Posted tagged ‘Κόσμος’

Μιχάλης Ψύλος: Ο κόσμος μπροστά στο 1848 ή μήπως στο 1905;

19 Ιουνίου, 2013

931213_553892714662040_1377881330_n

εφημ ΠΡΙΝ 

Η εξέγερση στην Τουρκία καλά κρατεί. Έστω και αν ξεκίνησε αυθόρμητα για οικολογικά θέματα, από τη στιγμή που η κυβέρνηση Ερντογάν άσκησε κτηνώδη βία κατά των διαδηλωτών, στο επίκεντρο βρέθηκαν η βαρβαρότητα της αστυνομίας  αλλά και οι τεράστιες κοινωνικές ανισότητες. Την ίδια ώρα, η ακολουθούμενη σε όλη την ΕΕ πολιτική λιτότητας προκαλεί πλέον μαζικές αντιδράσεις εκ μέρους των πολιτών σχεδόν όλων των κρατών-μελών. Έστω και αν σε επίπεδο κοινωνικών αγώνων ο βαθμός αντίδρασης δεν είναι ακόμα σε υψηλά επίπεδα, εκλογικά το πολιτικό σκηνικό στην Ευρώπη σείεται, σε όσες ευρωπαϊκές χώρες έγιναν εκλογές τα τελευταία τρία χρόνια.

»Μεγάλες διαδηλώσεις θα οργανωθούν, η καθεστηκυία τάξη θα απολέσει τη νομιμοποίησή της και θα ξεσπάσει επανάσταση » προειδοποιεί στο νέο του βιβλίο ο Γάλλος οικονομολόγος Ζακ Αταλί, που φυσικά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως …ακρο-αριστερός.

»Υπάρχουν όλες οι ενδείξεις ότι το παγκόσμιο εξεγερτικό κύμα του 2011 είναι ακόμα ζωντανό» λέει  ο καθηγητής κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ στην Καλιφόρνια , Σίχαν Τουγκάλ. Στην Ευρώπη επικρατεί ατμόσφαιρα Μεσοπολέμου. Θυμίζει κάτι από τη δεκαετία του 1930. Από τη μια η φοβερή οικονομική κρίση και από την άλλη να αναζητούνται όλο και πιο αυταρχικές λύσεις στη διακυβέρνηση των ευρωπαϊκών χωρών. »Τι θα προκύψει από το νέο παγκόσμιο κύμα;» διερωτάται ο Αμερικανός καθηγητής. »Είμαστε μπροστά στο 1848 ή στο 1905; Μήπως θα πρέπει να περιμένουμε δεκαετίες για μια επανάσταση ή το σημερινό κύμα θα είναι προάγγελος για »κάτι» για να έρθει πολύ σύντομα, ίσως ένα δεύτερο 1917;»

Κάποιοι μπορεί να αναρωτηθούν γιατί να θέλουμε ένα δεύτερο 1917, με δεδομένο ότι οι ελπίδες που επενδύθηκαν τότε ήταν υπερβολικές. Το 1917  έδειξε σε όλο τον κόσμο ότι οι λαϊκές τάξεις μπορούν να οργανωθούν και να λαμβάνουν αποφάσεις που επηρεάζουν τη μοίρα των χωρών τους και ολόκληρου του κόσμου. Επιπλέον, ολόκληρη η καπιταλιστική Δύση αναγκάστηκε να αναδιοργανώσει τις πολιτικές και οικονομικές δομές της για να ενσωματώσει τις λαϊκές φωνές και τα αιτήματα από το φόβο του ολοκληρωτικού αφανισμού της αστικής τάξης.»

Το ευρωπαϊκό κύμα του 1848 μπορεί να μην οδήγησε σε δημοκρατικά καθεστώτα, αλλά έπεισε την εργατική τάξη και τα μεσαία στρώματα στην Ευρώπη ότι ήταν δυνατό να επιτευχθεί ένας πιο δημοκρατικός και κοινωνικός κόσμος. Έβαλε την κοινωνικοποίηση στην ημερήσια διάταξη. Πολύ περισσότερο, οι ήττες των μαζικών εξεγέρσεων του 1848 δίδαξαν την ανάγκη ύπαρξης ηγεσιών και οργάνωσης για την επίτευξη των στόχων.

Το κύμα του 1905 είναι γνωστό και για τις ήττες αλλά και τις νίκες του. Βοήθησε με την εμπειρία που αποκτήθηκε στη συγκρότηση των πιο μαζικών, ανεξάρτητων δημοκρατικών οργανώσεων (εργατικών, αγροτικών και στρατιωτικών συμβουλίων) που είχε δει μέχρι τότε η παγκόσμια ιστορία. Χωρίς το 1905 δεν θα υπήρχε 1917.

(περισσότερα…)

Ο Ρόμπερτ Ουίλσον με δικά του λόγια

10 Ιουνίου, 2013

getxscFile

Ρόμπερτ ΟυίλσονΠριν από χρόνια σε τοκ σόου στο Λονδίνο ρώτησαν την Τζέσι Νόρμαν ποια είναι η αγαπημένη της ηχοληψία. Κι αυτή είπε: “I have a dream”. Λέω κι εγώ μαζί της, ναι, μπορούμε».

 Eφημερίδα των Συντακτών

Μόνος του στη σκηνή, με τη βοήθεια διαφανειών κι ενός πίνακα όπου σχεδίαζε, μας ταξίδεψε στη διαδικασία της δουλειάς του. Eξήγησε -πολύ αναλυτικά- αυτά που τον επηρέασαν στο έργο του. Αναφέρθηκε στις μεγάλες του επιτυχίες, από το «Βλέμμα του κωφού» μέχρι το «Einstein on the beach». Μίλησε για τα ιδιαίτερα, αλλά χαρισματικά παιδιά, που τον ενέπνευσαν. Αλλά και για τη γιαγιά του, που την κουβάλησε στο Παρίσι από το Τέξας για να λέει πάνω στη σκηνή για τα… χάπια της.

Της Εφης Μαρίνου

Ο 71χρονος σκηνοθέτης και εικαστικός Ρόμπερτ Ουίλσον «έπαιξε» την περασμένη εβδομάδα στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών -εκεί φιλοξενείται και η έκθεσή του έως τις 7 Ιουλίου- αλλά όχι με τα φώτα, τις σκιές και τα σχήματα. Τουλάχιστον όχι άμεσα. Εμεινε όμως κάμποσα λεπτά ακίνητος μπροστά στο αναλόγιο πριν ξεκινήσει να μιλά, κυρίως, για το βουβό έργο της νιότης του, τις πρώτες παραστάσεις. Αυτές που έκανε όχι με επαγγελματίες ηθοποιούς αλλά με παιδιά, ηλικιωμένους, άρρωστους. Αλλά και τις μεταγενέστερες. Εργα που διακρίνονται για την αυστηρή φόρμα, τις αργές κινήσεις, τις ακραίες κλίμακες στον χώρο και τον χρόνο.

