλουν ξανά και ξανά μέσα στις όχι και τόσο συμπαγείς γραμμές του ΚΚΕ.

Η ηγεσία του ΚΚΕ και η Αλέκα Παπαρήγα κατακεραύνωσε όσους έχουν διαφορετική άποψη, όσους αναζητούν, όσους κριτικάρουν την πολιτική της. Αφού άσκησαν για χρόνια τον πόλεμο καθαρότητας ενάντια σε κάθε άλλη αριστερή δύναμη και με ιδιαίτερη μοχθηρότητα ενάντια στις κομμουνιστικές δυνάμεις (πιο πρόσφατο παράδειγμα η ανήθικη και προβοκατόρικη επίθεση του ΚΚΕ κατά του ιστορικού στελέχους του ΝΑΡ και του εργατικού κινήματος στα Γιάννενα, Νίκου Ηλία), μεταφέρουν τα πυρά τους μέσα στο κόμμα: Οπορτουνιστές, αγράμματοι, εχθροί του κόμματος… Αλλά η λάσπη δεν αρκεί για να κλείσει τις ρωγμές από τα διαρκή κύματα των ερωτημάτων.

Ερωτήματα που προκύπτουν από την έλλειψη και άρνηση ουσιαστικά επαναστατικής τακτικής και ουσιαστικής σύνδεσης με την επαναστατική κομμουνιστική στρατηγική, την οποία επαίρεται ο Περισσός ότι την έχει κατακτήσει. Στην πραγματικότητα όμως, από εκεί ξεκινούν τα προβλήματα, καθώς η στρατηγική του ΚΚΕ φέρει τα χαρακτηριστικά και τη βαθύτερη ουσία του αντεπαναστατικού «υπαρκτού σοσιαλισμού», που προέκυψε από την ήττα του Οκτώβρη και αποτελεί δυσφήμηση για τα ιδανικά και τη σύγχρονη υλική δυνατότητα του κομμουνισμού.

Αυτή η πολλαπλά ηττημένη στρατηγική, που θέτει πάνω από την εργατική τάξη το κόμμα, που δεν εμπιστεύεται τελικά την πρωτοπόρα δύναμη της εργατικής τάξης (όσα καντήλια κι αν ανάβει στο εικόνισμά της), είναι που γεννά όλα αυτά τα φαινόμενα της κατάργησης της εργατικής δημοκρατίας και της κανιβαλικής κουλτούρας απέναντι στη διαφωνία.Γι’ αυτό δεν πείθει η δήθεν «αριστερή στροφή» του Περισσού. Όχι μόνο γιατί σε πολλές τοποθετήσεις θυμίζει κλασικό αριστερισμό, αλλά και γιατί στην πράξη, μέσα στο κίνημα και την πραγματική ταξική πάλη αποπνέει βαθύτατο συντηρητισμό. Πού φαίνεται αυτό; Ας δούμε τρία σημεία:

(περισσότερα…)

Η Α. Παπαρήγα του 15ου Συνεδρίου απαντά στην Α. Παπαρήγα του 19ου.

3 Απριλίου, 2013

al15pa19

Στην Προσυνεδριακή διαδικασία προς το 19ο Συνέδριο, η καθοδήγηση του ΚΚΕ με επικεφαλής την Α. Παπαρήγα, μέσα από αρθρογραφία στο Ριζοσπάστη -κι εκτός σελίδων προσυνεδριακού διαλόγου- κατηγορεί τους διαφωνούντες ως την πέμπτη φάλαγγα του οπορτουνισμού μέσα στο κόμμα, ακόμη και ως φορείς της αστικής πολιτικής που επιδιώκουν ένα ΚΚΕ ενσωματωμένο στο σύστημα. Ας δούμε όμως τι έλεγε η ίδια η Γ.Γ. το 1996, ενόψει του 15ου Συνεδρίου, για όλα αυτά τα ζητήματα, για τα οποία σήμερα οι διαφωνούντες χαρακτηρίζονται όπως προαναφέραμε.

Τα αποσπάσματα που επιλέξαμε και ακολουθούν είναι από ομιλία της Αλ. Παπαρήγα στην Πάτρα, σε εκδήλωση της Νομαρχιακής Επιτροπής για το 15ο Συνέδριο. Δημοσιεύτηκαν στον Ριζοσπάστη 31/3/1996 και ο αναγνώστης μπορεί να διαβάσει ολόκληρο το δημοσίευμα στο link που δίνουμε. Σημειώνουμε μόνο, για την ακρίβεια των πραγμάτων, ότι το κείμενο που υπάρχει στην έντυπη μορφή της εφημερίδας έχει διαφορές (περισσότερα αποσπάσματα) από αυτό της ηλεκτρονικής. Οι υπότιτλοι που παρατίθενται εδώ είναι από την ηλεκτρονική έκδοση του Ριζοσπάστη, πλην αυτού που προστέθηκε από μας (για την διευκόλυνση του αναγνώστη και αναφέρεται στην κυβέρνηση του Μετώπου.

ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

«… Χρειάζονται μία στρατηγική γραμμή, που εντάσσει την ανασύνταξη των δυνάμεων στην αντίσταση – αντεπίθεση στη σημερινή τάξη πραγμάτων στην Ελλάδα, με την προοπτική γενικότερης ρήξης. Ενιαίο, δηλαδή, κοινωνικοπολιτικό αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό μέτωπο της οργάνωσης και καθοδήγησης των ταξικών λαϊκών αγώνων, των κοινωνικών και πολιτικών αναμετρήσεων.

Το ΚΚΕ, με τη στρατηγική της λαϊκής συσπείρωσης και, μάλιστα, με τη μορφή του κοινωνικοπολιτικού μετώπου, επιδιώκει να πρωτοστατήσει στη συγκρότηση ενός αντίβαρου στη σημερινή τάξη πραγμάτων στο εσωτερικό της χώρας. Απαντά στο σήμερα, δίνει προοπτική…

Η οικοδόμηση του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου στην Ελλάδα δεν έχει, λοιπόν, στενή εθνική αξία, ιδιαίτερα σε μια εποχή που η ζωή έχει διεθνοποιηθεί με τη μορφή διεθνών ενώσεων και διεθνών συμφωνιών. Θα αποτελέσει ένα βήμα σημαντικό στη διεθνοποίηση της πάλης της εργατικής τάξης και των άλλων καταπιεζόμενων στρωμάτων. Η διεθνοποίηση του αγώνα είναι αδύνατη, αν σε εθνικό επίπεδο δε διαμορφώνονται οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις για ενότητα δράσης της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, για κοινή δράση των κοινωνικοπολιτικών δυνάμεων που ενδιαφέρονται να αντισταθούν στη στρατηγική του ιμπεριαλισμού.

Ο ρόλος του μετώπου

Πού θα βγάλει η πάλη του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου: Το ΚΚΕ, στο Πρόγραμμά του, απαντά καθαρά και με σαφήνεια, χωρίς περιστροφές και περικοκλάδες. Θα κατευθύνεται προς το σοσιαλισμό. Αυτή είναι η φυσιολογική, αντικειμενική πορεία, που θα ακολουθήσουν τα πράγματα… Βεβαίως, ανάμεσα στο σήμερα και στη σοσιαλιστική προοπτική, μεσολαβεί μια ολόκληρη περίοδος αγώνων, μικρότερων η μεγαλύτερων αναμετρήσεων, με φάσεις ανόδου ή και προσωρινής ύφεσης. Η ταξική πάλη δεν αναπτύσσεται πάντα με τους ίδιους ρυθμούς. Επηρεάζεται θετικά η αρνητικά, ανάλογα με τη συνδυασμένη επίδραση εσωτερικών, αλλά και των διεθνών παραγόντων που αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα. Σε κάθε φάση ανάπτυξης του κινήματος, μπορεί να μπαίνουν ιδιαίτερες προτεραιότητες και αιχμές, διαφορετικοί κρίκοι στην ενιαία αλυσίδα του αγώνα προς το σοσιαλισμό…

(περισσότερα…)

Πώς αντιλαμβάνεται η καθοδήγηση το Κόμμα

30 Μαρτίου, 2013

dialogmoufa

Πηγή:Εργατικός Αγώνας

Ποιος κατάντησε το ΚΚΕ ουρά της αστικής τάξης

Το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ (ξέρεις τίποτα γι’ αυτό Μάκη;) έδωσε στις 28 Μαρτίου στη δημοσιότητα το εξής σχόλιο το οποίο λέει επί λέξει: «Το δίλημμα εντός ή εκτός Ευρωζώνης, εκτός από εκβιαστικό, είναι και παγίδα για το λαό. Αυτό το δίλημμα αφορά τα ιδιαίτερα συμφέροντα τμημάτων της ελληνικής πλουτοκρατίας, και όχι το λαό που πλήττεται από την ενιαία βάρβαρη πολιτική εξαθλίωσης και χρεοκοπίας. Είναι ολοφάνερο ότι η καπιταλιστική κρίση οξύνει τις εγγενείς αντιθέσεις στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, η οποία δεν μπορεί να συνεχίσει όπως είναι, μπορεί χώρες να αποχωρήσουν ή ακόμη και να διασπαστεί. Η λύση για το λαό βρίσκεται στην αποδέσμευση από την ΕΕ, συνοδευόμενη απαραίτητα με ριζικές αλλαγές στην οικονομία και την εξουσία και το λαό πρωταγωνιστή. Διαφορετικά, εντός ή εκτός ευρώ, θα είναι έρμαιο των επιλογών του κεφαλαίου και των πολιτικών δυνάμεων που το υπηρετούν». Άρα όσο δεν γίνεται επανάσταση ώστε να υπάρξουν ριζικές αλλαγές στην οικονομία και στην εξουσία η κατάσταση να μείνει ως έχει γιατί το δίλλημα μέσα ή έξω από το ευρώ είναι εκβιαστικό και παγίδα για το λαό. Δηλαδή να μείνουμε μέσα στο ευρώ ή να αδιαφορήσουμε εντελώς για το μέσα ή το έξω και να μην συνδέσουμε αυτό το ζήτημα με την προοπτική συγκέντρωσης δυνάμεων για την εξουσία. Είναι αυτό επαναστατική πολιτική η αποτελεί στο άμεσο και στο καθημερινό πρόβλημα του λαού πλάτη στην καθεστηκυία τάξη πράγματων;

Ας ρωτήσουμε τον Γιάννη Πρετεντέρη να μας πει τι είναι αφού ως γνήσιος κονδυλοφόρος της αστικής τάξης ξέρει τι την συμφέρει, πολύ καλύτερα από τον Μαΐλη και κάθε πούρο επαναστάτη των γραφείων και της εσωκομματικής ίντριγκας. Γράφει ο Πρετεντέρης (ΝΕΑ 29/3/2013): «Από τότε που η χώρα μπήκε στο Μνημόνιο (και δεν αξιολογώ το γεγονός…) υπήρχαν μπροστά της δύο σαφείς και καθαρές στρατηγικές. Η πρώτη ήταν μια στρατηγική παραμονής στο ευρώ- με όποιο κόστος[…] Η δεύτερη ήταν μια στρατηγική που οδηγούσε έξω από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση- πάλι ανεξαρτήτως κόστους[…] Η στρατηγική εξόδου από το ευρώ αποτελεί στην ουσία μια βίαιη απόπειρα ανατροπής του κοινωνικού και του πολιτικού συστήματος της χώρας μας». Ο Πρετεντέρης τιτλοφορεί το άρθρο του «Καλαμπούρια». Προφανώς δεν είχε υπόψη του τα τόσο επικίνδυνα και τόσο καταστροφικά καλαμπούρια του Μάκη Μαΐλη σε βάρος του ΚΚΕ.

του Αλέξη Θεοδώρου

Τον Προσυνεδριακό διάλογο τον οργάνωσε η ΚΕ του ΚΚΕ. Αυτή όρισε την Επιτροπή Προσυνεδριακού διαλόγου, αυτή έθεσε τους κανόνες που η τελευταία δημοσιοποίησε. Για όσα επομένως άρθρα δημοσιεύτηκαν στις προσυνεδριακές σελίδες του Ριζοσπάστη και της ΚΟΜΕΠ μπορούμε να πούμε, χωρίς το παραμικρό ενδεχόμενο να πέσουμε έξω, ότι τηρούσαν απόλυτα τους καθορισμένους όρους. Πουθενά, στους όρους και τις προϋποθέσεις του προσυνεδριακού διαλόγου δεν υπήρχε αναφορά ότι τα μέλη της ΚΕ έχουν περισσότερα -ή διαφορετικά- δικαιώματα συμμετοχής απ’ ότι τα μέλη.

Πουθενά δεν αναφέρεται ότι οι δεσμεύσεις που υπάρχουν για τα μέλη δεν αφορούν την καθοδήγηση. Πουθενά το καταστατικό του κόμματος δεν λέει ότι η κομματική καθοδήγηση απολαμβάνει προνομίων ή ότι μεταξύ κομματικής βάσης και κομματικής ηγεσίας υπάρχει καθεστώς ανισοτιμίας. Κι όμως, στην πράξη αυτό ακριβώς συμβαίνει ενάντια σε κάθε κομματικό κανόνα, σε κάθε κομματική αρχή, σε κάθε κομματική ηθική

Τις τελευταίες ημέρες, μέσα από τις σελίδες του Ριζοσπάστη, γινόμαστε μάρτυρες μιας σφοδρότατης επίθεσης της ηγεσίας ενάντια σε κομματικά μέλη και πρώην στελέχη για τις απόψεις που εκείνα εξέφρασαν στον προσυνεδριακό διάλογο τηρώντας απολύτως όλα τα προαπαιτούμε που η ηγεσία είχε θέσει. Το εναρκτήριο λάκτισμα το έδωσε η Αλέκα Παπαρήγα με την ομιλία της στην Συνδιάσκεψη της Κομματικής Οργάνωσης Θεσσαλίας όπου, εν απουσία οποιασδήποτε διαφορετικής άποψης για τα προσυνεδριακά κείμενα, έβγαλε οπορτουνιστές και αγράμματους όλους τους διαφωνούντες. (περισσότερα…)

Γιατί η κυβέρνηση του ΑΑΔ Μετώπου δεν έχει καμία σχέση με την κυβέρνηση της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ

14 Μαρτίου, 2013

1

 Η γραμμή της ηγεσίας του ΚΚΕ σήμερα οδηγεί το καράβι στα βράχια, δεν μπορεί να απαντήσει στα καθημερινά προβλήματα. Μεταφέρει μεταφυσικά την λύση τον προβλημάτων στο Σοσιαλιστικό μέλλον, αρνείται οποιαδήποτε γέφυρα που συνδέει την αντικειμενική πραγματικότητα του σήμερα με την Σοσιαλιστική προοπτική. Αποτέλεσμα είναι να απομακρύνεται από τις αγωνίες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Η αδυναμία αυτή του ΚΚΕ εκ των πραγμάτων οδηγεί την μεγάλη πλειοψηφία του λαού στην αγκαλιά της διαχείρισης , του μικρότερου κακού

Πηγή:Εργατικός Αγώνας

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την κυβέρνηση της αριστεράς κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ, ως η διέξοδος από την κρίση προς όφελος του λαού. Την ίδια ώρα πραγματοποιούνται διάφορες εκκλήσεις και προτάσεις από μεριάς του ΣΥΡΙΖΑ προς το ΚΚΕ, ώστε το ίδιο να συνταχθεί στην προσπάθεια συγκρότησης μιας τέτοιας κυβέρνησης.

Το ΚΚΕ από την άλλη, απορρίπτει την συμμέτοχη σε κυβέρνηση της αριστεράς σε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και σωστά πράττει. Το προβληματικό όμως είναι ότι η ηγεσία του KKE με τις «νέες» επεξεργασίες δεν απορρίπτει μόνο την συμμετοχή ή την στήριξη μιας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο είναι σωστό, αλλά απορρίπτει οποιαδήποτε συμμετοχή, οποιαδήποτε στήριξη, σε οποιαδήποτε κυβέρνηση στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, θεωρώντας ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να τραβήξει προς τα μπρός ,δηλαδή προς την Σοσιαλιστική προοπτική. Αυτό πλέον φαίνεται ότι αποτελεί για το ΚΚΕ θέση αρχής.

