Posted tagged ‘κοινωνία’

Τα ημερολόγια μιας εν δυνάμει άνεργης (ίσως και ανορθόγραφης) – μέρος Β’

29 Ιουνίου, 2013

Πηγή: Pitsirikos

..να ΄μαι πάλι με φορτισμένη μπαταρία και φρέσκους προβληματισμούς. Ας πούμε γιατί όταν αγοράζεις μπαταρία για τον υπολογιστή σου σου λένε ότι κρατάει 8 ώρες αλλά δεν σου λένε ότι ο υπολογιστής πρέπει να είναι σε αναμονή αλλιώς στις 3 ώρες πάπα η μπαταρία.

Κι άλλα με απασχολούν. Γιατί όταν λέω σε μια μαμά ότι το παιδί της είναι ίσως λίγο παραπάνω ζωηρό από ότι είναι καλό ( για το μάθημα ,για την ψυχική μου υγεία για τις αντοχές του κτιρίου- έχει διάφορες διαβαθμίσεις) μου λέει ότι δεν ξέρει τι να κάνει γιατί το παιδί δεν την ακούει, της φωνάζει, έχει μπλέξει, περνάει άσχημη εφηβεία κλπ και το σπίτι της είναι εμπόλεμη ζώνη – χωρίς τους δημοσιογράφους – αλλά η κοινωνία – που αποτελείται από μανάδες και πατεράδες των παιδιών αυτών μεταξύ άλλων- πιστεύει ότι είμαι τυχερή που δουλεύω λίγο και τι κάνω πια, σιγά την κούραση, αυτή δεν τα βγάζει πέρα με ένα κι εγώ πρέπει να παλεύω 27 τέτοια παιδιά κάθε μέρα με παιδαγωγικά πρόσφορο τρόπο για να τα βοηθήσω να αυτοπραγματωθούν κι αυτά και να ξεδιπλώσουν τις ικανότητες και τις χάρες τους – που αν τις ξεδιπλώσουν λίγο ακόμα δεν θα υπάρχει κτίριο να μπούμε – κι αν δεν τα καταφέρω είμαι ανεπαρκής εγώ σύμφωνα με το πεφωτισμένο σύστημα αξιολόγησης.

Εγώ φταίω ο τεμπέλης και βολεμένος εκπαιδευτικός κι όχι το σύστημα με τα άχρωμα κτίρια τα άχρωμα βιβλία, την ύλη που δεν μπαίνει η ρημάδα μόνη της στο μυαλό των παιδιών να μου αφήσει κι εμένα λίγο χρόνο να ασχοληθώ με δράσεις πρωτότυπες και ενδιαφέρουσες και τρόπους σύγχρονους και μαγικούς όπως μας έδειχνε και ο πεφωτισμένος σύμβουλος προχθές.

Να τα βάλετε στο Internet που έχει κι αυτό κι εκείνο και το άλλο μας έλεγε.

Ναι καλέ μου σύμβουλε αλλά δεν έχει Internet το σχολείο σε κάθε αίθουσα ούτε και υπολογιστή και ο παχυλός μισθός μου δεν μου ‘φτασε για να πάρω εγώ γρήγορο υπολογιστή και σύνδεση, με το καρβούνι που έχω θα πατήσω σύνδεση φέτος και θα φορτώσει περί τα τέλη του μήνα, μάλλον που πρέπει να κόψω και τα σάντουιτς στο πάρκο.

(περισσότερα…)

Αντίστροφη μέτρηση

28 Ιουνίου, 2013

wassily-kandinsky-red_original

Του Στάθη Κουβελάκη

kouvelakis-Το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν τελικά το πρώτο, πιθανόν και το μοιραίο λάθος του Αντώνη Σαμαρά. Οποια κι αν είναι η έκβαση της μάχης για την τύχη του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα, είναι σαφές ότι ο αρχικός σχεδιασμός του πρωθυπουργού και του επιτελείου του έχει πλήρως ανατραπεί. Αντί για την επίδειξη πυγμής που θα προσέδιδε περαιτέρω κάλυψη στην αυταρχική κλιμάκωση, είχαμε την διάλυση της τρικομματικής συμμαχίας και την πτώση της πρώτης κυβέρνησης Σαμαρά. Διότι βεβαίως περί αυτού επρόκειται και όχι περί «ανασχηματισμού» όπως θέλουν να το παρουσιάσουν τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Και αν δεν επικρατούσε καθεστώς παρατεταμένης αντιδημοκρατικής εκτροπής, η νέα κυβέρνηση όφειλε να ξαναπαρουσιαστεί στη Βουλή με προγραμματικές δηλώσεις (ακόμη κι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ κάνει λόγο για «επικαιροποίηση της προγραμματικής συμφωνίας, αναγνωρίζοντας ότι τίθεται θέμα) και να ζητήσει την έγκριση της εθνικής αντιπροσωπείας.

Τρεις είναι οι παράγοντες που δεν έλαβαν υπ’όψιν τους ο Αντώνης Σαμαράς και οι συνεργάτες του όταν αποφάσισαν την αυθημερόν παύση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.

Πρώτο, και κύριο, το εύρος της λαϊκής αντίδρασης σε κάτι που εμφανώς δεν μπορούσε να παρουσιαστεί ως μια επιπλέον αντιπαράθεση με μια σπάταλη και προνομιούχα «συντεχνία του Δημοσίου». Η βιαιότητα της κίνησης κατέδειξε αντίθετα και στους πιο δύσπιστους το βαθμό στον οποίο η διακυβέρνηση της χώρας έχει ξεφύγει από τα όρια της «κανονικότητας» μιας ευρωπαϊκής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Για πρώτη φορά εδώ και ένα χρόνο, η κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με μια πρωτότυπη μορφή λαϊκής κινητοποιήσης, με διάρκεια και ευρεία κοινωνική στήριξη. Επιπλέον, με την κατάληψη του Ραδιομέγαρου και τη συνέχιση της λειτουργίας του, το κλείσιμο της ΕΡΤ μετατράπηκε σε πραγματικό μπούμερανγκ, απελευθερώνοντας έναν χώρο πραγματικά ελεύθερης ενημέρωσης, συζήτησης και πολιτιστικής δράσης με πρωτοφανή απήχηση στην κοινωνία.

(περισσότερα…)

Για τους στόχους του Σχεδίου Β

28 Ιουνίου, 2013

f2t

Toυ Δημήτρη Μητρόπουλου

[ομιλία στην  εκδήλωση του Σχεδίου Β στην Πάτρα]

Μπαίνοντας κατευθείαν στο θέμα, θέλω να προσεγγίσω 4 ερωτήσεις. Η πρώτη είναι ποιος ο στόχος του σχεδίου Β, η δεύτερη πως θα τον πετύχει η τρίτη, αν υπάρχει χώρος για το σχέδιο Β, η τέταρτη αν υπάρχει χρόνος για το σχέδιο Β.

Το σχέδιο Β είναι ένας όρος που πήραμε απ’ έξω, είχε να κάνει με το “αυτονόητο” που έπρατταν τράπεζες και κράτη μπροστά στον κίνδυνο εξόδου της Ελλάδας ή μια άλλης χώρας από την ευρωζώνη. Το αυτονόητο για όλους, εκτός από την Ελλάδα. Επανήλθε με την Κυπριακή κρίση όταν η Κυπριακή βουλή είπε το γνωστό όχι που γρήγορα όμως μετατράπηκε σε άτακτο ναι στις απαιτήσεις της Τρόικα.

Στην Κύπρο αναδείχθηκε με τον πιο ηχηρό τρόπο ότι η λιτότητα, η επιτροπεία, το ξεθεμελίωμα των εργασιακών σχέσεων, η προώθηση του πιο άγριου καπιταλισμού, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου δεν είναι διαπραγματεύσιμα με την Τρόικα.

Πριν μερικές βδομάδες ο Άδωνις, ο Κεδίκογλου και οι λοιποί αστέρες του μνημονιακού πολιτικού συστήματος διαφήμιζαν το greekoveryσε αντίθεση με το περσινό grexit. Με την πρώτη κυβερνητική κρίση και με βάση τα άγρια μέτρα που θα πρέπει να πάρει η νέα κυβέρνηση των αδίστακτων το grexitεπανήλθε σιγά σιγά στην ξένη ειδησεογραφία…

Σε ένα χρόνο περίπου από τώρα, τυπικά βγαίνουμε από τις μνημονιακές δόσεις. Και είναι από τώρα σαφές ότι τα νούμερα και το πρόγραμμα δεν βγαίνουν. Άλλοι προβλέπουν ότι τότε θα κλιμακωθεί η λεηλασία της χώρας με νέα δάνεια. Άλλοι προσβλέπουν σε μια σταθεροποίηση, με μια μικρή ίσως ανάπτυξη και με μια πιο χαλαρή επιτήρηση και δανειοδότηση μέσα από τους μηχανισμούς της ευρωζώνης. Ο βασικός προσανατολισμός κυβέρνησης, αλλά και αξιωματικής αντιπολίτευσης φαίνεται να ποντάρει σε αυτόν τον δεύτερο «δρόμο». Οι μεν το λένε να σταθεροποιήσουμε τη χώρα για να ‘ρθουν επενδύσεις, οι δε να βάλουμε ένα τέλος στην καταστροφή. Το πλαίσιο όμως δεν το αμφισβητεί κανείς.

 Το ερώτημα είναι αν μπορεί να είναι γραμμή της αριστεράς μια τέτοιου τύπου σταθεροποίηση. Η αριστερά όμως δεν υπάρχει για να διαχειριστεί αυτό που έρχεται, ειδικά όταν αυτό είναι μια κοινωνική κόλαση των 400 ευρώ και του 30% ανεργίας. Υπάρχει για να κάνει τομές, να ανατρέπει αυτήν την κοινωνική κόλαση υπέρ των φτωχών και λαϊκών στρωμάτων. Και σήμερα για να το κάνει αυτό πρέπει να απαντήσει συγκεκριμένα ερωτήματα.

(περισσότερα…)

Καλώς ήλθατε στον πανοπτικό κόσμο της τεχνολογίας

26 Ιουνίου, 2013

Παρακολουθήσεις1

Γράφει ο

Πέτρος Κατσάκος 

«Αν υπάρχει κάτι που δεν θέλεις να το μάθει όλος ο κόσμος, καλύτερα να μην ξεκινήσεις καθόλου αυτή την περιπέτεια που ονομάζεται Διαδίκτυο», δήλωνε με απόλυτη κυνικότητα το 2009 ο Έρικ Σμιτ της Google. Αγαπητοί χρήστες της τεχνολογίας, καλώς ήλθατε στο μέλλον. Σιγουρευτείτε μόνο ότι δεν έχετε τίποτα να κρύψετε. Ο Μεγάλος Αδελφός των επικοινωνιών είναι εδώ. Σας διαβάζει και σας ακούει. Μια παλιά γελοιογραφία του New Yorker έδειχνε δύο σκυλιά να κοιτάζουν έναν υπολογιστή και να λέει το ένα στο άλλο: «Στο Διαδίκτυο κανείς δεν ξέρει ότι είσαι σκυλί». Ήταν η αυγή της dot.com εποχής, τότε που η online ζωή έμοιαζε τόσο γοητευτικά ανώνυμη, τόσο προκλητικά ασφαλής. Πλέον κάποια άγρυπνα μάτια και κάποια τεντωμένα αυτιά ξέρουν πως δεν είσαι σκυλί.

«Αν ήθελα να δω τα email σας ή το τηλέφωνο της συζύγου σας, το μόνο που έχω να κάνω είναι να χρησιμοποιήσω τις παρακολουθήσεις. Μπορώ να αποκτήσω ‘εισιτήριο’ για τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, τους κωδικούς πρόσβασης, τα αρχεία τηλεφώνου, τις πιστωτικές κάρτες», αποκάλυψε πριν από λίγες ημέρες ο Έντουαρντ Σνόουντεν, προκαλώντας παγκόσμια αναστάτωση. Ο πρώην μυστικός πράκτορας της CIA δεν έκανε τίποτε άλλο από το να μας εξηγήσει πως το ηλεκτρονικό μήνυμα που στέλνει ένας χρήστης του Ίντερνετ από το Παγκράτι σε μία φίλη του στην Καισαριανή, πριν φτάσει στην Καισαριανή, έχει διασχίσει με ταχύτητα φωτός δύο φορές τον Ατλαντικό. Το μήνυμά του μάλιστα κατά τη διάρκεια αυτού του υπερατλαντικού ταξιδιού έχει προλάβει να αποθηκευθεί σε μία φορητή μνήμη, σε μέγεθος μικρού δακτύλου του χεριού, που έχει χωρητικότητα 1 τεραμπάιτ (τρισεκατομμυρίου ψηφιολέξεων).

Χτίζουν το σπίτι του Big Brother

Αυτή την ώρα προχωρούν με πυρετώδεις ρυθμούς οι εργασίες κατασκευής της ψηφιακής αποθήκης του Μεγάλου Αδερφού σε μια κωμόπολη της Γιούτα των Ηνωμένων Πολιτειών. Στο μικρό και άσημο Μπλάφντειλ των επτά χιλιάδων κατοίκων, η Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ (NSA) ετοιμάζει ένα οχυρωμένο συγκρότημα κτηρίων, που, όταν παραδοθεί μαζί με τον εξοπλισμό του τον Σεπτέμβρη του 2013, θα έχει ξεπεράσει σε κόστος τα 2 δισεκατομμύρια δολάρια. Σκοπός του είναι να παρεμβάλλεται, να αποκρυπτογραφεί, να αναλύει και να καταχωρεί μεγάλο μέρος των παγκόσμιων τηλεπικοινωνιών και επικοινωνιών διαδικτύου, καθώς αυτές πραγματοποιούνται μέσω υπόγειων και υποθαλάσσιων καλωδίων, δορυφορικών και επίγειων ασύρματων μεταδόσεων.

(περισσότερα…)

Ο Δημήτρης Παπαχρήστος για την ΕΡΤ

26 Ιουνίου, 2013

http://www.antapocrisis.gr

«Οδυσσέα, γύρνα κοντά μου»

25 Ιουνίου, 2013

snowden

της Μαριάννας Τζιαντζή

Στη μεταπολεμική Ελλάδα οι διωκτικές αρχές χρησιμοποιούσαν τους συγγενείς των εξορίστων και των φυλακισμένων για να πετύχουν μια ομολογία, μια δήλωση μετανοίας, για να σπάσουν το ηθικό των αριστερών αγωνιστών και του λαϊκού κινήματος, ακόμα και όταν αυτό το κίνημα είχε ήδη συντριβεί.

Σήμερα, ο πατέρας του πλέον καταζητούμενου ανθρώπου στον κόσμο, του 27χρονου Έντουαρντ Σνόουντεν, απευθύνει μέσω της τηλεόρασης έκκληση στο γιο του εκλιπαρώντας τον να γυρίσει στην πατρίδα και να μη φανερώνει άλλα κρατικά μυστικά. Ένας τσακισμένος μεσόκοπος, με μαλλιά σγουρά και μάτια κόκκινα από την αγρύπνια ή το κλάμα εμφανίστηκε αυτή την εβδομάδα στο ακροδεξιό κανάλι Φοξ για να πει στο παιδί του να συνεργαστεί, να «υπογράψει».

Ο Σνόουντεν, ένας πρώην τεχνικός της CIA, πρόσφατα αποκάλυψε στοιχεία που δείχνουν ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες μπορούν να παρακολουθούν τις τηλεφωνικές και άλλες επικοινωνίες όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και σε όλο τον πλανήτη. Λίγο προτού ξεσπάσει το σκάνδαλο, ο Σνόουντεν είχε καταφύγει στο Χονγκ Κονγκ, αλλά τώρα είναι άγνωστος ο τόπος διαμονής του. Ο ίδιος δήλωσε ότι δεν μετανιώνει και δεν επιστρέφει στην πατρίδα του, ενώ δεν αποκλείει το ενδεχόμενο δολοφονίας του.

Αν και όλοι ξέρουμε τι τράβηξε ο 27χρονος πεζοναύτης Γουίλιαμ Μάνινγκ, που τώρα δικάζεται ύστερα από σχεδόν τρία χρόνια προφυλάκισης, ο πατέρας του Σνόουντεν δηλώνει: «Έχω εμπιστοσύνη στο δικαστικό μας σύστημα. Προτιμώ να είναι ο γιος μου φυλακισμένος στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά να ζει ελεύθερος σε μια χώρα που δεν έχει τις ελευθερίες που απολαμβάνουμε εδώ». Υπόγραψε, παιδάκι μου, έλεγαν κάποτε οι γονείς των κρατουμένων. Οδυσσέα, γύρνα κοντά μου. Και τώρα η ίδια τραγωδία, η δοκιμασία και ο εξευτελισμός των πιο βαθιών ανθρώπινων σχέσεων επαναλαμβάνεται.

(περισσότερα…)

Eνα προσφυγικό σπίτι στη Θεσσαλονίκη

22 Ιουνίου, 2013

Σήμερα κινδυνεύουν να κατεδαφιστούν τόσο στην Αθήνα (οδός Πανόρμου) όσο και στη Θεσσαλονίκη (οδός Μικρουλέα 20) οι τελευταίες εστίες μνήμης των προσφύγων που ήρθαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή στις δύο μεγαλουπόλεις μας.

Του Τάση Παπαϊωάννου

Τι απομένει σε μια πόλη, αν αφαιρέσεις την ιστορική της μνήμη; Οταν της κόψεις κάθε τι που τη συνδέει με το παρελθόν της, αυτό που συγκροτεί την πρόσφατη ιστορία της; Χάνεται τότε ό,τι πολυτιμότερο τη χαρακτηρίζει και τη νοηματοδοτεί. Η ταυτότητά της, η μαγεία της, το μυστήριό της, οι μνήμες που φτερουγίζουν πάνω της κι άλλες που φώλιασαν μέσα σε χαλάσματα, ξεθωριασμένα χρώματα και ερειπωμένες στέγες.

Η καταστροφή του κτιριακού πολιτισμού της σύγχρονης ιστορίας μας είναι πρωτοφανής στη χώρα μας. Κατεδαφίζουμε όχι μόνον τα κελύφη μέσα στα οποία αναπτύχθηκε η ζωή τις προηγούμενες δεκαετίες, αλλά μαζί τους και κάθε τι που μας θυμίζει εκείνες τις εποχές. Τον μόχθο, τους αγώνες, τις θυσίες του λαού μας. Κατεδαφίζουμε, με λίγα λόγια, την αυτογνωσία μας. Ξεχνάμε από πού ήρθαμε και πού πηγαίνουμε. Και τι κτίζουμε στη θέση τους;

Όταν μια κοινωνία δεν έχει σταθερά σημεία αναφοράς που να τη συνδέουν με το πρόσφατο (αλλά και το μακρινό) παρελθόν της, είναι μια κοινωνία δίχως μέλλον. Μια κοινωνία που κινδυνεύει να χαθεί και να σβήσει μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Και την ίδια ώρα γίνεται -ιδίως η νέα γενιά- έρμαιο των κάθε είδους παραχαρακτών της Ιστορίας. Ολων αυτών που επενδύουν και ποντάρουν ακριβώς στο ξεθώριασμα της μνήμης, για να επαναφέρουν έπειτα από χρόνια στο προσκήνιο ο,τι εφιαλτικό, αποκρουστικό και τρομακτικό είχαν ζήσει οι προηγούμενες γενιές.

Σήμερα κινδυνεύουν να κατεδαφιστούν τόσο στην Αθήνα (οδός Πανόρμου) όσο και στη Θεσσαλονίκη (οδός Μικρουλέα 20) οι τελευταίες εστίες μνήμης των προσφύγων που ήρθαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή στις δύο μεγαλουπόλεις μας. Εκεί, στις γειτονιές που πρωτοκατοικήσανε και τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετώπισαν εκείνα τα χρόνια, στα σπίτια που έκτισε τότε το Ελληνικό κράτος μέσα από τα μεγάλα εποικιστικά προγράμματα της Πρόνοιας και της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων.

(περισσότερα…)

»Ανήσυχος»

26 Μαΐου, 2013

ΑΝΗΣΥΧΟΣ

Πηγή: parallhlografos.wordpress.com  

*Σημείωση: Οι παράγραφοι που έχουν διαφορετικό χρώμα πάνε μία-μία. Η μία αφήγηση δεν εμπλέκεται στην άλλη.