* Ο χορός σαν αποκάλυψη: «Μου άρεσε η συμπεριφορά κάποιων χορευτών κυρίως προς τον εαυτό τους παρά προς το κοινό. Που δεν έκαναν κάτι για να το προσελκύσουν. Εβλεπα τη δομή χώρου-χρόνου. Μια αυτόνομη αρχιτεκτονική, απελευθερωμένη από ψυχολογικά φορτία».

* Υιοθεσία: Πριν από πολλά χρόνια περπατούσε στο Νιου Τζέρσι όταν είδε αστυνομικό να κυνηγάει ένα 13χρονο παιδί και να ετοιμάζεται να το κτυπήσει με κλομπ. Επενέβη. Το παιδί ήταν κουφό, αλλά όλοι νόμιζαν ότι είναι καθυστερημένο. Ο 27χρονος λευκός Ουίλσον κατάφερε να υιοθετήσει το μαύρο αγόρι. Το 1967 έγινε πατέρας τού Ρέιμοντ. Η ζωή και των δύο άλλαξε.

* «Το βλέμμα του κωφού». «Προσπαθώντας να επικοινωνήσω με τον Ρέιμοντ κατέφυγα σε ειδικούς. Εκείνος σχεδίαζε, ζωγράφιζε ό,τι φανταζόταν, παρατηρούσε, ονειρευόταν. Συγκέντρωσα αυτό το υλικό και το 1970 δημιούργησα μια 7ωρη παράσταση. Την παρουσιάσαμε στο λοφτ μου στη Ν. Υόρκη. Επαιξαν φίλοι, άνθρωποι από φτωχές γειτονιές του Χάρλεμ. Κι αργότερα στη Γαλλία, για δυόμισι μήνες, όπου συμμετείχαν και Γάλλοι, ηλικιωμένοι ή με άνοια. Ετσι ξεκίνησε η καριέρα μου. Μου πρότειναν σκηνοθεσίες. “Μα εγώ δεν ξέρω τίποτα για θέατρο, μη σας πω δεν μ’ αρέσει κιόλας” έλεγα».

(περισσότερα…)

Μετά την «Κινδία», γεννάται τώρα και η «Κιρμανία»…

2 Ιουνίου, 2013

Της Ζέζας Ζήκου

από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η Ιστορία ξεκινά από την αρχή. Αναδύεται ο ρόλος του Νέου Ηγεμόνα στα Ευρωπαϊκά, εκεί όπου οι μίνι – «Δυνάμεις», τύπου Γερμανίας, τα έχουν κάνει μπάχαλο με την ελληνική και την κυπριακή οικονομική διάσωση και τον ευρωπαϊκό Νότο. Το να έχει ο «δανειστής των πάντων» λόγο στην αυριανή συστημική ηρεμία της συρρικνούμενης, αλλά ακόμη σημαντικής Ευρώπης, όντως έχει νόημα. Και αυτό κάνει η Γερμανία που «θρέφει» απροκάλυπτα τις φιλοδοξίες της Kίνας. Μετά την «Κινδία» (συνεργασία της Κίνας με την Ινδία), γεννάται τώρα και η «Κιρμανία», μια ισχυρή στρατηγική συνεργασία ανάμεσα στην Κίνα και στη Γερμανία που δεν έχει προηγούμενο. Αυτό είναι το συμπέρασμα Γερμανών σχολιαστών μετά την επίσκεψη του πρωθυπουργού της Κίνας, Λι Κετσιάνγκ, στο Βερολίνο την περασμένη εβδομάδα.

Πολύς λόγος έγινε, την τελευταία δεκαπενταετία, για την αλλόκοτη, συμβιωτική σχέση Αμερικής – Κίνας. Τώρα, όμως, διαπιστώνουμε τα ορατά σημάδια σταδιακής αποσύμπλεξης των δύο γιγάντων και τη νέα συμβιωτική σχέση που επωάζεται, αυτή τη φορά, μεταξύ Γερμανίας και Κίνας. Αλλά η θερμή αυτή σχέση Πεκίνου – Βερολίνου ανησυχεί την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

«Εχουμε άψογες σχέσεις. Οταν τα made in China θα είναι εφάμιλλα με τα made in Germany, το ζευγάρι μας θα είναι ονειρεμένο». Τα λόγια του Κινέζου πρωθυπουργού, μετά τη συνάντησή του με την Αγκελα Μέρκελ στο Βερολίνο, δεν θα μπορούσαν να είναι πιο θερμά και πιο σαφή. Στην Ευρώπη, κανείς ηγέτης δεν έχει για τους Κινέζους τη σημασία που έχει η κ. Μέρκελ. Κυρίως, επειδή η Γερμανία της Μέρκελ έχει ρόλο-κλειδί στο γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό όραμά τους. Το Πεκίνο μαθαίνει από το Βερολίνο όχι μόνο πώς να ασκεί έναν ηγετικό ρόλο σε μια ήπειρο, αλλά και πώς να οικοδομεί ειδικές σχέσεις με τους ανταγωνιστές του.

Για τις διμερείς οικονομικές σχέσεις, τόνισαν, τόσο η «ισχυρότερη γυναίκα του κόσμου» όσο και ο Κινέζος πρωθυπουργός βρίσκονται σε εξαιρετικό σημείο. Η επίσκεψη ολοκληρώθηκε με 17 συμφωνίες, μεταξύ των οποίων η κατασκευή ακόμη ενός εργοστασίου της Volkswagen και η δημιουργία δύο κοινοπραξιών με τον χημικό κολοσσό Basf. Η εταιρεία αυτή, μάλιστα, δεν διστάζει να επενδύσει στην επαρχία Σιντζιάνγκ, που άλλες δυτικές επιχειρήσεις θεωρούν υψηλού κινδύνου. Κι αυτό δεν είναι όλο: το Βερολίνο επιβεβαίωσε τη ριζική του διαφωνία με την πρόταση των Βρυξελλών να επιβληθούν κυρώσεις εναντίον των Κινέζων παραγωγών φωτοβολταϊκών. «Εμείς προτιμάμε τη συνεργασία», λένε οι Γερμανοί, αγνοώντας τις καταγγελίες της Κομισιόν ότι οι Κινέζοι κάνουν «ντάμπινγκ» τιμών.