Έχω την γνώμη ότι και οι επεξεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της ηγεσίας του ΚΚΕ είναι λαθεμένες και δεν απαντούν στη ουσία της εξέλιξης της ταξικής πάλης. Αν θέλουμε να εξηγήσουμε και να προσεγγίσουμε την πορεία προς την Σοσιαλιστική προοπτική, θα πρέπει κατά την γνώμη μου να απορρίψουμε και τις δύο απόψεις οι οποίες έχουν βασικά κενά επεξεργασιών. Βέβαια οι ηγεσίες και των δύο κομμάτων, από την δικιά τους μεριά προσπαθούν να στριμώξουν την αντίθετη άποψη, βρίσκοντας τεχνάσματα και ρηχά επιχειρήματα. Όμως αυτά τα επιχειρήματα ούτε πείθουν ούτε απαντούν στις αγωνίες και στα αδιέξοδα της μεγάλης πλειοψηφίας του κόσμου.

(περισσότερα…)

Θανάσης Παπαρήγας: Απαιτούν υποταγή που να μας αρέσει κιόλας

3 Μαρτίου, 2013

aressklav

Πηγή:Εργατικός Αγώνας

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία γύρω από έννοιες όπως ο ιμπεριαλισμός, η εξάρτηση, η εθνική ανεξαρτησία, ο πατριωτισμός κλπ. Ως συμβολή στη συζήτηση, δημοσιεύουμε ένα άρθρο που γράφτηκε για τον Προσυνεδριακό διάλογο του 16ου Συνεδρίου αλλά παραμένει ιδιαίτερα επίκαιρο. Γράφτηκε από τον αξέχαστο Θανάση Παπαρήγα. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας.

Μερικά κρίσιμα ζητήματα ιδιαίτερης προσοχής

Για να μην απασχολώ τον αναγνώστη με μακρούς προλόγους, θα μπω άμεσα στο θέμα μου:

Έχω την αίσθηση ότι μερικά εδάφια των Θέσεων για το 16ο Συνέδριο χρειάζονται καλύτερη επεξεργασία, ώστε να μας προφυλάσσουν από πιθανές – και εντελώς δυνατές στις σημερινές συνθήκες – παρεξηγήσεις. Συγκεκριμένα:

– Γιατί, τέλος πάντων, δίνουμε τόση σημασία και κάνουμε τόσο θόρυβο για την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό; Φοβούμαι (και εύχομαι να πέφτω εντελώς έξω) ότι, στις Θέσεις, δε φαίνεται επαρκώς ότι το υπόβαθρο όλων αυτών είναι η προστασία της εθνικής μας ανεξαρτησίας, η απόκρουση του κινδύνου της ολοκληρωτικής εθνικής μας υποδούλωσης. Και, πράγμα ακόμη σοβαρότερο, δε φαίνεται ότι πρόκειται όχι απλώς για υπόβαθρο αλλά και για πιεστικό καθήκον. Πράγματι, ενάμιση αιώνα μετά την κραυγή αγωνίας του Α. Κάλβου, που θεωρούσε ακόμη και την καταστροφή της χώρας σαν προτιμητέα λύση «παρά προστάτας νάχωμεν», σήμερα βρισκόμαστε αντιμέτωποι όχι απλώς με «προστάτες», αλλά με δυνάμεις που απαιτούν πλήρη υποταγή και, μάλιστα, να μας αρέσει κιόλας. Ακόμη χειρότερα: Δυναμώνει εξαιρετικά ο τρομαχτικός, δε διστάζω να πω ο φρικιαστικός κίνδυνος να δούμε τη χώρα μας όχι μόνο υπόδουλη την ίδια, αλλά και όργανο για την υποδούλωση και την καταπάτηση της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας άλλων λαών. Αναρωτιέμαι: Δεν είναι, άραγε, χρέος και καθήκον, όχι εθελοντικό αλλά υποχρεωτικό και απαράγραπτο, όλων των Ελλήνων πατριωτών να μην αφήσουν, όσον εξαρτάται από αυτούς, κάτι τέτοιο να συμβεί;

(περισσότερα…)

Ο ιμπεριαλισμός, η θέση της Ελλάδας στο σύστημα και ο πόλεμος στις «Θέσεις» για το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ

20 Φεβρουαρίου, 2013

davi-fotografia-sebastiao-salgado

Πηγή:Εργατικός Αγώνας

της Ρένας Γιαννοπούλου

Διάχυτη είναι – και όχι μόνο το τελευταίο διάστημα – ανάμεσα στον κόσμο ο οποίος έχει ενεργά στηρίξει το ΚΚΕ σε διάφορες περιόδους της μακρόχρονης δράσης του, η ανησυχία αν όχι η αγωνία για την κατεύθυνση στην οποία δείχνει να κινείται το Κόμμα της εργατικής τάξης το τελευταίο χρονικό διάστημα. Η δημοσίευση των «Θέσεων» για το 19ο Συνέδριο του Κόμματος κάθε άλλο παρά καθησύχασε αυτές τις ανησυχίες και τις αγωνίες, που επικεντρώνονται στα εξής ζητήματα:

– Απομάκρυνση του ΚΚΕ από το Πρόγραμμα που συγκρότησε και διατύπωσε το 15ο Συνέδριο, με άξονα τη διαμόρφωση του Αντιϊμπεριαλιστικού – Αντιμονοπωλιακού – Δημοκρατικού Μετώπου.

– Απομονωτική – σεχταριστική γραμμή και πολιτική στο πεδίο του μαζικού κινήματος (θεωρώντας ωστόσο οπωσδήποτε σωστή την κριτική που ασκεί το ΚΚΕ στα «επίσημα» συνδικάτα, τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ) .

– Απομάκρυνση από την ιδεολογική αλλά και πρακτική – πολιτική παράδοση του Κόμματος, από τη θέση για την ενδιάμεση και εξαρτημένη θέση της Ελλάδας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, με συνακόλουθη υποτίμηση πολλών πεδίων δράσης, προνομιακών μέχρι σήμερα, για το ίδιο το Κόμμα, αλλά και για τους φορείς μέσα στους οποίους έχουν δράσει ιστορικά και εξακολουθούν (;) να δρουν οι κομμουνιστές. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στο κίνημα για την ειρήνη, στο κίνημα για τα δημοκρατικά δικαιώματα, αλλά και στην πολιτική αξιοποίηση του πατριωτικού αισθήματος του ελληνικού λαού και το «καναλιζάρισμά» του σε ορθή, τελεσφόρα για τα ιστορικά αιτήματα της εργατικής τάξης, αντιϊμπεριαλιστική κατεύθυνση.

Στο παρόν σημείωμα, θα ήθελα να ασχοληθώ κυρίως με αυτή την τελευταία πλευρά, την οποία εξ άλλου θεωρώ ιδιαίτερα σημαντική, δεδομένης και της ανάπτυξης και της απήχησης του φασιστικού μορφώματος της «Χρυσής Αυγής», που σπεκουλάρει, μεταξύ άλλων, και στα πατριωτικά αισθήματα του λαού μας.

Τα τελευταία χρόνια, το σύνολο σχεδόν της κομματικής φιλολογίας, όπως αυτή δημοσιεύεται στο «Ριζοσπάστη» και στην «ΚΟΜΕΠ» προβάλλεται μία «μοντέρνα» αντίληψη περί ιμπεριαλισμού. Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, ο ιμπεριαλισμός εκλαμβάνεται κυρίως ως εσωτερική διαδικασία: από τη στιγμή δηλαδή που, σε μια χώρα, υπάρχουν μονοπώλια, η χώρα αυτομάτως θεωρείται «ιμπεριαλιστική». (περισσότερα…)

Η Αλέκα απαντά στην Παπαρήγα

10 Φεβρουαρίου, 2013

papariga-aleka

 Πηγή: Εργατικός Αγώνας

Ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ κατά καιρούς έχει ασκήσει κριτική στην Γενική Γραμματέα του ΚΚΕ, σχετικά με απόψεις που εκφράζει στο πνεύμα της σημερινής πολιτικής γραμμής του κόμματος που εκφράστηκε σταδιακά από το 18ο Συνέδριο και μετά αρχικά με αρθρογραφία στο Ριζοσπάστη, στη συνέχεια με την έκδοση του Β’ τόμου του Δοκιμίου της Ιστορίας του ΚΚΕ και τέλος με τις θέσεις και το Σχέδιο Προγράμματος για το 19ο Συνέδριο.

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε ποιές απόψεις εξέφραζε η ΓΓ σχετικά με το ισχύον μέχρι στιγμής πρόγραμμα του 15ου Συνεδρίου και πώς τοποθετήθηκε σε διάφορα ζητήματα που θίγονται σήμερα με αφορμή το Σχέδιο Προγράμματος. Η ανάλυση που έκανε η ΓΓ στο ζήτημα του ΑΑΔΜ μας εκφράζουν σε γενικές γραμμές.

Κι ασφαλώς αναγνωρίζουμε το δικαίωμα σε οποιονδήποτε, ακόμα και σε ΓΓ, να μεταβάλλει την αντίληψή σχετικά με την στρατηγική και τακτική ενός ΚΚ. Έχουμε, όμως, σοβαρότατες παρατηρήσεις για τον τρόπο που επιβλήθηκε η “νέα αντίληψη” σταδιακά, σιωπηλά, χωρίς να γίνει αντιληπτό από το απλό μέλος, με μεθόδους που δείχνουν ότι οι αλλαγές έγιναν ακριβώς στη βάση της έλλειψης πολιτικής πείρας της κομματικής βάσης. Δείγμα του ότι η σημερινή ηγεμονεύουσα ομάδα υποτιμά συνειδητά και απαξιώνει τα απλά μέλη και βασίζεται στην τυφλή τους υπακοή.

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελείται από απόσπασμα διάλεξης που είχε δώσει η ΓΓ σε στελέχη του κόμματος και δημοσιεύτηκε ολόκληρη στο τεύχος 6/1998 της ΚΟΜΕΠ (η διάλεξη δεν υπάρχει διαθέσιμη στο διαδίκτυο καθώς η ιστοσελίδα της ΚΟΜΕΠ φιλοξενεί κείμενα από το 2003 και μετά. Πάντως, οι αναγνώστες του ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ μπορούν να τη διαβάσουν ολόκληρη σε μορφή pdf από ΕΔΩ). Τα αποσπάσματα που επιλέχτηκαν δεν αλλοιώνουν το γενικότερο νόημα της διάλεξης. Οι υπογραμμίσεις είναι της σύνταξης.

(περισσότερα…)

Διάλογος για το Κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα

1 Φεβρουαρίου, 2013

drapeaux_rouges

Ο Εργατικός Αγώνας δίνει στη δημοσιότητα ένα πλαίσιο σκέψεων και απόψεών του με σκοπό να συμβάλλει στις αναζητήσεις των κομμουνιστών που μάχονται και αγωνιούν για το μέλλον του Κομμουνιστικού Κόμματος, του εργατικού και λαϊκού κινήματος, για την πορεία του τόπου.

Σκέψεις και απόψεις του Εργατικού Αγώνα για τις εξελίξεις, την τακτική και στρατηγική του ΚΚΕ, το Λαϊκό Κίνημα, το Σοσιαλισμό

Πηγή: Εργατικός Αγώνας

Είναι κοινός τόπος ότι το Κομμουνιστικό κίνημα της χώρας βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή της ιστορίας του. Η στροφή που κάνει το ΚΚΕ σε θεωρητικό, πολιτικό και οργανωτικό επίπεδο, εφόσον ολοκληρωθεί, θα αφαιρέσει από την εργατική τάξη την επαναστατική- πολιτική της οργάνωση την οποία η ίδια κατέκτησε με πολύχρονους ταξικούς αγώνες και αμέτρητες θυσίες. Θα αποτελέσει σμπαράλιασμα της συνοχής και της ικανότητάς της να μάχεται σε όλα τα επίπεδα της ταξικής πάλης, θα σημάνει πισωγύρισμα πολλών δεκαετιών που για το ελληνικό προλεταριάτο θα είναι ισοδύναμο με την πτώση των σοσιαλιστικών καθεστώτων της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, με την διάλυση της ΕΣΣΔ.

Όσοι υποτιμούν τον κίνδυνο είτε δεν ενδιαφέρονται για την ύπαρξη ενός πραγματικού επαναστατικού, Κομμουνιστικού, Μαρξιστικού-Λενινιστικού κόμματος στη χώρα μας, είτε εργάζονται ώστε να μην υπάρχει, είτε είναι απλώς προσκολλημένοι στα σχήματα και στα σύμβολα χωρίς ποτέ να νοιάζονται για την ουσία και το περιεχόμενό τους. Τους θυμίζουμε όμως ότι τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας έγιναν στο όνομα των πιο υψηλών ιδανικών. Στο όνομα της ελευθερίας και της ισότητας θεμελιώθηκαν οι πιο ανελεύθερες και οι πιο ανισότιμες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Στο όνομα της δημοκρατίας οικοδομήθηκαν τα πιο αντιδημοκρατικά καθεστώτα. Στο όνομα της ταξικής πάλης και της κοινωνικής απελευθέρωσης προωθήθηκε ο ταξικός συμβιβασμός και η κοινωνική υποδούλωση.

Μπροστά στην τόσο επικίνδυνη κατάσταση που διαμορφώνεται σήμερα ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ανοίγει τις σελίδες του στο διάλογο για το παρόν και το μέλλον του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα, για το ίδιο το μέλλον του ΚΚΕ.

(περισσότερα…)

Ελεύθεροι οι 35 συλληφθέντες του ΠΑΜΕ

31 Ιανουαρίου, 2013

ΚΥΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ 35 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΟΥ ΠΑΜΕ!

Πηγή:ISKRA

Ενώπιον των Εισαγγελικών αρχών οδηγήθηκαν τo πρωί της Πέμπτης (31/1) τα 35 μέλη του ΠΑΜΕ που συνελήφθησαν την Τετάρτη (30/1) για την κατάληψη στο υπουργείο Εργασίας. Περίπου στις 12:20, αφέθησαν ελεύθεροι και ορίστηκε νέα δικάσιμος για την Τρίτη 12/2/13.

Την Τετάρτη(30/1) και μετά την συμβολική κατάληψη του γραφείου του Υπουργού Εργασίας Βρούτση από μέλη του ΠΑΜΕ ακολούθησε βίαιη προσαγωγή 35 συνδικαλιστών (μεταξύ των οποίων και ο βουλευτής του ΚΚΕ Χ. Κατσώτης) από τις δυνάμεις καταστολής της αστυνομίας έπειτα από κυβερνητική εντολή. Η βίαιη καταστολή της συμβολικής κινητοποίησης οδήγησε και στον τραυματισμό 8 εργαζομένων.Δε δίστασαν, μάλιστα, να κτυπήσουν και δύο από τους παρόντες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ, τους Χ. Καραγιαννίδη και Γ. Μπάρκα. Αργότερα το απόγευμα, οι προσαγωγές μετατράπηκαν σε συλλήψεις, ενώ μεγάλη συγκέντρωση αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκε από πλήθος κόσμου και μέλη κομμάτων της ριζοσπαστικής Αριστεράς έξω από το κτίριο της ΓΑΔΑ όπου οδηγήθηκαν οι συλληφθέντες.

Μάλιστα, αντιπροσωπεία βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ αποτελούμενη από τους βουλευτές, Δ. Στρατούλη και Α. Σταμπουλή και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ μετέβη στη ΓΑΔΑ και έκανε διάβημα στον Γενικό Αστυνομικό Διευθυντή Αττικής ζητώντας την άμεση απελευθέρωση των προσαχθέντων συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ.