της Σωσώ Ζερό. Απαλλοτριώνει ο DrAluca

Δεν αντέδρασε. Δεν ήταν η πρώτη φορά που δεχόταν την προσβολή αδιαμαρτύρητα, αλλά του ήταν αδύνατο να το υποστεί ΚΑΙ σήμερα. Και μπροστά σε τόσο κόσμο. Εδώ και καιρό, πολύ καιρό η ίδια ιστορία! Ξεροκατάπιε. Δε μίλησε. Πάλι δε μίλησε! Ένιωσε να σιγοβράζει, να φουντώνει το αίμα του, να σκάει το κεφάλι του από θυμό, να πνίγεται… Κάνοντας ένα νεύμα στον Επόπτη γραμμής, έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε στις τουαλέτες του κεντρικού κτιρίου για να πάρει μια βαθιά ανάσα. Έριξε νερό στο μέτωπο του και έπιασε την καρδιά του. Πόσο θα ‘θελε να ‘χει το θάρρος εκείνου του παλιόφιλου, του Νικόλα, που πήγε και κάπνισε ένα ολόκληρο τσιγάρο παρακαλώ στις τουαλέτες, αψηφώντας το συναγερμό και την σχεδόν αυτόματη σύλληψη του -από την Ασφάλεια του Ιδρύματος- σαν ιδανικός αυτόχειρας.. Πόσο θα θελε να βροντήξει δυνατά την πόρτα πίσω του, φωνάζοντας και βλαστημώντας για τα χαμένα του όνειρα, για την κακή του νιότη.. αλλά όχι.. δε θα τους έκανε τη χάρη! Μόλις η καρδιά του πήρε τον κανονικό της χτύπο, γύρισε στωικός και ελαφρά χαμογελαστός στο πόστο του. Σκέφτηκε πως ο λόγος του Επόπτη ήταν σε όλους εριστικός. Σε όλους ειρωνικός – τον είχαν πια συνηθίσει- και πως η απαξία στη δουλειά και στην υπερπροσπάθεια τους, δεν ήταν παρά ο τρόπος του άξεστου ανώτερου να ρίχνει ύπουλα το ηθικό των κατωτέρων του.

Το ΙΔΡΥΜΑ βρίσκεται στο κέντρο της πόλης -μοίρα και προορισμός μαζί- και το σέβονται όλοι όσοι δεν ομολογούν πως το φοβούνται. Ζούνε χάρη σ’ αυτό τουλάχιστον οι μισές οικογένειες της πόλης, αφού το λιγότερο ένα μέλος από καθεμιά τους είναι διορισμένο ισόβια με δυνατότητα μικρών αυξήσεων ανά δεκαετία καθώς και συνταξιοδότηση. Κανείς δεν ονειρεύτηκε ποτέ να δουλέψει εκεί, αλλά ποιος πετάει μια τέτοια οριακά καλή τύχη απ’ το παράθυρο; Έτσι, από τη μια μέρα στην άλλη, ο καθένας μπορεί να πάει αρχικά για λίγο καιρό και εν τέλει να μείνει μια ζωή, αφού τη μικρύνει βεβαίως αρκετά ώστε να χωρέσει. Πάει λέει, μέχρι να αποφασίσει με ποιο τρόπο θα πραγματοποιήσει το μεγάλο του Όνειρο, αυτό δηλαδή που γεννήθηκε ο καθένας για να ζήσει. Όλοι έχουν από ένα τέτοιο μεγάλο Όνειρο, αλλά αν δεν έχεις τίποτα χειροπιαστό στα χέρια σου, κάλλιο για λίγο η δουλειά στο μεγάλο Ίδρυμα. Είναι γνωστό σε όλους πως τα έσοδα που εξασφαλίζει το ίδρυμα είναι οριακά αν δεν δουλεύει και κάποιος άλλος στο σπίτι, σε δουλειά εκτός Ιδρύματος. Εξακολουθεί ωστόσο να είναι μια καλή δουλειά με τις κάθε φορά σημερινές συνθήκες.

Μια μέρα σαν κι αυτή, μια τέτοια μέρα, δε θα ‘πρεπε καν να έρθει για δουλειά, όχι να του μιλάνε κιόλας κατά αυτόν τον τρόπο! Για πάρα πολλά βασανιστικά λεπτά, δηλαδή μέχρι το τέλος της βάρδιας, δεν μπορούσε να αποφασίσει τι πραγματικά τον πείραξε περισσότερο: Το ότι ήρθε στη δουλειά αμέσως μετά την κηδεία του πατέρα του ή το ότι περίμενε να εκτιμηθεί αυτή η πράξη του από το Ίδρυμα και δεν εκτιμήθηκε; (περισσότερα…)

Η φτώχεια… εκτός νόμου

25 Μαΐου, 2013

Eφημερίδα των Συντακτών

από τον Θανάση Γιαλκέτση

Με το σύνθημα »Να κηρύξουμε παράνομη τη φτώχεια» , πολίτες και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, στην Ιταλία και σε άλλες χώρες, ξεκίνησαν μιαν εκστρατεία ενάντια στους νόμους , τους θεσμούς και τις κοινωνικές πρακτικές που γεννούν και τροφοδοτούν τη φτώχεια στις διάφορες χώρες και περιοχές του κόσμου. Ο Ρικάρντο Πετρέλα, καθηγητής Κοινωνικών και Πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, ο οποίος μετέχει σε αυτή την εκστρατεία συνέταξε για λογαριασμό του κινήματος το κείμενο που ακολουθεί. 

Εμείς οι πολίτες, Ιταλοί, Βέλγοι, Καναδοί, Αργεντινοί, Μαλαισιανοί, Ινδονήσιοι, Φιλιππινέζοι κ.ο.κ αρχίζουμε μια διαδικασία κοινωνικής και πολιτικής κινητοποίησης ενάντια στις δομικές αιτίες της φτώχειας.

Πρώτη αρχή: ‘’Κανείς δεν γεννιέται φτωχός ούτε επιλέγει να είναι ή να γίνει φτωχός’’. Είναι η κατάσταση της κοινωνίας στην οποία γεννιόμαστε αυτή που μας κάνει φτωχούς ή πλούσιους. Μπορούμε να αποφασίσουμε να ζούμε σε κατάσταση μεγάλης ολιγάρκειας, αλλά δεν είναι αυτή η κατάσταση της φτώχειας την οποία υφίστανται τρία δισεκατομμύρια ανθρώπινες υπάρξεις, που έχουν αποκλειστεί από το δικαίωμα σε μιαν αξιοπρεπή ζωή με τρόπο αντίθετο στη βούληση και την επιθυμία τους.

Δεύτερη αρχή: »Φτωχοί γινόμαστε .Η Φτώχεια Είναι μια κοινωνική κατασκευή’’. Η Φτώχεια δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο, όπως η βροχή. Είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, που δημιουργείται και παράγεται από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Οι σκανδιναβικές κοινωνίες των ετών 1960- 1980 κατόρθωσαν  να εξαλείψουν τις δομικές  διαδικασίες εξαθλίωσης. Άλλες κοινωνίες, αντίθετα, που βασίζονται σε διαφορετικές αρχές και κοινωνικές πρακτικές από τις σκανδιναβικές, παρήγαγαν και παράγουν αναπόφευκτα φαινόμενα εκτεταμένης φτώχειας .Είναι η περίπτωση των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η τρίτη αρχή επιβεβαιώνει τις πρώτες δύο: ‘’Δεν είναι μόνον, ούτε κυρίως, η φτωχή κοινωνία εκείνη που παράγει φτώχεια.’’  Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι από οικονομική άποψη η πλουσιότερη χώρα του κόσμου κι ωστόσο η φτώχεια δεκάδων εκατομμυρίων (από τα 300 εκατομμύρια)  πολιτών της αποτελεί μέρος της ιστορίας της.

Τέταρτη αρχή:’’ Ο αποκλεισμός παράγει τη φτώχεια’’. Δεν είναι η μοίρα ή η κακοτυχία οι αιτίες της φτώχειας, αλλά οι συγκεκριμένες μορφές του αποκλεισμού από την πρόσβαση στα ατομικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Γι αυτούς τους λόγους, πέμπτη αρχή είναι: ‘’ Στο βαθμό που είναι δομική διαδικασία , η φτώχεια είναι συλλογική’’. Δεν αφορά μόνον ένα πρόσωπο ή μια οικογένεια, αλλά ολόκληρους πληθυσμούς ( οικογένειες μεταναστών, νομάδες, χωριά χωρίς μέλλον, ζώνες που έχουν πληγεί από οικονομικές υφέσεις , κατοίκους υποβαθμισμένων συνοικιών…) και κοινωνικές κατηγορίες ( εργαζόμενους, αγρότες, τομείς της μεσαίας τάξης, παιδιά, γυναίκες, νέους που δεν κατορθώνουν να μπουν στον κόσμο της εργασίας, γέρους…)

(περισσότερα…)

Κώστας Ράπτης: Στις πλάτες των παιδιών μας…

15 Μαΐου, 2013

«Ναι» στην απεργία λένε οι καθηγητές - Τι δείχνουν τα πρώτα αποτελέσματα στις ΕΛΜΕ

 via.ektosgrammis.gr

Η ομόθυμη καταγγελία, από μέσα ενημέρωσης και κομματικούς φορείς, των “πολιτικο-συνδικαλιστικών παιχνιδιών που παίζονται στις πλάτες των παιδιών μας” (με την εξαγγελθείσα, εννοείται, απεργία της ΟΛΜΕ κατά τη διάρκεια των Πανελλαδικών Εξετάσεων) εγείρει ορισμένες απορίες γλωσσικού χαρακτήρος.

Διότι τα περί ών ο λόγος “παιδιά” θα ήταν περισσότερο δόκιμο να περιγραφούν ως “άλογα κούρσας” – όπως αποκαλύπτει το ότι η ζέουσα μέριμνα όλων των ανιόντων αποκλείει, ακόμη και τώρα, κάθε ενοχλητικό και ξένο προς την εξεταστική διαδικασία ερώτημα (λ.χ. αν πρόκειται στο άμεσο μέλλον να υπάρχουν σχολεία, και τί είδους, ή καθηγητές ή διδακτικά βιβλία ή τάξεις με περισσότερους των 30 μαθητών ή υποχρεωτικές αλλαγές σχολικού περιβάλλοντος λόγω συμπτύξεων κ.ο.κ.).

Αλλά και διότι τα “παιδιά” δεν πρόκειται να πάψουν να είναι “παιδιά” ούτε μετά την περάτωση της πανελλαδικής διαβατηρίου τελετής – όπως μαρτυρεί η από πολλών ετών εξάπλωση της χρήσης του όρου για την κατονομασία υποαμειβόμενων, ανασφάλιστων, επισφαλώς εργαζομένων (πρβ. “θα πάρουμε τρία παιδιά να τρέξουμε το ΕΣΠΑ” κ.ο.κ.). Άλλωστε, “παιδιά” έχει και ο χώρος των εκπαιδευτικών. Αυτά ακριβώς που προορίζονται να απολυθούν ή να εξοριστούν – αφού, όπως συμβαίνει πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις, το στήριγμα εντός του καθηγητικού κλάδου στο οποίο προσβλέπει η κυβερνητική πολιτική αποτελεί η συμβιβασμένη και δυσκίνητη κατηγορία των “παλαιών”.

Είναι οπωσδήποτε δηλωτικό μιας κάποιας σωφροσύνης ότι ο λόγος γίνεται για τις “πλάτες” των παιδιών και όχι, ας πούμε, για το “μέλλον” τους, όπως θα ήταν και το συνηθέστερο μέχρι προσφάτως. Αλλά βεβαίως οι “πλάτες” παραπέμπουν σε “βάρη”, καθώς και στις αρετές της καρτερίας και της αντοχής, ενώ αντιθέτως η επίκληση του “μέλλοντος” θα αφαιρούσε και την τελευταία επίφαση σοβαρότητας απ΄ όποιον έχει παρ΄ όλα αυτά το θράσος να μιλά για “τα παιδιά μας”, μετά τη δημοσίευση των τελευταίων στοιχείων της Eurostat για την ανεργία των νέων.

Όμως και οι “πλάτες”, πόσο μάλλον οι προοριζόμενες για δυσβάστακτα φορτία, προϋποθέτουν μια “σπονδυλική στήλη” και άρα ένα ενήλικο περιβάλλον που να είναι σε θέση να την στερεώσει και ενδυναμώσει. Με άλλα λόγια, μιαν δυνατότητα αντίστασης στις ροπές που να έχει ασκηθεί σε κάτι παραπάνω από το ότι και συ ως έφηβος στα μακάρια χρόνια του Αντρέα τραγουδούσες “No Future” με τους Sex Pistols…

(περισσότερα…)

The horror did not end at #manolada

14 Μαΐου, 2013

Immigrant workers defy shootings and demonstrate in Manolada

 Tο άρθρο έχει μεταφραστεί από την ελληνική γλώσσα

Η φρίκη δεν έχει τέλος στη #manolada (10/05/2013)

Στο ίδιο ιστολόγιο θα βρείτε στα ελληνικά και αγγλικά 

 Women #trafficking at #manolada

Immigrant workers defy shootings and demonstrate in Manolada

Translated from Metaretriever

Yesterday at 09/05/13 at 18:05 the phone rang.

It was Kamal, an Afghan refugee-laborer, whom we met and exchanged phone numbers at Manolada.

He told me that he and 16 other compatriots went to ask their 45-days wage for work they offered at Vagelatos strawberry producer.

We’ll have to clarify here the way they hired and paid those refugees-workers:

The producer – landowner, finds the “leader” of a workers group and makes the proper agreements with him. They arrange the work days and the fee(regarding the current case, for 45 days of labor, the workers would be paid €350 each).

The “leader” of the group supervises his fellow workers and when the work is done he carries the wages from the boss to the workers, keeping for himself a considerable amount.

Let’s get back to the phone call.

Kamal told me, that his compatriot did not pay them and told them that the boss didn’t have any money to give them now and that they will receive their fees later.

He asked me “what should we do”? I told him to wait for the next day, to stay calm and be alert so that the incidents of the shootings at Manolada will not be repeated.

At 23:21 in the evening, Kamal calls me again, he was very upset and he told me that two of his fellow compatriots were stabbed.

(περισσότερα…)

Η επιστροφή των Αγανακτισμένων

13 Μαΐου, 2013

 Εφημερίδα των Συντακτών

ΙΣΠΑΝΙΑ Στη δεύτερη επέτειο του κινήματος έμειναν πιστοί στην υπόσχεσή τους και επέστρεψαν μαζικά στις πλατείες, σε μια στιγμή που η οικονομική και πολιτική κατάσταση στη χώρα κάνει τις διαδηλώσεις επιβεβλημένες

Της Κορίνας Βασιλοπούλου

«Από την αγανάκτηση στην επανάσταση. Ροκανίστε το σύστημα». Με αυτό το σύνθημα δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν χθες στη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη, τη Βαλένθια και πολλές άλλες πόλεις της Ισπανίας για να δώσουν το «παρών» στη δεύτερη επέτειο του κινήματος των αγανακτισμένων και να πραγματοποιήσουν την υπόσχεση που είχε δώσει το κίνημα μόλις άρχισαν να υποχωρούν οι μαζικές διαδηλώσεις του πρώτου καιρού: «Φεύγουμε για να επιστρέψουμε ανά πάσα στιγμή».

Σε όλο τον κόσμο

Διαδηλώσεις Αγανακτισμένων χθες όμως δεν έγιναν μόνο στην Ισπανία, αλλά και στην Πορτογαλία, τη Βρετανία, την Ιρλανδία, τη Γερμανία, τη Βραζιλία, τις ΗΠΑ, την Ινδονησία, τη Μαλαισία και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου, ανάμεσά τους και στην Ελλάδα. Οι περισσότερες και πολυπληθέστερες βέβαια σημειώθηκαν στη γενέτειρα του κινήματος, την Ισπανία, τρεις μέρες πριν την κανονική επέτειο,καθότι Κυριακή. Οι διαφόρων ειδών διαμαρτυρίες ωστόσο θα συνεχιστούν για όλο τον Μάη.

Ηταν Κυριακή, 15 Μάη του 2011, λίγες μέρες πριν από τις αυτοδιοικητικές εκλογές στην Ισπανία, όταν οι Αγανακτισμένοι έκαναν την πρώτη τους δημόσια εμφάνιση με συνθήματα όπως «δεν μας εκπροσωπείτε» ή «αυτή δεν είναι κρίση, είναι απάτη». Μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε δειλά μέσα από το ίντερνετ, πήρε διαστάσεις παλλαϊκής διαμαρτυρίας κατά της ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής κι ενός πολιτικού συστήματος που βρισκόταν στα όριά του. Με τις ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις του στις πλατείες και τις γειτονιές και χωρίς να κατευθύνεται από κανένα κόμμα ή συνδικάτο, το κίνημα των Αγανακτισμένων ταξίδεψε αμέσως εκτός ισπανικών συνόρων. Προσέλκυσε κόσμο από όλο το πολιτικό φάσμα, κινητοποίησε αρκετούς πρώην απολιτικούς και έβγαλε στον δρόμο ακόμη και ανθρώπους που δεν είχαν πάει ποτέ στη ζωή τους σε διαδήλωση.

Από τότε, κύλησε αρκετό νερό στο αυλάκι. Οι «κατασκηνώσεις» των διαδηλωτών στις μεγάλες πλατείες διαλύθηκαν βίαια ύστερα από λίγο καιρό, χωρίς ωστόσο τους τόνους των χημικών που έπεσαν στην Ελλάδα. Το κίνημα παρουσίαζε δείγματα φθοράς, ενώ τον Νοέμβριο του 2011 ο υποψήφιος του δεξιού Λαϊκού Κόμματος Μαριάνο Ραχόι κέρδισε τις εκλογές με απόλυτη πλειοψηφία. Αρκετοί τότε έκαναν λόγο για ήττα των αγανακτισμένων. Μάλλον βιάστηκαν.

Δύο χρόνια μετά, η Ισπανία βιώνει τη χειρότερη κρίση στην πρόσφατη δημοκρατική της Ιστορία. Κρίση οικονομική, με την ανεργία να ξεπερνά το 27% (57%) και σχεδόν τον ένα στους τέσσερις κατοίκους κάτω από το όριο της φτώχειας. Κρίση κοινωνική, με μετανάστευση των νέων, εξώσεις και αυτοκτονίες. Κρίση πολιτική, με μια κυβέρνηση – μαριονέτα της τρόικας – ασχέτως αν η Ισπανία δεν έχει υπογράψει μνημόνιο που επιβάλλει τα πιο άγρια νεοφιλελεύθερα μέτρα, ενώ την ίδια στιγμή βυθίζεται σε μια δίνη οικονομικών σκανδάλων.

(περισσότερα…)

Αρκεί να το πιστέψουμε!

13 Μαΐου, 2013

Η επιστράτευση θα ρίξει το μνημόνιο. Αν το πιστέψουμε

Η επιστράτευση θα ρίξει το μνημόνιο. Αν το πιστέψουμε.

του Άρη Χατζηστεφάνου

Αρκεί ένα τεράστιο πάρτυ μαθητών, καθηγητών και εργαζομένων για να τελειώσουμε με την Τρόικα.

Ο κόσμος το έχει καταλάβει. Ο πανικός στην κυβέρνηση και στα γραφεία των αργυρώνητων δημοσιογράφων δεν είναι τυχαίος. Αυτή η απεργία των καθηγητών μπορεί να φέρει το τέλος του μνημονίου. Αρκεί να το πιστέψουμε.

Η μάχη έχει ξεφύγει από τα πλαίσια της εκπαίδευσης και μπορεί να οδηγήσει σε γενική απεργία και ανατροπή της κυβέρνησης.

Μια τέτοια κινητοποίηση όμως δεν μπορεί ούτε να ξεκινήσει χωρίς τη συμμετοχή μιας συγκεκριμένης ομάδας: των μαθητών. Μάγκες αν πιστεύετε ότι με την ανεργία των νέων στο 64.2% υπάρχει οποιοδήποτε νόημα να δώσετε πανελλήνιες – και μάλιστα τη συγκεκριμένη εβδομάδα που σας το ζητούν – είστε καταδικασμένοι σε αφανισμό. Για την ακρίβεια είστε τόσο ανόητοι όσο και οι πατεράδες σας και οι μανάδες σας, που σας έφεραν σε αυτή την κατάσταση. Είναι σαν να φοράτε γάντια για να αντιμετωπίσετε μια χιονοστιβάδα. Αλλά το ξέρετε καλά ότι εσείς δεν είστε σαν τους άλλους. Και σε αυτή τη μάχη… δεν φοράμε γάντια.