(περισσότερα…)

Πέτρος Παπακωνσταντίνου: Η ώρα της αλήθειας ήρθε για το σουηδικό μοντέλο

2 Ιουνίου, 2013

Κοινωνικό κράτος και μεταναστευτική πολιτική δοκιμάζονται στις συνθήκες της κρίσης

εφημ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Πρώτα ήρθε το Παρίσι, τον Οκτώβριο του 2005, ύστερα το Λονδίνο, τον Αύγουστο του 2011, και τώρα η Στοκχόλμη. Και στις τρεις περιπτώσεις, αλυσιδωτές, βίαιες ταραχές στα εργατικά προάστια των κοσμοπολίτικων μεγαλουπόλεων, με πρωταγωνιστές εφήβους, πρώτης ή δεύτερης γενιάς μετανάστες, ράγισαν τη βιτρίνα της «ανοιχτής, πολυπολιτισμικής κοινωνίας». Αυτή τη φορά το σοκ ήταν ακόμη μεγαλύτερο, καθώς προερχόταν από τη χώρα η οποία μέχρι πρόσφατα δίκαια υπερηφανευόταν για το πιο προχωρημένο κοινωνικό κράτος και την πιο γενναιόδωρη πολιτική ασύλου στη Δύση. Στον αμείλικτο καθρέφτη της πραγματικότητας, το περίφημο «Folkhemmet», το σουηδικό Σπίτι των Λαών, δεν φαντάζει πια σαν το πιο όμορφο του κόσμου.

Το φαινόμενο μοιάζει να επαναλαμβάνεται με μαθηματική κανονικότητα. Στο Παρίσι, ρόλο πυροκροτητή έπαιξε ο θάνατος του 15χρονου Μπουνά Τραορέ και του 17χρονου Ζιέντ Μπενά, παιδιών μεταναστών από την Αφρική, στη διάρκεια αστυνομικής καταδίωξης στο υποβαθμισμένο προάστιο Κλισί-σου-Μπουά. Τις βρετανικές ταραχές πυροδότησε ο θανάσιμος πυροβολισμός του 29χρονου μαύρου Μαρκ Ντάγκαν από αστυνομικούς, οι οποίοι τον καταδίωκαν στο Τότεναμ του βορείου Λονδίνου. Οσο για τη Σουηδία, την αφορμή έδωσε ο θάνατος του 69χρονου Λενίνε Ρέλβας-Μάρτινς, Πορτογάλου μετανάστη με ψυχολογικά προβλήματα, ο οποίος πυροβολήθηκε από αστυνομικούς μέσα στο διαμέρισμά του, στο Χάσμπι, προάστιο της Στοκχόλμης, το οποίο κατοικείται σε ποσοστό 80% από μετανάστες.

Πίσω από κάθε αφορμή, κρύβονται πολλές αιτίες. Η απώλεια μιας ζωής από τον υπερβάλλοντα ζήλο κάποιων αστυνομικών οργάνων έπαιξε και στις τρεις περιπτώσεις τον ρόλο του σπινθήρα, μόνο γιατί κάτω από την απατηλή επιφάνεια της κοινωνικής γαλήνης είχε συσσωρευτεί πολύ «μπαρούτι». Ενα αστικό υποπρολεταριάτο νέων ανθρώπων, συνήθως ξενικής προέλευσης, χωρίς δουλειά, χωρίς σπουδές και χωρίς μέλλον, αντιμέτωπο με καθημερινούς, κάποτε ταπεινωτικούς ελέγχους από τις αστυνομικές αρχές, δεν χρειαζόταν παρά μια τυχαία σπίθα για να εκραγεί. Στο Χάσμπι, το 20% των νέων δεν πηγαίνει ούτε στη δουλειά ούτε στο σχολείο. Σε ολόκληρη τη Σουηδία, οι μετανάστες αντιστοιχούν στο 15% του πληθυσμού, αλλά εκπροσωπούν το 35% των ανέργων. Προτού εκδηλωθεί το πρόσφατο «τσουνάμι» των βίαιων ταραχών, είχαν αρχίσει να πληθαίνουν οι σποραδικές μικροεξεγέρσεις νέων στη Στοκχόλμη, το Γκέτεμποργκ και το Μάλμε. Το καζάνι έβραζε από καιρό…

(περισσότερα…)

Πέτρος Παπακωνσταντίνου: Η απροσδόκητη αντοχή του καθεστώτος Άσαντ

27 Μαΐου, 2013

asant

Αντεπίθεση του κυβερνητικού στρατού, ενώ η Συρία απειλείται άμεσα με διχοτόμηση

εφημ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

papakon_pΤο περασμένο καλοκαίρι, η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών, BND, παρέδιδε σε κυβερνητικούς αξιωματούχους έκθεση για τη συριακή κρίση, η οποία εκτιμούσε ότι το καθεστώς Ασαντ θα έπεφτε το αργότερο στις αρχές του 2013. Λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα, ο επικεφαλής της υπηρεσίας, Γκέρχαρντ Σίντλερ, έχει αλλάξει γνώμη. Σύμφωνα με το περιοδικό Der Spiegel, ο Σίντλερ παρουσίασε την αναθεωρημένη εκτίμηση της BND σε μυστική σύσκεψη επιλεγμένων πολιτικών. Το βασικό συμπέρασμα: οι αντάρτες είναι αυτοί που έχουν τώρα το πρόβλημα, καθώς ο κυβερνητικός στρατός αντεπιτίθεται και έχει σοβαρά κέρδη. Παρότι ο Ασαντ δεν μπορεί να επιτύχει συντριπτική νίκη, ενισχύει τη θέση του, παρατείνοντας ένα αδιέξοδο χωρίς ημερομηνία λήξης.

Οι εκτιμήσεις του Βερολίνου συμπίπτουν με την εικόνα που περιγράφουν καλά πληροφορημένες αραβικές πηγές. Σύμφωνα με αυτές, ο κυβερνητικός στρατός κατάφερε, τις τελευταίες εβδομάδες, να απωθήσει τους αντικαθεστωτικούς από τα περισσότερα περίχωρα της Δαμασκού και να κόψει τις γραμμές ανεφοδιασμού τους, από τα νότια σύνορα μέχρι την κεντρική πόλη της Χομς. Από την περασμένη Κυριακή, άρχισε σφοδρή επίθεση στον στρατηγικής σημασίας σουνιτικό θύλακο του Κουσαΐρ, που ελέγχει την επικοινωνία της Δαμασκού με την παράκτια ζώνη, όπου βρίσκονται τα προπύργια των Αλαουιτών Λαττάκεια και Ταρτούς, αλλά και με τη διαφιλονικούμενη, από τα δύο στρατόπεδα, Χομς.

Όπως αναγνώρισε στο πρακτορείο Reuters ηγετικό στέλεχος της αντιπολίτευσης, «αν χάσουμε το Κουσαΐρ, χάνουμε και τη Χομς και αν χάσουμε τη Χομς, χάνουμε την καρδιά της Συρίας». Η πτώση του Κουσαΐρ θα σήμαινε, πρακτικά, ότι ο Ασαντ θα είχε διασφαλίσει ολοκληρωτική κυριαρχία σε ένα άτυπο «Αλαουιστάν», από τα ιορδανικά σύνορα μέχρι τη Χομς και τις ακτές της χώρας, περνώντας από τη Δαμασκό, κι ότι θα μπορούσε να εξαπολύσει από καλύτερες θέσεις αντεπίθεση στο βόρειο μέτωπο, με βασικό στόχο τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, το Χαλέπι.