(περισσότερα…)

O Δεκέμβρης ανάποδα…

15 Ιανουαρίου, 2013

Η άρχουσα τάξη παίζει με την κοινωνική και πολιτική σύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ. Επιχειρεί να στριμώξει συνολικά το ΣΥΡΙΖΑ για να τον σπρώχνει δεξιότερα, να φιμώσει και να ευνουχίσει ό,τι ριζοσπαστικό έχει στις γραμμές του και κυρίως να παίξει με το φόβο των μικροαστών που τον ακολουθούν για να επιστρέψουν «στο μαντρί» του συστήματος.Ενδεχομένως και να το καταφέρνει.

Είναι αδιέξοδη η τοποθέτηση του ΚΚΕ που περίπου ή σχεδόν περίπου εξισώνει την κυβέρνηση με το ΣΥΡΙΖΑ σε ό,τι αφορά την αντιπαράθεσή τους στο συγκεκριμένο θέμα, παραβλέποντας παράλληλα το πώς παίζει με την κοινωνική και πολιτική σύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ η άρχουσα τάξη.

via  Inprecor

Πως μπορεί να εξηγήσει κάποιος ότι στα κεντρικά γραφεία του μεγαλύτερου και μάλιστα του βασικότερου κυβερνητικού κόμματος έχουν τόσο εύκολη πρόσβαση άνθρωποι με καλάσνικοφ; Και μάλιστα έχουν τη δυνατότητα να πυροβολούν γνωρίζοντας το γραφείο του προέδρου του κόμματος και πρωθυπουργού; Έτσι απλά αναρωτιόμαστε όπως κάθε λογικός άνθρωπος που διαθέτει ακόμα κοινό νου γιατί δεν μπορεί να ξεχάσει ότι το γραφείο της Λεωφόρου Συγγρού που «αναπαύονται»  δύο σφαίρες ήταν του πρωθυπουργού που δήλωνε με στόμφο και αποφασιστικότητα ότι η Ελλάδα δε θα γίνει ξέφραγο αμπέλι. Πως το διατρανώνει με τέτοια βεβαιότητα και δεν μπορεί να φυλάξει ούτε τα γραφεία του κόμματός του; «Κάτι λάκκο έχει η φάβα».

Το μπαράζ των τρομοκρατικών ενεργειών που διενεργούνται τις τελευταίες μέρες έχουν μια ενδιαφέρουσα αλληλουχία και μια κλιμάκωση εξίσου αξιοπρόσεκτη. Το πιο ενδιαφέρον πάντως ότι είναι η απελπιστική μονοτονία με την οποία η κυβέρνηση χειρίζεται επικοινωνιακά το θέμα. Θέτει στο στόχαστρο το ΣΥΡΙΖΑ, εξαπολύει σε βάρος του μια επίθεση που θα ζήλευε και ο Γκαίμπελς αντιμετωπίζοντάς το συγκεκριμένο κόμμα περίπου ως την 17Ν! Η επίθεση όμως ξεπερνάει τόσο τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ όσο και το ΚΚΕ και φυσικά κάθε εξωκοινοβουλευτική ομάδα της Αριστεράς ή του (πραγματικού) αναρχικού χώρου.

Η «επικοινωνιακή» επίθεση των κυβερνητικών επιτελείων και των media ξεπερνάει αυτούς τους χώρους γιατί ζητάει καταδίκη της βίας γενικά και αξιώνει να το κάνουν απερίφραστα τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσα και τα άλλα της ίδιας συνομοταξίας κόμματα. (περισσότερα…)

Υπάρχουν όρια ανάμεσα στην κριτική και την πολεμική ,στην κακοήθεια και το ψέμα.

5 Ιανουαρίου, 2013

Ιχνη στο χιόνι

Καθένας ας δείξει τους φίλους του. Και τα επιχειρήματα του!

Πηγή: Εργατικός Αγώνας

Είναι θεμιτό και ζωογόνο να υπάρχει αντιπαράθεση ακόμη και πολεμική ανάμεσα σε κομμουνιστές και προοδευτικούς ανθρώπους, ανάμεσα σε φορείς, κινήσεις και κόμματα. Υπάρχει, ωστόσο, ένα όριο ανάμεσα στην κριτική και την πολεμική και στην κακοήθεια και το ψέμα. Η όποια αντιπαράθεση πρέπει να διεξάγεται με αρχές όπως η εντιμότητα, η αλήθεια, η ειλικρίνεια, η επιχειρηματολογία, η διαλεκτική.

Δυστυχώς, η ηγεσία του ΚΚΕ έχει επιλέξει ένα δρόμο που μικρή σχέση έχει με την κομμουνιστική ηθική. Αυτό φαίνεται από το πώς μεθόδευσε τα τελευταία χρόνια την παραβίαση του καταστατικού και του προγράμματος και πώς αντιμετωπίζει τα κομματικά μέλη που πάσχισαν να τα υπερασπιστούν. Σπίλωση, αποκλεισμοί και διαγραφές ήταν η απάντηση απέναντι σε κομμουνιστές που επιχείρησαν να διαφυλάξουν το μαρξιστικό λενινιστικό χαρακτήρα του κόμματος.

Ενταγμένη σε αυτή τη λογική είναι και η αντιμετώπιση της ιστοσελίδας μας από το portal του 902. Από ότι φαίνεται, τα κείμενα που δημοσιεύουμε κατά καιρούς ενοχλούν την ηγεσία του ΚΚΕ που έχει χάσει κάθε μέτρο στο τι λέει και πώς το λέει. Στο τελευταίο κείμενο του portal, λοιπόν, αναφέρονται τα εξής:

1. «Η εν λόγω ιστοσελίδα φιλοξενεί μόνο κείμενα ενάντια στην πολιτική του ΚΚΕ».

Είναι σίγουρο πως ο συντάκτης του κειμένου ξέρει πολύ καλά την αλήθεια. Ότι δηλαδή, ο ΕΑ δημοσιεύει κείμενα κριτικής απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ καθώς και κείμενα ενάντια στην κυβέρνηση και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και ότι καλεί σε γενικό ξεσηκωμό το λαό. Το συνειδητό αυτό ψέμα έχει ως σκοπό τη δημιουργία αντανακλαστικών των κομματικών μελών απέναντι σε κάθε φωνή που αμφισβητεί τη σεχταριστική στροφή της ηγεσίας του ΚΚΕ και τη δημιουργία ενός κόμματος νεκροταφείου που κριτική και αυτοκριτική θα είναι έννοιες χωρίς περιεχόμενο.

2. «Οι συντάκτες τους θα ήθελαν ένα ΚΚΕ σαν τα μούτρα τους, δηλαδή να πίνει νερό στο όνομα της επανάστασης και του σοσιαλισμού, ενώ στην πράξη να καλεί σε συνεργασία με την αστική τάξη και τους οπορτουνιστές, γιατί η επανάσταση μπορεί να γίνει μόνο μαζί τους… δηλαδή ποτέ!».

(περισσότερα…)

Oι θέσεις του ΚΚΕ για το 19ο συνέδριο:Το ΚΚΕ αποποιείται την ιστορία του-Κώστας Παπουλής

3 Ιανουαρίου, 2013

91245-metanastis

Πηγή: tometopo.gr

 Το ΚΚΕ έδωσε στην δημοσιότητα τις θέσεις του για το 19ο συνέδριο του. Σίγουρα είναι κατανοητές και απολύτως σαφείς. Κανείς, δεν μπορεί να τις χαρακτηρίσει θολές, όπως αυτές του ΣΥΡΙΖΑ, που βρίθουν από την σύγχυση των ευρωαυταπατών. Ούτε, ότι δεν είναι καθαρές στα ζητήματα των πολιτικών συμμαχιών και της πολιτικής τακτικής. Δεν θα συμμαχήσει με κανέναν και ως μοναδικός στόχος τίθεται ο σοσιαλισμός. Βέβαια, υπάρχει η έλλειψη της εκτίμησης του χρόνου που θα πραγματοποιηθεί ο τελευταίος, αλλά μάλλον τίθεται λίγο μακριά, μια που όπως γράφουν οι συντάκτες (θέση 87): η Κεντρική Τράπεζα, αφού σχεδόν καταργήσει το χρήμα, θα «ελέγχει τις διεθνείς συναλλαγές,.. για όσο υπάρχουν καπιταλιστικά κράτη στην γη».

Όντως, πέρα από την σαφήνεια, υπάρχουν και στατιστικά και άλλα αναλυτικά στοιχεία που καθιστούν ενδιαφέρον το κείμενο. Από εκεί και πέρα, φαίνεται ότι η ηγεσία του ΚΚΕ, έχει αποφασίσει να αποποιηθεί την κληρονομιά του ΕΑΜ, του Ζαχαριάδη και του Βελουχιώτη. Το περιεχόμενο του κειμένου, είναι περισσότερο κοντά στην ανάλυση και στην πρακτική μιας περιθωριακής τροτσκιστικής ομάδας, από τις πολυάριθμες και ολιγομελείς που γνώρισε ο τόπος μας, και το κομμουνιστικό κίνημα, παρά έχει σχέση με αυτό που υπήρξε το ΚΚΕ, και τις παρακαταθήκες που άφησε αυτό το κόμμα στον ελληνικό λαό, τουλάχιστον από το 1940 και μετά. Χαρακτηριστικά στην θέση 76, αφού οι συντάκτες διαπιστώνουν ότι «δεν είναι δυνατόν να προβλεφτούν εκ των προτέρων οι παράγοντες που θα οδηγήσουν στην επαναστατική κατάσταση», δεν αποκλείουν τέτοιες συνθήκες να διαμορφωθούν από πολεμικές αναμετρήσεις. Και τότε σε «περίπτωση ιμπεριαλιστικής πολεμικής εμπλοκής, είτε σε αμυντικό είτε σε επιθετικό πόλεμο, το κόμμα……κλπ.»

Δεν είναι μόνο, ότι ο λαϊκός κόσμος θέλει να ακούσει τι γίνεται αύριο, πως θα βρει δουλειά σήμερα, και αφού μόνο ο σοσιαλισμός μπορεί να του βρει δουλειά (κατά ΚΚΕ), πώς το ΚΚΕ, εδώ και τώρα, θα συμβάλλει για να διαμορφωθούν αυτές οι συνθήκες. Είναι και ότι η επανάσταση παραπέμπεται στην περίπτωση πόλεμου και μάλιστα ακόμη και στην περίπτωση αμυντικού πολέμου. Αυτά, πραγματικά θυμίζουν Στίνα και βερμπαλιστικό τροτσκισμό, εκτός τόπου και χρόνου.

(περισσότερα…)

Οι αλλαγές στο Καταστατικό του ΚΚΕ

2 Ιανουαρίου, 2013

Πηγή:Εργατικός Αγώνας

 (Μέρος Α’)

Το νέο καταστατικό του ΚΚΕ που εισηγείται η ΚΕ του στο 19ο Συνέδριο επιφέρει ριζικές αλλαγές στον ίδιο τον χαρακτήρα του κόμματος. Αφαιρεί σημαντικά στοιχεία στην φυσιογνωμία του, όπως αυτή ήταν προσδιορισμένη στο ισχύον καταστατικό που ενέκρινε το 15ο Συνέδριο.

Νομιμοποιεί όλες τις παραβιάσεις του καταστατικού αυτού που έγιναν όλα αυτά τα χρόνια από την ηγετική ομάδα. Εξαφανίζει την διαλεκτική σχέση ηγεσίας- βάσης. Ενισχύει σε ακραίο βαθμό τις εξουσίες της ηγεσίας.

Περιορίζει στον ελάχιστον βαθμό- αν δεν εξαφανίζει- τον έλεγχο της κομματικής βάσης πάνω στην ηγεσία καθιστώντας τον εντελώς τυπικό ζήτημα. Ευνουχίζει εντελώς την εσωκομματική δημοκρατία και διογκώνει στο μέγιστο τον συγκεντρωτισμό με αποτέλεσμα να μην υπάρχει η ηγεσία για το κόμμα αλλά το κόμμα για την ηγεσία.

Θα προσπαθήσουμε να αποδείξουμε σημείο προς σημείο αυτές τις διαπιστώσεις ξεκινώντας από μια σειρά κραυγαλέες παραλείψεις και αλλαγές του νέου καταστατικού- δηλαδή προβλέψεις του παλιού που δεν υπάρχουν στο νέο.

Το γράμμα και το πνεύμα των αλλαγών

Στον πρόλογο και στην εισαγωγή του καταστατικού του 15ου παρουσιάζονται τα γενικά χαρακτηριστικά του ΚΚΕ που προσδιορίζουν τί κόμμα είναι και σε ποιο γενικό πλαίσιο καταστατικών αρχών και κανόνων λειτουργίας κινείται. Το ίδιο συμβαίνει και στο σχέδιο του νέου καταστατικού όπου οι αλλαγές και οι τροποποιήσεις- σε σχέση με ό,τι ισχύει μέχρι σήμερα- δεν είναι καθόλου ασήμαντες.

Α) Το ισχύον καταστατικό αναφέρει:

«Η συνειδητή και αποφασιστική υπεράσπιση των αρχών αυτών, όπως και η επίμονη και δημιουργική τήρηση και εφαρμογή τους, αποτελεί πρώτιστο καθήκον κάθε μέλους του Κόμματος».

Στο σχέδιο του νέου καταστατικού υπάρχει αλλαγή. Διαβάζουμε:

«Η συνειδητή και αποφασιστική υπεράσπιση των αρχών αυτών, όπως και η αυστηρή τήρηση και εφαρμογή τους, αποτελούν πρώτιστο καθήκον κάθε μέλους του Κόμματος».

(περισσότερα…)

Η αναγκαιότητα ενός τρίτου αριστερού μετωπικού πόλου – Γιώργος Ρούσης

29 Δεκεμβρίου, 2012

PAP

Αν δεν υπάρξει ένας τέτοιος ουσιαστικά αντισυστημικός αριστερός πόλος, το κενό αυτό θα έλθουν να το καλύψουν φασιστικές δυνάμεις.

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Αριστερά επιβεβαιώνουν και καθιστούν ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη συγκρότησης ενός αντικαπιταλιστικού αντιιμπεριαλιστικού μετωπικού της πόλου.

Το ΚΚΕ με τις Θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής του για το 19ο Συνέδριο του πετυχαίνει εκείνο που δεν θα φαντάζονταν ούτε στα καλύτερα τους όνειρα οι χειρότεροι εχθροί του. Οδεύει στην αυτοκτονία δια της μεθόδου της ασφυξίας, μιας που με αυτές του τις Θέσεις, αλλά και τις επεξηγηματικές συμπληρώσεις τους από την Αλέκα Παπαρήγα σφραγίζει πια ερμητικά κάθε χαραμάδα που θα του επέτρεπε έστω και κατ’ ελάχιστο να αναπνέει τον αέρα του έξω από αυτό κόσμου.

Απόδειξη; Η παντελής έλλειψη κάθε προβληματισμού, για το γεγονός ότι όχι μόνον οι σύμμαχες της κοινωνικές δυνάμεις, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία της ίδιας της εργατικής τάξης, κάθε άλλο παρά εκφράζεται από το ΚΚΕ.

Η αντιμετώπιση της κοινωνικής συμμαχίας ως συμμετοχής στα υπό το ΚΚΕ μετωπικά σχήματα τύπου ΠΑΜΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ κλπ

Ο αποκλεισμός κάθε πολιτικής συνεργασίας με άλλες αντικαπιταλιστικές δυνάμεις.

Ο ρητός, γενικός αποκλεισμός σε παγκόσμια πρώτη –στην ιστορία όλου του κομμουνιστικού κινήματος -, κάθε εκλογικής συμπόρευσης (θέση 67).

Η εκ μέρους της ΓΓ καινοτόμος δήλωση (κατά την επίσημη παρουσίαση των θέσεων )ότι για την όποια συνεργασία απαιτείται από τους συνεργαζόμενους η εκ μέρους τους αποδοχή των αναλύσεων του ΚΚΕ περί «υπαρκτού».