Τα σχολεία πρέπει να τεθούν υπό κατάληψη από τους ίδιους τους μαθητές που θα προστατεύσουν τους καθηγητές τους – είναι άλλωστε πολύ πιο ώριμοι από αυτούς για να το κάνουν. Οι επιτηρητές πρέπει να βρουν λουκέτα μπροστά τους. Φροντίστε να τους ξεκουφαίνει η μουσική που θα παίζετε στη διαπασών από τεράστια ηχεία.

Οι τοίχοι των σχολείων, που καταρρέουν από την εγκατάλειψη, θα είναι γεμάτοι γκράφιτι και συνθήματα. Οι δυνάμεις της αστυνομίας που θα επιχειρήσουν να σπάσουν τις καταλήψεις σας θα φύγουν πασαλειμένες με νερό και αλεύρι- όπως ακριβώς τους κάνατε το Δεκέμβριο του 2008, όταν σκότωσαν το συμμαθητή σας.

(περισσότερα…)

Είμαστε όλοι εκπαιδευτικοί!

12 Μαΐου, 2013

apergia

Γράφει

ο antapoΚΡΙΤΗΣ.

Οι γονείς που είμαστε ναυτεργάτες και όταν βγήκαμε στον δρόμο μας επίταξαν!

Οι γονείς που είμαστε εργαζόμενοι στα ΜΜΜ και όταν βγήκαμε στον δρόμο μας επίταξαν!

Οι γονείς που είμαστε αγρότες και όταν βγήκαμε στα μπλόκα, μας χαρακτήρισαν σαν συντεχνία και μας απείλησαν με συλλήψεις!

Οι γονείς που δουλεύουμε στου Δήμους και μας επίταξαν όταν κατεβήκαμε στους δρόμους!

Οι γονείς που είμαστε γιατροί και νοσηλευτές και όταν βγήκαμε στον δρόμο μας συκοφάντησαν σαν «φακελάκηδες» και «τεμπέληδες»!

 Οι γονείς που δουλεύουμε ή δουλεύαμε στην ΔΕΗ ή στον ΟΛΠ ή σε κάποια άλλη ΔΕΚΟ και όποτε κατεβαίναμε στο δρόμο μας συκοφαντούσαν σαν βολεμένους και ρετιρέ!

Οι γονείς που είχαμε μαγαζί και έκλεισε. Έκλεισε από την ύφεση που έφεραν οι μειώσεις των μισθών – που ξεκίνησαν από το δημόσιο. Και μετά η ύφεση έφερε απολύσεις. Και οι απολύσεις, που θα φέρει η αύξηση του ωραρίου, θα φέρει κι άλλη ύφεση, κι άλλα κλειστά μαγαζιά!

 Οι γονείς που είμαστε ταξιτζήδες και όταν κατεβήκαμε στο δρόμο μας επίταξαν!

Οι γονείς που είμαστε οδηγοί φορτηγών και όταν κατεβήκαμε στο δρόμο μας συκοφάντησαν σαν συντεχνία και μας έστειλαν τα Ματ!

Οι γονείς που ήταν δημοσιογράφοι και έμειναν άνεργοι, οι γονείς που είναι δικηγόροι και οδηγούνται στην ανεργία!

(περισσότερα…)

Η παιδεία στα χακί, η κοινωνία στο γύψο

12 Μαΐου, 2013

OLME3

 Συλλογικότητα της εργατικής εφημερίδας Δράση

Μόνος δρόμος η γενική πολιτική ανυπακοή, οι άγριες εξωθεσμικές απεργίες βάσης, η κοινωνικοποίηση της παιδείας και των κοινών αγαθών, η ελεύθερη πρόσβαση

Ο κατάλογος των “εσωτερικών εχθρών” συνεχώς διευρύνεται. Τώρα ήρθε η σειρά των καθηγητών. Όλοι και όλα πλέον θα κινούνται με διαταγές και στρατιωτικούς νόμους, η “δημοκρατία” όμως θα προστατευτεί…

Το καθεστώς της κοινωνικής λεηλασίας δεν μπορεί να σταθεί ούτε λεπτό χωρίς τρομοκρατία και βίαιη κατάλυση κάθε δικαιώματος, ορθώνοντας έναν ολοκληρωτικό κλοιό απέναντι σε κάθε ανάσα αντίστασης, διεκδίκησης και αλλαγής. Τρέμουν και την παραμικρή παρασάλευση του κλίματος υποταγής, αφασίας, απόγνωσης και φόβου που επιβάλλουν μαζί με τα ΜΜΕ και με τα χρυσαυγίτικα τάγματα θανάτου στους δρόμους.

Όσο κι αν ο συνδικαλισμός της κάθε ΟΛΜΕ είναι “σημαδεμένος”, κρατικά εξαρτημένος και κομματικά ποδηγετημένος, δεν παύει να αποτελεί κίνδυνο όταν, έστω και συγκυριακά, μπορεί να οδηγηθεί από την πίεση και τη δράση της βάσης σε αμφισβήτηση κάποιων από τα θέσφατα της εξουσίας. Το καθεστώς δεν τρέμει βέβαια την ΟΛΜΕ αλλά την απελευθέρωση μιας δυναμικής μαχητικού αγώνα που έρχεται από τους ίδιους τους καθηγητές που η κυβέρνηση φτωχοποιεί, υποβιβάζει, απολύει και απειλεί.

Κόπτεται φυσικά η κυβέρνηση για την απρόσκοπτη διεξαγωγή των εξετάσεων, αυτής της “ιερής αγελάδας” της εκπαίδευσης που ποτίζει τους νέους με ανταγωνισμό, αποκλεισμό και φρούδες ελπίδες, και υποβιβάζει ολόκληρη την εκπαίδευση σε ένα ατέλειωτο άγονο εξεταστήριο. Κόπτεται επίσης για την ηρεμία των παιδιών και των οικογενειών τους που έχουν τόσο υποφέρει (δηλαδή πληρώσει για τα αναγκαστικά φροντιστηριακά …συμπληρώματα διατροφής μιας διαλυμένης παιδείας) μέχρι να φτάσουν σε αυτή τη μοναδική ευκαιρία – πύλη στο θαυμαστό κόσμο της ανεργίας και της εκμετάλλευσης.

(περισσότερα…)

Γ. Δελαστίκ: Η χούντα των πολιτικών απατεώνων

12 Μαΐου, 2013

 εφημ ΠΡΙΝ

Απεργία αποφάσισαν οι καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης; Την επιστράτευσή τους αποφάσισε η άθλια συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη! Μέλος της ΝΔ είναι ο δεξιός πρόεδρος της ΟΛΜΕ, Νίκος Παπαχρήστος, που τόλμησε να βάλει τους συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ να ψηφίσουν υπέρ της απεργίας των εκπαιδευτικών; Τον διαγράφει ακαριαία από τη ΝΔ ο δεξιός Σαμαράς! Όχι, κύριοι, εκβιαστής δεν είναι η κυβέρνηση που ακριβώς πριν από τις πανελλαδικές εξετάσεις προωθεί εξοντωτικά μέτρα εναντίον των εκπαιδευτικών! Εκβιαστές και ανάλγητοι είναι οι καθηγητές που αντιδρούν στα μέτρα αυτά και αποφασίζουν να απεργήσουν – έτσι μας λέει η κυβερνητική προπαγάνδα και τα κατάπτυστα φερέφωνά της!

Έχουμε να κάνουμε με αδίστακτους πολιτικούς απατεώνες που μας κυβερνούν με απύθμενη θρασύτητα, διαστρεβλώνοντας ή και αναστρέφοντας την πραγματικότητα προκειμένου να εξαπατήσουν τον αφελή λαουτζίκο. Πάρτε για παράδειγμα αυτόν τον απερίγραπτο υπουργό Εργασίας. Όλος ο κόσμος γνωρίζει με τον πιο επώδυνο τρόπο ότι η ανεργία καλπάζει, αυτός όμως μέχρι την Πέμπτη πανηγύριζε γιατί τον Απρίλιο οι προσλήψεις ήταν περισσότερες από τις απολύσεις. Τυπικά, έλεγε αλήθεια. Μόνο που αποσιωπούσε συνειδητά ότι και τον Απρίλιο του 2012 και τον Μάιο του 2012 και τον Ιούνιο του 2012 και τον Ιούλιο του 2012 οι προσλήψεις ήταν περισσότερες από τις απολύσεις, μόνο που αυτό καθόλου δεν απέτρεψε την κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας συνολικά κατά το έτος 2012! Την Πέμπτη δημοσίευσε η ΕΛΣΤΑΤ τα στοιχεία της ανεργίας για τον Φεβρουάριο του 2013, τα οποία έδειξαν ότι από τον Φεβρουάριο του 2012 ως τον Φεβρουάριο του 2013 ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 245.021 άτομα, με αποτέλεσμα ο αριθμός των ανέργων να φτάσει στο 1.320.189 άτομα! Από το 2008 δηλαδή μέχρι σήμερα ο αριθμός των ανέργων έχει αυξηθεί σχεδόν κατά ένα εκατομμύριο άτομα και ο πανάθλιος υπουργός Εργασίας του Σαμαρά πανηγυρίζει για τη …μείωση της ανεργίας!!! Είναι κρετίνος ή πολιτικός απατεώνας;

Αξίζει να γίνουμε εξαντλητικοί στον τομέα αυτόν, συγκρίνοντας το ποσοστό ανεργίας τον Φεβρουάριο κάθε χρόνου κατά τη διάρκεια της τελευταίας πενταετίας. Το Φεβρουάριο του 2009, επί κυβέρνησης Καραμανλή, η ανεργία ήταν στο 9%. Το 2011, με Γιωργάκη και Μνημόνιο –αναφερόμαστε πάντα το Φεβρουάριο– είχε εκτιναχθεί στο 15,3%. Το Φεβρουάριο του 2012, επί κυβέρνησης Παπαδήμου, η ανεργία είχε απογειωθεί στο 21,9%. (περισσότερα…)

Δελτίον Τιμών και… Ατίμων

9 Μαΐου, 2013

Πηγή: afmarx.wordpress.com/

Το παρακάτω κείμενο με τίτλο ”Εμπορικόν Δελτίον”  δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα“Ασμοδαίος” το 1875.  Στο εμπορικό αυτό δελτίο περιγράφεται  με όρους  αγοράς η κοινωνική και πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα του 1875.

Όλες οι στήλες τύπου “In and Out” ή “Up and Down” κλπ, που κατέκλυζαν τα  lifestyle ελληνικά περιοδικά στις δεκαετίες του 80′ και του 90′ θα ανακαλύψουν στο κείμενο αυτό τον μακρινό τους πρόγονο. Μόνο που οι συντάκτες όλων αυτών των χαζοστηλών  θα είχαν πολλά να ζηλέψουν από την κομψότητα, το ύφος και την διεισδυτική ματιά του συντάκτη του “Εμπορικού δελτίου” του “Ασμοδαίου”·  Που δεν είναι άλλος από τον λογοτέχνη  και συνεκδότη του “Ασμοδαίου” Εμμανουήλ Ροΐδη.

Εμπορικόν Δελτίον

Η αγορά ως επί το πλείστον ζωηρά. Τα είδη του συρμού υποστηριγμένα. Ολίγαι πράξεις εις τα παλαιά και εις παρακαταθήκας.

  • Πατριωτισμός: Της παλαιάς εσοδείας αζήτητος· τα νέα φθασίματα δευτέρας ποιότητος· οι κάτοχοι τα αφίνουν εις μικράς τιμάς· αγορασταί ολίγοι.
  • Σύνταγμα: Παρακαταθήκη ελαττωμένη. Προσπάθεια γίνεται να υποστηριχθή το είδος. Εξόδευσις πολύ μικρά.
  • Εφημερίδες: Αφθονία· το πράγμα κακής ποιότητος. Τιμαί μικραί· εξόδευσις μεγάλη των κατωτέρων ποιοτήτων.
  • Αρετή: Εμπόρευμα παλαιόν και σπάνιον. Ολίγα δέματα υπάρχουσιν· οι κάτοχοι δεν τα εξάγουσιν εις την αγοράν. Η παραγωγή ηλαττώθη από πολλών χρόνων.
  • Τιμή: Ουδεμία πράξις· εντελής αζητησία.
  • Πολυτέλεια: Η αγορά ζωηροτάτη· το πράγμα υποστηρισμένον· ύψωσις των τιμών γενική. Η κατανάλωσις γενικεύεται από ημέραν εις ημέραν.
  • Ομογενείς: Καθημερινά φθασίματα. Αι τιμαί εις έκπτωσιν.
  • Πολιτική: το είδος υποστηριγμένον· κατανάλωσις πολλή· τιμαί σχετικώς μεγάλαι.
  • Βουλευταί: Δέματα ολίγα, αλλά και αυτά αβαριάτα. Το πράγμα δεν έχει υπόληψιν.
  • Παιδεία: Ολίγαι κάσσαι καλής ποιότητος εις διαμετακόμισιν, αλλ’ εντελώς αζήτητοι. Το εξοδευόμενον πράγμα κατωτάτης ποιότητος και εις μικράς τιμάς.
  • Υπάλληλοι: Η αγορά γεμάτη· προσφέρονται δια τίποτε.
  • Ποιηταί: Προσφορά πολλή, ζήτησις ολίγη. Γαλήνη εις τας τιμάς. Ελεγειακών επωλήθηκαν κατά το επταήμερον 16 βάλ. προς 40-45 λ. Δραματικών 12 βάλ. προς λ. 85-90. Επικών έλλειψις. Κωμωδοποιών 1 βάλλα εις προσδοκίαν προς λ. 48.
  • Έρως: Πράγμα πολύ και φθηνόν. Παραδίδεται μόνον τοις μετρητοίς. Η ποιότης κακή· αφίνει arrière-goût δυσάρεστον· το είδος όμως είναι υποστηρισμένον. Αγορασταί ως επί το πλείστον αμύστακες.
  • Φιλανθρωπία: Γνησίας έλλειψις· imitation υποστηριγμένη.
  • Αντιπολίτευσις: Αφθονία εις την αγοράν. Πράξεις πολλαί εις τιμάς συγκαταβατικάς. Προσδοκίαι υπερτιμήσεως.

(περισσότερα…)

Για την ατονία της Πρωτομαγιάς

2 Μαΐου, 2013

AA037

ΑΠΟΨΗ

Πηγή:www.efsyn.gr/

Αδοξος ήταν στη χώρα μας ο εορτασμός της εργατικής γιορτής της Πρωτομαγιάς, με μια συγκέντρωση άτονη, υποτονική καλύτερα. Αδοξος μεν, χαρακτηριστικό δε της απογοήτευσης που έχει εμφιλοχωρήσει στις ελπίδες και τις προσδοκίες των εργαζομένων και, ίσως, και του εργατικού κινήματος. Η μικρή συμμετοχή στη συγκέντρωση δηλώνει την άρση εμπιστοσύνης των εργαζομένων στις διοικήσεις των συνδικαλιστικών τους σωματείων, που είναι ταυτόχρονα και ένα μήνυμα προς αυτές για αλλαγή αγωνιστικής τακτικής και συμπεριφοράς στη διαφύλαξη των δικαιωμάτων των εργατών, που έχουν κατακτηθεί με άφθονο αίμα και αμέτρητες χαμένες ζωές.

Είναι αναπόφευκτη η συγκριτική ματιά με άλλες χώρες και κυρίως εκείνες του ευρωπαϊκού Νότου, που βάλλονται και πλήττονται από την πολιτική των μνημονίων, που επιβάλλουν οι ισχυροί της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Σχεδόν ένα εκατομμύριο κόσμος ξεχύθηκε στην πλατεία της Μαδρίτης στην Ισπανία, ενώ χιλιάδες διαδηλωτές κατέκλυσαν την πλατεία Ελευθερίας στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας, κραυγάζοντας την αντίθεσή τους στα μέτρα λιτότητας. Μάχες έγιναν και στο Βερολίνο κόντρα στους νεοναζί που υποστήριξαν τα δικαιώματα μόνο των Γερμανών εργατών και έχοντας ως κύριο σύνθημα στα πανό τους «πολεμήστε τον καπιταλισμό», που είναι και το ζητούμενο για όλους τους εργάτες στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Στο Τορίνο της Ιταλίας έμφαση έδωσαν οι διαδηλωτές στην ανεργία και στην καταπολέμησή της. Αυτό είναι σωστό, διότι τα συνδικάτα οφείλουν να έχουν συγκεκριμένα αιτήματα και στόχους στις διαδηλώσεις τους ώστε να γίνονται κατανοητά από όλον τον πληθυσμό. Εως και στο άντρο του καπιταλισμού, στο Μπαχρέιν, οι εργαζόμενοι διαδήλωσαν, απαιτώντας καλύτερη εργατική νομοθεσία και καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας. Οπως και στη Γερμανία έτσι και στη Γαλλία οι ακροδεξιοί θέλησαν να εκφράσουν φιλεργατικά αισθήματα, καταποντίστηκαν, όμως, από το Μέτωπο της Αριστεράς.

Θα όφειλαν τουλάχιστον να προβληματιστούν οι ηγεσίες των συνδικαλιστικών ενώσεων της χώρας, να ξαναβρούν την επαφή τους με το εργατικό κίνημα και την κοινωνία. Ας μη ζητήσουν συγγνώμη για την έως τούδε κομματική εξάρτησή τους και την κρατικοδίαιτη εξουσία τους. Ας αποφασίσουν να πείσουν ότι είναι έτοιμοι να αλλάξουν αγωνιστική τακτική, σε συνεννόηση όμως με τους εργάτες και όχι με τους εργοδότες (τους), δηλαδή την κρατική εξουσία. Οι καιροί είναι, πλέον, μενετοί.

(περισσότερα…)

Πρώτο βήμα, παραδοχή της ήττας

23 Απριλίου, 2013

541414_10151636318726913_1613327311_n

Πηγή: pentanostimi.blogspot.gr/

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια που κυλούν βασανιστικά για εκατομμύρια ανθρώπους σε αυτή τη χώρα καταναλώθηκε πολύ »μελάνι» και φαιά ουσία σε αναλύσεις κομμάτων,συλλογικοτήτων, αριστερών οικονομολόγων γιατί φτάσαμε ως εδώ και πώς θα βγούμε από το βαθύ πηγάδι που έχουμε πέσει.

Οι εκτιμήσεις και οι απόψεις ποικίλουν ανάλογα από τη σκοπιά που διαχειρίζεται τα θέματα ο καθένας. Αυτό που δεν λέγεται η τουλάχιστον δεν έχει δημοσιοποιηθεί με παρρησία ,είναι η ήττα του λαϊκού κινήματος και των πολιτικών που δεν μπόρεσαν να αντισταθούν η να συμβάλουν στην αναχαίτιση της επέλασης των βαρβάρων που ισοπέδωσε ο,τι είχε κατακτηθεί εδω και έναν αιώνα .

Αν δεν ξεκινήσεις από την παραδοχή μιας πραγματικότητας πώς θα την αντιμετωπίσεις; Εξ ου και η συνέχιση ίδιων πρακτικών, ακόμη και ίδιας φρασεολογίας που είχαν αντίκρισμα σε παλιότερες , προ Αρμαγεδδώνα, εποχές.

Δεν αναφέρομαι στις μηνιαίες λιτανείες -πορείες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ,τις οποίες ακολουθούν αριστερά κόμματα [συριζα] και συνδικαλιστικές παρατάξεις,ούτε στις υγειονομικά περίκλειστες συνάξεις του ΚΚΕ. Αναφέρομαι στην επαναστατική γυμναστική της ριζοσπαστικής εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που δεν έχει ως αποτέλεσμα την μαζική προσέλευση του κόσμου κι όμως κάποιοι τη συνεχίζουν απτόητοι για την τιμή των όπλων.

Η διαπίστωση ότι οι εργαζόμενοι, πολύ δε περισσότερο οι άνεργοι δεν »ξεκουνιούνται» , δεν οργανώνονται, μένει πικρή διαπίστωση. Την περίπτωση να μην πείθουν αυτά που τους λένε, να μην βλέπουν αξιόπιστη πρόταση και προοπτική δεν φαίνεται να την εξετάζουν σοβαρά, αν κρίνει κανείς από διακηρύξεις, αναλύσεις, πρακτικές.