Μεγάλες δυνάμεις της Δύσης απέδωσαν την απροσδόκητα αποτελεσματική αντεπίθεση του Ασαντ στη συστράτευση της λιβανικής, φιλοϊρανικής οργάνωσης Χεζμπολάχ στο πλευρό του κυβερνητικού στρατού και στη συνεχιζόμενη ενίσχυση του τελευταίου από Ρωσία και Ιράν. Οι παράγοντες αυτοί είναι υπαρκτοί, αλλά δεν αρκούν για να εξηγήσουν την αντιστροφή των εξελίξεων, εις βάρος της αντιπολίτευσης. Πολύ περισσότερο, που η τελευταία απολαμβάνει ευρύτατης οικονομικής και πολιτικής στήριξης, άμεσα από Τουρκία, Κατάρ και Σαουδική Αραβία και έμμεσα από ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία.

(περισσότερα…)

Τάραξε τα νερά στο Ιράν το «παρών» του Ραφσατζανί

19 Μαΐου, 2013

 Πρόκληση εναντίον Χαμενεΐ η κάθοδός του ως υποψηφίου στις προεδρικές εκλογές

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

papakon_pΜέχρι το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, οι ιρανικές προεδρικές εκλογές της 14ης Ιουνίου περνούσαν στα ψιλά του διεθνούς Τύπου. Μετά την αμφιλεγόμενη επανεκλογή του Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ στη σφοδρή αναμέτρηση του 2009, το «Πράσινο Κίνημα» της αντιπολίτευσης γνώρισε την καταστολή και οι δύο μεταρρυθμιστές υποψήφιοι, Μιρχοσεΐν Μουσαβί και Μεχντί Καρουμπί, συνεχίζουν να τελούν υπό κατ’ οίκον περιορισμό. Δεδομένου ότι ούτε ο έντονα πολωτικός Αχμεντινετζάντ δύναται, βάσει του Συντάγματος, να διεκδικήσει και τρίτη συνεχή προεδρική θητεία, η πλειονότητα των διεθνών αναλυτών αντιμετώπιζε τις φετινές εκλογές ως ενδοοικογενειακή αναμέτρηση μεταξύ εκλεκτών του συντηρητικού θεοκρατικού κατεστημένου, υπό τον ανώτατο ηγέτη αγιατολάχ Χαμενεΐ.

Το σκηνικό πλήξης ανατινάχθηκε μεμιάς από την υποψηφιότητα που κατέθεσε στις «δώδεκα παρά πέντε», λίγες ώρες προτού εκπνεύσει η σχετική προθεσμία, ένας πολιτικός βαρέων βαρών, που αποτελεί κόκκινο πανί για την ηγετική μερίδα του συστήματος. Πρόκειται για τον Ακμπάρ Χασεμί Ραφσατζανί, την υποψηφιότητα του οποίου έσπευσε να αγκαλιάσει το σύνολο των μεταρρυθμιστών, συμπεριλαμβανομένων 46 συνεργατών του προκατόχου του Αχμεντινετζάντ, Μοχάμεντ Χαταμί, ο οποίος πέρασε στην Ιστορία ως «αγιατολάχ Γκορμπατσόφ» για τις μεταρρυθμιστικές, όσο και ατελέσφορες τάσεις του.

Η αλήθεια είναι ότι ο 78χρονος Ραφσατζανί δεν είναι ο καλύτερος ορισμός του «αντάρτη». Μέλος του ανώτατου ιερατείου, μεγαλοεπιχειρηματίας -πολλοί λένε ότι είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος στο Ιράν- διετέλεσε δύο φορές πρόεδρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας και επί οκτώ χρόνια πρόεδρος της Βουλής. Με δυο λόγια, αποτελεί σάρκα εκ της σαρκός του ιρανικού κατεστημένου. Ωστόσο, αυτός ο άνθρωπος δεν δίστασε να προσχωρήσει στο «Πράσινο Κίνημα» και να έρθει σε μετωπική ρήξη με τον Χαμενεΐ, το 2009, παρακινούμενος (και) από τη βαθιά του αντιπάθεια για τον Αχμεντινετζάντ, από τον οποίο είχε ηττηθεί εντελώς απροσδόκητα στις προεδρικές εκλογές του 2005. Έκτοτε το ιερατείο τού απαγόρευσε να προΐσταται στις καθιερωμένες προσευχές της Παρασκευής (κάτι σαν… καθαίρεση από το Πολιτικό Γραφείο), ενώ τα παιδιά του συνελήφθησαν και η μεγαλύτερη κόρη του πέρασε έξι μήνες στη φυλακή.

(περισσότερα…)

Οταν το Πεκίνο μελέτησε τον Τζον Μέιναρντ Κέινς

19 Μαΐου, 2013

Της Ζέζας Ζήκου

Το SDR δημιουργήθηκε το 1969, στο πλαίσιο του συστήματος συναλλαγματικών αξιών του Μπρέντον Γουντς, λόγω της ανασφάλειας για έλλειψη ρευστότητας στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Αρχικός στόχος των εμπνευστών του ήταν να χρησιμοποιηθεί ως αποθεματικό νόμισμα, αλλά σήμερα χρησιμοποιείται στις συναλλαγές του ΔΝΤ με τα κράτη-μέλη. Το Πεκίνο έχει προτείνει την αντικατάσταση του αμερικανικού δολαρίου ως αποθεματικού νομίσματος με ένα νέο παγκόσμιο νόμισμα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Το νέο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα θα μπορούσε να προκύψει από ένα καλάθι ισχυρών νομισμάτων, ως εξελιγμένη μορφή των Ειδικών Τραβηχτικών Δικαιωμάτων (SDR) του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Τις απόψεις αυτές τις ασπάζεται και η Μόσχα. Το σχέδιο του Πεκίνου μπορεί να κερδίσει την υποστήριξη των αναδυόμενων αγορών που διαθέτουν τεράστια συναλλαγματικά διαθέσιμα. Κατά πάσα πιθανότητα, όμως, δεν θα αποκτήσει το σχέδιο αυτό ρεαλιστική διάσταση. Το συνολικό ποσό των SDR ισοδυναμεί περίπου με 32 δισ. δολάρια, δηλαδή σε λιγότερο από το 2% των συναλλαγματικών διαθεσίμων της Κίνας, έναντι της αξίας του χρέους του αμερικανικού Δημοσίου που έχει ξεπεράσει τα 16 τρισ. δολάρια.