(περισσότερα…)

Ριζοσπάστης

28 Δεκεμβρίου, 2012

Τα λινκς όπου μπορείτε να βρείτε 

όσα έχει γράψει για το ίδιο θέμα ο Ριζοσπάστης,την ανακοίνωση των εργαζομένων, τη δήλωση αποχώρησης από το ΠΑΜΕ της Πόπης Χριστοδουλίδου καθώς και τη δήλωση του προέδρου της ΕΣΗΕΑ για τις απολύσεις στα μέσα ενημέρωσης του ΚΚΕ.

http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=19/12/2012&id=14362&pageNo=6&direction=1

http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=25/12/2012&id=14370&pageNo=9&direction=1

http://e-parembasis.blogspot.gr/2012/12/blog-post_4262.html

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=10481:xristodoulidou-pame-rizospastis&catid=42:ergasiakes-sxeseis&Itemid=168

http://www.paron.gr/typologies/?p=25208

 

Πηγή:http://www.inprecor.gr/

Ένα ρητό λέει: «η γυναίκα του Καίσαρα δεν οφείλει μόνο να είναι τίμια, αλλά πρέπει και να φαίνεται». Το ρητό αυτό ταιριάζει γάντι στα όσα διαδραματίζονται τα τελευταία χρόνια στα μέσα ενημέρωσης του ΚΚΕ και βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Μετά τις μαζικές απολύσεις στον 902 και το κλείσιμο του τηλεοπτικού σταθμού, τις επίσης μαζικές απολύσεις στην Τυποεκδοτική και την αίτηση για την υπαγωγή της στο άρθρο 99, το «κανόνι» έσκασε μέσα στις γιορτές και στο Ριζοσπάστη! Η διεύθυνση της ιστορικής αυτής εφημερίδας ξεκίνησε πρόγραμμα απολύσεων και οι πρώτοι άνεργοι απ’ την εφημερίδα είναι πλέον γεγονός. Η είδηση αυτή κάνει το γύρο του διαδικτύου, ενώ ανακοίνωση επίσης των εργαζομένων του Ριζοσπάστη φιλοξενείται σε αρκετές ιστοσελίδες. Την Πέμπτη μάλιστα η συνδικαλίστρια του ΠΑΜΕ στην ΕΣΗΕΑ Πόπη Χριστοδουλίδου ανακοίνωσε την αποχώρησή της απ’ την παράταξη με μια σκληρή ανακοίνωση για το ΚΚΕ.

Στην κατάσταση που δημιουργείται για ακόμα μια φορά με τη στάση του ΚΚΕ στις επιχειρήσεις του στο χώρο του Τύπου δημιουργούνται ερωτήματα στον κόσμο και ιδίως στον κόσμο του τα οποία απαντιούνται με έναν μονότονο τρόπο που εκθέτουν ακόμα περισσότερο το ιστορικό αυτό κόμμα. Το ΚΚΕ ταμπουρώνεται πίσω από επιχειρήματα του τύπου ότι οι απολύσεις στο Ριζοσπάστη τώρα, (το ίδιο ισχύει παλιότερα για Τυποεκδοτική και 902) είναι πρόσχημα για τα άλλα Μέσα Ενημέρωσης και τους ιδιοκτήτες τους (κατά συνέπεια και το μεγάλο κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκπροσώπους) για να κάνουν επιθέσεις και να χτυπήσουν το κόμμα και την πολιτική του.

Ωραία και έτσι να είναι και να έχει 100% δίκιο το ΚΚΕ γιατί «πετάει την μπάλα στην εξέδρα»;

Πως απαντιέται το ερώτημα ότι αφού στην κρίση ούτε το ΚΚΕ μπορεί να υπερασπιστεί τους εργαζόμενούς τους, τι θα μπορούσαν να κάνουν οι άλλοι εργοδότες; Με τη λαϊκή εξουσία, την πάλη για την προστασία των ανέργων και την ανατροπή του καπιταλισμού για να εξαλειφθεί πλήρως η ανεργία; Δεν το καταλαβαίνει κανείς εκεί στον Περισσό ότι αυτού του είδους η επιχειρηματολογία τροφοδοτεί εκτός όλων των άλλων αισθήματα ηττοπάθειας στους απλούς ανθρώπους του μόχθου στην πάλη τους για την επιβίωσή τους κατά των ταξικών τους αντιπάλων; Το να επικαλείσαι απλά τα στοιχεία της κρίσης και των επιπτώσεών της στον κλάδο των Μέσων Ενημέρωσης δεν αντιλαμβάνονται στο ΚΚΕ ότι δημιουργεί εντυπώσεις συμψηφισμού και περίπου δίνει την αίσθηση ότι δικαιολογεί τα όσα γίνονται με τις χιλιάδες απολύσεις στις άλλες επιχειρήσεις του αστικού Τύπου και όχι μόνο του Τύπου; Δεν αντιλαμβάνονται ότι καταντάει κενό γράμμα και ο κοσμάκης εισπράττει ως υποκρισία τα περί ανατροπής του καπιταλισμού κλπ;

(περισσότερα…)

Οι πειρασμοί από μια απάντηση – Θανάσης Σκαμνάκης

22 Δεκεμβρίου, 2012

Πρωτότυποι τηλεφωνικοί θάλαμοι #2

»Ίσως η σ. Αλέκα θα έπρεπε να αποφεύγει τέτοια λογικά άλματα,γιατί βάζει σε πειρασμό τους ακροατές, τους αναγνώστες και κυρίως τα μέλη του Κόμματος να ρωτήσουν(…)  η ίδια τι ψήφιζε στις αλλεπάλληλες τοτινές συνεδριάσεις της ΚΕ, «τις ώρες των μεγάλων ερωτημάτων», όταν αποφασιζόταν το κοινό πόρισμα ΚΚΕ-ΕΑΡ για τη συγκρότηση του Συνασπισμού, η κυβέρνηση Τζαννετάκη, η οικουμενική, η στάση του κόμματος στην ΕΟΚ και άλλα σχετικά;» 

 εφημ ΠΡΙΝ

Η απάντηση της Αλέκας Παπαρήγα –κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου για την παρουσίαση των Θέσεων της ΚΕ του Κόμματος– στην ερώτηση αν το ΚΚΕ θα συνεργαζόταν με δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, έξυσε κάποιες παλιές πληγές. Κι επειδή αυτά αν τα κρατάς μέσα σου μπορεί να σε μολύνουν, καλό είναι να τα εξωτερικεύσω, όπως συνιστούν και οι γιατροί.

Η γραμματέας λοιπόν, είπε, με δυο λόγια, πως ποτέ, ούτε τώρα ούτε στο μέλλον δεν πρόκειται να συνεργαστεί το ΚΚΕ με εκείνους που έφυγαν από το Κόμμα, το 1989 και μετά, και το κατηγόρησαν πως έκανε λαθρεμπόριο όπλων και άλλα παρόμοια (τα οποία εμείς τουλάχιστον που φύγαμε το ’89 δεν είπαμε ποτέ) ακόμα κι αν ορκιστούν πως είναι υπέρ της δικτατορίας του προλεταριάτου. Γιατί άραγε μια τέτοια ταύτιση εκείνων που έφυγαν από το Κόμμα το 1989 επειδή διαφώνησαν με τα κοινά πορίσματα κ.ά. με εκείνους που έφυγαν το’ 91 και ήταν οι θιασώτες του τζαννετακισμού;

Ίσως η σ. Αλέκα θα έπρεπε να αποφεύγει τέτοια λογικά άλματα, γιατί βάζει σε πειρασμό τους ακροατές, τους αναγνώστες και κυρίως τα μέλη του Κόμματος να ρωτήσουν πώς είναι τόσο σίγουρη για το μέλλον και εξορίζει πέραν του καλού και του κακού εκείνους που έφυγαν από το Κόμμα; Πολύ περισσότερο να της ζητήσουν να ξεκαθαρίσει για ποιο παρελθόν κάνει λόγο (το οποίο εκείνο παρελθόν πόσο σίγουρο ήταν για το μέλλον; Και πόσο ορθό αποδείχτηκε;). Και βάζει στον πειρασμό να ρωτήσουν, από ποιο ΚΚΕ έφυγαν εκείνοι του ’89. Κι ακόμα, η ίδια τι ψήφιζε στις αλλεπάλληλες τοτινές συνεδριάσεις της ΚΕ, «τις ώρες των μεγάλων ερωτημάτων», όταν αποφασιζόταν το κοινό πόρισμα ΚΚΕ-ΕΑΡ για τη συγκρότηση του Συνασπισμού, η κυβέρνηση Τζαννετάκη, η οικουμενική, η στάση του κόμματος στην ΕΟΚ και άλλα σχετικά; Ή μήπως για όλα εκείνα έχει γίνει αυτοκριτική η οποία δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου, ώστε να δικαιούνται οι καθαρμένοι τώρα να οικτίρουν τους διαφωνούντες τότε;

Φυσικά, δεν θα συμμεριστώ την άποψη εκείνων που περιμένουν με ένα ντουφέκι στραμμένο στο ΚΚΕ έτοιμοι να πυροβολήσουν κάθε φορά που το Κόμμα πιστοποιεί την ανεπάρκειά του και να επιβεβαιώσουν την άποψή τους πως «αυτοί είναι τελειωμένη υπόθεση», «δεν μπορείς να ελπίζεις τίποτα μ’ αυτούς», «δεν υπάρχει καμιά ελπίδα συνεργασίας ούτε στο μαζικό κίνημα ούτε πουθενά», «καλλιεργούν αυταπάτες όσοι επιμένουν σε μια γραμμή ενότητας και ελπίζουν» κ.ο.κ. Διότι, κατά τη γνώμη μου πράττουν ακριβώς το ίδιο λάθος από άλλη θέση, να αποφασίζουν δηλαδή από τώρα για το μέλλον.

(περισσότερα…)

Παρουσίαση των θέσεων για το19ο Συνέδριο του ΚΚΕ: Η συνέντευξη τύπου της Αλέκας Παπαρήγα.

15 Δεκεμβρίου, 2012
aleka_1

 Οι Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο 

Πηγή: 902.gr 

 Ερώτηση:  Στις Θέσεις λέτε ότι το εργατικό κίνημα δεν ήταν προετοιμασμένο να ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες ανάλογα με το μέγεθος της επίθεσης, παρότι εσείς πριν από 30 χρόνια είπατε για την ΕΟΚ, στη συνέχεια για το Μάαστριχτ. Ποια είναι η δική σας ευθύνη για το γεγονός ότι δεν πέρασε το δικό σας μήνυμα, προκειμένου το κίνημα να είναι σωστά προετοιμασμένο; Τι έφταιξε; Έφταιξε μήπως το γεγονός ότι κι εσείς ακόμα δεν προβλέψατε το βάθος της κρίσης;

Αλέκα Παπαρήγα:    «Δεν είμαστε ανεύθυνο πολιτικό κόμμα. Η ευθύνη μας όμως είναι ανάλογη με τη δύναμή μας. Και ανάλογα με την συνολική μας θέση. Η συνείδηση του λαού δεν διαμορφώνεται μόνο απ’ το ΚΚΕ και δεν ζούμε στο δικό μας κόσμο να πιστεύουμε ότι μόνο εμείς μπορούμε να κουμαντάρουμε τον λαό. Ολόκληρο το σύστημα εξουσίας διαμορφώνει τη συνείδηση και την αντίληψη του λαού.

Αν θα μπορούσαμε να τα κάνουμε καλύτερα, να γίνουμε καλύτεροι; Βεβαίως. Άλλωστε στις Θέσεις μιλάμε -και πολύ αναλυτικά- για τις δικές μας ευθύνες, μόνο να μου επιτραπεί να πω ότι τις δείχνουμε απ’ τη σκοπιά των δικών μας κριτηρίων. Για μας π.χ. ισχυρό ΚΚΕ σημαίνει πριν απ’ όλα να έχει γερές οργανώσεις μέσα στα εργοστάσια, στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους, στις επιχειρήσεις, στις εργατογειτονιές. Γιατί αυτή είναι η βάση, εκεί δηλαδή που υπάρχει το βασικό και κύριο μέτωπο αντιπαράθεσης με τον ταξικό και τον πολιτικό αντίπαλο και εκεί πρέπει να ισχυροποιηθούμε. Βεβαίως, έχεις και δυσκολίες αντικειμενικές σήμερα, αλλά εμείς εκτιμάμε ότι σ’ αυτό το μέτωπο, της δουλειάς στην εργατική τάξη και τη συγκέντρωση της προσοχής στην κομματική οικοδόμηση στους τόπους δουλειάς, εκεί είχαμε και υποκειμενικές αδυναμίες και όχι αποφασιστικότητα προσανατολισμού να αντιμετωπίσεις σοβαρά υπαρκτά εμπόδια.

Κοιτάξτε να δείτε: Μέλος του Κόμματος σε ένα εργοστάσιο που δρα ανοιχτά, σημαίνει ότι κινδυνεύει. Σήμερα για να γίνει κάποιος μέλος του Κόμματος θέλει αποφασιστικότητα, «σφίγγουν τα γάλατα» που λένε. Όχι ότι δεν υπάρχουν και θα υπάρξουν πολλοί περισσότεροι και καλύτεροι από μας που γίναμε μέλη του Κόμματος σε πιο εύκολες περιόδους. Όποιος γίνεται σήμερα μέλος του Κόμματος έχει περάσει πολύ περισσότερα εμπόδια, δεν είναι εύκολο, γιατί το ΚΚΕ απαιτεί να είσαι πρώτος στον αγώνα και στη γνώση και πρώτος στις θυσίες. Γιατί αυτή είναι η αρετή του λαού, ο λαός μπορεί να θυσιαστεί, όχι να αυτοχειριαστεί, καταλαβαίνετε τι θέλω να πω, δεν πάσχει από μαζοχισμό ο λαός και δεν μπορεί ο κομμουνιστής να μην έχει αυτή τη χάρη. 

(περισσότερα…)

Το σχέδιο προγράμματος του ΚΚΕ: Μια πρώτη προσέγγιση

15 Δεκεμβρίου, 2012

Του Δ.Κ από τον Εργατικό Αγώνα

Το σχέδιο του νέου προγράμματος του ΚΚΕ, αν υιοθετηθεί, θα δημιουργήσει μια νέα μια νέα ιδεολογικο-πολιτική βάση για το κόμμα.

Α. Εκτιμά λαθεμένα τη θέση της Ελλάδας στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα. Η χώρα μας είναι προφανώς μια μέσου επιπέδου ανάπτυξης χώρα από την άποψη της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Αυτό επιβεβαιώνουν όλα τα σχετικά οικονομικά στοιχεία. Αυτό επιβεβαιώνεται και εμπειρικά με τα όσα διαδραματίζονται στην τρέχουσα κρίση. Αντίθετα, το σχέδιο προγράμματος υπονοεί ότι η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική δύναμη που δεν βρίσκεται όμως στην κορυφή της ισχύος αλλά σε μια αμέσως επόμενη θέση.

Η Ελλάδα, επειδή είναι μέσου επιπέδου ανάπτυξης αλλά κυρίως επειδή ιστορικά η άρχουσα τάξη της αναπτύχθηκε με καθυστέρηση και έχοντας πάντοτε ένα ρόλο δευτερεύοντα, συμπληρωματικό και συνήθως εμπορομεσιτικό σε σχέση με τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες της Δύσης, είναι εξαρτημένη από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Αντίθετα, το σχέδιο προγράμματος κάνει λόγο απλά για «εξαρτήσεις» (θέση 72), πράγμα που δεν είναι το ίδιο.

Εξάρτηση σημαίνει ότι η Ελλάδα, όπως σημείωνε ορθά το πρόγραμμα του 15ου Συνεδρίου του ΚΚΕ (καθώς με τον τρόπο τους και όλα τα προηγούμενα προγράμματα του κόμματος) σημαίνει ότι 1. «ο μονοπωλιακός καπιταλισμός στη χώρα μας αναπτύχθηκε αργότερα …με αποτέλεσμα να στηριχθεί σε σχετικά χαμηλή υλικοτεχνική βάση», 2. «το διεθνές μονοπωλιακό κεφάλαιο ελέγχει την ελληνική οικονομία και βασικούς τομείς της χώρας», 3. τα τελευταία χρόνια «δυνάμωσε η εξάρτηση από το ξένο μονοπωλιακό κεφάλαιο», 4. «το διεθνές μονοπωλιακό κεφάλαιο ελέγχει την ελληνική οικονομία και βασικούς τομείς της χώρας», 5. η «χώρα προσαρμόζει την οικονομία της, κυρίως στον τομέα των υπηρεσιών», ε. «η βιομηχανική παραγωγική βάση της χώρας συρρικνώνεται», 6. «πολύτιμες παραγωγικές δυνάμεις καταστρέφονται, η απόσταση που χωρίζει τη χώρα από τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές συνεχώς μεγαλώνει» [1].