(περισσότερα…)

Γιώργος Ρούσης: Το αλογάκι Ντιαμαντίνο

22 Απριλίου, 2013

p10500041

Και αν δεν παρέμβουμε για να αντιστρέψουμε αυτήν τη ροή των πραγμάτων, αυτή η πισωδρόμηση τόσο της Ελλάδας όσο άλλωστε και του κόσμου ολάκαιρου, δεν θα αποτελεί μια πρόσκαιρη μικρή καθοδική πορεία στα πλαίσια του συνολικού ανοδικού ζικ-ζακ της ιστορικής εξέλιξης, αλλά μια δίχως επιστροφή κατρακύλα στην βαρβαρότητα.

Ας πάψουμε λοιπόν σε όλους τους τομείς να εθιζόμαστε στο υπάρχων και ας επιδιώξουμε την ανατροπή του.

Ας πάψουμε να αντιδρούμε σαν εκείνο το αλογάκι, τον Ντιαμαντίνο, στο οποίο αναφέρεται ο Γκράμσι, το οποίο επειδή είχε γεννηθεί μέσα σε ένα ορυχείο, από μια φοράδα που μετέφερε κάρα με μεταλλεύματα, του ήταν αδιανόητο να διανοηθεί ότι θα μπορούσε να ζήσει ελεύθερο στα λιβάδια υπό το φως του ήλιου.

Ας σπάσουμε τα δεσμά της τρομερής δύναμης της συνήθειας .

εφημ.ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 

Παραθέτω τη σύγκριση ανάμεσα σε παρελθόν και παρών, τεσσάρων διαφορετικού περιεχόμενου θεμάτων , έτσι όπως αυτά έτυχε να τα αντιμετωπίσω τη βδομάδα που μας πέρασε.

-Κάποτε όταν κάποιος σπούδαζε γιατρός , μηχανικός , ή νομικός εθεωρείτο βέβαιο ότι θα εξασφάλιζε μια σχετικά άνετη ζωή.

Σήμερα στο βαθμό που αυτές οι σπουδές, πόσω μάλλον οι υπόλοιπες πανεπιστημιακές σπουδές , όχι μόνον δεν εξασφαλίζουν μια άνετη διαβίωση, αλλά ούτε μια στοιχειώδη επιβίωση, πολλοί είναι εκείνοι που συμβουλεύουν τους νέους για να επιβιώσουν, είτε να μεταναστεύσουν, είτε αν βρουν εδώ κάποιο αφεντικό να του παραδοθούν σαν εν λευκώ επιταγή και να ταυτίσουν το βιός τους με τη δουλειά τους, δηλαδή να ξεφεύγουν το λιγότερο δυνατόν από το ζωώδες βασίλειο της ανάγκης.

-Κάποτε, μετά την πτώση της χούντας θα ήταν αδιανόητο όχι μόνον κάποιος να κάνει δημόσια προπαγάνδα υπέρ της, αλλά ακόμη και να δηλώνει ότι υπήρξε οπαδός της. Όσο για τους αθωωθέντες βασανιστές αυτοί έβρισκαν άσυλο υπό την προστασία εφοπλιστών εκτός Ελλάδας.

Σήμερα όχι μόνον παραχωρείται στον ΣΚΑΙ άπλετος τηλεοπτικός χρόνος στα πρωτοπαλίκαρα της φασιστικής «Χρυσής Αυγής» , αλλά ταυτόχρονα αφαιρείται από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Καθημερινή» του ίδιου συγκροτήματος των Αλαφούζων η ανακοίνωση των δημοσιογράφων της, οι οποίοι προς τιμή τους τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για αυτήν την προκλητική προβολή.

-Κάποτε παρά τις όποιες αντιρρήσεις μας, οι οποίες αν μη τι άλλο δεν μας στοίχιζαν την κομματική μας υπόσταση, γιορτάζαμε τις λήξεις των Συνεδρίων μας και την εκλογή των νέων οργάνων του κόμματος μας έχοντας την πεποίθηση ότι αυτό θα συμβάλει στην ενδυνάμωση του, στην ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος , στην πορεία προς το σοσιαλισμό.

Σήμερα αντί να γιορτάζουμε, θλιβόμαστε βλέποντας να παρεμποδίζεται να φτάσει μέχρι το Συνέδριο η όποια αντίρρηση, να εξαφανίζονται από τα ανώτερα όργανα του κόμματος, όλοι όσοι ψέλλισαν μια κάπως διαφορετική από εκείνη του καθοδηγητικού πυρήνα άποψη, ή ακόμη όσοι δεν στήριζαν αυτόν τον πυρήνα αρκούντως φανατικά, να διαπομπεύονται με τον πλέον βάναυσο τρόπο όλοι εκείνοι που εξέφρασαν ευθαρσώς τις αντιρρήσεις τους. Θλιβόμαστε, βλέποντας το κόμμα να επικυρώνει με τον πλέον επίσημο τρόπο την αυτοκαταστροφή του.

(περισσότερα…)

Το αποδοσίδι της κυρίας Κικής

21 Απριλίου, 2013

n-x-pascha-cΠηγή: vlemma.wordpress.com/

Η κυρία Κική ετοιμάζει είκοσι φραγκόκοτες παραγεμιστές. Προέρχονται από το οικογενειακό αγρόκτημα. Ετοιμάζει και μια ντουζίνα ταψάκια πάστα φλόρα, με μαρμελάδες δικής της παρασκευής. Ολα εξαίρετα. Εχει τόσο μεγάλη οικογένεια, είναι τόσο φαγάδες, ετοιμάζει τραπέζι δεκάδων; Οχι, αλλά έχει πολλούς φίλους και φίλους φίλων: όλα θα καταλήξουν σε σπίτια μακρινά και θα προσφέρουν χαρά ακόμη και σε αγνώστους. Χαρά της, η χαρά τους.

Η κυρία Κική ασκεί μια αρχαία, οικεία τέχνη: φτιάχνει «δέματα χαράς». Ασκεί έναν τελετουργικό ρόλο αρχαίο, που συνέχει κοινότητες και κοινωνίες: είναι τροφός και δότης. Μοιράζει αποδοσίδια: τα δέματα-δώρα που στέλνονται απ’ το νησί προς τους συγγενείς της πόλης, προς τα παιδιά που σπουδάζουν ή ξενοδουλεύουν. Με ταχυδρόμο ιδιώτη, με έναν ταξιδιώτη, με τον λοστρόμο του πλοίου της γραμμής ή το ΚΤΕΛ, με τα Ελληνικά Ταχυδρομεία.

Αποδοσίδι. Κόβουμε τους σπάγγους, ανοίγουμε την κούτα. Σε αλουμινόχαρτο, λαδόκολλα και τάπερ: σπανακόπιτα, παστίτσιο, κεφτέδες, κρομμυδόπιτα, χόρτα άγρια έτοιμα για ζεμάτισμα, βρουβοβλάσταρα και άγρια σπαράγγια, δυο δάχτυλα λουκάνικο, ολίγο παξιμάδι κρίθινο. Λεμόνια απ΄τον κήπο να γεμίζουν τα διάκενα. Ενα φακελάκι με χαρτζηλίκι. Στον καιρό τους, και μια χεριά αβιόλες, άνθη του αγρού.

Οπως τον καιρό που ο παπα-Αδαμάντιος έστελνε απ’ τη Σκιάθο του γιου του του αχαϊρευτου ξηροχτάποδα και φανέλες. Η παράδοση συνεχίζεται ακμαία. Τη συνεχίζουν αδέλφια, φίλοι, συχνότατα χωρίς τη μεσολάβηση ταχυδρόμου. Χέρι-χέρι το παρθένο ελαιόλαδο απ’ τη Μάνη, κρασί απ’ τη νήσο, τσίπουρο απ’ την Αιτωλία, κοκκόρια και κατσίκια, όσπρια, μυζήθρες, μαρμελάδες. Τα παλαιά αποδοσίδια δεν είναι πια μονής κατεύθυνσης· τώρα παίρνουν χαρακτήρα διαρκών ανταλλαγών, εγκαθιδρύουν μια οικονομία δώρου, κυκλοφορούν ύλες και χειρονομίες πολύτιμες σε περιβάλλον ερειπίων, εκτοπίζουν φόβους και μοναξιά. Κάποιος σε σκέφτεται και σε φροντίζει.

(περισσότερα…)

Κριστόφ: Η στρατηγική της δίκης,1922-2012

18 Απριλίου, 2013

L9_contraducto_01 

Αντί προλόγου

Για να το πούμε με δυο λόγια: η επιστροφή στους αγώνες που δόθηκαν τον προηγούμενο αιώνα εντός και εναντίον των μηχανισμών της δικαστικής και σωφρονιστικής εξουσίας δεν έχει τίποτα το πρωτότυπο ή το ανεπίκαιρο. Στο εδώ και στο τώρα, η καπιταλιστική αναδιάρθρωση-διαχείριση της κρίσης εξελίσσεται εν πολλοίς με τη μορφή κοινωνικού πολέμου χαμηλής έντασης, με την επιστράτευση όλου του νομοθετικού και δικονομικού οπλοστασίου του αστικού κράτους. Κάθε αγωνιζόμενος άνθρωπος μπορεί πλέον να (για την ακρίβεια: είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα) βρεθεί αντιμέτωπος με την κρατική καταστολή, παλιά ή/και νέα, προληπτική ή/και τιμωρητική – και θα χρειαστεί να ξέρει, ή να θυμάται, τότε ότι αυτό που αντιμετωπίζει δεν είναι ένα φαινόμενο που του ενέσκηψε εξ ουρανού, αλλά μια διαδικασία με ιστορία τόσο από τη δική μας μεριά όσο και από τη μεριά του αντιπάλου. Το κείμενο που μεταφράζουμε παρακάτω συνοψίζει την πολύμορφη γαλλική εμπειρία του 20ού αιώνα. Για το σήμερα, καθένας και καθεμία μπορεί να αντλήσει από αυτήν τα διδάγματα που θεωρεί χρησιμότερα.

λεύγα

Η πρόσφατη ιστορία, η ιστορία των αντιαποικιοκρατικών αγώνων της περιόδου 1950-1960, έπειτα η ιστορία των αγώνων στην καθημερινότητα ή στις φυλακές τη δεκαετία του 1970, έδειξε μέχρι ποιου σημείου το δίκαιο εν γένει και οι δικαστικές διώξεις συγκεκριμένα αποτελούν χώρους αγώνα που είναι αναγκαίο να αντιμετωπίζονται ως τέτοιοι σε μια δεδομένη στιγμή. Όταν όμως ακούει κανείς ορισμένες ατζέντες, έχει την εντύπωση ότι η μνήμη αυτή χάθηκε και παρέμεινε αμετάδοτη. Το κείμενο που ακολουθεί ανασύρει κάποιες στιγμές αυτής της μνήμης.

Εδώ και σαράντα χρόνια, ο αριθμός των κρατουμένων δεν παύει να αυξάνεται, δικαιολογώντας, χωρίς καμιά πραγματική συζήτηση, την ανέγερση νέων φυλακών, στο όνομα του «εξανθρωπισμού» των συνθηκών κράτησης. Την 1η Απριλίου 2012, ο πληθυσμός των φυλακών ανερχόταν σε 67.161 κρατουμένους. Τον Φεβρουάριο, το κοινοβούλιο ψήφισε την κατασκευή 24 .000 νέων θέσεων. Την ίδια εποχή περίπου, ο Jean Marie Delarue, γενικός ελεγκτής των καταστημάτων κράτησης, παρουσιάζοντας την ετήσια έκθεσή του, δήλωνε σε μια συνέντευξη στο France Inter ότι, αν η Δικαιοσύνη τιμωρούσε όπως πριν από 30 χρόνια, θα υπήρχαν σήμερα 30.000 κρατούμενοι. Σημείωσε επίσης ότι ο αριθμός των κρατουμένων διπλασιάστηκε τα τελευταία σαράντα χρόνια, πράγμα που δεν συνέβη και με τον συνολικό γαλλικό πληθυσμό. Οι ποινές που επιβάλλονται είναι βαρύτερες. Οι όροι μη προφυλάκισης μειώνονται. Περισσότεροι άνθρωποι στέλνονται στη φυλακή. Μπορούμε έτσι να συναγάγουμε ότι η καταστολή επιτάθηκε, πολλώ δε μάλλον αφού ο αριθμός των κρατουμένων δεν είναι παρά η κορυφή του δικαστικού παγόβουνου.

(περισσότερα…)

Το αίμα της φράουλας

18 Απριλίου, 2013

years-of-slavery

Πηγή: http://oapatris.wordpress.com

Με αφορμή τα σημερινά γεγονότα στη Μανωλάδα Ηλείας όπου αναβίωσαν οι ένοπλοι δουλέμποροι αναδημοσιεύουμε κείμενο προ διετίας από το blog «Ο Άπατρις της Πάτρας» που περιγράφει τα σύγχρονα κάτεργα χιλιάδων μεταναστών.

via antapoCRISIS

Πριν τρία χρόνια (18-21 Απριλίου 2008) έγινε μια απεργία 1.500 δούλων εργατών γης στην περιοχή της Νέας Μανωλάδας Ηλείας, την οποία ακολούθησαν πογκρόμ και λιντσαρίσματα σε βάρος τους από την πλευρά των δουλοκτητών και των τραμπούκων τους. Μέρες που είναι των Παθών, κι αφού κάποιοι από εμάς δεν ακολουθούν το «χριστιανικό» (βλ. αστικό) εορτολόγιο, ας θυμηθούμε κάποια από τα πάθη της εργατικής τάξης που έλαβαν χώρα τότε και συνεχίζουν να συμβαίνουν μέχρι σήμερα:

«Στην περιοχή της Μανολάδας γίνεται εκτεταμένη καλλιέργεια φράουλας, με αποδέκτες του προϊόντος την εγχώρια και ξένη αγορά», όπως αναφέρει η Εγκυκλοπαίδεια (βλ. λήμμα «Νέα Μανολάδα Ηλείας», στη Βικιπαίδεια). Στην περιοχή αυτή παράγεται το μεγαλύτερο ποσοστό της εγχώριας παραγωγής της φράουλας (περίπου το 90%). Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, η Νέα Μανωλάδα είχε 1.522 έλληνες κατοίκους, στους οποίους θα πρέπει να προσθέσουμε σήμερα περίπου 2.500 μετανάστες που αποτελούν το κύριο εργατικό δυναμικό της περιοχής, δεδομένου ότι απασχολούνται ως εργάτες στις διάφορες αγροτικές επιχειρήσεις, κυρίως στα φραουλοχώραφα.

Αυτοί, όμως, δεν αναφέρονται στα επίσημα αρχεία και θα έμεναν στην αφάνεια, αν δεν συνέβαιναν τα τελευταία χρόνια ορισμένα αιματηρά γεγονότα που αποκάλυψαν το άγριο καθεστώς της υπερεκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας που ασκείται σε βάρος τους από τους έλληνες νεοτσιφλικάδες της περιοχής. Έτσι, αν θέλουμε να κατανοήσουμε όσα γεγονότα συνέβησαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν στην περιοχή αυτή, θα πρέπει να μελετήσουμε τις παραγωγικές σχέσεις της προαναφερόμενης «εκτεταμένης καλλιέργειας», δηλαδή τις σχέσεις μεταξύ των ιδιοκτητών των φραουλοχώραφων και των μισθωτών καλλιεργητών τους, δουλοκτητικές σχέσεις που στάζουν στην κυριολεξία αίμα. Αυτό το αίμα ρέει και ποτίζει τις φράουλες της Νέας Μανωλάδας εδώ και πολλά χρόνια, αν και το γεγονός αυτό με το πλήθος των εγκληματικών επεισοδίων που το συνοδεύουν και αποκαλύπτουν τη βαρβαρότητα των παραπάνω σχέσεων άρχισαν να δημοσιεύονται μόλις εδώ και τέσσερα χρόνια, δηλαδή από το Μάη του 2007, με διάφορα ρεπορτάζ αριστερών δημοσιογράφων.

(περισσότερα…)

Ντομένικο Λοζούρντο: Επιστρέφοντας στην πάλη των τάξεων

17 Απριλίου, 2013

LOSURDO SS 0313 cop_1

Πηγή: www.efsyn.gr  

Ο Ντομένικο Λοζούρντο είναι καθηγητής Ιστορίας της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Ουρμπίνο. Είναι επίσης πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Διαλεκτικής Φιλοσοφίας Societas Hegeliana. Στη γλώσσα μας κυκλοφορεί το βιβλίο του «Η γλώσσα της αυτοκρατορίας» (Α/συνέχεια, 2010). Η ακόλουθη συνέντευξη του Ντομένικο Λοζούρντο δόθηκε με αφορμή την έκδοση του τελευταίου βιβλίου του «La lotta di classe. Una storia politica e filosofica» (Laterza, 2013) και δημοσιεύτηκε στην περιοδική επιθεώρηση Critica liberale.

Από τον Θανάση Γιαλκέτση

losurdo– Καθηγητή Λοζούρντο, εξηγήστε μας αυτήν την ιδέα ενός βιβλίου για την πάλη των τάξεων, μιαν έννοια που από πολλούς θεωρείται ξεπερασμένη.

– Ενώ η οικονομική κρίση μαίνεται, πυκνώνουν τα δοκίμια που μιλούν για «επιστροφή της πάλης των τάξεων». Ηταν μια έννοια που είχε εξαφανιστεί; Στην πραγματικότητα, οι διανοούμενοι και οι πολιτικοί που διακήρυτταν την παρακμή της μαρξικής θεωρίας της ταξικής πάλης διέπρατταν ένα διπλό λάθος. Από τη μια μεριά εξωράιζαν την πραγματικότητα του καπιταλισμού. Στη δεκαετία του 1950, ο Ραλφ Ντάρεντορφ υποστήριζε ότι συντελούνταν μια «εξάλειψη των κοινωνικών διαφορών» και ότι οι μικρές διαφορές που υπήρχαν ήταν μόνον το αποτέλεσμα του προτερήματος της εκπαίδευσης. Ωστόσο, αρκούσε να διαβάσει κανείς τον αμερικανικό Τύπο για να αντιληφθεί ότι ακόμα και στη χώρα-οδηγό της Δύσης υπήρχαν φοβεροί θύλακες μιας αθλιότητας που μεταβιβαζόταν κληρονομικά από τη μια γενιά στην άλλη. Ακόμα πιο σοβαρό ήταν το δεύτερο λάθος, που ήταν θεωρητικού κυρίως χαρακτήρα. Ηταν τα χρόνια στα οποία αναπτυσσόταν η αντιαποικιοκρατική επανάσταση στο Βιετνάμ, στην Κούβα, στον Τρίτο Κόσμο. Στις ΗΠΑ οι μαύροι πάλευαν για να θέσουν τέρμα στη λευκή επικυριαρχία, στο σύστημα του διαχωρισμού, της ρατσιστικής διάκρισης και καταπίεσης. Οι θεωρητικοί της υπέρβασης της ταξικής πάλης ήταν τυφλοί μπροστά στους σκληρούς ταξικούς αγώνες που διεξάγονταν μπροστά στα μάτια τους.

– Αν καταλαβαίνω καλά, εσείς διευρύνετε πολύ το νόημα της έκφρασης «πάλη των τάξεων», εγγράφοντας στο εσωτερικό της μια μεγαλύτερη γκάμα προβλημάτων;

– Ναι. Ο Μαρξ και ο Ενγκελς στρέφουν την προσοχή τους όχι μόνον στην εκμετάλλευση που συντελείται στο πλαίσιο μιας μόνο χώρας, αλλά και στην «εκμετάλλευση ενός έθνους από ένα άλλο έθνος». Και σε αυτήν τη δεύτερη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με πάλη των τάξεων. Στην Ιρλανδία, όπου οι Αγγλοι άποικοι εκμεταλλεύονταν συστηματικά τους χωρικούς, το «κοινωνικό ζήτημα» έπαιρνε τη μορφή του «εθνικού ζητήματος» και η πάλη για την εθνική απελευθέρωση του ιρλανδικού λαού δεν ήταν απλώς ταξική πάλη, αλλά ήταν ταξική πάλη με ιδιαίτερη σημασία: στις αποικίες πράγματι –παρατηρεί ο Μαρξ- η «εγγενής βαρβαρότητα του αστικού πολιτισμού» αποκαλύπτει όλο τον αποκρουστικό της χαρακτήρα.