Υπάρχουν, όμως, δύο κρίσιμα εμπόδια. Οι ΗΠΑ αντιδρούν στα σχέδια του Πεκίνου διότι εάν το δολάριο χάσει την κυριαρχία του, τότε θα είναι πολύ πιο δύσκολη η χρηματοδότηση των τεράστιων ελλειμμάτων της. Ωστόσο, και το Πεκίνο θα πρέπει να επανεξετάσει την ιδέα του. Το Πεκίνο έχει υιοθετήσει την πρόταση που έκανε ο Τζον Μέιναρντ Κέινς το 1940 για τη δημιουργία ενός διεθνούς νομίσματος που θα βασίζεται στα εμπορεύματα. Αλλά στο επίκεντρο της ιδέας του Κέινς ήταν να επιβληθεί φόρος στις χώρες που θα έχουν μεγάλα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών, με στόχο να ενθαρρύνουν την εσωτερική ζήτηση.

Το επιχείρημα του Πεκίνου, της Μόσχας και των λοιπών… εδράζεται στο «δίλημμα Triffin», βάσει του οποίου τα εξωτερικά ελλείμματα των ΗΠΑ είναι αναπόφευκτα, όσο το δολάριο παραμένει το μοναδικό αποθεματικό νόμισμα στον κόσμο. Με μία περίφημη προειδοποίησή του προς το Κογκρέσο το 1960, ο ονoμαστός Βέλγος οικονομολόγος του πανεπιστημίου του Yale, Ρόμπερτ Τρίφιν, εξηγούσε ότι ως ο προμηθευτής του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος, οι ΗΠΑ δεν έχουν άλλη επιλογή από το να παρουσιάζουν διαρκώς ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τους. Με την επέκταση της διεθνούς οικονομίας, όμως, αυξήθηκε και η ζήτηση για αποθεματικά νομίσματα. (περισσότερα…)

H Άλλη Πλευρά του Κινεζικού Θαύματος

19 Μαΐου, 2013

-trabajadores-chinos-mattel-jugu

Εργοστάσιο της Mattell(παιχνίδια)

Συνεχείς παραβιάσεις στα εργασιακά δικαιώματα, διαδηλώσεις για το περιβάλλον και ο φόβος του χρέους, κρύβονται πίσω από την κινεζική υπερανάπτυξη

  Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ

Πολύφερνη νύφη η Κίνα για την προίκα των 3,4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων σε συναλλαγματικά αποθέματα που διαθέτει και ψάχνει να επενδύσει στις χειμαζόμενες οικονομίες της Ευρώπης και όχι μόνο, κρύβει ωστόσο και την άλλη πλευρά του νομίσματος: Τη συνεχιζόμενη παραβίαση εργατικών δικαιωμάτων, τις επιπτώσεις της ξέφρενης ανάπτυξης στο περιβάλλον αλλά και την ανησυχία για το «κρυφό» υπέρογκο χρέος της.

Εργασιακές συνθήκες στην Κίνα του 21ου αιώνα

Σε πρόσφατη έκθεση της η ελβετική τράπεζα UBS εκτιμά το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης σε 15% του ΑΕΠ στα τέλη του 2012. Το ποσοστό αυτό γίνεται μεγαλύτερο, 55%, αν υπολογιστεί και το χρέος που έχουν συσσωρεύσει οι τοπικές κυβερνήσεις και υπηρεσίες.

 Μια πρόγευση άλλωστε αυτού που συμβαίνει στην Ευρώπη, πήρε η Κίνα τον προηγούμενο μήνα όταν ο οίκος αξιολόγησης Fitch υποβάθμισε τη χρηματοπιστωτική αξιοπιστία της χώρας, όσον αφορά τα χρέη της στο εθνικό νόμισμα, το γουάν. Ο οίκος Fitch επεσήμαινε τα υπερβολικά επίπεδα χρέους και τόνιζε ότι η αύξηση των πιστώσεων αλλά και η εξάρτηση από «θολές» πρακτικές δανεισμού έχει ενισχύσει την πιθανότητα χρηματοπιστωτικής αστάθειας.

 Η Κίνα, όπως έκαναν άλλωστε και αρκετές από τις αναπτυγμένες οικονομίες, για να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις από την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, αύξησαν το διαθέσιμο όγκο πιστώσεων. Οι τράπεζες δάνειζαν με πολύ ταχύτερους ρυθμούς από ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης, κάτι, που όπως επισημαίνεται σε σχετικό ρεπορτάζ του CNN, μόνο στο Κατάρ συνέβαινε. Το Κατάρ ως γνωστόν κατέρρευσε στα τέλη του 2010, δημιουργώντας «πιστωτικό συναγερμό» σε ολόκληρο τον κόσμο, συμβάλλοντας στην εκτίναξη αρχικά των ελληνικών spreads και το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης που σύντομα εξελίχθηκε σε ευρωπαϊκή.

(περισσότερα…)

Π. Παπακωνσταντίνου: Σύγκλιση ΗΠΑ – Ρωσίας για τη Συρία

12 Μαΐου, 2013

παπακωνσταντίνου πέτρος

Η απειλή διάχυσης της σύγκρουσης στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής έφερε πιο κοντά τις δύο μεγάλες δυνάμεις

 εφημ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Την ερχόμενη Πέμπτη συμπληρώνονται 97 χρόνια από την υπογραφή μιας συμφωνίας που σημάδεψε ανεξίτηλα τη Μέση Ανατολή. Πρόκειται για τη συνθήκη των Σάικς – Πικό, υπουργών Εξωτερικών της Βρετανίας και της Γαλλίας αντίστοιχα, για τον διαμελισμό της περιοχής σε ζώνες επιρροής μεταξύ των δύο χωρών και της Ρωσίας μετά την προσδοκώμενη νίκη της τριμερούς συμμαχίας σε βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τη μυστική συμφωνία έβγαλε στη φόρα η επαναστατική κυβέρνηση των μπολσεβίκων, τον Νοέμβριο του 1917, προκαλώντας παγκόσμιο σάλο. Η γαλλοβρετανική «Αντάντ Κορντιάλ» (εγκάρδια συνεννόηση), με τη συναίνεση της τσαρικής Ρωσίας, είχε προδώσει την υπόσχεση που έδωσε στους Αραβες για να τους πείσει να πολεμήσουν εναντίον τον Οθωμανών: τη δημιουργία μιας «Μεγάλης Συρίας», ενός ενιαίου, αραβικού κράτους, από το Χαλέπι μέχρι το Αντεν, με πρωτεύουσα τη Δαμασκό. Τα σύνορα των μελλοντικών, υποτελών αραβικών κρατών χαράχτηκαν με μολύβι και χάρακα από τους ξένους, όπως και σήμερα μαρτυρά ο χάρτης.