Όλα αυτά έχουν ως συνέπεια την πολύπλευρη οικονομική, πολιτική, στρατιωτική εξάρτηση της Ελλάδας και όχι απλά κάποιες «εξαρτήσεις». Σημαίνουν τη διπλή εκμετάλλευση και καταπίεση της εργατικής τάξης από ντόπιο και ξένο μεγάλο κεφάλαιο, μεταφορά υπεραξίας και υπερκερδών στα ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία κλπ). Σημαίνουν διπλή εκμετάλλευση και καταπίεση και για τα μικροαστικά στρώματα. Σημαίνουν γενικότερη όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων. Και όλα αυτά βέβαια με τη σύμφωνη συμμετοχή του εγχώριου μονοπωλιακού κεφαλαίου και των πολιτικών του εκφραστών.

(περισσότερα…)

Η σημερινή κατάσταση και οι προκλήσεις για το ΚΚΕ

15 Δεκεμβρίου, 2012

Ο σημερινός μηχανισμός του κόμματος, ενόψει του 19ο συνεδρίου τον Απρίλη του 2013, δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται όχι μόνο τις αναγκαιότητες των καιρών αλλά ούτε τις διεργασίες που συντελούνται στις συνειδήσεις των απλών μελών του κόμματος. Οι θέσεις για το συνέδριο που δόθηκαν στη δημοσιότητα καθώς και αυτές για την αλλαγή του προγράμματος και του καταστατικού, προκαλούν εύλογα ερωτηματικά για τους σκοπούς που υπηρετούν. Όποια ψήγματα ενωτικής γραμμής υπήρχαν στο προηγούμενο πρόγραμμα καταργούνται και με την ψήφιση του νέου καταστατικού δημιουργούνται συνθήκες για το πνίξιμο κάθε διαφορετικής φωνής και την εκπαραθύρωση χιλιάδων μελών και στελεχών του κόμματος. Το ζήτημα που τίθεται από την ίδια την πραγματικότητα δεν είναι ούτε η αλλαγή προγράμματος ούτε του καταστατικού.Αυτό που βάζει η ίδια η ζωή είναι αυτό που κάποτε είχε πει ο ιδρυτής του επιστημονικού κομμουνισμού: «Κάθε βήμα του πραγματικού κινήματος είναι πιο σπουδαίο από μια ντουζίνα προγράμματα…».

Πρώτο: Τίθεται το ζήτημα της αντικατάστασης της σημερινής ηγεσίας, με μεταβατικό σχήμα, από στελέχη που θα υπηρετήσουν μια πλατιά πολιτική και ταχτική αρχών με βάση τα προβλήματα της εργατικής τάξης, του εργαζόμενου λαού. Το ΚΚΕ, παρά τις δυσκολίες που δημιουργήθηκαν από τη σεχταριστική γραμμή της σημερινής ηγεσίας μπορεί και πρέπει να διαδραματίσει τον ιστορικό του ρόλο, να σαλπίσει την ενότητα του λαού και να αξιοποιήσει όλες τις δυνατότητες για τη συσπείρωση, τη συνεργασία των δυνάμεων της Αριστεράς.

Δεύτερο: Να διαμορφώσει μίνιμουμ-πρόταση προς το λαό και όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς σχετική με τα κρίσιμα προβλήματα που καίνε σήμερα την πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού. Πρόταση ενωτικού χαρακτήρα όπως οφείλουν να είναι όλες οι ενιομετωπικές προτάσεις και όχι πρόταση για απόρριψη εν τη γενέσει της.

Τρίτο: Να γίνει εξαρχής σαφές ότι ζητήματα στρατηγικού χαρακτήρα δεν μπορούν να ανακατευτούν για να βγάλουν κάποιο «μέσο όρο». Κάθε κόμμα, κάθε οργάνωση, κάθε κίνηση που θα συμμετάσχει στο ενωτικό εγχείρημα σωτηρίας του λαού και του τόπου διατηρεί την οργανωτική και πολιτική του ταυτότητα. Δεν πρέπει να επαναληφτεί το λάθος του 1989 με το ενιαίο πόρισμα το οποίο έβαζε το κάρο μπροστά από το άλογο για να επακολουθήσουν όσα επακολούθησαν.

 

Κάποιες σκέψεις για την ενωτική πάλη απέναντι στη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού 

Πηγή: Εργατικός Αγώνας

του Μήτσου Βασιλείου

1.Η σύνθετη κυκλική οικονομική κρίση του καπιταλισμού η οποία πλήττει, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, όλες τις χώρες του κόσμου, εμφανίζεται με χαρακτήρα κοινωνικού τυφώνα στην Ελλάδα και σε χώρες με όμοιο ή παραπλήσιο βαθμό ανάπτυξης και θέσης στο διεθνή καταμερισμό εργασίας.

Κανείς δεν μπορεί να προδιαγράψει αν αυτή η κρίση θα έχει ανάλογες πολιτικές, γεωστρατηγικές επιπτώσεις με εκείνη του 1929. Αν, δηλαδή, το ξαναμοίρασμα αγορών και σφαιρών επιρροής θα οδηγήσει σε εφιαλτική, γενικευμένη σύγκρουση, γιατί, έτσι κι’ αλλιώς, συγκρούσεις περιφερειακού χαρακτήρα διαδέχονται ή μια την άλλη, σχεδόν, καθημερινά.

Η μη ύπαρξη της Σοβιετικής Ένωσης και γενικότερα του σοσιαλιστικού στρατοπέδου κάνει πιο πολύπλοκη την κατάσταση, αφήνει εντελώς ακάλυπτες χώρες και λαούς στην αναμέτρηση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και όταν συγκρούονται τα βουβάλια τα βατράχια, χωρίς καμιά ουσιαστικά κάλυψη σήμερα, δεινοπαθούν, ποδοπατούνται!

Σχετικά με το ελληνικό δημόσιο χρέος πρέπει να υπογραμμιστεί ότι αυτό δεν είναι χρέος του λαού. Είναι άδικο, ταξικό, και στο μεγαλύτερο μέρος του επονείδιστο, επαχθές, θηλιά στο λαιμό του λαού και της χώρας, θηλιά που θα σφίγγει για δεκαετίες.

Μια κυβέρνηση η οποία θέλει να εναρμονίζεται με τις αγωνίες και τη θέληση του λαού, μια κυβέρνηση, πολύ περισσότερο, της Αριστεράς, οφείλει να κάνει σαφές προς τους «δανειστές», ότι αν δεν υπάρξει ρύθμιση για την απαλοιφή του μεγαλύτερου και επαχθούς μέρους του χρέους θα προχωρήσει σε μονομερή διαγραφή του. Το κρίσιμο ζήτημα που τίθεται είναι: Εξόντωση του λαού ή σωτηρία του. Και μια κυβέρνηση της Αριστεράς δεν μπορεί να έχει δίλημμα στην απάντηση που πρέπει να δώσει.

Επομένως ακύρωση των μνημονίων και επαναδιαπραγμάτευση νέας δανειακής σύμβασης δεν μπορεί παρά να κινηθεί μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο. Προφανώς με παράλληλα και συντονισμένα μέτρα για την ανασυγκρότηση της οικονομίας σε αντίθεση με τις επιλογές των κυρίαρχων δυνάμεων της ΕΕ που για δεκαετίες τώρα μετέβαλαν την Ελλάδα σε μια υπανάπτυκτη ευρωπαϊκή νομαρχία αφού με διάφορους τρόπους γλύκαιναν το χάπι της παραγωγικής καταστροφής!

Σ’ ότι αφορά τη φιλολογία για το όνομα του νομίσματος, για ευρώ ή δραχμή, το θέμα δεν είναι «ευρώ, δραχμή, ή μνα»! Πράγματι το θέμα δεν είναι το όνομα ενός νομίσματος αλλά τι αυτό αντιπροσωπεύει. Αν μια αλλαγή στο όνομα ενός νομίσματος εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού με ταυτόχρονα μέτρα για την ανασυγκρότηση της οικονομίας σε λαϊκή κατεύθυνση, τότε είναι και ανόητο να υποστηρίζει κανείς ότι το ευρώ ή οποιοδήποτε άλλο νόμισμα είναι … φετίχ!

(περισσότερα…)

Ενωτική ανακοίνωση του ΚΚΕ με … αποδέκτες την Αριστερά!

9 Δεκεμβρίου, 2012

mqdefault (1)

Η ανακοίνωση του ΚΚΕ ΕΔΩ

Πηγή: Η ΣΦΗΚΑ

Αυτό το πολύπαθο εργατικό και λαϊκό κίνημα πολλοί εμίσησαν αλλά σαν το ΚΚΕ κανένας . Αν δεν του κάνει δε και τα χατίρια, τότε αλίμονο για το κίνημα και τους αγώνες του . Όσοι δεν έχουν την τύχη να αγωνίζονται κάτω από την ταξική του ομπρέλα, αντιμετωπίζονται ως προβοκάτορες και ταξικοί εχθροί . Το ΚΚΕ την ταξική πάλη την έχει αναγάγει σε έννοια μεταφυσική, μόνο ικανά και πεφωτισμένα στελέχη του έχουν το δικαίωμα να μεταλαμπαδέψουν το φως της γνώσης και της αλήθειας και στους υπόλοιπους κοινούς θνητούς της αριστεράς.  Μάλλον όμως το ακαταλόγιστο έχουν, αφού έχουν θεοποιήσει τους εαυτούς τους και ως άλλοι Μεγάλοι Ναπολέοντες χρειάζονται επειγόντως βοήθεια γιατί δεν κάνουν μόνο ζημιά στον εαυτό τους αλλά και στο κίνημα που λένε ότι εκπροσωπούν, ως άλλοι ιεραπόστολοι ενός θεού δικού τους . Κουνώντας το δάχτυλο αγριεμένα, σαν δάσκαλοι σε μαθητές .

Διαβάστε εδώ μέρος της ανακοίνωσης που έβγαλαν οι φωστήρες τους, σαν απάντηση στην μετεμφυλιοπολεμική επίθεση, που έκανε η Ν.Δ κατά του συνόλου της αριστεράς .

«Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το λεγόμενο αντιεξουσιαστικό κίνημα είναι ένα εργαλείο που λειτουργεί σε βάρος του κινήματος, κάθε άλλο παρά αντιεξουσιαστικό είναι, αφού για να φτάσει στις ενέργειες που έφτασε το Δεκέμβρη του 2008, αποδείχνει ότι έχει καθοδήγηση, ότι έχει αυστηρή οργάνωση, πειθαρχία. Και κάτι παραπάνω, ότι ο βασικός πυρήνας είναι διαπλεκόμενος με τον κρατικό μηχανισμό, με υπηρεσίες, αφού εδώ και χρόνια δρα ανενόχλητος. Η κατά καιρούς εμφάνιση ενός συγκροτημένου και «εκπαιδευμένου» αυτοαποκαλούμενου «αντιεξουσιαστικού» κινήματος, με κοινό χαρακτηριστικό την κουκούλα και κυρίως την τυφλή βία έχει ως βασικό του χαρακτηριστικό την απουσία πολιτικών συνθημάτων και αιτημάτων, στόχων, πλαισίου. Χτυπά τάχα τον κρατικό κατασταλτικό μηχανισμό, αλλά και οι δύο μαζί μηχανισμοί χτυπούν το κίνημα. Αντικειμενικά, η ανακοίνωση της ΝΔ τροφοδοτούσε και το ενδεχόμενο τέτοιας δράσης τέτοιων μηχανισμών. Που, όμως, δεν αποβαίνουν σε βάρος του καπιταλιστικού συστήματος και της εξουσίας του, ίσα ίσα την ενισχύουν. Και καλλιέργεια τρόμου λοιπόν, και λάδι στη φωτιά για γεγονότα που γίνονται αφορμή για ένταση της κρατικής καταστολής.

(περισσότερα…)

Νέα Σπορά:Η διέξοδος από την κρίση και η ηγεσία του ΚΚΕ

8 Δεκεμβρίου, 2012

 @Kandinsky.Wassily '1866--1944' -'Première aquarelle abstraite' -'First Abstract Watercolour' 1910.

Ανακοίνωση της «Νέας Σποράς»

http://www.neaspora.blogspot.gr/

Η «Νέα Σπορά» θέλει να ευχαριστήσει όλους εκείνους τους αναγνώστες που μας απευθύνονται, που επικοινωνούν ηλεκτρονικά μαζί μας και μας ζητούν μια πιο συχνή αρθρογραφία. Από την πλευρά μας θέλουμε να υπενθυμίσουμε και να διευκρινίσουμε ότι η «Νέα Σπορά» είναι ένας χώρος υπεύθυνης πολιτικής γνώμης και μόνο, που υπερασπίζεται τον Μαρξισμό – Λενινισμό και τα ιστορικά καθήκοντα που πρέπει να πραγματοποιήσει για λογαριασμό της εργατικής τάξης το ΚΚΕ. Ο στόχος της «Νέας Σποράς» δεν είναι ούτε η δημοσιότητα ούτε το «κυνήγι» της καθημερινής επικαιρότητας. Επιλέγει, πάντα κατά την κρίση της, τις αναγκαίες στιγμές που πρέπει να παρέμβει στο δημόσιο πολιτικό λόγο. Κι αυτό το καθήκον το πραγματοποιεί με ένα και μοναδικό κριτήριο. Πως το ΚΚΕ θα ανταποκριθεί στα επαναστατικά του καθήκοντα. Από εδώ προκύπτει και η κριτική στάση απέναντι στην ηγεσία του ΚΚΕ.

Η «Νέα Σπορά» δίνει σήμερα στη δημοσιότητα ένα σχετικό άρθρο για τη διέξοδο από την οικονομική κρίση και τη χρεοκοπία σε δύο συνέχειες. Ελπίζουμε οι αναγνώστες μας να μας στείλουν τις κριτικές τους παρατηρήσεις και, πιθανόν, τις διαφωνίες τους.

@Kandinsky.Wassily '1866--1944' -'Esquisse pour ``Dèluge``' -'Sketch for ``Deluge``' 1912

Η διέξοδος από την κρίση και η ηγεσία του ΚΚΕ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Οι πρόσφατες αποφάσεις των Συναντήσεων του Eurogroup

Άνθρακες ο θησαυρός

Η Συνάντηση του Eurogroup της 20ης του Νοέμβρη, η Συνάντηση Κορυφής των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ακολούθησε αμέσως μετά, αλλά και η Συνάντηση του Eurogroup της 26ης του Νοέμβρη πρέπει να αποτελέσουν τη θρυαλλίδα για τον κάθε δύσπιστο εργαζόμενο για το που πάνε οι εξελίξεις τόσο στη χώρα μας όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση:

(περισσότερα…)

Δεν είναι αυτό το ΚΚΕ! Δεν είναι αυτός ο Ριζοσπάστης!

23 Νοεμβρίου, 2012

Πηγή: Εργατικός Αγώνας

Οι άνθρωποι, τις διαφορές που έχουν σε ζητήματα ιδεολογίας και πολιτικής τις λύνουν εν ζωή. Και τις λύνουν πάντοτε με πολιτικούς και ιδεολογικούς όρους. Δεν τις προσωποποιούν. Δεν ξεπέφτουν ποτέ στην εκδήλωση προσωπικής αντιπάθειας, πόσο μάλλον εμπάθειας, για τέτοια ζητήματα ακόμη και στις περιπτώσεις -που για άλλους λόγους- τέτοια αντιπάθεια μπορεί να υπάρχει. Αυτός πρέπει να είναι ο κανόνας, τουλάχιστον για όσους δηλώνουν κομμουνιστές, για όσους θέλουν ν’ αλλάξουν τον κόσμο.