(περισσότερα…)

Το ΔΝΤ βλάπτει σοβαρά… το ΕΣΥ

17 Απριλίου, 2013

338237_asitiaΠηγή:tvxs

Η κατάσταση του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ), όπως έχει διαμορφωθεί κατά τη διάρκεια της κρίσης, είναι ζοφερή. Παρατηρείται αύξηση των αυτοκτονιών, της βρεφικής και παιδικής θνησιμότητας για πρώτη φορά μεταπολεμικά, εξάπλωση της ΗIV λοίμωξης σε ευπαθείς ομάδες, ενώ από το 2010 σημειώνεται μείωση του αριθμού των γεννήσεων, καθώς και μείωση του προσδόκιμου ζωής κατά 3 χρόνια. Με αυτό το δεδομένο, η αποδιοργάνωση του Ε.Σ.Υ. που κινδυνεύει να εξελιχθεί σε κατάρρευση, η ραγδαία αύξηση των υγειονομικών αναγκών του πληθυσμού σαν αποτέλεσμα της κρίσης και των μνημονίων, η απο-ασφάλιση όλο και αυξανόμενης μερίδας του πληθυσμού και η ανασυγκρότηση του συστήματος υγείας, ήταν οι άξονες που συζητήθηκαν στο τελευταίο πολύ κρίση-μο σεμινάριο του κύκλου σεμιναρίων Κοινωνία σε Κρίση – Κοινωνία σε (Ανα)συγκρότηση, που διοργανώθηκε την Τρίτη 16 Απριλίου από την Πρωτοβουλία για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας και της Κοινωνίας, με θέμα «Υγεία: Κατάρρευση και ανασυγκρότηση του συστήματος».

 Της Ειρήνης Σοβόλου 

Τη συζήτηση άνοιξε και συντόνισε ο Γιάννης Καλομενίδης, Επίκουρος Καθηγητής Πνευμονολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, και στη συνέχεια το λόγο πήραν οι εισηγητές, Γιώργος Νικολαΐδης, ψυχίατρος, διευθυντής της Διεύθυνσης Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού και ο Θεόδωρος Ζδούκος, Επιμελητής Α’ ΕΣΥ, μέλος του Κοινωνικού Ιατρείου Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης.

Το Ε.Σ.Υ. υπό κατάρρευση

«Η αποδιοργάνωση του ΕΣΥ δεν προέκυψε απλά σαν αποτέλεσμα ενός αιφνίδιου θανάσιμου χτυπήματος που επέφερε η πολιτική της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης που με ακραία επιθετικό τρόπο ασκείται από το 2010», τονίζει ο Γιάννης Καλομενίδης, Επίκουρος Καθηγητής Πνευμονολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών . Σύμφωνα με τον ίδιο, πολλά προβλήματα, όπως η υποχρηματοδότηση του δημοσίου τομέα, η διόγκωση του ιδιωτικού με κρατική χρηματοδότηση, η χρόνια κακοδιαχείριση των διαθέσιμων πόρων, η απουσία οργανωμένων δομών πρωτοβάθμιας φροντίδας στα αστικά κέντρα και η διαφθορά, προϋπήρχαν της κρίσης σε βαθμό που αποτελούσαν δομικά χαρακτηριστικά του συστήματος υγείας, ακόμα και πριν την ίδρυση του Ε.Σ.Υ.

Η κρίση έρχεται να προσθέσει νέα προβλήματα στα ήδη υπάρχοντα, καθώς «οι ελίτ επιχειρούν μία μεταρρύθμιση του συστήματος που οριστικοποιεί την διάλυση του κοινωνικού συμβολαίου στον τομέα της υγείας και αναγνωρίζει σαν νούμερο ένα προτεραιότητα της πολιτικής υγείας την μείωση του κόστους λειτουργίας των δομών και της θεραπείας θυσιάζοντας την καθολικότητα και την ποιότητα και φτάνοντας μέχρι και τον πλήρη αποκλεισμό μίας σημαντικής μερίδας του πληθυσμού», όπως επισημαίνει ο ίδιος.

Ο Θεόδωρος Ζδούκος Επιμελητής Α’ Ε.Σ.Υ. , μέλος του Κοινωνικού Ιατρείου Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης, επισημαίνει ότι κάποιος που δεν έχει ασφάλιση, δεν έχει πρόσβαση στο σύστημα υγείας και σε ορισμένες περιπτώσεις η μη πρόσβαση μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στο θάνατο του ασθενούς. Οι ανασφάλιστοι καλούνται να πληρώσουν το σύνολο της νοσηλείας, που μπορεί να ανέρχεται σε 7.700 ευρώ για έναν πολυτραυματία όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Θ.Ζδούκος.

(περισσότερα…)

Θανάσης Κ. Γεράνιος: Πυρηνική ενέργεια και κοινωνία

15 Απριλίου, 2013

2003010200142_110395293_type12128 Θανάσης  Γεράνιος*

Πηγή: Ουτοπία Νο 1 ,σελ.84-89

Είναι πολλές και ποικίλες οι πηγές που συντελούν στην κλιμακωτή κατα­στροφή του περιβάλλοντος, οι δε πιθανότητες προστασίας του μειώνονται καθημε­ρινά. Αναμφίβολα θα είναι πολύ αργά να μιλάμε για προστασία, όταν θα έχει ήδη πά­ψει να υπάρχει σημαντική μερίδα ζωής. Γι’ αυτό επιβάλλεται το θέμα του περιβάλλο­ντος να το εντάξουμε στην ύπαρξη της ίδιας της ζωής και εκτιμώντας το σαν αναπό­σπαστο και συνυφασμένο μ’ αυτή στοιχείο ν’ αναλύσουμε τις αιτίες καταστροφής του.

Θα ήθελα να επισημάνω μια μεν, αλλά αποδεδειγμένα σημαντική αιτία κατα­στροφής του, την πυρηνική ενέργεια.

1.  Οι δυο όψεις του νομίσματος

Πάνω από πέντε χρόνια έχουν περάσει από την καταστροφή του πυρηνικού εργοστασίου στο Chernobyl. Κι όλα δείχνουν ότι η επόμενη δεκαετία θα είναι περίο­δος σημαντικών εξελίξεων που θα βαρύνουν μάλλον αρνητικά παρά θετικά στην πο­ρεία της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας. Εκείνο όμως που ενδιαφέρει, είναι πως σε τελική ανάλυση, η ανθρωπότητα θα βγει μάλλον χαμένη παρά κερδισμένη από την επικίνδυνη και ξεπερασμένη αυτή ενεργειακή επένδυση.

Είναι αλήθεια, ότι όσες φορές προσπάθησα ν’απομονώσω τους πυρηνικούς αντιδραστήρες (τη λεγόμενη ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας) από τους πυ­ρηνικούς εξοπλισμούς, απέτυχα, και αυτό γιατί μεταξύ άλλων ενώ τα μεγάλα πυρη­νικά κράτη δεν εγκαθιστούν πλέον στις ίδιες τους τις χώρες τέτοιους σταθμούς, τα μικρά αντίθετα τους αγοράζουν ώστε να έχουν και τη δυνατότητα απόκτησης της πο­λύτιμης πρώτης ύλης (ουράνιο – 235 ή πλουτώνιο – 239) για κατασκευή πυρηνικών όπλων (Ισραήλ, Πακιστάν, Ιράκ, Ιράν, Ν. Αφρικανική Ένωση, κ.ά.).

2. Πολιτική εξάρτηση

Στη δεκαετία του ’50 άρχισαν οι πρώτες εγκαταστάσεις πυρηνικών σταθμών στις μεγάλες, αλλά και στις μικρές χώρες, αποφέροντας μεγάλα μεν κέρδη στις κατασκευάστριες εταιρείες, δεσμεύοντας όμως τεχνολογικά, οικονομικά αλλά και πο­λιτικά τις μικρές χώρες – πελάτες που δεν είχαν τέτοιου επιπέδου τεχνολογία. Το γε­γονός ότι το ουράνιο «καιγόμενο» δίνει εκατομμύρια φορές παραπάνω ενέργεια από το κάρβουνο, έδωσε αφορμή στους τότε ειδικούς να διαβεβαιώνουν τους μελλο­ντικούς καταναλωτές ηλεκτρικής ενέργειας πως η πυρηνική κιλοβατώρα θα ήταν τό­σο φθηνή ώστε δεν θ’ άξιζε τον κόπο ούτε καν να μετριέται, γιατί οι μετρητές θα στοί­χιζαν περισσότερο. Αυτό στην πράξη απεδείχθη μύθος. Όπως μύθος απεδείχθη και η μελετητής επιτροπής του Rasmussen, που κατέληγε μεταξύ άλλων, πως οι αντιδρα­στήρες ήσαν τόσο ασφαλείας ώστε η πιθανότητα να σκοτωθεί κάποιος από πυρηνικό ατύχημα ήταν ίση με την πιθανότητα να σκοτωθεί από μετεωρίτη.

(περισσότερα…)

Δέκα σημεία για τη συγκρότηση του πολιτικού φορέα «Σχέδιο Β’»

4 Απριλίου, 2013

 Συνέντευξη Τύπου  4/4/2013

Στην ομιλία του ο Αλέκος Αλαβάνος αναφέρθηκε σε δέκα σημείa.

Πρώτο: Τα γεγονότα στην Κύπρο δίνουν μια εικόνα από ένα εφιαλτικό μέλλον που δεν πρέπει ποτέ να έρθει στην Ελλάδα. Η αντίληψη της κυβέρνησης ότι η ολοκλήρωση του μνημονίου οδηγεί στην ανάπτυξη έχει εκμηδενισθεί, με την διάλυση της κυπριακής οικονομίας.

Η αντίληψη της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι «θα καταργηθεί το μνημόνιο μέσα στην Ευρωζώνη» έχει ολοκληρωτικά καταρρεύσει δεδομένου του εργαλείου της διακοπής της ρευστότητας σε ευρώ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Καλούμε τον λαό να απεγκλωβισθεί από τη στείρα, νοσηρή και αδιέξοδη αυτή αντιπαράθεση και απέναντι στις δύο εκδοχές του Σχεδίου Α’ να αντιπαραθέσει ένα απελευθερωτικό Σχέδιο Β’.

Δεύτερο: Το θέμα της παραμονής ή της εξόδου από την Ευρωζώνη είναι το σταυροδρόμι πάνω στο οποίο βρίσκεται σήμερα η χώρα μας. Στην ιστορία των υφεσιακών κρίσεων καμία χώρα δεν έχει μπορέσει να ανακάμψει με σκληρό νόμισμα όπως το ευρώ. Η έκδοση εθνικού νομίσματος είναι μια μεγάλη τομή. Αμφισβητεί το μέχρι τώρα κεντρικό στρατηγικό στήριγμα της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα, τη συμμετοχή στην ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση. Είναι απολύτως αναγκαία. Και δεν αποτελεί πια διαπραγματευτικό χαρτί εντός Ευρωζώνης. Όπως έδειξε η σχετική ηρεμία των χρηματαγορών, η Ευρωζώνη, παρότι δεν το επιθυμεί, διακινδυνεύει το ενδεχόμενο αποχώρησης μιας χώρας από αυτήν.

Τρίτο: Η αποχώρηση από το ευρώ είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη σωτηρία και την ανάκαμψη. Από μόνη της όμως δεν αρκεί. Είναι κρίκος σε μια σειρά μετασχηματισμών, αριστερού προσανατολισμού που απευθύνονται όμως σε όλους τους πολίτες. Την άμεση παύση πληρωμών προς τους ξένους δανειστές. Την εθνικοποίηση των τραπεζών. Τον οικονομικό σχεδιασμό. Την παραγωγική ανασυγκρότηση. Τη δυναμική παρουσία των δημοσίων επενδύσεων. Τη συγκρότηση ενός Κοινωνικού Κράτους. Επειδή πλευρές των πολιτικών αυτών έρθουν σε σύγκρουση με το καθεστώς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο λαός με δημοψήφισμα θα πάρει την απόφαση για την περαιτέρω πορεία του.

Τέταρτο: Η εκστρατεία τρόμου της κυβέρνησης για το ευρώ, στην οποία έχει συνδράμει η αξιωματική αντιπολίτευση με τη θέση ότι η αποχώρηση είναι «εθνική καταστροφή» δεν έχει πλέον καμία βάση. Όλα τα φόβητρα – από την έλλειψη πετρελαίου και τα μαγκάλια μέχρι το κλείσιμο των τραπεζών, που στην Κύπρο κράτησε περισσότερο από την Αργεντινή – έχουν συμβεί μέσα στο ευρώ. Θα είναι δύσβατος ο δρόμος της ανάκτησης του ελέγχου στη νομισματικής και οικονομικής πολιτικής, αλλά θα είναι καρποφόρος. Μέσω της ρευστότητας με ταχύτητα θα ανοίξουν οι θέσεις εργασίας στον τουρισμό, στον αγροτικό τομέα, στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που ανακτούν την εσωτερική αγορά, στα δημόσια έργα.

(περισσότερα…)

»Η Επίθεση»:Είναι δυνατή η άρση της διχοτόμησης των ανθρώπων σε καιρούς φρίκης;

29 Μαρτίου, 2013

attack

Πηγή: ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ

Του ΚΜ

7LZX_Director_20Ziad_20DoueiriΠροβάλλεται σε κινηματογράφους για δεύτερη βδομάδα η πρόσφατη (2012) ταινία «Η Επίθεση» (L΄attentat) του Λιβανέζου σκηνοθέτη Ζιαντ Ντουέϊρι (Ziad Doueiri) που στηρίζεται σε νουβέλα του Αλγερινού συγγραφέα Γιασμίνα Κάντρα (Yasmina Khadra).

 Ενδεχομένως πρόκειται για την καλύτερη ταινία της φετινής σεζόν και όχι μόνο.

Ο ήρωας (Αλί Σουλιμάν), Άραβας διακεκριμένος γιατρός στο Τελ Αβίβ, προσπαθεί να καταλάβει τι έχει συμβεί με τη γυναίκα του που φέρεται ότι αυτοανατινάχτηκε σε ισραηλινή καφετέρια την ώρα που γιορταζόταν παιδικά γενέθλια, με αρκετά παιδιά νεκρά ή σοβαρά τραυματισμένα. Συντετριμμένος, πενθώντας τη γυναίκα του, όμορφη και έξυπνη, που υπεραγαπούσε, διαπιστώνει σταδιακά ότι δεν είχε ουσιαστική επαφή μαζί της, απορροφημένος στις επαγγελματικές του ασχολίες (κάτι που ήδη τον διαφοροποιεί από τη σχέση του τυπικού άραβα οικογενειάρχη με την οικογένειά του).

Στην αγωνία του να αντιληφθεί τα κίνητρα της γυναίκας του, επιστρέφει στη γενέτειρά του πόλη, Ναμπλούς, και εκεί αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι όχι μόνο τη γυναίκα του δεν καταλάβαινε, αλλά ότι έχει χάσει την επαφή του συνολικά με την πραγματικότητα του λαού του.

Καθώς ψηλαφεί τη «διπλή ζωή» της γυναίκας του, αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι και ο ίδιος επίσης ζει διπλή ζωή. Η διχοτόμηση των ανθρώπων πηγάζει από την ανάγκη τους να αντιμετωπίσουν την καθημερινή φρίκη της ζωής στην Παλαιστίνη-Ισραήλ, η οποία αποτελεί το σταθερό φόντο της ταινίας. Ο ίδιος διχοτομείται για να επιβιώσει, «ξεχνά» τις ιστορικές του ρίζες και την πραγματικότητα που βιώνει ο λαός του, προσπαθεί μέσα από την περιχαρακωμένη του εντιμότητα να στήσει τη ζωή του. Η γυναίκα του επίσης έχει απαντήσει στη φρίκη διχοτομούμενη, προσπαθώντας να άρει τη φρίκη μέσα από τη φρίκη, και αυτός που ζει δίπλα της δέκα χρόνια και την υπεραγαπά (όπως και αυτή αυτόν) δεν έχει πάρει χαμπάρι.

734163_172384306246879_2036306909_nΤο μοτίβο της διχοτόμησης διατρέχει σταθερά όλη την ταινία. Για παράδειγμα, το πρώτο μέρος της ταινίας διαδραματίζεται στο Τελ Αβίβ, πόλη μοντέρνα και ευρωπαϊκή, το δεύτερο μέρος στη Ναμπλούς, πόλη ημιεξαθλιωμένη που οι κάτοικοί της αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα. Αλλά, και εδώ βρίσκεται από φιλοσοφική άποψη το κατόρθωμα της ταινίας, οι πολλαπλές διχοτομήσεις δεν είναι μεταφυσικοί διαχωρισμοί, του τύπου που μας έχει συνηθίσει το κυρίαρχο σινεμά. Οι διχοτομήσεις εδώ είναι εσωτερικές αντιφάσεις οργανικών οντοτήτων. Και οι αντιφάσεις αυτές αποτελούν άρρηκτα δεμένες ενότητες ζωντανών διαδικασιών.

Ο κεντρικός ήρωας είναι φιγούρα τραγωδίας: Πιστεύει ότι είναι ελεύθερος να επιλέξει τον τρόπο ζωής του έξω και πέρα από τις ιστορικές διεργασίες στη χώρα του, έξω και πέρα από την εθνική του ταυτότητα και οδηγείται στη συντριβή. Ο αγώνας του να καταλάβει τι έχει συμβεί, να εξηγήσει την κατάρρευση του μικρόκοσμού του, περιγράφεται λιτά με ντοκιμενταρίστικο τρόπο, χωρίς περιττούς μελοδραματισμούς, με μεγάλη οικονομία μέσων και χωρίς προσπάθεια επιβολής κάποιας a priori άποψης. Μέχρι το τέλος, δεν πετυχαίνει να αποκτήσει μια συνολική κατανόηση, αλλά κατακάθεται μέσα του η βεβαιότητα ότι τα ιστορικά γεγονότα υπερβαίνουν τα άτομα και τον ίδιο. Η άποψη της γυναίκας του, όπως τελικά την ανακτά μέσω τρίτων, αποκτά αναπάντεχα μεγάλο βάθος, καθώς διαπιστώνει ότι η δική του οπτική γωνία («η γυναίκα μου με πρόδωσε») είναι εντελώς ανεπαρκής μέσα στη δίνη των ιστορικών γεγονότων.

Εκπληκτικό το παίξιμο όλων των ηθοποιών και ανεπανάληπτο του πρωταγωνιστή, καθώς τα μικρά κομμάτια του παζλ κατακάθονται στο πρόσωπό του. Η γυναίκα του (Ρεϋμόν Αμσαλέμ) προσθέτει στα καίρια σημεία πηγαία, αλλά πάντα συγκρατημένη, συγκίνηση και πινελιές «μαγικού ρεαλισμού».

Κινηματογράφος εξαιρετικός, λιτός και ουσιαστικός, αναδεικνύει την πραγματικότητα χωρίς φλύαρες καταγγελίες και ακκισμούς, δένοντας το ατομικό με το συλλογικό δράμα. Ο έμπειρος Ντουέϊρι (κάμερα-μαν σε πολλές διάσημες ταινίες, π.χ. Pulp Fiction, Reservoir Dogs, και σκηνοθέτης άλλων τριών ταινιών) κεντράρει στα πρόσωπα των ηθοποιών, χρησιμοποιώντας τα σαν εργαλεία συμπύκνωσης της αφήγησης της ταινίας. Μια αφήγηση στιβαρή με στοιχεία θρίλερ και ταινιών δρόμου που πατά σε ένα άψογα δομημένο σενάριο.

Υ.Γ. Στο τέλος της ταινίας, αποκαλύπτεται ότι η σπίθα που οδήγησε τη γυναίκα του στην απόφασή της ήταν η σφαγή και ισοπέδωση του Παλαιστινιακού στρατόπεδου στην πόλη της Δυτική Όχθης, Τζενίν (2002). Η ταινία παρουσιάζει πλάνα από την ισοπεδωμένη Τζενίν, αλλά ενδεχομένως ο θεατής να μη γνωρίζει τι έγινε εκεί. Προτείνω για περισσότερες πληροφορίες το πολύ καλό ντοκιμαντέρ του Mohamed Bakri «Jenin Jenin» (2002), που υπάρχει ολόκληρο στο YouTube.

Το ντοκιμαντέρ του Mohamed Bakri «Jenin Jenin» (2002)

Jenin Jenin – جنين, جنين (English Subtitles)

(περισσότερα…)

Πήρε φωτιά η γραμμή SOS για τις γυναίκες – Αφροδίτη Τζιαντζή

28 Μαρτίου, 2013

WOMEN flower 14

 Συλλογή υπογραφών για να μην κλείσει η Γ.Γ.Ι.:

 https://secure.avaaz.org/en/petition/Nodegradationoffundamentalgenderequality

Εφημερίδα των Συντακτών

412Από τον Μάρτιο του 2011 η τηλεφωνική γραμμή SOS 15900 της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, που παρέχει ψυχοκοινωνική στήριξη και συμβουλευτική σε γυναίκες θύματα βίας, δέχτηκε 10.176 κλήσεις και 74 ηλεκτρονικά μηνύματα.