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η τάξη πραγμάτων των Σάικς – Πικό θα προλάβει να γιορτάσει τη συμπλήρωση ενός αιώνα. Μετά τον επίσημο διαμελισμό του Σουδάν και την ντε φάκτο διαίρεση του Ιράκ και της Λιβύης, η καμπάνα χτυπά και για τη Συρία, τη χώρα που βρίσκεται στην καρδιά κάθε μεγάλης αραβικής περιπέτειας. Ο τρομερός εμφύλιος πόλεμος με τις ολοένα και πιο συχνές εκστρατείες «κάθαρσης» και των δύο στρατοπέδων εγγράφει στην ημερήσια διάταξη το ενδεχόμενο της διχοτόμησης ανάμεσα σε ένα παράκτιο κράτος Αλαουιτών, Χριστιανών και Δρούζων, υπό τον έλεγχο του σημερινού καθεστώτος και μια σουνιτική ενδοχώρα υπό τον έλεγχο της ένοπλης αντιπολίτευσης.

(περισσότερα…)

Η λιτότητα σκοτώνει

7 Μαΐου, 2013

«Χωρίς τίτλο», Γιάννης Κουνέλλης, 2004

H Oικονομία με Άλλο Μάτι

 Σοβαρές επιπτώσεις και στην υγεία των πολιτών έχουν οι πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζονται στις περισσότερες χώρες στο κόσμο. Την ίδια στιγμή οι υπηρεσίες της ΕΕ σιωπούν

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ

 «Η λιτότητα σκοτώνει» διαπιστώνουν δύο ερευνητές του πανεπιστημίου της Οξφόρδης οι οποίοι αναλύουν σε βιβλίο που εκδίδεται μέσα στις επόμενες ημέρες τις σοβαρές επιπτώσεις που έχουν στην υγεία των πολιτών από την Ελλάδα έως τις ΗΠΑ, οι πολιτικές λιτότητας.

 Η λιτότητα έχει αυξήσει τις αυτοκτονίες, την κατάθλιψη ακόμη και τις μεταδοτικές ασθένειες καθώς έχει περιοριστεί η πρόσβαση σε φάρμακα. Οι ερευνητές Ντέιβιντ Στάκλερ και Σανσάι Μπασού, επίκουρος καθηγητής ιατρικής στο Λονδίνο ο πρώτος και επιδημιολόγος στο πανεπιστήμιο του Στάφορντ ο δεύτερος, διαπιστώνουν στο υπό έκδοση βιβλίο με τον εύγλωττο τίτλο «Η Οικονομία του Σώματος: Γιατί η Λιτότητα Σκοτώνει» ότι έχουν γίνει πάνω από 10.000 αυτοκτονίες και έχουν διαγνωστεί περισσότερες από ένα εκατομμύριο περιπτώσεις κατάθλιψης στη διάρκεια της αποκαλούμενης «Μεγάλης Ύφεσης» και των πολιτικών λιτότητας που εφαρμόζονται σε όλη την Ευρώπη και τη Βόρειο Αμερική.

 Στο βιβλίο υπάρχει ειδική αναφορά στην Ελλάδα και τις περικοπές στους προϋπολογισμούς που αφορούν την πρόληψη  του ιού HIV  με τα κρούσματα AIDS να έχουν αυξηθεί περισσότερο από 200% από το 2011, εν μέρει εξαιτίας της χρήσης ναρκωτικών η οποία έχει αυξηθεί λόγω της υψηλής ανεργίας στους νέους(50%). Στην Ελλάδα διαπιστώνεται ακόμη και εμφάνιση ξανά της ελονοσίας λόγω των περικοπών στα προγράμματα ψεκασμού κατά των κουνουπιών.

 Στην εν λόγω μελέτη διαπιστώνεται ακόμη ότι περισσότεροι από πέντε εκατομμύρια Αμερικανοί δεν έχουν πρόσβαση σε προγράμματα υγείας, ενώ στη Βρετανία περί τις 10.000 οικογένειες έχουν αναγκαστεί να μείνουν χωρίς σπίτι λόγω του προϋπολογισμού λιτότητας της κυβέρνησης Όσμπουρν.

 «Η λιτότητα έχει καταστροφικές επιπτώσεις όσον αφορά την υγεία στην Ευρώπη και τη Βόρειο Αμερική. Οι βλάβες που διαπιστώσαμε περιλαμβάνουν εστίες HIV  και ελονοσίας, ελλείψεις σε βασικά φάρμακα, αδυναμία πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας και μία αναπόφευκτη επιδημική κατάχρηση αλκοόλ, κατάθλιψη και αυτοκτονίες», τονίζει ο Ντέϊβιντ Στάκλερ με αφορμή την έκδοση μέσα στο Μάιο του βιβλίου. «Οι πολιτικοί μας πρέπει να λάβουν υπόψη τις σοβαρές και σε ορισμένες περιπτώσεις, επιπτώσεις στην υγεία των οικονομικών επιλογών. Αλλά μέχρι στιγμής, οι Ευρωπαίοι ηγέτες αρνούνται να δουν τα στοιχεία ότι η λιτότητα στοιχίζει ζωές».

(περισσότερα…)

Μπόμπι Σαντς: Το «γελαστό παιδί» του IRA που έγινε μύθος – Διονύσης Ελευθεράτος

5 Μαΐου, 2013

bobbysandsCMEE

 Μολονότι ήταν φυλακισμένος, εξελέγη βουλευτής με 30.942 ψήφους! Καταρρακώθηκε έτσι, πλήρως, ο ισχυρισμός της κυβέρνησης Θάτσερ ότι οι απεργοί πείνας ήταν «περιθωριακοί» που «κανένα δεν εκπροσωπούσαν».

Στις 5 Μαϊου 1981 πέθανε ο  Μπόμπι Σαντς

CMEEΧαράματα Τρίτης, 5 Μαΐου 1981, ένα δραματικό ηχητικό κράμα ξυπνά τους κατοίκους των καθολικών συνοικιών του Μπέλφαστ. Θρήνοι γυναικών, φωνές οργής αντρών, ρυθμικά κτυπήματα μεταλλικών σκουπιδοτενεκέδων. Η είδηση διαδίδεται τάχιστα: Πέθανε – ώρα 1.17- ο ηλικίας 27 ετών κοσμαγάπητος βουλευτής του IRA Ρόμπερτ (Μπόμπι) Σαντς, μετά από 66 ημέρες απεργίας πείνας στις φυλακές Μέιζ, κοντά στο Μπέλφαστ.