Κατάκτηση των ανθρώπων, από αρχαιοτάτων χρόνων, είναι ο σεβασμός του νεκρού. Ποτέ κανείς δεν ασχημονεί βλέποντας να περνάει από μπροστά του μια κηδεία, ποτέ δεν συμπεριφέρεται με μικρότητα σε βάρος ενός νεκρού, ποτέ δεν εκμεταλλεύεται τον θάνατο, την αναγκαστική σιωπή εκείνου που φεύγει για να τον μειώσει τώρα που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, τις επιλογές του, την ιστορία του.

Αιώνες, επί αιώνων, από γενιά σε γενιά έφτασε ως τις μέρες μας η συνήθεια -που υποδηλώνει έναν απόλυτα υψηλό λαϊκό πολιτισμό- να αποχαιρετάμε τους νεκρούς υπογραμμίζοντας αυτά για τα οποία θεωρούμε πως άξιζαν να ζουν, εκείνα τα οποία μας πρόσφεραν, όλα όσα έκαναν και τα θεωρούμε αξιομνημόνευτα. Εδώ, οι ζώντες εκφράζουμε τον υποκειμενισμό μας. Έναν, όμως, αξιοπρεπή, βαθιά ανθρώπινο και πολιτισμένο υποκειμενισμό χωρίς μικρότητες, κακίες και εμπάθειες. Γι’ αυτό και την ώρα του αποχαιρετισμού βάζουμε στην άκρη ό,τι δεν θεωρούμε σωστό, ό,τι είναι μικρό, ακόμη και αναξιοπρεπές, στην εν ζωή συμπεριφορά του νεκρού. Αυτό είναι όρος απαράβατος για κάθε σοβαρό άνθρωπο που σέβεται τον εαυτό του και τους άλλους. Πόσο μάλλον για έναν αγωνιστή υπέρ της αλλαγής της κοινωνίας που θέλει να δηλώνει πως οι ιδέες, οι αρχές και οι αγώνες του στοχεύουν και σ’ έναν ανώτερο, από τον σημερινό, πολιτισμό. Σε μια ανθρώπινη κοινωνία.

Στις 20 Νοεμβρίου έφυγε από την ζωή ο συγγραφέας Χρόνης Μίσσιος. Ένας άνθρωπος που, με το λόγο και το έργο του ως συγγραφέας, είχε προκαλέσει αντικρουόμενες κρίσεις. Είναι αλήθεια πως, από ένα σημείο και μετά, η στάση του απέναντι στο ΚΚΕ δεν ήταν φιλική. Στους κομμουνιστές πολλές φορές οι απόψεις του προκαλούσαν οργή. Άνθρωπος αιρετικός κατά σύστημα, δεν χαριζόταν σε κανέναν, ανεξαρτήτως αν αυτό που ξεστόμιζε ή έγγραψε ήταν και το ορθό. Έτσι πίστευε, έτσι έπραττε. Είχε όμως αξιοθαύμαστη αγωνιστική ιστορία στην οποία κανείς δεν μπορεί να μην υποκλιθεί.

Η είδηση για τον θάνατο του Χρ. Μίσσιου φιλοξενήθηκε στο Ριζοσπάστη μέσα σε 93 λέξεις με τον τίτλο «Πέθανε ο Χρόνης Μίσσιος». Διαβάζουμε: «Απεβίωσε χτες, σε ηλικία 82 χρόνων, ο συγγραφέας Χρόνης Μίσσιος. Γεννημένος στην Καβάλα, από γονείς καπνεργάτες, έζησε τα παιδικά του χρόνια σε μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες. Στα Γιαννιτσά, όπου τον στέλνει ο Ερυθρός Σταυρός, μαζί με άλλα παιδιά για να γλιτώσουν από την πείνα της Κατοχής, περνάει στο ΕΑΜ, ενώ πέρασε για λίγο και από το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Με το έργο του βεβαίως στην πορεία δε στάθηκε στο πλευρό των λαϊκών αγώνων και της δράσης των κομμουνιστών, αφού δεν πίστευε στη διέξοδο της ταξικής πάλης, ενώ βρήκε ‘‘στέγη’’ στη λεγόμενη ‘‘ανανεωτική’’ Αριστερά».

Το σημαντικό δεν είναι οι λίγες λέξεις του Ριζοσπάστη για τον νεκρό. Το σημαντικό είναι αυτά που γράφονται με τόσο λίγες λέξεις. Και κυρίως αυτά που υπονοούνται. «Πέρασε για λίγο και από το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας». Αν είναι δυνατόν!!! Καφενείο ήταν ο Δημοκρατικός Στρατός; Περίπατος ήταν ο εμφύλιος για να περάσει κανείς και να φύγει; Κι αφού πέρασε για λίγο, μετά που πήγε; Πήγε στον αντίπαλο; Έκανε διακοπές; Ιδιώτευσε;

(περισσότερα…)

Ο Γ. Μαρίνος, η ηγεσία του ΚΚΕ και ο Μαρξισμός- Λενινισμός

17 Νοεμβρίου, 2012

«Να κάνεις πόλεμο για την ανατροπή της διεθνούς αστικής τάξης, πόλεμο εκατό φορές πιο δύσκολο, πιο μακρόχρονο και πιο περίπλοκο από ό,τι ο πεισματωδέστερος από τους συνηθισμένους πολέμους ανάμεσα στα κράτη και να παραιτείσαι προκαταβολικά από τους ελιγμούς, από την εκμετάλλευση της αντίθεσης των συμφερόντων (έστω και προσωρινής) μεταξύ των εχθρών, από τις συμφωνίες και τούς συμβιβασμούς με τούς ενδεχόμενους (έστω και προσωρινούς, ασταθείς, ταλαντευόμενους, συμβατικούς) συμμάχους, δεν είναι πράγμα σε αφάνταστο βαθμό γελοίο; Δεν είναι σαν να αρνιόμασταν προκαταβολικά σε μια δύσκολη ανάβαση σε ένα ανεξερεύνητο και απάτητο ακόμη βουνό να κάνουμε κάποτε ζικ-ζακ, να γυρίζουμε κάποτε πίσω, να εγκαταλείπουμε την κατεύθυνση πού είχαμε πάρει στην αρχή και να δοκιμάσουμε μια διαφορετική κατεύθυνση;…. Μπορείς να νικήσεις έναν πιο ισχυρό αντίπαλο, μόνο εντείνοντας στο έπακρο τις δυνάμεις και χρησιμοποιώντας υποχρεωτικά, με την πιο μεγάλη επιμέλεια, φροντίδα, προσοχή και επιδεξιότητα κάθε, έστω και την ελάχιστη, ‘‘ρωγμή’’ ανάμεσα στους εχθρούς, κάθε αντίθεση συμφερόντων ανάμεσα στην αστική τάξη των διαφόρων χωρών, ανάμεσα στις διάφορες ομάδες ή κατηγορίες της αστικής τάξης στο εσωτερικό της κάθε χώρας-όπως και κάθε, έστω και την ελάχιστη, δυνατότητα να αποκτήσεις μαζικό σύμμαχο, έστω και προσωρινό, ταλαντευόμενο, ασταθή, αβέβαιο και συμβατικό. Όποιος δεν το κατάλαβε αυτό, δεν κατάλαβε ούτε κόκκο από το μαρξισμό και από τον επιστημονικό, σύγχρονο, σοσιαλισμό γενικά. Όποιος δεν απόδειξε πρακτικά, μέσα σε ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα και σε αρκετά πολύμορφες πολιτικές καταστάσεις, την ικανότητά του να εφαρμόζει την αλήθεια αυτή στην πράξη, αυτός δεν έμαθε ακόμη να βοηθά την επαναστατική τάξη στον αγώνα της για την απελευθέρωση όλης της εργαζόμενης ανθρωπότητας από τους εκμεταλλευτές. Κι αυτά πού είπαμε αφορούν εξίσου την περίοδο πριν και μετά την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο» (Λένιν Άπαντα, τομ 41, σελ. 54- 55).  

του Στέλιου Σαρδινού

Στο τρισέλιδο άρθρο του στο Ριζοσπάστη (Κυριακή 21-10-2012) -με τίτλο «Ορισμένα ζητήματα στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος μέσα από την πείρα του ΚΚΕ»– ο Γ. Μαρίνος, μέλος του Π.Γ. της ΚΕ του ΚΚΕ, θέτει τρία ζητήματα.

Το πρώτο ως προϋπόθεση κάθε συζήτησης πάνω στα καίρια ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος. «Όταν αναφερόμαστε -γράφει- σε σύνθετα προβλήματα που απασχολούν το κομμουνιστικό, το εργατικό κίνημα, ιδιαίτερα όταν αναφερόμαστε σε προβλήματα που αφορούν τη στρατηγική των Κομμουνιστικών Κομμάτων, την πολιτική των συμμαχιών, απαιτείται αναβάθμιση της ιδεολογικής-πολιτικής συζήτησης στα ζητήματα όπου σημειώνονται διαφορετικές προσεγγίσεις και διαφωνίες. Έτσι ώστε να κατατίθενται επιχειρήματα, να δοκιμάζονται οι διαφορετικές θέσεις, με βάση την πραγματικότητα που ζούμε, τις μαρξιστικές-λενινιστικές αρχές, την πείρα του κομμουνιστικού, εργατικού κινήματος».

(περισσότερα…)

ΚΚΕ:Η Χρυσή Αυγή ως όπλο του συστήματος(video)

14 Νοεμβρίου, 2012

Ένα αποκαλυπτικό βίντεο που ανήρτησε το ΚΚΕ στην ιστοσελίδα του http://www.kke.gr/multimedia/

ΚΚΕ: Ο λαός μπορεί να βαδίσει νικηφόρα στο δρόμο της αντεπίθεσης

27 Οκτωβρίου, 2012

ΤΟ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΗ

Σε ανακοίνωσή του για την επέτειο της 28ης Οκτώβρη, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει:

«Το ΟΧΙ του λαού το 1940 στο φασισμό και στο ναζισμό, η μαζική ηρωική και ένοπλη πάλη του με το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ με τον πρωτοπόρο ρόλο του ΚΚΕ, εμπνέει, διδάσκει και καλεί σήμερα τους εργαζόμενους, τη νεολαία να πουν το δικό τους ΟΧΙ στη δικτατορία των μονοπωλίων, της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Να πουν με την οργάνωσή τους στους τόπους δουλειάς και στις συνοικίες, με τον αγώνα τους σταθερά και αποφασιστικά, ΟΧΙ στα συνεχή μέτρα και μνημόνια της εξαθλίωσης που τους επιβάλλουν ΕΕ και κυβερνήσεις για τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου. Να βρίσκεται σε εγρήγορση για να ματαιώσει κάθε εμπλοκή – συμμετοχή της χώρας μας στους νέους πολέμους που σχεδιάζουν ΕΕ – ΝΑΤΟ στη Συρία, στο Ιράν, σε άλλες χώρες του κόσμου. Να αποτρέψει να μπει η χώρα ξανά στις φλόγες ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου στην περιοχή μας για το πώς θα μοιράσουν τα μονοπώλια τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και τις αγορές.

Είναι επιτακτική ανάγκη ο λαός να εμπιστευτεί τη δύναμή του. Να απορρίψει τα ψέματα, τα τρομοκρατικά διλήμματα και τις αυταπάτες που καλλιεργούν κόμματα και μηχανισμοί που υπηρετούν το σάπιο εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα το οποίο βρίσκεται σε κρίση. Οι θυσίες του αγώνα αξίζουν για να πάψουν τα δεινά που φέρνουν η υποταγή ή η παγίδευση στην πολιτική που διαμορφώνει η αστική τάξη και τα κόμματά της με βάση τα συμφέροντά της.

Είναι ζήτημα τιμής για την εργατική τάξη, τους νέους και τις νέες, να μην ανεχτούν τον εμπαιγμό, τη βία, τις προκλήσεις της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, που είναι ένα από τα όπλα του καπιταλιστικού συστήματος. Το ταξικό λαϊκό συμφέρον επιβάλλει να απομονωθεί και να καταδικαστεί αυτό που εκφράζει και εκπροσωπεί. Να αποκαλυφθεί ότι πίσω από τα δημαγωγικά της προσωπεία υπάρχει αίμα εργατών, Ελλήνων και ξένων, υπάρχει η βρωμιά και η σαπίλα του συστήματος. Οτι η Χρυσή Αυγή χρειάζεται στα μονοπώλια για να παγιδεύσουν αλλά κυρίως να τρομοκρατήσουν το λαό, να χτυπήσουν το εργατικό λαϊκό κίνημα. Η νεότερη ιστορία αλλά και το παρόν διδάσκουν ότι ο ναζισμός και όλα τα αντιδραστικά μορφώματα είναι γνήσια παιδιά του σύγχρονου καπιταλισμού. (περισσότερα…)

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και ο πόλεμος-Γιάννης Σκαλιδάκης

26 Οκτωβρίου, 2012

Πηγή: Ιστοριολόγιο

Το antapocrisis.gr αναδημοσιεύει ένα αναλυτικό κείμενο για τη στάση του ΚΚΕ κατά τον αντιφασιστικό πόλεμο, με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Το κείμενο αυτό έχει σημασία γιατί αναδεικνύει τις διεθνείς και ελλαδικές συνθήκες μέσα στις οποίες διαμορφώθηκε η θέση του ΚΚΕ για την ιταλική εισβολή, που ήταν και η απαρχή της εποποιίας του ΕΑΜ και της Εθνικής Αντίστασης. Το σκίτσο που υπογραμμίζει την άρρηκτη σχέση του κομμουνιστικού κόμματος με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα είναι του Στάθη.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας στάθηκε συνεπές στην πάλη του ενάντια στο φασισμό και τον πόλεμο από το μεσοπόλεμο μέχρι την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου και φυσικά κατά τη διάρκεια της τριπλής κατοχής της χώρας. Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου συντάχθηκε με τη γραμμή της Κομμουνιστικής Διεθνούς για τη μετωπική δράση ενάντια στο φασισμό και σταδιακά προσάρμοσε τη γραμμή του και τη δράση του προς αυτήν την κατεύθυνση κάνοντας βασικό στοιχείο της πολιτικής του τη δημιουργία ενός παλλαϊκού μετώπου. Η έλευση της δικτατορίας Μεταξά απέβη σκληρό χτύπημα για το ΚΚΕ με αποδιοργάνωση των οργανώσεών του σε όλα τα επίπεδα, πολιτικά όμως αυτό κατάφερε να παραμείνει σε μια σωστή γραμμή υπεράσπισης της ανεξαρτησίας και της ακεραιότητας της χώρας, με απόληξη την κατεύθυνση που έδινε το γράμμα Ζαχαριάδη για τη στάση απέναντι στην ιταλική επίθεση, στάση που οδήγησε και στη δημιουργία του ΕΑΜ στην Κατοχή. Και αυτό παρά τις απίστευτες αντιξοότητες που προκάλεσε η διάβρωση του κόμματος από τις υπηρεσίες ασφαλείας της δικτατορίας αλλά και τις στροφές στην πολιτική της Κομμουνιστικής Διεθνούς, της οποίας τμήμα παρέμενε το ΚΚΕ, στροφές που οφείλονταν στην επιλογή της Σοβιετικής Ένωσης να συνάψει σύμφωνο μη επίθεσης με τη χιτλερική Γερμανία το καλοκαίρι του 1939. Κατά κάποιο τρόπο, η εσωτερική κρίση του ΚΚΕ και το βραχυκύκλωμα των διαύλων επικοινωνίας του με την Διεθνή το προστάτευσε πολιτικά, αν μπορούμε να το θέσουμε έτσι, από την γενικότερη κρίση που μάστισε τα κομμουνιστικά κόμματα παγκοσμίως την περίοδο 1939-1941.