Εν μέσω μεταρρυθμίσεων και περικοπών που απειλούν την ίδια τη λειτουργία της Γ.Γ. Ισότητας, ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των δύο χρόνων λειτουργίας της γραμμής SOS. Η γραμμή λειτουργεί σε 24ωρη βάση, επτά ημέρες την εβδομάδα, με χρέωση μία αστική μονάδα, στα ελληνικά και στα αγγλικά. Στελεχώνεται από εξειδικευμένο προσωπικό – ψυχολόγους και κοινωνιολόγους, κάθε υπηρεσία που παρέχεται είναι απολύτως εμπιστευτική και καλύπτεται από το απόρρητο της συμβουλευτικής, ενώ οι καταγγελίες γίνονται ανώνυμα.

 Είναι ειρωνικό ότι η Γενική Γραμματεία Ισότητας, ο φορέας που στελεχώνει τη γραμμή SOS, αντί να αναβαθμιστεί σε μια εποχή που οι γυναίκες πλήττονται περισσότερο εξαιτίας της κρίσης, υποβαθμίζεται και κινδυνεύει με κλείσιμο, καθώς περικόπτεται σχεδόν το 80% των οργανικών θέσεων. Δημόσιο ψήφισμα ενάντια στο κλείσιμο του θεσμού απευθύνουν οι εργαζόμενοι, το οποίο έχουν ήδη συνυπογράψει ηλεκτρονικά πάνω από 11.100 πολίτες και φορείς, ενώ η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται.

Εμφυλη βία καταγγέλλουν οι περισσότερες κλήσεις στη γραμμή SOS, από τις οποίες το 74% γίνεται από τις ίδιες τις κακοποιημένες γυναίκες, ενώ το υπόλοιπο 26% γίνεται από τρίτα πρόσωπα (φίλους/ες, συγγενείς, γείτονες). Οι περισσότερες γυναίκες καταγγέλλουν περιστατικά ενδooικογενειακής βίας (4.629 κλήσεις, 78%, ), ενώ με πολύ μικρότερα ποσοστά ακολουθούν οι καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση (82 κλήσεις, 1%), περιπτώσεις βιασμού (88 κλήσεις, 1%). Μονοψήφιες ήταν οι καταγγελίες για πορνεία και trafficking, ενώ 709 κλήσεις (12%) αφορούσαν άλλες μορφές βίας.

Ζητούν στήριξη

Οι γυναίκες αναζητούν ψυχοκοινωνική στήριξη και νομική συμβουλευτική σε ποσοστό 43% και 33% αντίστοιχα και ακολουθούν αιτήματα για νομική βοήθεια, αναζήτηση φιλοξενίας και αναζήτηση εργασίας. Μητέρες παιδιών (62%), έγγαμες (48%), Ελληνίδες (68%) σε παραγωγική ηλικία, με ανώτατη και ανώτερη μόρφωση, σε άσχημη ώς μέτρια οικονομική κατάσταση (20% και 19%) και συχνά άνεργες (31%) είναι οι περισσότερες από τις καταγγέλλουσες που απάντησαν σε αντίστοιχες ερωτήσεις.

(περισσότερα…)

Και τώρα, κβο βάντις Κύπρος; – Γιάννης Ιωάννου

25 Μαρτίου, 2013

BA178DFE9997D87DE3CC39214218349D

Στο Quo Vadis Κύπρος; υπάρχουν όλοι οι χαρακτήρες. Ο Νέρωνας, η Σύγκλητος, οι Κυβερνήτες της Βιθυνίας, οι τσαρλατάνοι και οι πραιτοριανοί… Η καταστροφή της Ρώμης και τα «κρυπτοχριστιανικά μηνύματα». Λείπει όμως το μεγαλείο ενός Πήτερ Ουστίνοφ και η επικότητα της σκηνοθεσίας ενός Ληρόη. Το δε σκηνικό της Κύπρου της επόμενης ημέρας δεν είναι μια αρένα ή ένα ανάκτορο αλλά μάντρες με πολυτελή τζιπ προς εκποίηση και κοτέτσια στη Λευκωσία. Α ξέχασα, έχουμε και φυσικό αέριο και θα τα καταφέρουμε…

http://cyprusnews.eu

Δεν ξέρω πώς να περιγράψω το σημερινό ξύπνημα της 25ης Μαρτίου. Σίγουρα είμαι ανακουφισμένος και ταυτόχρονα θα έχω την ευκαιρία να ξεκουραστώ μετά από μια πολύ έντονη εβδομάδα με εξαντλητικούς ρυθμούς εργασίας για τις ανάγκες ενός μεγάλου διεθνούς τηλεοπτικού δικτύου.

Δύσκολη η ζωή του fixer, γιατί δεν έχεις μόνο να ικανοποιήσεις τις ανάγκες ενός ξένου που θέλει να βγάλει κάτι πρώτος αλλά και τη δική σου… Διακυβεύεται το μέλλον της πατρίδας σου εκεί έξω. Μέσα σε μια εβδομάδα μίλησα με εκατοντάδες κόσμου. Από απλούς ανθρώπους στο παζάρι του «ΟΧΙ» μέχρι μέλη της Κυβέρνησης, Υπουργούς, βουλευτές. Γνώρισα εκατοντάδες ξένους συναδέλφους μου, άλλους συμπαθητικούς κι άλλους φιλικότερους. Μερικούς πιο ξινούς κι από το λεμόνι. Νυν και πρώην πολιτικούς, ειδικούς κάθε λογής… Αναμονή ωρών, με λίγο φαί. Προεδρικό, Βουλή και πάλι πίσω. Πήγα στο Μαρί ξανά και στο Βασιλικό, στη Λάρνακα και πάλι πίσω Λευκωσία…

Ένα ερώτημα έχει καρφωθεί στο μυαλό μου και δεν βγαίνει. Ενός σπουδαίου συναδέλφου μάλιστα του Ερίκου Σιέγκεβιτς… Quo Vadis ρε Κυπραίε; Και τώρα τι; Δεν θέλω να κάνω τον ηθικοπλάστη του κώλου, σε καμία περίπτωση. Με τρομάζει όμως η μετάβαση από τα hastags τύπου «Σε γαμήσαμε Μέρκελ» στην ολομέλεια εξπρές και στο θρίλερ των διαπραγματεύσεων των τελευταίων 48 ωρών. Και σήμερα; Ηρεμία και εορτασμοί με φουστανέλες και γιαταγάνια.. Αμηχανία και άγχος…

Νιώθω ότι βρίσκομαι έντονα στη πνευματική εκείνη κατάσταση από την οποία μπορώ να αντλήσω, εις το 101%, την εικόνα κάθε Κυπραίου της κρίσης. Ξέρω ποιος βουλευτής είναι σοβαρός και ποιος γραφικότερος βιντεοταινίας με τον Σωτήρη Μουστάκα. Γνωρίζω ποιοι Κύπριοι δημοσιογράφοι είναι αξιοπρεπείς και ποιοι επιεικώς αγράμματοι… Και νομίζω ότι σε λίγους μήνες που θα έχει κάτσει τελείως ο κουρνιαχτός πάλι τα ίδια θα ακούμε, ένθεν κι ένθεν…

(περισσότερα…)

Πιέρο Μπεβιλάκουα: »Ριζοσπαστισμού εγκώμιο»

23 Μαρτίου, 2013

103864335126056390UyaT4zTZc

Εφημερίδα των Συντακτών

aLerKaGDzWpp_s4Ο Καρλ Μαρξ ήταν εκείνος ο οποίος έδωσε στη λέξη «ριζοσπάστης» ένα βαθύ νόημα, που στις μέρες μας φανερώνεται από πολλές απόψεις εξαιρετικά επίκαιρο. Το 1843, στην «Κριτική της εγελιανής φιλοσοφίας του κράτους και του δικαίου», ο 25χρονος Μαρξ σημείωνε ότι η θεωρία, για να μπορέσει να γίνει υλική δύναμη, πρέπει να κατακτήσει τις μάζες. Και προκειμένου να κατακτήσει τις μάζες πρέπει να γίνει ριζοσπαστική. Ο Μαρξ διευκρίνιζε: «Ριζοσπαστική σημαίνει να πιάνει τα πράγματα από τη ρίζα. Η ρίζα όμως για τον άνθρωπο είναι ο ίδιος ο άνθρωπος». Ο ριζοσπαστισμός του νεαρού Μαρξ οδηγούσε στη διδαχή «ότι ο άνθρωπος είναι το υπέρτατο ον για τον άνθρωπο, δηλαδή στην κατηγορική επιταγή της ανατροπής όλων των σχέσεων που κάνουν τον άνθρωπο ένα ον ταπεινωμένο, υποδουλωμένο, εγκαταλειμμένο, περιφρονημένο». Ο ώριμος Μαρξ έστρεψε το ερευνητικό του βλέμμα στις βαθύτερες ρίζες της κοινωνικής πραγματικότητας και ανέλυσε τους μηχανισμούς παραγωγής και αναπαραγωγής του καπιταλιστικού συστήματος. Ενα παρόμοιο κριτικό βλέμμα στη σύγχρονη παγκόσμια κοινωνία χρειαζόμαστε και σήμερα. Αυτό υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ο Πιέρο Μπεβιλάκουα στο βιβλίο του «Elogio della radicalità» (Laterza, 2012). Ο Μπεβιλάκουα είναι καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης La Sapienza. Το άρθρο του που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Il Manifesto».

Από τον Θανάση Γιαλκέτση

 

Habent sua fata verba. Ακόμα και οι λέξεις έχουν τη δική τους μοίρα στο θορυβώδες σύμπαν της δημόσιας συζήτησης. Ο όρος μετριοπαθής, για παράδειγμα, είναι από εκείνους που φαίνεται να χαρίζουν μιαν άφθαρτη εύνοια, η οποία διαρκώς ανανεώνεται. Γιατί όμως ο όρος μετριοπαθής απολαμβάνει τόση δημόσια εύνοια; Αυτός ο όρος εισπράττει καταχρηστικά τα αναμφίβολα προτερήματα της ηθικής αρετής που όριζε αρχικά. Η μετριοπάθεια είναι μια αξιέπαινη ιδιότητα του σοφού και πράου ανθρώπου, ο οποίος αποφεύγει τις υπερβολές.

Πρόκειται για ένα ιδεώδες ανθρωπιάς που ο ρωμαϊκός πολιτισμός προέτασσε στην ιεραρχία των αξιών του. Αλλά η μετάβαση από την ηθική του ανθρώπου στην πολιτική πάλη και στη στρατηγική των κομμάτων δεν φαίνεται να αφήνει αναλλοίωτη αυτή τη θαυμαστή αρετή. Γιατί η πολιτική μετριοπάθεια σήμερα δεν είναι αρετή, αλλά είναι αντίθετα η προφανής διαστρέβλωση μιας μεταρρυθμιστικής πολιτικής; Αυτά που της δίνουν αυτόν τον στρεβλό χαρακτήρα είναι πολλά και πολύπλοκα φαινόμενα, που μπορεί να συνοψιστούν στον μετασχηματισμό που έχουν υποστεί τα πολιτικά κόμματα. Ολα πράγματι τα κόμματα –με εξαίρεση εκείνα που ορίζονται ριζοσπαστικά- αναζητούν σήμερα το «κέντρο», έτσι όπως κάποτε οι μεσαιωνικοί ιππότες αναζητούσαν το ιερό δισκοπότηρο. Αποβλέπουν, δηλαδή, στο να τοποθετηθούν σε μιαν ενδιάμεση θέση, μεταξύ των κοινωνικών τάξεων, με σκοπό να αντιπροσωπεύουν τα «μεσαία» συμφέροντα, που φαντάζονται ότι είναι κυρίαρχα στην κοινωνία. Είναι μια επιλογή που στοχεύει στην εκλογική επιτυχία και που δεν διαθέτει κανένα σχέδιο μετασχηματισμού της κοινωνίας.

(περισσότερα…)

Ποιο πρέπει να είναι το πρόγραμμα μιας κυβέρνησης που θα οδηγήσει τη χώρα σε εθνικό νόμισμα;

16 Μαρτίου, 2013

imagese

Το antapocrisis.gr αναδημοσιεύει από την διαδικτυακή συζήτηση που έγινε στη σελίδα “Η συμμορία της δραχμής” την τοποθέτηση του οικονομολόγου Σπύρου Λαβδιώτη. Είναι χρήσιμο να επισημανθεί ότι όσο γιγαντώνονται τα αδιέξοδα, το αίτημα της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, θα υιοθετείται και από δυνάμεις, προσωπικότητες, επιστήμονες που δεν ξεκινούν από θέσεις πολιτικής και ιδεολογικής κριτικής στην ΕΕ, δεν υπόκεινται δηλαδή στην τρέχουσα αριστερή φιλολογία. Αντιμετωπίζουν το σχέδιο Β ως μοναδικό και αναγκαίο βήμα επιβίωσης για τη χώρα και την κοινωνία. Για αυτό και έχει σημασία η παράθεση των απόψεών τους.

Του Σπύρου Λαβδιώτη*

Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο που να παραλληλίζει πλήρως το θεσμό του ενιαίου νομίσματος της Ευρωζώνης, στην οποία ένας αριθμός ανεξάρτητων κρατών-εθνών έχουν κοινό συμβολικό νόμισμα (fiat currency) και μία υπέρ-εθνική Κεντρική Τράπεζα που έχει το μονο- πώλιο της έκδοσης του ενιαίου νομίσματος και της χάραξης της νομισματικής πολιτικής.

Επιπροσθέτως, η Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992) στις διατάξεις της οποίας θεμελιώθηκε η οικονομική και νομισματική ένωση (ΟΝΕ) δεν καθόρισε κανένα πλαίσιο εξόδου ενός κράτους- μέλους από την Ευρωζώνη. Η Συνθήκη, επιπλέον, δεν εμπεριείχε καμία αναφορά στο εμφανές γεγονός ότι με την ένταξη στην Ευρωζώνη τα κράτη παραχωρούσαν κυριαρχικά δικαιώματα της ανεξάρτητης οικονομικής δράσης που κατείχαν πριν την ένταξη. Το κείμενο της Συνθήκης δεν έλεγε τίποτε γύρω από τις αρχές στις οποίες θα παραχωρηθούν αυτά τα κυριαρχικά δικαιώματα και πως αυτές θα τις ασκήσουν. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ στη πραγματικότητα ήταν ένα μισο- τελειωμένο σπίτι από την αρχή και παρέμεινε μισοτελειωμένο μετά από μια εικοσαετία, και ως φυσικό άρχισε να καταρρέει μέσα στη θύελλα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, διότι ποτέ δεν επετεύχθη η δημοσιονομική ομοσπονδία και πολιτική ένωση των κρατών – μελών.

Εάν ένα κράτος-έθνος δεν μπορεί να εκδώσει το δικό του νόμισμα αυτό δεν έχει καμία δύναμη να καθορίσει μια ανεξάρτητη νομισματική και δημοσιονομική πολιτική και ως φυσική συνέπεια μετατρέπεται σε μια αποικία ενός ιμπεριαλιστικού συστήματος που οι κατευθυντήριες γραμμές και ντιρεκτίβες δίνονται από την μητρόπολιν. Όταν απολεσθεί η δύναμη ενός κράτους να καθορίζει την δική του νομισματική και δημοσιονομική πολιτική χάνεται μαζί και η δυνατό- τητα του καθορισμού της αποτελεσματικής ζήτησης, της παραγωγής και της απασχόλησης του εργατικού δυναμικού της χώρας. Κι αυτό ακριβώς συνέβη στις χώρες -μέλη της περιφέρειας της Ευρωζώνης, τις ονομαζόμενες PIIGS, που οδηγήθηκαν σε βαθιά κρίση χρέους, με πρώτο θύμα την Ελλάδα, η οποία βιώνει την μεγαλύτερη οικονομική συντριβή στην σύγχρονη ιστορία της.

(περισσότερα…)

Το πριγκιπάτο της φαυλότητας

15 Μαρτίου, 2013

anna-boghiguian

Anna Boghiguian ,Το διαμέρισμα του Καβάφη

του ΚΙΜΠΙ

«Τις μικρές εξουσίες να φοβάσαι», έλεγε ο ρεπόρτερ – ερευνητής Πρίφτης, ήρωας του ομώνυμου σίριαλ του 1991, εποχή κατά την οποία η ιδιωτική τηλεόραση μπουσούλαγε, τολμούσε τη σάτιρα και δεν είχε εξελιχθεί σε τερατώδη διαπλοκή. Ο Πρίφτης, για όσους δεν θυμούνται ή δεν ξέρουν λόγω ηλικίας, ήταν η καρικατούρα ενός δημοσιογράφου που κυνηγούσε τις μεγάλες αποκαλύψεις κατά της εξουσίας, αλλά πάντα σκόνταφτε στη μικροεξουσία των ιδιοκτητών της εφημερίδας του. Εξ ου και ο πικρός καημός του: «Τις μικρές εξουσίες να φοβάσαι!».

Στο μεταξύ, οι εξουσίες μεγάλωσαν. Έγιναν γιγαντιαίες, δυσκίνητες, τόσο που δεν χωρούσαν στον ελλαδικό μικρόκοσμο, έπιασαν όλο τον χώρο και τον χρόνο, μέχρι που έσκασαν όλες μαζί, σαν φούσκες. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ελληνικής κρίσης, που η τεράστια κοινωνική πλειοψηφία τη ζει σαν τραγωδία και η ελίτ σαν φάρσα, είναι η ταχύτητα με την οποία συρρικνώθηκαν οι μικρομέγαλες εξουσίες μπροστά στην εισβολή των επιτηρητών με τη θεσμική περιβολή της τρόικας. Οι τραπεζίτες, η επιχειρηματική διαπλοκή, το μιντιακό λόμπι, οι προμηθευτές, το κομματικό σύστημα, τα «πελατάκια» που τους περιστοιχίζουν, τα golden boys and girls που πηγαινοέρχονταν μεταξύ ακριβοπληρωμένων κρατικών θέσεων και ιδιωτικών οφιτσίων, υποθέτοντας ότι ολόκληρο το σύμπαν θα συνωμοτούσε πάντα για να τους εξασφαλίζει χρήμα και κύρος.

Αυτή η συνθήκη έχει ανατραπεί. Όχι μόνο γιατί το μνημόνιο και η τρόικα έχουν επιβάλει ανοικτά όρους προτεκτοράτου στη διακυβέρνηση της χώρας. Αλλά και γιατί η ίδια η θεσμική εξέλιξη της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης, μέσω του δημοσιονομικού συμφώνου και του συμφώνου για το ευρώ, αφαιρεί μεγάλο μέρος κρατικής κυριαρχίας από την πολιτική τάξη κάθε χώρας. Εξ ου και οι μικρές πολιτικές «εξεγέρσεις» τύπου Ιταλίας, που καταγράφονται ακόμη και από πολιτικούς τύπου Μπερλουσκόνι κατά του «4ου Ράιχ». Δεν ξύπνησε ο αντιιμπεριαλιστής μέσα τους. Απλά, πασχίζουν να διατηρήσουν ζωτικό χώρο για την άσκηση της εξουσίας τους. Τι λόγο ύπαρξης θα έχουν τα κομματικά τους πολυκαταστήματα, αν όλα αποφασίζονται στις Βρυξέλες, στη Φρανκφούρτη και στο Βερολίνο;

(περισσότερα…)

George Friedman: Προπολεμικές συνθήκες απειλούν την Ευρώπη

15 Μαρτίου, 2013

09

via http://youpayyourcrisis.blogspot.gr/

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 μετεξελίχθηκε σταδιακά σε παγκόσμια κρίση ανεργίας. Αυτή η κρίση ανεργίας σχετικά γρήγορα θα μετατραπεί σε πολιτική κρίση. Η κρίση αφορά και τους τρεις βασικούς πυλώνες του παγκόσμιου συστήματος – την Ευρώπη, την Κίνα και τις ΗΠΑ. Το επίπεδο της έντασης διαφέρει, η πολιτική αντίδραση διαφέρει και η σχέση με τη χρηματοοικονομική κρίση επίσης διαφέρει. Όμως, υπάρχει ένα κοινό στοιχείο, και αυτό είναι ότι η ανεργία όλο και περισσότερο αντικαθιστά την οικονομία ως το κεντρικό πρόβλημα του χρηματοοικονομικού συστήματος.