Ο «γελαστός Μπόμπι» είναι ο πρώτος από τους ιρλανδούς απεργούς πείνας του ‘81 που ξεψυχά. Πρώτος αυτός είχε αρχίσει, άλλωστε, απεργία πείνας στο διαβόητο μπλοκ «Η» των φυλακών Μέιζ που ονομάστηκε έτσι λόγω του σχήματός του. Από τις 12 Αυγούστου έως τον Μάιο, εννέα ακόμη απεργοί «λιώνουν». Φράνσις Χιούζ, Πάτσι Ο’ Χάρα, Ρέιμοντ Μακ Κρις, Τζόζεφ Μακ Ντόνελ, Μάρτιν Χάρσον, Κέβιν Λιντς, Κίραν Ντόχερτι, Τόμας Μακ Άλγουι, Μάικλ Ντέβιν. Ο μικρότερος (ο Άλγουι) ήταν ηλικίας 23 ετών, ο μεγαλύτερος (ο Ντέβιν) είχε μόλις φθάσει τα τριάντα.

Στις 3 Οκτωβρίου 1981, οι έξι τελευταίοι απεργοί πείνας θα διακόψουν αυτήν τη μορφή διαμαρτυρίας – διεκδίκησης, πιεσμένοι από μια προειδοποίηση των οικείων τους: Ότι θα ζητούσαν την υποχρεωτική σίτισή τους, εάν έπεφταν σε κώμα. Κεντρικό αντικείμενο διεκδίκησης των απεργών πείνας ήταν να τους αναγνωριστεί πάλι η ιδιότητα των πολιτικών κρατούμενων. Λέμε «πάλι», διότι την 1η Μαρτίου του 1976 το Λονδίνο κατάργησε το «στάτους» του πολιτικού κρατούμενου για όσους Βορειοϊρλανδούς θα καταδικάζονταν από τότε και στο εξής. Πέντε ήταν τα συγκεκριμένα αιτήματα των βορειοϊρλανδών απεργών πείνας. Το δικαίωμα να φορούν τα δικά τους ρούχα, η απαλλαγή τους από καταναγκαστικές εργασίες, η απρόσκοπτη επικοινωνία ανάμεσα στους φυλακισμένους, το δικαίωμα να δέχονται επισκέψεις, δέματα και γράμματα από μια φορά την εβδομάδα, το «ελεύθερο» να διοργανώνουν ψυχαγωγικά και εκπαιδευτικά προγράμματα.

Από την όλη «γκάμα» των αιτημάτων, τεράστια συμβολική σημασία είχε προσλάβει αυτό που αφορούσε στην ένδυση. Ήταν άλλωστε αίτημα με σχεδόν πενταετή ιστορία, στο μπλοκ Η: «Εάν θέλουν να φορέσω τη στολή του κατάδικου πρέπει να μου την καρφώσουν στην πλάτη», είχε πει τον Σεπτέμβριο του 1976 ο μαχητής του IRA, Κίραν Νάτζεντ. Αποφάσισε να φορέσει μια κουβέρτα, «εγκαινιάζοντας» έτσι τον «θεσμό» των «μπλάνκετ μεν» (των «κουβερτάνθρωπων»), οι οποίοι επέλεγαν να «ντυθούν» έτσι διακηρύσσοντας την κατηγορηματική τους άρνηση να δεχθούν την ειδική στολή του κατάδικου.

Ο Μπόμπι Σαντς άρχισε την απεργία πείνας την 1η Μαρτίου του 1981, ημέρα σημαδιακή: Ήταν η πέμπτη επέτειος της άρσης του «καθεστώτος» πολιτικού κρατουμένου για τους Βορειοϊρλανδούς.

Το «γελαστό παιδί» του IRA που έγινε μύθος

0505.1981_Bobby-Sands-CMEEΚακό μαντάτο λαμβάνουν οι επιτελείς της κυβέρνησης Θάτσερ, στις 9 Απριλίου 1981, ημέρα διεξαγωγής επαναληπτικών εκλογών για τη θέση που άφησε κενή στην Βουλή των Κοινοτήτων ο θάνατος του ανεξάρτητου Βορειοϊρλανδού βουλευτή Φ. Μακουάιρ – από καρδιακή προσβολή. Για την ακρίβεια, η δυσάρεστη είδηση υποδιαιρείται σε μία κακή και μία… αβάσταχτη. Η κακή: Στις εκλογές απέτυχε προσωπικά ο Χάρι Γουέστ, αρχηγός των Ενωτικών (οπαδών της βρετανικής κυριαρχίας στη Β. Ιρλανδία) του Όλστερ. Η χειρότερη είδηση: Την έδρα κέρδισε, υποστηριζόμενος από όλους τους ριζοσπάστες Ρεπουμπλικάνους και τιμώμενος από 30.942 ανθρώπους ο Μπόμπι Σανς! Κι ας βρισκόταν σε απεργία πείνας από την 1η του προηγούμενου μήνα…

(περισσότερα…)

Μιχάλης Ψύλος: Κίνα και λοιπά BRICS κατακτούν ΗΠΑ και Ευρώπη

22 Απριλίου, 2013

getFile-1512

 Εφημερίδα των Συντακτών

Εμβληματικά προϊόντα και εταιρείες των ΗΠΑ έχουν περάσει σε κινεζικά χέρια (ΙΒΜ, ΑΜC, αλλά και τα σουηδικά Volvo) ή βραζιλιάνικα (Heinz, Burger King). Ομως, πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι το 94% των Αμερικανών δεν μπορεί να κατονομάσει ούτε μία κινεζική μάρκα

Με όπλο τα τεράστια συναλλαγματικά τους διαθέσιμα, ύψους 4,4 τρισ., οι 5 αναπτυσσόμενες χώρες εισβάλλουν και στην Ευρώπη, επενδύοντας σε λιμάνια, αεροδρόμια (Χίθροου), ενέργεια. Στρατηγική σημασία για τους Κινέζους έχει η Ελλάδα για την υποδοχή και διανομή των προϊόντων τους

Στις 3 Μαΐου ξεκινά στις κινηματογραφικές αίθουσες στην Αμερική η προβολή του «Iron Man 3», της νέας περιπετειώδους ταινίας παραγωγής 2013, που είναι βασισμένη στον ομώνυμο ήρωα των κόμικς της Μάρβελ. Τα περισσότερα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στην Κίνα. Και αυτό δεν είναι το μόνο κινεζικό στοιχείο. Η ταινία θα προβληθεί στις αίθουσες AMC, που ανήκουν πλέον στην κινεζική εταιρεία Dalian Wanda Group, η οποία αγόρασε το 2012 τις κινηματογραφικές αίθουσες AMC, τη δεύτερη μεγαλύτερη αλυσίδα της Αμερικής στον κινηματογράφο, αντί 2,6 δισεκατομμυρίων.