(περισσότερα…)

Η τακτική του ενιαίου μετώπου στους κλασσικούς του Μαρξισμού και την Κομμουνιστική Διεθνή

24 Οκτωβρίου, 2012

Ολόκληρο το άρθρο

Σήμερα ξαναγίνεται λόγος για την αναγκαιότητα της κοινής πάλης της εργατικής με άλλες τάξεις στη λογική της σύμπηξης ενός ενιαίου μετώπου πάλης. Η συζήτηση περιστρέφεται συνήθως γύρω από τους στόχους πάλης αλλά και τους εταίρους που μπορούν να απαρτίζουν ένα τέτοιο μέτωπο. Ο Εργατικός Αγώνας συμβάλλοντας στον προβληματισμό δημοσιεύει μια ανάλυση του Ανδρέα Σαρακίνη που παίρνει υπόψη της τις απόψεις των κλασσικών του Μαρξισμού για τη μετωπική πολιτική.

Μέρος Α’

Το αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό μέτωπο στο πρόγραμμα και την πρακτική του ΚΚΕ

Η ανάγκη κοινής δράσης και ενότητας της εργατικής τάξης και μαζί η κοινή δράση της εργατικής τάξης με άλλες τάξεις και στρώματα του πληθυσμού που είχαν και έχουν κοινά συμφέροντα και στόχους σε όλες τις ιστορικές περιόδους ήταν μια αναγκαιότητα. Το κίνημα ανέπτυξε μορφές μετωπικής δράσης και μετώπων από τα πρώτα βήματα του όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και παγκόσμια.

Στην Ελλάδα η δημιουργία μετώπων και η αντίστοιχη δράση ήταν ανέκαθεν σημαντική, είτε για λόγους που σχετίζονται με το επίπεδο ανάπτυξης του καπιταλισμού, είτε σχετίζονται με το πλαίσιο των ιδιαίτερων συνθηκών μέσα στις οποίες έδρασε το κομμουνιστικό κόμμα και το κίνημα της χώρας. Οι μετωπικές πρωτοβουλίες ήταν για δεκαετίες πάρα πολλές και σήμερα έχουμε μια έκρηξη προτάσεων και πρωτοβουλιών κάθε είδους για τη δημιουργία μετώπων.

Το Κ.Κ.Ε., όπως προτείνεται από το πρόγραμμά του, προτείνει τη δημιουργία αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου με χαρακτήρα κοινωνικοπολιτικό, στο οποίο θα συσπειρωθούν όλες οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που έχουν συμφέρον να αντιπαρατεθούν στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό με στόχο την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων και την οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας που θα εφαρμόσει τη λαϊκή οικονομία.

Οι δυνάμεις του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον στην επίσημη γραμμή τους, μια και υπάρχει ποικιλία τάσεων και αντιλήψεων στο εσωτερικού του, προκρίνουν τη δημιουργία αντινεοφιλελεύθερου μετώπου. Η συμπαράταξη δηλαδή όσων δυνάμεων αντιτίθενται στο νεοφιλελευθερισμό για να διεκδικήσουν μια πολιτική και μια εξουσία αστική μεν, χωρίς όμως τα νεοφιλελεύθερα στοιχεία και τις υπερβολές, να έχει τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη και φυσικά όχι για την κατάργηση του καπιταλιστικού κέρδους. Τα τελευταία χρόνια με την επιβολή του μνημονίου και την παρουσία της τρόικας στη χώρα μας η προηγούμενη μετωπική πολιτική εμφανίζεται πλέον ως αντιμνημονιακή, με την έννοια της κατάργησης ή της επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου και της απομάκρυνσης της τρόικας. Σε διάφορες εκδοχές της την υποστηρίζουν ευρύτερες πολιτικές δυνάμεις, πέραν του ΣΥΡΙΖΑ. Στις τελευταίες εκλογές μάλιστα η αντιμνημονιακή λογική συγκέντρωσε πολύ υψηλό ποσοστό ψήφων.

(περισσότερα…)

Το ΕΑΜ και τα ζητήματα τακτικής και στρατηγικής του ΚΚΕ

16 Οκτωβρίου, 2012

»Με μια επανάσταση -η οποία μάλιστα ήταν τόσο βαθιά, όπως αυτή της περιόδου της κατοχής και της απελευθέρωσης- δεν ξεμπερδεύει κανείς εύκολα. Η αστική τάξη και ο αγγλοαμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν είχαν καμία αμφιβολία γι’ αυτό και το απέδειξαν. Το ΚΚΕ παρά τα λάθη του υπερασπίστηκε αυτή την επανάσταση με κορύφωση τον αγώνα του ΔΣΕ. Η σημερινή ηγετική ομάδα του ΚΚΕ παραδίδει εκείνη την επανάσταση στην αστική τάξη χαρακτηρίζοντας λανθασμένη την στρατηγική και την τακτική που την δημιούργησαν, προσδιορίζοντας τον χαρακτήρα της λαϊκής εξουσίας ως αστικοδημοκρατικό εκσυγχρονισμό, λοιδορώντας τα αποτελέσματα αυτής της εξουσίας για τα οποία πλήρωσαν με ένα ανεξάντλητο κυνηγητό δεκαετιών, με εξορίες και φυλακές, με εκτελεστικά αποσπάσματα χιλιάδες κομμουνιστών και λαϊκών αγωνιστών. Ας συνεχίσει στον ίδιο δρόμο. Το μόνο που καταφέρνει είναι να αποκαλύπτεται.»

Πηγή:Εργατικός Αγώνας

Το ΕΑΜ ιδρύθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1941 από το ΚΚΕ, το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΚΕ), την Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ) και το Αγροτικού κόμμα Ελλάδας (ΑΚΕ). Και τα τέσσερα αυτά κόμματα την εποχή εκείνη ήταν πολύ μικρά και εξουθενωμένα από τις διώξεις της δικτατορίας του Μεταξά. Οι οργανωμένες δυνάμεις τους δεν ξεπερνούσαν μερικές εκατοντάδες μέλη και μερικές δεκάδες στελέχη. Ιδιαίτερα το ΚΚΕ -που ήταν το μεγαλύτερο σε επιρροή και σε δύναμη κόμμα- βρισκόταν σε φάση ανασυγκρότησης καθώς είχε δεχθεί συντριπτικά χτυπήματα από την τετραυγουστιανή δικτατορία, η οποία δεν δίστασε να δημιουργήσει μέχρι και χαφιέδικη καθοδήγηση του κόμματος.

Η δημιουργία του ΕΑΜ ανταποκρινόταν στις επείγουσες ανάγκες της χώρας και του λαού. Η τριπλή- γερμανική, ιταλική και βουλγάρικη- κατοχή δεν άφηνε περιθώρια για διαφορετική απάντηση. Έπρεπε να οργανωθεί η αντίσταση του ελληνικού λαού, ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας.

Εθνικοαπελευθερωτικός ή ταξικός αγώνας;

«Αλλά γιατί ο αγώνας έπρεπε να είναι εθνικοαπελευθερωτικός και όχι ταξικός;», ρωτάνε ορισμένοι που έμαθαν να επαναλαμβάνουν λέξεις και φράσεις χωρίς να αντιλαμβάνονται την ουσία τους. Ας δεχτούμε την πρόκληση και ας τους απαντήσουμε.

(περισσότερα…)

1 Αβγούστου 1973. Γεια χαρά ΝΙΚΟΣ

1 Αυγούστου, 2012

«Όμως σας ρωτάω παλιοσακάτες:

Πού και πότε των μεγάλων η ψυχή

τις στρωτές και πατημένες

πήρε στράτες;».

 

Συμπληρώνονται σήμερα 39 χρόνια από το θάνατο του ηγέτη του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη στο παγωμένο Σουργκούτ της Σιβηρίας. Με την ευκαιρία αυτή ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ επιχειρεί να δώσει στον αναγνώστη μερικά στοιχεία με σκοπό να βοηθήσουν στην προσέγγιση της προσωπικότητας του κομμουνιστή ηγέτη κι ενδεχομένως φωτίζουν τα δραματικά αυτά γεγονότα που αφορούν στην κατάληξη της ζωής του. Ανάμεσα τους είναι το βιογραφικό που συνέταξε ο ίδιος καθώς και το «Μήνυμα από την άλλη μεριά» το τελευταίο κείμενο του λίγη ώρα πριν το τραγικό τέλος. Τα υλικά αυτά τα αντλήσαμε από τα βιβλία «Νίκος Ζαχαριάδης: Θύτης και θύμα» (εκδόσεις ΦΥΤΡΑΚΗ 1991) του Πέτρου Ανταίου και «Νίκος Ζαχαριάδης: Ιστορικά Διλήμματα Ιστορικές απαντήσεις» (εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ 2011) σε επιμέλεια Γιώργου Πετρόπουλου. Δείτε τα αφού πρώτα διαβάστε τον δικό μας «πρόλογο».

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

Την 1η Αυγούστου του 1973, ο Νίκος Ζαχαριάδης πέρασε για πάντα στην Ιστορία. Ο θάνατός του ήταν προμελετημένος με την έννοια ότι ο ίδιος τον προκάλεσε αφού προηγουμένως τον είχε προαναγγείλει ως την φυσική κατάληξη του αγώνα του να σπάσει την βαριά εξορία που του έχει επιβάλλει το σοβιετικό καθεστώς.

Συγκεκριμένα, στις 26 Ιουνίου του 1973 ο Ν. Ζαχαριάδης έστειλε προς την ΚΕ του ΚΚΣΕ το παρακάτω γράμμα.

«Προς την ΚΕ του ΚΚΣΕ

Γράφω για τελευταία φορά. Έχω απόλυτα ήσυχη συνείδηση ότι σ’ όλη μου τη ζωή δεν έκανα τίποτε ενάντια στο λαό μου και το κόμμα μου, το ΚΚΕ, ενάντια στην ΕΣΣΔ και το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα. Το μοναδικό μου «έγκλημα» είναι ότι απέκρουσα ολοκληρωτικά την πολιτική που χαντάκωσε το ΚΚΕ. Όσο κι αν προσπάθησαν δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια τα όργανα της ασφάλειας της Σοβ. Ένωσης και οι διορισμένοι στο ΚΚΕ δεν απόδειξαν απόλυτα τίποτε και αναγκάστηκαν να γλύψουν αφτού όπου φτύναν. Δεν τόλμησαν να στηρίξουν ενάντιά μου καμιά κατηγορία και να με δικάσουν αν και αφτό το (δυσανάγνωστη λέξη) όλα αφτά τα χρόνια. Όμως τα επαίσχυντα παράνομα και αφθαίρετα μέτρα ενάντιά μου συνεχίζονταν όλα τα χρόνια αφτά (απαφτά ένδεκα στο Σουργκούτ της Σιβηρίας). Απτό 1966 και δω έκανα αλλεπάλληλες απεργίες πείνας που συνολικά κράτησαν πάνω από δυο χρόνια. Όλες οι υποσχέσεις που μου δίνονταν στη διάρκεια των απεργιών αφτών απτούς διορισμένους και εκπροσώπους της ΚΕ του ΚΚΣΕ, που έρχονταν εδώ στο Σουργκούτ και Τιουμέν (Ζωγράφος, Δημητρίου, Υφαντής, Ζάχος, Σεμενκώφ, Ταπόρικωφ κ.ά.) αποδείχνονταν κάθε φορά κάλπικες, ψεύτικες, ανήθικες. Σήμερα, ύστερα απόλα αφτά, δηλώνω ότι αν δεν αρθούν ΟΛΑ τα μέτρα περιορισμού, εξορίας, στέρησης ελευθερίας μετακίνησης και αναχώρησης απτή Σοβ. Ένωση κτλ. κτλ. που εφαρμόζονται ενάντιά μου, τότε την 1η Αυγούστου 1973, σαν έκφραση έσχατης ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ, θ’ αφτοκτονήσω. Αν υπάρξει απάντησή σας να μου μεταβιβαστεί μονάχα με το γιο μου Σηφάκο (Αλέξη).

Σουργκούτ, 26.6.1973. Ν. Ζαχαριάδης»

(περισσότερα…)

Αντιλαϊκό σφαγείο

27 Ιουλίου, 2012

Λεηλατούν στοιχειώδη δικαιώματα και παροχές.Σφαγείο σε προνοιακά επιδόματα, Υγεία, φάρμακο, μισθούς, συντάξεις

 Πηγή: ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Νέα μέτρα, «ακόμη και εκτός του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής, όσο γίνεται νωρίτερα», είναι το αντιλαϊκό σινιάλο που εκπέμπει από χτες η συγκυβέρνηση (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ). Με αυτό προσήλθαν στη χτεσινή επίσημη έναρξη του «διαλόγου» που έχουν στήσει με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Πίσω από τους τακτικισμούς της τελευταίας στιγμής, όπως με τα δήθεν «ισοδύναμα» μέτρα, δρομολογούν την επίσπευση της αντιλαϊκής κλιμάκωσης, προκειμένου να «μπαλώσουν» τις αστοχίες που εμφανίζουν στο φετινό κρατικό προϋπολογισμό.

Την ίδια ώρα, το ΔΝΤ προανήγγειλε ότι η βασική διαπραγμάτευση της τρόικας με την ελληνική κυβέρνηση για το πρόγραμμα της δημοσιονομικής προσαρμογής θα διεξαχθεί το Σεπτέμβρη. Σημειώνει ακόμα με νόημα ότι ενδεχόμενες αποκλίσεις στην εφαρμογή του ελληνικού μνημονίου θα απαιτήσουν νέα χρηματοδότηση.

Επί της ουσίας, τα ιμπεριαλιστικά κέντρα προαναγγέλλουν πογκρόμ ενάντια σε ό,τι έχει μείνει όρθιο και νέα αλλεπάλληλα αντιλαϊκά προγράμματα, με τα επόμενα δάνεια και μνημόνια για λογαριασμό της ντόπιας πλουτοκρατίας και των δανειστών. Οπως δήλωσε χτες το απόγευμα από την Ουάσιγκτον ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ, Ντέιβιντ Χόλεϊ, κατά την τρέχουσα επίσκεψη της τρόικας στην Αθήνα, δεν θα υπάρξει αναλυτική συζήτηση, καθώς η κύρια διαπραγμάτευση αναμένεται στις αρχές Σεπτέμβρη.

Για τον εάν θα υπάρξει εμπλοκή του επισήμου τομέα (ΕΚΤ, κράτη μέλη της ΕΕ) στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, είπε πως δεν έχει κάποιο σχόλιο, ενώ πρόσθεσε χωρίς περιστροφές ότι η αξιολόγηση της βιωσιμότητας του χρέους αποτελεί πάντα μέρος της συζήτησης που κάνει το ΔΝΤ. «Ενδεχόμενες αποκλίσεις στην εφαρμογή του ελληνικού μνημονίου θα απαιτήσουν νέα χρηματοδότηση» κατέληξε ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ, αποφεύγοντας να επιβεβαιώσει επίσημες συζητήσεις για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Μετά τη χτεσινή συνάντηση του υπουργού Οικονομικών Γ. Στουρνάρα και του οικονομικού επιτελείου με τα κλιμάκια της τρόικας, οι κυβερνητικές πηγές δήλωναν πως «συζητήθηκαν τα μέτρα για το 2012, τα 11,5 δισ. ευρώ (2013-2014), η πορεία των διαρθρωτικών αλλαγών, οι εξελίξεις στο τραπεζικό σύστημα, ο τρόπος κάλυψης των χρηματοδοτικών αναγκών».