Η Ευρώπη είναι το επίκεντρο αυτής της κρίσης. Η Ιταλία διενήργησε εκλογές, και το κόμμα που κέρδισε τις περισσότερες ψήφους -σχεδόν το ένα τέταρτο του συνόλου- ήταν μια ολοκαίνουρια ομάδα, που ονομάζεται το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, της οποίας ηγείται ένας επαγγελματίας κωμικός.

Υπάρχουν δύο ενδιαφέροντα στοιχεία σε αυτό το κίνημα: Το πρώτο είναι πως ένας από τους κεντρικούς πυλώνες του είναι ότι χαρακτηρίζει την κήρυξη χρεοστασίου μέρους του ιταλικού χρέους ως το λιγότερο κακό. Το δεύτερο είναι ότι η Ιταλία, με την ανεργία της να ανέρχεται στο 11,2%, δεν είναι η χειρότερη περίπτωση ανεργίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, η Ιταλία θρέφει ακραία κόμματα που αντιτίθενται στις πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζονται σήμερα.

Η βασική διαμάχη στην Ευρώπη αφορά στο πώς να λυθεί η κρίση κρατικού χρέους και η απειλή που αυτή ενέχει για τις ευρωπαϊκές τράπεζες. Το θέμα ήταν ποιος θα επωμιστεί το βάρος της σταθεροποίησης του συστήματος. Το επιχείρημα που «κέρδισε», ιδιαίτερα στις ελίτ της Ευρώπης, ήταν ότι αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη είναι λιτότητα, ότι οι κρατικές δαπάνες έπρεπε να περιοριστούν σημαντικά προκειμένου όσο μεγάλη και αν είναι η αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους να μην κηρυχθεί στάση πληρωμών.

(περισσότερα…)

Π.Λαφαζάνης: »Ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά του θα βρεθεί στον αέρα».

10 Μαρτίου, 2013

barker

via Iskra

assets_LARGE_t_420_54055206Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι η Αριστερά δεν έχει περιορισμένη αλλά αστείρευτη κοινωνική δυναμική. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ με μια νέα ριζοσπαστική ώθηση, που θα απευθύνεται στην πλειοψηφία της κοινωνίας και τις αγωνιώδεις ανάγκες της, πάρει κεφάλι απέναντι στη ΝΔ, μπορεί να πάει πολύ ψηλά, ενώ το πολιτικό τοπίο γενικότερα και ειδικότερα στην Αριστερά θα αλλάξει τότε σε βάθος, ανοίγοντας ίσως δρόμους προσέγγισης των αριστερών δυνάμεων. Ήδη στο ΚΚΕ διεξάγεται ένας πολύ ουσιαστικός διάλογος ενόψει του 19ου Συνεδρίου.

 Συνέντευξη στον Σπύρο ΚΑΡΑΛΗ

Eρ:Έχετε πει ότι η Ελλάδα χρησιμοποιείται για δεύτερη φορά ως «πειραματόζωο». Ποιά είναι η πρώτη;

H πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε η Ελλάδα ως πειραματόζωο ήταν μετά τον πόλεμο, όταν η βρώμικη ιμπεριαλιστική Αγγλοαμερικανική επέμβαση έπνιξε στο αίμα την Εαμική Αντίσταση και την προοπτική μιας ανεξάρτητης και προοδευτικής Ελλάδας. Η ιστορία, δυστυχώς, τηρουμένων των αναλογιών και των διαφορών πάει να επαναληφθεί και αγωνιζόμαστε, τώρα, ώστε η σημερινή νεοαποικιακή επέμβαση των τροϊκανών να καταλήξει σε φάρσα και σε ναυάγιο, πριν ναυαγήσει οριστικά η χώρα.

Η Ελλάδα με μια κυβέρνηση της συμπαραταγμένης Αριστεράς έχει μια μεγάλη ευκαιρία: από πειραματόζωο να εξελιχθεί σε θετικό πείραμα σύγχρονων ριζοσπαστικών προοδευτικών δρόμων, που θα προκαλέσουν ένα ντόμινο ανατρεπτικών εξελίξεων στην περιφέρειά μας και στη Νότια Ευρώπη. Αυτή είναι η μεγάλη πρωτότυπη, αισιόδοξη και ιστορική πρόκληση για την ελληνική Αριστερά και το λαό μας.

Ερ:Η κινητικότητα που παρατηρείται με επίκεντρο την ΑΟΖ και την εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου. πιστεύετε ότι συνδέονται με την κρίση που εξελίσσεται;. Βλέπετε να προκύπτουν κίνδυνοι για τη χώρα;

Εδώ και δεκαετίες οι ελληνικές κυβερνήσεις ακολουθούν μια πολιτική απαράδεκτων υποχωρήσεων στο Αιγαίο, η οποία συχνά επενδύεται με κορώνες εθνοκαπηλείας και άτακτους αντιπερισπασμούς. Οι κυρίαρχοι κύκλοι της Τουρκίας αλλά και οι «προστάτες» μας σε ΕΕ και ΗΠΑ , έχουν εξαιρέσει, περίπου, το Αιγαίο από την εφαρμογή των διεθνών συμφωνιών και του διεθνούς δικαίου , ειδικότερα του Δικαίου της Θάλασσας. Η Τουρκία του Ερντογάν , πίσω από τις λεκτικές αβρότητες, κλιμακώνει τις προκλήσεις και είναι ορατός ο κίνδυνος η τροϊκανή οικονομική ερείπωση να καταλήξει με εθνικές περιπέτειες και τραγωδίες. Η Ελλάδα σήμερα χρειάζεται όσο ποτέ μια ανεξάρτητη πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, αποφασιστικότητα στην υπεράσπιση των νόμιμων δικαιωμάτων της αλλά και συνετά, σχεδιασμένα και αποτελεσματικά βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση. Αυτήν την πολιτική , όμως, δεν μπορεί να την ακολουθήσει μια παραδομένη κυβέρνηση, όπως είναι η κυβέρνηση Σαμαρά, η οποία τελεί υπό ομηρία και κηδεμονία. Ζούμε πολύ επικίνδυνες εθνικά ώρες και στην Ελλάδα και στην Κύπρο!

(περισσότερα…)

Δεν μπορούμε να φέρουμε στον κόσμο ούτε το παιδί μας!-Κατερίνα Στυψανέλλη

8 Μαρτίου, 2013

olbia-enfant-derriere-la-vitre-embuee-08

Γυναίκες ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας

8  Μάρτη 2013

1Μας κυνηγούν. Δεν μπορούμε να  φέρουμε στον κόσμο ούτε το παιδί μας. Μας καταργούν όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα στη δημοκρατία, στην εργασία, στην κοινωνική ασφάλιση, στην απεργία, αλλά και το δικαίωμα στην αναπαραγωγή. Μας καταργούν το δικαίωμα στη μητρότητα, διατηρώντας το επίδομα μόνο όταν γεννήσουμε στα σπίτια μας, ή στο δρόμο ή στο χωράφι, προσπαθούν να δημιουργήσουν κίνητρα για να μηδενίσουν το κόστος των παρεμβάσεων που απαιτεί ο τοκετός, σαν αποτέλεσμα δημιουργούνται συνθήκες υψηλού ρίσκου, υψηλής αύξησης της περιγεννητικής θνησιμότητος, κινδύνου λοιμώξεων, κακών τεχνικών συρραφής του γυναικείου κόλπου και μειωμένη δυνατότητα μεταφοράς σε νοσοκομείο σε περίπτωση μη καλής έκβασης.

 Οι γυναίκες φοβούνται να γεννήσουν πια, είτε στα δημόσια είτε στα ιδιωτικά νοσοκομεία, είτε στα σπίτια τους. Η κοινωνία δεν θα ανανεώνεται πια. Προσπαθούν να απομακρύνουν τις γυναίκες απ’ τα δημόσια νοσοκομεία, εκεί που υπάρχει ιατρική φροντίδα, η μαία που θα διδάξει τις αναπνοές, η σιγουριά ότι θα αντιμετωπισθεί η επιπλοκή της λοίμωξης από μια εξειδικευμένη ομάδα, η σιγουριά και η χαρά για την καινούργια ζωή που έρχεται, γίνεται με αυτές τις τακτικές ένα σκοτεινό παιχνίδι που παίζει η εξουσία εις βάρος της γυναίκας και των δικαιωμάτων της αλλά και των δικαιωμάτων του παιδιού. Ένα παιχνίδι που έχει κακές προεκτάσεις, βάζοντας σαν κορωνίδα το κέρδος με θύματα την γυναίκα και το παιδί, με υπαινιγμούς γενοκτονίας των νέων ανθρώπων, με θλιβερή ψυχική διάθεση για τις αναγκαστικές λύσεις του χαμηλότερου κόστους που μπορεί να είναι το σπίτι, ο δρόμος, ή κάποιο στρατιωτικό καταφύγιο.

(περισσότερα…)

»Αν θέλουν χρυσό να πάνε στις θυρίδες της Ελβετίας»

5 Μαρτίου, 2013

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ  

getFile-281  Ντίνα Δασκαλοπούλου,

www.efsyn.gr/

«Εδώ είμαστε γκάτζοι βέροι, αλλά δεν έχουμε γαϊδουρινή υπομονή. Για την ακρίβεια, δεν έχουμε καθόλου υπομονή, ειδικά όταν μας λένε ότι θα μας επιβάλουν το χρυσό με κάθε κόστος». Ο Γιάννης είναι ένας από τους 7.000 ανθρώπους που συγκεντρώθηκαν χθες στην Αλεξανδρούπολη για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στα μεταλλεία χρυσού στη Θράκη. «Γκάτζος» σημαίνει γαϊδούρι, όσο για την υπομονή όλων εδώ, μοιάζει να έχει προ πολλού εξαντληθεί.

Ταξίδεψαν από την Κομοτηνή, την Καβάλα, την Ξάνθη, την Ορεστιάδα, το Κιλκίς, τη Χαλκιδική για να δώσουν τη δική τους απάντηση στο τελεσίγραφο της κυβέρνησης, πως εντός των ημερών η άδεια για την έναρξη των εργασιών στο Πέραμα και στις Σάπες υπογράφεται. «Πανθρακικός ξεσηκωμός» ήταν το σύνθημά τους και το επιβεβαίωσαν: σε αντίθεση με τη Χαλκιδική, στη Θράκη όλοι οι δήμοι, όλοι οι περιφερειακοί σύμβουλοι, όλες οι επιστημονικές ενώσεις, όλα τα σωματεία έχουν πάρει θέση εναντίον της επένδυσης. Ετσι, βρέθηκαν στον δρόμο δίπλα δίπλα κάτοικοι και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων, δήμαρχοι και περιφερειακοί σύμβουλοι, φοιτητές και μαθητές, μουσουλμάνοι και χριστιανοί, παπάδες και καλοβαλμένες κυρίες, αντιεξουσιαστές και μέλη του ΠΑΜΕ.

Πρώτη ανέβηκε στο βήμα η μαθήτρια Ειρήνη Πατλάκη: «Οι νέοι ανησυχούν περισσότερο από εσάς. Ποτέ δεν θα συνέβαλα σε κάτι τόσο φρικτό. Αυτοί που είναι υπέρ, δεν σκέφτονται ότι για να παίρνουν έναν πενιχρό μισθό θα ξυπνάνε με δυναμίτες; Πουλάτε τη γη μας, το μόνο πράγμα για το οποίο αξίζει να πολεμάς». Στο πνεύμα κι ο μαθητής Φώτης Αυγουστίδης: «Ηρθε η ώρα να δείξουμε στους Καναδούς ότι η ζωή μας δεν εξαγοράζεται ούτε με δολάρια ούτε με ευρώ. Αν θέλουν χρυσό, να πάνε στις θυρίδες της Ελβετίας».

(περισσότερα…)

Α(+)ΤΑΞΙΕΣ: Το κέρδος ως δήμιος της φύσης- Μάκης Γεωργιάδης

5 Μαρτίου, 2013

timthumb

Πηγή: www.mao.gr  

Χωρίς αμφιβολία η εποχή που διανύουμε αναδεικνύουν όλο το εύρος των κοινωνικών συγκρούσεων με μια ένταση η οποία είναι χαρακτηριστική των δομικών και πολύ βαθιών κρίσεων του καπιταλισμού. Ο πόλεμος δύο κόσμων εκτυλίσσεται με εξάρσεις και υφέσεις από την οικονομική σφαίρα ως τα δημοκρατικά δικαιώματα και από τον πολιτισμό ως το περιβάλλον.

Ανάλυση του Μάκη Γεωργιάδη

Αν μπορούμε να συμφωνήσουμε σε κάτι με αστούς θεωρητικούς και αναλυτές είναι πως από την υφιστάμενη σύγκρουση των κόσμων του κεφαλαίου και της εργασίας θα καθοριστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό και το μέλλον των δυτικών -αλλά όχι μόνο αυτών- κοινωνιών. Η έκβαση του ταξικού πολέμου δεν κρίνεται ασφαλώς από μια μάχη, αλλά προοπτικά θα κριθεί και σε αξιακό και πολιτισμικό επίπεδο. Από αυτήν την άποψη, τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής αναδεικνύουν τη δυναμική επαναφορά στο προσκήνιο των απελευθερωτικών κομμουνιστικών ιδεών και υπογραμμίζουν την αναγκαιότητα της υπέρβασης του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος. Δεν αρκεί όμως η δυνατότητα και η δυνητική προσέγγιση των εργατικών μαζών με τις επαναστατικές αξίες και ιδέες και μια μεγάλη δυσκολία που προκύπτει είναι ασφαλώς η μάχη των συσχετισμών σε όλα τα επίπεδα.

Η φύση πεδίο κερδοφορίας

Ωστόσο, όσο πληθαίνουν και εντείνονται τα οικονομικά αδιέξοδα, τόσο αυξάνονται και ισχυροποιούνται τάσεις υπέρβασης της κρίσης από την πλευρά του συστήματος που τείνουν στον εκβαρβαρισμό των κοινωνιών και συνάμα την περιβαλλοντική καταστροφή. Αν επικεντρώσουμε στη δεύτερη αυτή διάσταση θα διαπιστώσουμε ότι διαχρονικά ο καπιταλισμός έβαζε στο στόχαστρο τη φύση αντιμετωπίζοντάς τη ως ένα ακόμη πεδίο κερδοφορίας. Αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις όχι απλώς στα οικοσυστήματα, αλλά και στη ζωή των ανθρώπων. Από αυτήν την άποψη, η λεηλασία και η σπατάλη των φυσικών πόρων συνδέθηκε ως μια φυσιολογική διαδικασία με την ανάπτυξη και την αειφορία, παρά το γεγονός ότι τόσο οι χρονικοί ορίζοντες όσο και τα ποσοτικά μεγέθη των οικοσυστημάτων και συνολικά του πλανήτη, είναι πεπερασμένα. Η ανάγκη του ανθρώπου να δαμάσει τη φύση ώστε να εξασφαλίσει ασφάλεια ή τροφή και να κατανικήσει το φόβο των βίαιων και απρόβλεπτων φυσικών φαινομένων οδήγησε στην ανάπτυξη των επιστημών και της τεχνολογίας. Προϊόντος του χρόνου, ο τεχνολογικός πυλώνας των σύγχρονων κοινωνιών μετατράπηκε από υπηρέτης και μοχλός ανακούφισης των ανθρώπινων αναγκών μέσω των ορθολογικών επιστημονικών εξηγήσεων και εφαρμογών σε δυνάστη και εργαλείο εκμετάλλευσης και υποταγής σε έναν πολιτισμό τεχνοκρατικού χαρακτήρα.

(περισσότερα…)

Περικλής Κοροβέσης:Η αδιαφορία είναι συνενοχή

4 Μαρτίου, 2013

55417-korovesisdfposdfaipudsfhjsd

Πηγή: TVXS

Ο Αρθουρ Κέσλερ δεν ήταν μόνο ένας μεγάλος συγγραφέας και στοχαστής. Ηταν αυτόπτης μάρτυς σε πολλά μεγάλα συμβάντα που διαδραματίστηκαν τον περασμένο αιώνα. Εγραφε σε πολλές γλώσσες, είχε ζήσει σε όλη την Ευρώπη και εργαζόταν ως πολεμικός ανταποκριτής. Ηδη από τη δεκαετία του 1930 είχε γίνει γνωστός διεθνώς και τα άρθρα του είχαν απόλυτο κύρος. Ενα από αυτά δημοσιεύτηκε στους «New York Times» το 1944. Εκεί μιλούσε για τα φρικτά εγκλήματα των ναζί. Εκτελέσεις αιχμαλώτων στη Γαλλία, ομαδικοί τάφοι στην Πολωνία, για τα Ολοκαυτώματα των Εβραίων, Σλάβων, Τσιγγάνων, ομοφυλοφίλων και τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς από πείνα στην Ελλάδα, με πρώτο θύμα τα παιδιά.

Θα περίμενε κανείς πως αυτό το άρθρο θα έκανε σάλο. Η εφημερίδα ήταν έγκυρη και είχε μεγάλη κυκλοφορία. Το 90% των Αμερικανών και των Αγγλων δεν πίστεψαν τις καταγγελίες του Κέσλερ. Τις θεώρησαν προπαγανδιστικό υλικό. Να σημειώσουμε πως τα δύο τελευταία χρόνια του πολέμου, οι σύμμαχοι είχαν πάψει να μιλούν για ναζισμό. Μετά τον πόλεμο όλες οι καταγγελίες του Κέσλερ επιβεβαιώθηκαν. Και το ερώτημα που μπαίνει είναι: Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους τόσο αδιάφορους για τη συμφορά του άλλου; Ο Κέσλερ λέει το ίδιο πράγμα ποιητικά: «Είδα όνειρο. Κάποιοι με μαχαίρωνων στον δρόμο και ούρλιαζα από τους πόνους. Φώναζα απεγνωσμένα βοήθεια. Δίπλα περνούσαν άνθρωποι καλαμπουρίζοντας και γελώντας. Κανείς δεν με κοίταξε».

Ο Β” Παγκόσμιος Πόλεμος άρχισε με ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Με τη γενοκτονία στην Πολωνία. Και τελείωσε με ένα άλλο έγκλημα. Τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. 60 με 70 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους (μπορεί και παραπάνω, γιατί στην Κίνα και την ΕΣΣΔ δεν μετρούσαν σχολαστικά τους νεκρούς). Ολη η ανθρωπότητα περίμενε, μετά τη φρίκη που έζησε, πως το μέλλον θα ήταν ειρηνικό και θα ζούσε με ευημερία και ευτυχία. Προσδοκία που διαψεύστηκε. Οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τον πόλεμο για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, έκαναν και την ειρήνη. Αλλά τα συμφέροντά τους ήταν πάντα τα ίδια: το κέρδος. Και η ευημερία και η ειρήνη είναι ακόμα προσδοκία και οι άνθρωποι μένουν πάντα αδιάφοροι.

(περισσότερα…)

Αλέν Τουρέν: »Η εργασία θυσιάζεται στον βωμό του κεφαλαίου»

4 Μαρτίου, 2013

img08-0a

Γιάννης Ψυχοπαίδης, Ο πατέρας λείπει στη Γερμανία

12088«Σήμερα ζούμε μια ευθεία σύγκρουση ανάμεσα στην οικονομία και στις πολιτιστικές αξίες», τονίζει στην efsyn.gr/ ο διαπρεπής Γάλλος κοινωνιολόγος, προσθέτοντας ότι απαιτείται αναδιανομή του εθνικού προϊόντος υπέρ της Εργασίας. Υποστηρίζει ότι ζητούμενο για τον 21ο αιώνα είναι «να επανασυνθέσει τη θετική πλευρά του δυτικού κόσμου, που είναι η δημοκρατία, με τη θετική πλευρά του υπόλοιπου κόσμου, ο οποίος προσπαθεί να εξαλείψει τη δυτική ηγεμονία».