Για λόγους εντυπωσιοθηρίας, ισχυρίζονταν ότι η κατάθεση των «εξειδικευμένων προτάσεων»στην τρόικα θα γινόταν μετά τη συζήτηση από τους πολιτικούς αρχηγούς των κομμάτων της συγκυβέρνησης, ότι «κανένα θέμα δεν έκλεισε» και ότι ακόμη υπάρχει «καλή διάθεση και από τις δυο πλευρές για τις βέλτιστες λύσεις». Στο τραπέζι έβαλαν και την «επιμήκυνση» του αντιλαϊκού προγράμματος, εξέλιξη που συνεπάγεται επιπλέον αντιλαϊκά μέτρα και νέα δάνεια από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Αντιλαϊκό σφαγείο

Συγκυβέρνηση, πλουτοκρατία και τρόικα κλιμακώνουν με παραπέρα οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, στις «δαπάνες» του κρατικού προϋπολογισμού που αφορούν στα κάθε είδους προνοιακά επιδόματα, στην Υγεία (νοσήλια, φάρμακα), Παιδεία κ.α., με μαζικά λουκέτα, σαρωτικές αναδιαρθρώσεις μαζί και απολύσεις στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα. Για τα 11,5 δισ. ευρώ του «Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου» προχωρούν με τα παρακάτω νέα μέτρα:

  • Επιβολή ανώτατου ορίου στο σύνολο των συντάξιμων αποδοχών. Το πλαφόν (κύρια και επικουρική σύνταξη αθροιστικά) διαμορφώνεται στα 2.000 ευρώ ή και ακόμη χαμηλότερα.
  • Κλιμακωτές περικοπές στις κύριες συντάξεις για ποσά πάνω από τα 1.000 ευρώ, συγκεκριμένα:

(περισσότερα…)

Οι τελικές εκτιμήσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για τα εκλογικά αποτελέσματα και οι εξηγήσεις που δεν δόθηκαν

26 Ιουλίου, 2012

 

Πηγή: Εργατικός Αγώνας

Διαβάζοντας την απόφαση της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ της 9/7 που περιλαμβάνει τις τελικές εκτιμήσεις για τα εκλογικά αποτελέσματα της 6/5 και 17/6 και συγκρίνοντας με αυτή που εκδόθηκε την επομένη των εκλογών δημιουργείται η εντύπωση από πρώτη άποψη και από μια πρόχειρη και επιδερμική ματιά, ότι ο αναβρασμός στις κομματικές οργανώσεις του Κ.Κ.Ε. και η αγανάκτηση των κομμουνιστών έφεραν ένα ορισμένο αποτέλεσμα. Ότι επιτέλους η ηγεσία του κόμματος αποφάσισε να πει κάτι περισσότερο από τα συνήθη τετριμμένα.

Πράγματι οι δύο αποφάσεις δεν είναι ίδιες. Το ζητούμενο όμως είναι πόση διαφορά έχουν οι εκτιμήσεις που περιέχει η δεύτερη ανακοίνωση, η τελική και κυρίως αν πράγματι είναι σε αντιστοιχία με τη μεγάλη εκλογική ήττα του Κ.Κ.Ε., αν ανιχνεύει ικανοποιητικά τα αποτελέσματα και δίνει τις αιτίες που τα διαμόρφωσαν, αν με βάση αυτή το Κ.Κ.Ε. βγαίνει περισσότερο σοφό και εξοπλισμένο για να παλέψει και να ανακτήσει καταρχήν τα απολεσθέντα, ψήφους, επιρροή και αξιοπιστία;

Η απόφαση αφού περιγράφει πλευρές των δύο εκλογικών αναμετρήσεων, τις αντικειμενικές συνθήκες, τη συμπεριφορά των ψηφοφόρων κ.λπ. περνάει στους υποκειμενικούς παράγοντες που αφορούν πρωτίστως το Κ.Κ.Ε., οι οποίες συνέβαλαν στη διαμόρφωση του αποτελέσματος. Με δύο λόγια αναφέρει ότι η γενική πολιτική γραμμή του κόμματος με την οποία δόθηκε η εκλογική μάχη ήταν σωστή, ανταποκρίνονταν στο χαρακτήρα της κρίσης και της διεξόδου που είχε ανάγκη ο λαός. Πρόβλημα ήταν, αναφέρει, ότι η ΚΕ δεν εντόπισε έγκαιρα τη μεγάλη αποδυνάμωση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν.Δ., που οδήγησαν στην εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και τις ψήφους του Κ.Κ.Ε. Όσον αφορά στις αδυναμίες της δουλειάς του ΚΚΕ που επηρέασαν αρνητικά το αποτέλεσμα αναφέρει τις μακροχρόνιες αδυναμίες και καθυστερήσεις στη δράση για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, την αδυναμία για την ενίσχυση της κοινωνικής συμμαχίας, καθώς επίσης τα προβλήματα της κομματικής οικοδόμησης. Αναφέρεται επίσης στις μεγάλες καθυστερήσεις και τα προβλήματα στη δουλειά στη νεολαία, στους πολύ αδύνατους δεσμούς του κόμματος με τους φίλους και τους οπαδούς του και στις αδυναμίες της προπαγάνδας του. Σε αυτά περιορίζεται η εξέταση της ΚΕ.

Θα τα πάρουμε με τη σειρά

Ερχόμαστε στη βασική εκτίμηση: Σωστή η πολιτική γραμμή, αλλά δεν εκτιμήθηκε σωστά η συντριβή του δικομματισμού. Η γενική πολιτική γραμμή είναι γνωστή, προτάσσουμε τους στρατηγικούς στόχους του κόμματος, τη λαϊκή εξουσία και το πρόγραμμα του σοσιαλισμού, υποβαθμίζοντας τα ζητήματα που θέτει η συγκυρία, την προστασία του λαού από την επίθεση του κεφαλαίου και την ανατροπή της πολιτικής του κεφαλαίου. Αυτό λοιπόν γενική πολιτική γραμμή ήταν σωστή κατά την απόφαση.

Πάρα πολλές φορές το Κ.Κ.Ε. έχει πει και ορθά, ότι η άρχουσα τάξη επεξεργάζεται διάφορα κυβερνητικά σενάρια κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά, ώστε σε κάθε περίπτωση και σε κάθε εξέλιξη να μπορέσει να εγκλωβίσει τη δυσαρέσκεια του λαού. Πολλές φορές έχει δώσει και πιο αναλυτικές περιγραφές. Άρα το Κ.Κ.Ε. ήταν υποψιασμένο για τις εξελίξεις, τι μπορούσε να επακολουθήσει. Είναι δύσκολο να δεχθεί κανείς έτσι απλά ότι η ΚΕ δεν κατάλαβε τίποτε και αιφνιδιάστηκε. Αυτό θέλει μια σοβαρή εξήγηση. Η ανικανότητα ή η ολιγωρία της ΚΕ δεν είναι εξήγηση. Στην τεράστια μείωση των δύο κομμάτων οδήγησε το μνημόνιο και γενικότερα η επίθεση του κεφαλαίου στις λαϊκές κατακτήσεις και τα δικαιώματα. Αυτό σε μεγάλο βαθμό ήταν αναμενόμενο και ορατό. Το αίτημα για μέτρα ανακούφισης ήταν εξαιρετικά πιεστικό. Το αντιλαμβάνονταν όλοι. Η όλη εξέλιξη το προηγούμενο διάστημα, το επίπεδο των αγώνων, η συνείδηση, οι διαθέσεις και η συμπεριφορά των εργαζομένων, τα αποτελέσματα σε πολλούς τομείς και οι δείκτες με βάση τους οποίους κρίνουμε τις διαθέσεις των εργαζομένων και την πορεία των πραγμάτων (αποτελέσματα αρχαιρεσιών εργατικών σωματείων, μικρομεσαίων, φοιτητών, πορεία κομματικής οικοδόμησης κλπ) δεν έδειχναν κάτι διαφορετικό, ουσιαστική ανάκαμψη του Κ.Κ.Ε. Κατά ποια λογική το εκλογικό αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό και η φυγή από τα κόμματα του δικομματισμού θα ενίσχυε προνομιακά η σε μεγάλο βαθμό το Κ.Κ.Ε.;

Έχει ενδιαφέρον ο τρόπος που η απόφαση βλέπει την αντιμετώπιση των απωλειών του κόμματος. Τη βλέπει ως εντοπισμό τους, αλλά οι κομματικές οργανώσεις δεν την επιβεβαίωναν σε τέτοια τουλάχιστον έκταση, αναφέρει η απόφαση. Δηλαδή με δύο λόγια την έβλεπε ως εντοπισμό των ψηφοφόρων και των οικογενειών που αποστασιοποιούνται από το Κ.Κ.Ε. και ετοιμάζονται να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ με σκοπό οι οργανώσεις και τα μέλη του κόμματος να τους μεταπείσουν. Αν είναι δυνατόν. Η αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου δεν είναι δυνατόν να γίνει με ατομικές συζητήσεις, αλλά παρεμβαίνοντας στους πολιτικούς παράγοντες που διαμορφώνουν αυτό το ρεύμα. Δεν είναι θέμα δηλαδή των κομματικών μελών, αλλά δράσης της ηγεσίας του κόμματος. Αυτό όμως απαιτεί αλλαγή γραμμής και η ΚΕ θεωρεί τη γραμμή της ορθή.

(περισσότερα…)

Το ζήτημα της ηγεσίας και το κόμμα

7 Ιουλίου, 2012

Πηγή: Εργατικός Αγώνας

του Αλέξη Θεοδώρου

Στην ταξική πάλη, δηλαδή στους πολιτικούς, οικονομικούς και θεωρητικούς αγώνες δεν δοκιμάζονται μόνο οι μάζες, η ετοιμότητα και η ικανότητά τους να τους διεξάγουν. Δοκιμάζονται και οι ηγέτες, οι πολιτικοί οργανισμοί και τα πρόσωπα που καθοδηγούν αυτούς τους αγώνες. Είναι ιστορικά διαπιστωμένο ότι οι μάζες χωρίς ηγεσία δεν είναι ουσιαστικά ικανές να φτάσουν την σύγκρουση ως το τέλος. Η δράση τους συνίσταται στο αυθόρμητο ξέσπασμα που προκαλούν οι ανάγκες τους, τα ίδια τους τα προβλήματα. Αρχίζει με αυτά και εξαντλείται στους συμβιβασμούς Με σωστή, όμως, ηγεσία και οργάνωση οι μάζες είναι ικανές για τα πάντα.

Τι είναι ηγεσία;

Το ζήτημα της ηγεσίας ήταν πάντοτε κεντρικό ζήτημα σε όλα τα επαναστατικά κινήματα αλλά δεν ήταν μικρότερης σημασίας ζήτημα για τις καθεστωτικές τάξεις. Οι ηγέτες δεν μπορούν, βεβαίως, να αλλάξουν το ρουν της ιστορίας. Μπορούν όμως να επιταχύνουν ή να επιβραδύνουν το ιστορικό προτσές, να οδηγήσουν στον θρίαμβο ένα κίνημα, ένα κόμμα, μια οργάνωση ή να τα χαντακώσουν και να τα βγάλουν από το ιστορικό προσκήνιο για πολλά χρόνια, ακόμη και για πολλές δεκαετίες. Να θάψουν στην κυριολεξία ένα καθεστώς το οποίο υποτίθεται υπηρετούν. «Καμιά τάξη -έλεγε ο Λένιν- δεν πέτυχε την κυριαρχία χωρίς να αναδείξει τους δικούς της πολιτικούς αρχηγούς, τους δικούς της πρωτοπόρους εκπροσώπους, ικανούς να οργανώσουν το κίνημα και να το καθοδηγήσουν» (Β. Ι. Λένιν, «Άπαντα», εκδόσεις Σ.Ε., τόμος 4ος, σελ. 381). Και καμιά τάξη δεν είδε την πάλη της να οδηγείται στο χαντάκωμα -θα μπορούσαμε να προσθέσουμε εμείς- ενώ την ίδια στιγμή την καθοδηγούσε άξια και ικανή ηγεσία.

Αυτή είναι η αλήθεια, όπως αλήθεια είναι ότι η ιδιότητα του ηγέτη δεν βρίσκεται στο στέμμα, στα ρούχα που φοράει, στο χρώμα του δέρματός του ή στην «ποιότητα» του αίματος που ρέει στις φλέβες του, στον τρόπο που μιλάει ή κουνάει τα χέρια του, στη σοβαρότητα ή στη σοβαροφάνεια που τον διακρίνει. Η ιδιότητα του ηγέτη είναι μια σχέση μεταξύ των ανθρώπων. Ο ηγέτης είναι ηγέτης γιατί στο πρόσωπό του συμπυκνώνονται τα συμφέροντα, οι αγωνίες, οι προλήψεις ακόμη και οι δεισιδαιμονίες εκατομμυρίων ανθρώπων. Μόλις αυτή η σχέση εκλείψει ο ηγέτης γίνεται ένας κοινός θνητός, πολλές φορές αξιολύπητος.

Είναι γεγονός πως στο πλαίσιο της αντικειμενικής πραγματικότητας -μιας πραγματικότητας δηλαδή που αλλάζει αλλά και που έχει ιστορικές δυνατότητες και ιστορικά όρια- οι ηγέτες επιδρούν, ενίοτε καταλυτικά, πάνω στις οργανώσεις και οι οργανώσεις πάνω στους ηγέτες. Αυτή η αδιαμφισβήτητη διαλεκτική σχέση υπογραμμίζει ότι καμία οργάνωση και καμία ηγεσία δεν μένει αναλλοίωτη κι ούτε είναι εξασφαλισμένη από το ενδεχόμενο της μετάλλαξης. «Μια από τις βασικές θέσεις της μαρξιστικής διαλεκτικής -έγραφε ο Λένιν- συνίσταται στο ότι όλα τα όρια στη φύση και στην κοινωνία είναι συμβατικά και κινητά, ότι δεν υπάρχει κανένα φαινόμενο που να μην μπορεί κάτω από ορισμένες συνθήκες, να μετατραπεί στην αντίθεσή του» (Β. Ι. Λένιν: Άπαντα, εκδόσεις Σ. Ε, τόμος 30, σελ. 5- 6).

Το πρόβλημα της μετάλλαξης

Αν επιχειρήσουμε να βαθύνουμε περισσότερο στο ζήτημα της μετάλλαξης που μπορούν να υποστούν οργανώσεις και ηγεσίες, θα διαπιστώσουμε ότι αυτό γίνεται απείρως ευκολότερο όταν μια οργάνωση ή μια ηγεσία αποσπά την πολιτική πρακτική της από τα γενικά της χαρακτηριστικά που την προσδιορίζουν ή μένει προσκολλημένη σ’ αυτά, όταν δηλαδή δεν επιχειρεί να συγκεκριμενοποιήσει αυτά τα χαρακτηριστικά στην εκάστοτε συγκεκριμένη φάση του ιστορικού προτσές. Οι μεγαλύτερες προδοσίες των τάξεων από τους ηγέτες και τα κόμματά τους έχουν συμβεί ακριβώς κάτω από τέτοιες συνθήκες με δύο τρόπους, μέσα από δύο «σχολές» ηγεσίας και καθοδήγησης. Στο εργατικό κίνημα εύκολα μπορεί να το δει κανείς στην ιστορία και στην κατάληξη που είχε η Β’ Διεθνής. Διατηρώντας αρχικά αναλλοίωτο το γενικό μαρξιστικό προσανατολισμό τα κόμματα που την αποτελούσαν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, στην αρχή αργά και στη συνέχεια με άλματα, πέρασαν χωρίς δισταγμό, στο πρακτικό πολιτικό επίπεδο, στην υπηρεσία της αστικής τάξης της χώρας τους. Τότε είναι που συνέβηκαν εκπληκτικοί διχασμοί προσωπικότητας και στους μεμονωμένους ηγέτες. Ο Πλεχάνωφ, για παράδειγμα, στο φιλοσοφικό επίπεδο παρέμεινε μεγάλος μαρξιστής αλλά πολιτικά έγινε ένας αξιολύπητος σοσιαλσωβινιστής. Ο Κάουτσκι εξελίχθηκε σε έναν μεγαλοπροφέσορα του κεντρισμού ταλαιπωρώντας με τις θεωρίες του για αρκετό διάστημα την αριστερή πτέρυγα της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας. Ο Βαρντεβέλντε προσέφερε τεράστιες υπηρεσίες στη μελέτη του ιμπεριαλιστικού σταδίου του καπιταλισμού αλλά δεν κατάφερε να βγάλει κανένα σωστό πολιτικό συμπέρασμα γι’ αυτόν.

(περισσότερα…)