»Να βάλουμε τέρμα στην κυριαρχία της οικονομίας» 

Συνέντευξη στον Τάσο Τσακίρογλου

– Η απόσταση που έχει επιβάλει ο χρηματοπιστωτικός τομέας ανάμεσα στα δικά του συμφέροντα και στα συμφέροντα της πλειονότητας του πληθυσμού έχει διαρρήξει τους δεσμούς μεταξύ οικονομίας και κοινωνίας. Πώς μπορούμε να αποκαταστήσουμε αυτούς τους δεσμούς και να θέσουμε υπό έλεγχο την αναρχία του χρηματοπιστωτικού τομέα;

Η εξέλιξη αυτή οφείλεται στη διάρρηξη του βιομηχανικού καπιταλισμού. Ζήσαμε τους τελευταίους δύο τρεις αιώνες σε ένα παγκόσμιο σύστημα παραγωγής που θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε βιομηχανικό καπιταλισμό. Με αυτό εννοούμε ότι το κεφάλαιο χρησιμοποιούνταν ως πηγή χρηματοδότησης για την ανάπτυξη της βιομηχανίας. Αυτό που βλέπουμε ήδη από το 1929, αλλά περισσότερο έντονα τις τελευταίες δεκαετίες, είναι ότι η ρήξη μεταξύ καπιταλισμού και βιομηχανίας οφείλεται στο ότι το κεφάλαιο χρησιμοποιείται για «μη οικονομικές» λειτουργίες. Χρησιμοποιείται για χρηματιστηριακές επενδύσεις και επέκταση της πίστωσης . Και έτσι είναι λιγότερο σημαντικό από τις κερδοσκοπικές δραστηριότητες στην Ευρώπη.

– Ποιες είναι οι συνέπειες αυτού του φαινομένου;

Το κύριο γεγονός παραμένει ότι υπάρχει μια ρήξη μεταξύ του μεγαλύτερου μέρους των χρηματιστηριακών δραστηριοτήτων και της βιομηχανικής παραγωγής. Αυτό είναι το βασικό από τη δική μου σκοπιά: είναι το τέλος της λεγόμενης «βιομηχανικής κοινωνίας». Και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από την τεχνολογική μετάβαση από τη βιομηχανική στη μεταβιομηχανική παραγωγή. Το πρόβλημα είναι ότι οι κοινωνικοί θεσμοί, διά των οποίων το μεγαλύτερο μέρος των χρηματοπιστωτικών πόρων χρησιμοποιείται, έρχονται σε σύγκρουση με τις αξίες του πολιτισμού.

– Υπάρχει διέξοδος απ” αυτό;

Εάν αυτοί οι οικονομικοί πόροι δεν χρησιμοποιούνται πλέον για τη βιομηχανία, την παραγωγή, την κατανάλωση, την επικοινωνία, αυτό σημαίνει ότι δεν λειτουργούν πια ως σύνδεσμος με τις κοινές αξίες. Και τότε υπάρχει ο κίνδυνος ενός πλήρους διαχωρισμού. Ετσι, η μόνη λύση είναι η επιστροφή στις πολιτιστικές αξίες. Τις τελευταίες δεκαετίες ζούμε μια ευθεία σύγκρουση μεταξύ της απο-κοινωνικοποίησης των οικονομικών πόρων από τη μία και των πολιτιστικών αξιών από την άλλη. Υπάρχει μια ευθεία αντίθεση μεταξύ δύο μη κοινωνικών παραγόντων: οικονομικών από τη μία και πολιτιστικών από την άλλη, έτσι ώστε να ζούμε σ” αυτό που εγώ ονομάζω «μετα-κοινωνικές κοινωνίες».

(περισσότερα…)

Η ανάγκη ισχυρού ενωτικού εργατικού και λαϊκού κινήματος είναι επίκαιρη όσο ποτέ

14 Φεβρουαρίου, 2013

assets_LARGE_t_420_54153071_type12128

Και δύο λόγια για την πανελλαδική απεργία στις 20 Φλεβάρη.(…) Πρέπει να αποτελέσει ένα πρώτο και μεγάλο βήμα για την ενωτική δράση, ένα πρώτο μεγάλο σταθμό σε μια πορεία μεγάλης ανάκαμψης του εργατικού κινήματος. Η κατάσταση είναι στα όρια. Χρόνος δεν υπάρχει και η εργατική τάξη δεν είναι διατεθειμένη να περιμένει για πολύ τις ηγεσίες. Αν δεν ανταποκριθούν θα τις απαξιώσει στην πράξη, και η αστική τάξη θα έχει ελεύθερο το πεδίο να οργανώσει τη δράση της και να ελέγξει προς όφελος της τις εξελίξεις.

Η εικόνα των τριών διαφορετικών συγκεντρώσεων και πορειών στο κέντρο της Αθήνας, σχεδόν σε κάθε κινητοποίηση που πορεύονται ανεξάρτητα με τρόπο μάλιστα τέτοιο ώστε να μη συναντηθούν πρέπει να μείνει στο παρελθόν. Οι εργαζόμενοι το περιμένουν.

 assets_LARGE_t_420_54153072_type12128

Πηγή: Εργατικός Αγώνας 

1. Η επίθεση της κυβέρνησης στο βιοτικό επίπεδο και τις κατακτήσεις του ελληνικού λαού παίρνει κολοσσιαίες διαστάσεις. Μετά τις τεράστιες περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις και συνολικά στις αποδοχές έρχεται η τεράστια φορολογική αφαίμαξη του 2013. Η οικονομική δραστηριότητα είναι στο ναδίρ με αποτέλεσμα οι άνεργοι να έχουν φθάσει στο ενάμισι εκατομμύριο.

Το ξήλωμα κοινωνικών κατακτήσεων που ήταν σε σημαντικό βαθμό αποκούμπι για ευρύτερα λαϊκά στρώματα φορτώνει νέα και όλο μεγαλύτερα βάρη στους εργαζομένους. Οι επιπτώσεις στον εργαζόμενο λαό, ιδιαίτερα σε ανέργους, μισθωτούς, συνταξιούχους και ελεύθερους επαγγελματίες είναι τεράστιες. Η πρόσφατα δημοσιευθείσα έρευνα της ΓΣΕΒΕΕ αποτυπώνει ανάγλυφα την τραγική κατάσταση. Το 2012 οκτώ στους δέκα εργαζομένους έχουν περιορίσει τα βασικά είδη διατροφής, ενώ το 94% έχει σταματήσει τις εξόδους αναψυχής, έχει περιορίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις δαπάνες ένδυσης και υπόδησης, ενώ το 83% την θέρμανση των νοικοκυριών. Ο μισός πληθυσμός βρίσκεται, ή κινδυνεύει να βρεθεί στο οικονομικό περιθώριο, στην απόλυτη φτώχεια. Το 2013 θα είναι πολύ χειρότερο για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού από κάθε άποψη.

Η ανάγκη να μπει φραγμός σε αυτή την κοινωνική καταστροφή είναι άμεση και επιτακτική. Ο μόνος δρόμος, η μόνη δυνατότητα γι’ αυτό είναι η ανάπτυξη μεγάλων μαζικών ενωτικών και αποτελεσματικών αγώνων με κατεύθυνση την παρεμπόδιση και την ανατροπή αυτής της πολιτικής. Να δοθεί η δυνατότητα στην εργατική τάξη, τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία να σταθούν αποφασιστικά μπροστά στην κυβέρνηση, την τρόικα και το μονοπωλιακό κεφάλαιο και να πουν ως εδώ και μη παρέκει, ή εμείς, η αυτοί.

(περισσότερα…)

Να παντρεύονται οι ομοφυλόφιλοι; – Νίκος Σαραντάκος

14 Φεβρουαρίου, 2013

 Πηγή:sarant 

Σήμερα είναι του Αγίου Βαλεντίνου, γιορτή των ερωτευμένων, όπως τουλάχιστον μάθαμε, εμείς οι παλιότεροι, στα τέλη των εβδομήντα, αν θυμάμαι καλά. Κοιτάζοντας τα περιεχόμενα του ιστολογίου βλέπω ότι ως τώρα δεν έχω αφιερώσει άρθρο στη γιορτή αυτή και ούτε τώρα έχω την πρόθεση να το κάνω, παρά μόνο έμμεσα, αφού δεν θα αναφερθώ στους ερωτευμένους και στον έρωτα αλλά στον γάμο -που θα μπορούσε να θεωρηθεί είτε ως επισημοποίησή του είτε ως η ταφόπλακά του, σύμφωνα με το γνωστό ρητό που λέει πως ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα. Μόνο που δεν θα ασχοληθώ με τον γάμο γενικώς αλλά ειδικώς με ένα είδος γάμου που δεν έχει ακόμα θεσπιστεί στην Ελλάδα, τον γάμο ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου.

Το θέμα είναι επίκαιρο, αφού αυτές τις μέρες συζητιέται στη Γαλλία και στη Μεγάλη Βρετανία η αναγνώριση του γάμου των ομοφύλων. Στη Γαλλία, ήταν προεκλογική υπόσχεση της σοσιαλιστικής κυβέρνησης, και τώρα υλοποιείται, αφού προχτές εγκρίθηκε το σχέδιο νόμου από τη Βουλή. Η κεντροδεξιά αντιπολίτευση ακολούθησε παρελκυστική πολιτική: κατέθεσε 4999 τροπολογίες με αποτέλεσμα η συζήτηση σε πρώτη ανάγνωση να διαρκέσει 109 ώρες, αλλά αυτό απλώς καθυστέρησε την τελική ψηφοφορία, χωρίς να επηρεάσει πολύ το αποτέλεσμα (329 ψήφοι υπέρ και 229 κατά). Προηγήθηκαν μεγάλες διαδηλώσεις, τόσο των αντίθετων με το νομοσχέδιο, όσο και των υποστηρικτών του: οι αντίθετοι κινητοποίησαν συνολικά περισσότερο κόσμο, αλλά η τελευταία διαδήλωση των υποστηρικτών ήταν μεγαλύτερη. Υπέρ του νόμου ήταν και οι δημοσκοπήσεις.

Στη Γαλλία είχε ήδη θεσπιστεί το 1999, από την αριστερή κυβέρνηση Ζοσπέν, ο θεσμός του συμφώνου συμβίωσης (PACS), το οποίο ήταν ανοιχτό και σε ομόφυλα και σε ετερόφυλα ζευγάρια, αλλά, ενώ σε όλα τα άλλα θέματα πλησίαζε τον γάμο, δεν έδινε δικαίωμα σε υιοθεσία (ή τεκνοθεσία, αν επιμένετε πολύ –το έχουμε ξανασυζητήσει). Το σύμφωνο αυτό δεν ήταν γάμος, βέβαια. Το 2004 ο Νοέλ Μαμέρ, δήμαρχος της πόλης Μπεγκλ κοντά στο Μπορντό (σήμερα είναι και βουλευτής των Πρασίνων), πάντρεψε ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων ανδρών, εκμεταλλευόμενος την ασαφή διατύπωση του Αστικού Κώδικα, αλλά ο γάμος στη συνέχεια ακυρώθηκε (Κάτι ανάλογο είχε γίνει, αν θυμάστε, στην Τήλο το 2008 από τον πρωτοπόρο δήμαρχο του νησιού, τον αξέχαστο Τάσο Αλιφέρη).

(περισσότερα…)

Περί χωρητικότητας…- Δημήτρης Τόκας

8 Φεβρουαρίου, 2013

mathites 5_2

Πηγή: antapoCRISIS

Αγαπητοί αναγνώστες,

Είμαι δάσκαλος και έχω τη θέση διευθυντή σχολείου. Παράλληλα έχω την τύχη να βρίσκομαι στα θρανία για 40 περίπου χρόνια. Πότε με την ιδιότητα του εκπαιδευτικού, πότε με την ιδιότητα του εκπαιδευόμενου και πότε και με τις δυο παράλληλα.

Έχω διδάξει και διδαχθεί σε όλων των ειδών τα σχολικά κτήρια. Και σε αυτά τα υπέροχα νεοκλασικά που κατασκευάστηκαν ενάμιση αιώνες πριν, και σε κτήρια της δεκαετίας του 60, και σε άλλα της δεκαετίας του 90, που μάλιστα λόγω κακοτεχνιών των εργολάβων δεν κατάφεραν να τα βγάλουν πέρα με το σεισμό, αλλά και στου τελευταίου τύπου εκπαιδευτικά διδακτήρια, τις περίφημες προκατασκευασμένες, μεταλλικές κατασκευές που ονομάζουμε “προκάτ” και που αποδείχτηκαν ως το πιο «διαδεδομένο», «σύγχρονο», «επίτευγμα» της σημερινής ελληνικής εκπαίδευσης.

Μετά από τόσο χρόνια δάσκαλος η πολιτεία αποφάσισε να με ρωτήσει για το χώρο του διδακτηρίου. Όχι για την παλαιότητά του, όχι για την ακουστική του, όχι για το αν λειτουργεί σωστά η ηλεκτρική εγκατάσταση ή αν έχουν καταφέρει να επιβιώσουν τα σώματα θέρμανσης. Αν βουλώνουν οι απαράδεκτες υδρορροές, αν κλείνουν οι πόρτες, αν διαλύονται τα πόμολα και τα μεταλλικά στόρια (παρεμπιπτόντως δεν έχουν προβλεφθεί κουρτίνες για την καλύτερη ακουστική ή για να αναβαθμιστεί αισθητικά αλλά και παιδαγωγικά ο χώρος) και φυσικά όχι για την υγιεινή του η οποία δεν είναι κατάλληλη ούτε για άλλου είδους θηλαστικά, μια και τα κτήρια δεν ανασαίνουν και δεν μπορούν να καθαριστούν επαρκώς.

Φυσικά δεν ρωτήθηκα ούτε για τον εξωτερικό τους χώρο, ούτε για το που είναι χτισμένα ούτε για το θέμα της λάσπης και του νερού αλλά ούτε και της αποχέτευσης των όμβριων.

Με ρώτησαν όμως για τη χωρητικότητα τους. Προσέξτε με αγαπητοί μου, όχι για τα τετραγωνικά τους, αλλά για το πόσους μαθητές μπορούμε να στοιβάξουμε (συγγνώμη) να τοποθετήσουμε για να διδαχθούν σε αυτές.

(περισσότερα…)

Γιατροί του Κόσμου: Οι εικόνες εξαθλίωσης δεν μας ξενίζουν

8 Φεβρουαρίου, 2013

 

Πηγή: tvxs

Η φωτογραφία από τη διανομή τροφίμων έξω από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, που δημοσίευσε η βρετανική εφημερίδα Guardian και έκανε τον γύρο του κόσμου, προκάλεσε έντονους σχολιασμούς για τη φτώχεια και την εξαθλίωση στην Ελλάδα, όπως και βαρύγδουπους τίτλους, σαν το «Ψάχνοντας στα σκουπίδια για μια αξιοπρεπή διαβίωση» που φιλοξενεί το Reuters.

O Νικήτας Κανάκης, πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου, μιλώντας στο tvxs.gr, αναφέρει ότι τέτοιες εικόνες δεν θα πρέπει να ξενίζουν την κοινωνία, καθώς «αποτελούν την εικόνα της σημερινής Ελλάδας που προσπαθούμε να κρύψουμε κάτω από το χαλί». Ταυτόχρονα επισημαίνει ότι η εξαθλίωση αποκτά μόνιμα χαρακτηριστικά ενώ ανάμεσα στους έχοντες ανάγκη βρίσκονται πλέον και άνθρωποι προερχόμενοι από κοινωνικούς χώρους που σε παρελθοντικές περιόδους θα βρίσκονταν στο «απυρόβλητο».

Του Νίκου Μίχου

Πόσο συχνές είναι αυτές οι εικόνες φτώχειας και εξαθλίωσης;

«Εμάς δεν μας ξενίζουν καθόλου πια. Εάν σε κάποιους κάνει εντύπωση, να αναθεωρήσουν. Βλέπουμε εικόνες μιας Ελλάδας που προσπαθούμε να κρύψουμε κάτω από το χαλί. Θεωρούμε ότι αυτές οι εικόνες αποτελούν καθημερινότητα για το 20% των ανθρώπων πλέον στην Ελλάδα, που βρίσκονται σε πλήρη εξαθλίωση».

Οι Γιατροί του Κόσμου παρατηρούν ότι αυξάνεται σημαντικά καθημερινά ο αριθμός εκείνων που ψάχνουν όχι μόνο φάρμακα πλέον, αλλά και τα πιο βασικά τρόφιμα. «Ακούγονται τα σχόλια ότι οι άνθρωποι πηγαίνουν σε τέτοια γεγονότα όπως αυτό που έλαβε χώρα έξω από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης γιατί μοιράζονται δωρεάν προϊόντα», δηλώνει ο Νικήτας Κανάκης, εξηγώντας ότι ακόμη και έτσι δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει ότι πρόκειται για εικόνες νέας Αργεντινής.

Ποιος είναι ο φτωχός σήμερα;

«Εμείς βλέπουμε τους φτωχούς των φτωχών. Είναι άνθρωποι που έχουν ένα εισόδημα οικογενειακό κάτω από 300 – 400 ευρώ. Οι περισσότεροι είναι είτε μακροχρόνια άνεργοι με παιδιά, είτε συνταξιούχοι που με την μια σύνταξη δεν μπορούν να συντηρήσουν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Τελευταία βλέπουμε όλο και περισσότερο μικροεπαγγελματίες, που δεν μπορούν για παράδειγμα να πληρώσουν την ασφάλισή τους. Σε γενικές γραμμές είναι αυτοί που ζούσαν ούτως ή άλλως φτωχικά στους οποίους προστίθενται σταδιακά και κάποιοι προερχόμενοι από μεσαία κοινωνικά στρώματα».

(περισσότερα…)

Στο όνομα της κρίσης χάνονται δικαιώματα – Αθηνά Αθανασίου

6 Φεβρουαρίου, 2013

impossible_constant

Κλιμάκωση της αποδημοκρατικοποίησης και απεμπόληση στοιχειωδών δικαιωμάτων βλέπει στο κλίμα τρομολαγνείας των ημερών η Αθηνά Αθανασίου, αναπληρώτρια καθηγήτρια του Παντείου. Η συγγραφέας του βιβλίου «Η κρίση ως κατάσταση «έκτακτης ανάγκης»: κριτικές και αντιστάσεις» (εκδ. Σαββάλας, 2012) μιλά στην efsyn.gr :

 Συνέντευξη στο Δημήτρη Αγγελίδη

Προάγει τη δημοκρατία η καλλιέργεια κλίματος τρομολαγνείας, στο πλαίσιο της οποίας καλούμαστε να γίνουμε οι ίδιοι διώκτες της τρομοκρατίας; 

Το γεγονός ότι μας ζητούν να συμμετέχουμε στη δίωξη της τρομοκρατίας συνδέεται, κατά τη γνώμη μου, με την ανάγκη να δημιουργηθεί ομοθυμία, εν όψει μιας γενικότερης συγκυρίας απεμπόλησης δικαιωμάτων. Το ανησυχητικό, πιστεύω, είναι ότι τα παραμορφωμένα από την κακοποίηση πρόσωπα των συλληφθέντων θεωρούνται λεπτομέρεια ήσσονος σημασίας. Ο βασανισμός τους δικαιώνεται κατά μία έννοια, πόσο μάλλον που οι συλληφθέντες έχουν ήδη καταδικαστεί στις τηλεοπτικές οθόνες.

Φαίνεται ότι η δημοσιογραφική δεοντολογία υποχωρεί μπροστά στην πολιτική σκοπιμότητα. Επίσης ανησυχητικό είναι ότι η βία των κρατικών υπηρεσιών θεωρείται νόμιμη, ενώ κάθε κριτική σ” αυτή θεωρείται ανομία ή ακόμα και συνενοχή στην τρομοκρατία. Ας θυμηθούμε ότι μετά την 11η Σεπτεμβρίου επιχειρήθηκε στις ΗΠΑ η απονομιμοποίηση του κριτικού λόγου. Υπάρχει και σήμερα ένα κλίμα γενικότερης απονομιμοποίησης της κριτικής στην κρατική καταστολή. Στο όνομα της κρίσης, βλέπουμε να κλιμακώνεται η αποδημοκρατικοποίηση και η απεμπόληση στοιχειωδών δικαιωμάτων.

Τι δείχνει η δημοσιοποίηση των ρετουσαρισμένων φωτογραφιών των συλληφθέντων;

Στο πλαίσιο της εφαρμογής του μέτρου της δημοσιοποίησης των φωτογραφιών -μέτρο έτσι κι αλλιώς αμφιλεγόμενο- η πολιτική της αναπαράστασης δομείται επιλεκτικά και ιεραρχικά. Σας θυμίζω την περίπτωση της διαπόμπευσης των οροθετικών γυναικών. Για να μείνουμε μόνο σε πολύ πρόσφατα παραδείγματα, από τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών έχουν εξαιρεθεί ο κατηγορούμενος για τον βιασμό και την ειδεχθή δολοφονία της γυναίκας στην Ξάνθη, αλλά και οι δύο ακροδεξιοί δράστες της δολοφονίας του 27χρονου Πακιστανού Σαχτζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα.

(περισσότερα…)