Οι Αμερικανοί τρέχουν να κλείσουν εισιτήρια για την ταινία χρησιμοποιώντας τα ThinkPad της ΙΒΜ – μιας πρώην αμερικανικής εταιρείας που το 2005 εξαγοράστηκε από την κινεζική Lenovo αντί 1,75 δισ. δολαρίων. Αλλά και η βενζίνη που θα βάλουν στα αυτοκίνητά τους για να πάνε στο σινεμά είναι κατά κάποιον τρόπο… κινεζική. Η βενζίνη προέρχεται μεν από τον Καναδά, που είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής αργού πετρελαίου της Αμερικής, αλλά η Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου της Κίνας (CNOOC) έχει εξαγοράσει την καναδική Nexen, η οποία διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου του Καναδά. Και επειδή πολλοί Αμερικανοί έχουν στην κατοχή τους αυτοκίνητο Volvo για να ανεβάζουν το κοινωνικό τους «στάτους», να θυμίσουμε ότι η πρώην σουηδική εταιρεία που ανήκε στη Φορντ εξαγοράστηκε το 2010 από την κινεζική κρατική εταιρεία Geely, αντί 1,5 δισ. δολαρίων. Τουλάχιστον, το ποπ κορν που θα καταναλώσουν οι θεατές του «Iron Man 3» θα είναι αμερικανικό, αν και η συσκευή παρασκευής του θα είναι μάλλον κινεζική.

Φυσικά, οι απλοί Αμερικανοί πολίτες δεν γνωρίζουν ότι οι Κινέζοι βρίσκονται πίσω από παραδοσιακά και πατροπαράδοτα αμερικανικά προϊόντα. Πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι το 94% των Αμερικανών δεν μπορεί να κατονομάσει ούτε μία κινεζική μάρκα. Βέβαια, η Ουάσινγκτον προσπαθεί να περιορίσει την κινεζική επέκταση σε ορισμένους «ευαίσθητους» τομείς. Η αρμόδια κυβερνητική επιτροπή ελέγχου των ξένων επενδύσεων μπλόκαρε ουσιαστικά την πώληση της αμερικανικής εταιρείας κατασκευής αεροσκαφών Hawker Beechcraft σε Κινέζους αγοραστές για λόγους εθνικής ασφάλειας.

(περισσότερα…)

Κριστόφ: Η στρατηγική της δίκης,1922-2012

18 Απριλίου, 2013

L9_contraducto_01 

Αντί προλόγου

Για να το πούμε με δυο λόγια: η επιστροφή στους αγώνες που δόθηκαν τον προηγούμενο αιώνα εντός και εναντίον των μηχανισμών της δικαστικής και σωφρονιστικής εξουσίας δεν έχει τίποτα το πρωτότυπο ή το ανεπίκαιρο. Στο εδώ και στο τώρα, η καπιταλιστική αναδιάρθρωση-διαχείριση της κρίσης εξελίσσεται εν πολλοίς με τη μορφή κοινωνικού πολέμου χαμηλής έντασης, με την επιστράτευση όλου του νομοθετικού και δικονομικού οπλοστασίου του αστικού κράτους. Κάθε αγωνιζόμενος άνθρωπος μπορεί πλέον να (για την ακρίβεια: είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα) βρεθεί αντιμέτωπος με την κρατική καταστολή, παλιά ή/και νέα, προληπτική ή/και τιμωρητική – και θα χρειαστεί να ξέρει, ή να θυμάται, τότε ότι αυτό που αντιμετωπίζει δεν είναι ένα φαινόμενο που του ενέσκηψε εξ ουρανού, αλλά μια διαδικασία με ιστορία τόσο από τη δική μας μεριά όσο και από τη μεριά του αντιπάλου. Το κείμενο που μεταφράζουμε παρακάτω συνοψίζει την πολύμορφη γαλλική εμπειρία του 20ού αιώνα. Για το σήμερα, καθένας και καθεμία μπορεί να αντλήσει από αυτήν τα διδάγματα που θεωρεί χρησιμότερα.

λεύγα

Η πρόσφατη ιστορία, η ιστορία των αντιαποικιοκρατικών αγώνων της περιόδου 1950-1960, έπειτα η ιστορία των αγώνων στην καθημερινότητα ή στις φυλακές τη δεκαετία του 1970, έδειξε μέχρι ποιου σημείου το δίκαιο εν γένει και οι δικαστικές διώξεις συγκεκριμένα αποτελούν χώρους αγώνα που είναι αναγκαίο να αντιμετωπίζονται ως τέτοιοι σε μια δεδομένη στιγμή. Όταν όμως ακούει κανείς ορισμένες ατζέντες, έχει την εντύπωση ότι η μνήμη αυτή χάθηκε και παρέμεινε αμετάδοτη. Το κείμενο που ακολουθεί ανασύρει κάποιες στιγμές αυτής της μνήμης.

Εδώ και σαράντα χρόνια, ο αριθμός των κρατουμένων δεν παύει να αυξάνεται, δικαιολογώντας, χωρίς καμιά πραγματική συζήτηση, την ανέγερση νέων φυλακών, στο όνομα του «εξανθρωπισμού» των συνθηκών κράτησης. Την 1η Απριλίου 2012, ο πληθυσμός των φυλακών ανερχόταν σε 67.161 κρατουμένους. Τον Φεβρουάριο, το κοινοβούλιο ψήφισε την κατασκευή 24 .000 νέων θέσεων. Την ίδια εποχή περίπου, ο Jean Marie Delarue, γενικός ελεγκτής των καταστημάτων κράτησης, παρουσιάζοντας την ετήσια έκθεσή του, δήλωνε σε μια συνέντευξη στο France Inter ότι, αν η Δικαιοσύνη τιμωρούσε όπως πριν από 30 χρόνια, θα υπήρχαν σήμερα 30.000 κρατούμενοι. Σημείωσε επίσης ότι ο αριθμός των κρατουμένων διπλασιάστηκε τα τελευταία σαράντα χρόνια, πράγμα που δεν συνέβη και με τον συνολικό γαλλικό πληθυσμό. Οι ποινές που επιβάλλονται είναι βαρύτερες. Οι όροι μη προφυλάκισης μειώνονται. Περισσότεροι άνθρωποι στέλνονται στη φυλακή. Μπορούμε έτσι να συναγάγουμε ότι η καταστολή επιτάθηκε, πολλώ δε μάλλον αφού ο αριθμός των κρατουμένων δεν είναι παρά η κορυφή του δικαστικού παγόβουνου.

(περισσότερα…)

Βιέννη 1913: Χίτλερ, Τρότσκι, Τίτο, Φρόιντ και Στάλιν όλοι μαζί

18 Απριλίου, 2013

untitledee

»1913: When Hitler, Trotsky, Tito, Freud and Stalin all lived in the same place»

Πηγή:http://mao.gr

«Τον Ιανούαριο του 1913, ένας κύριος που το διαβατήριό του έφερε το όνομα Σταύρος Παπαδόπουλος (Stavros Papadopoulos) αποβιβάστηκε από το τρένο που ερχόταν από την Κρακοβία στο Βόρειο Τερματικό Σταθμό της Βιέννης».

Αυτή είναι η πρώτη παράγραφος ενός άρθρου, που αναρτήθηκε χθες στην ιστοσελίδα του BBC και τράβηξε την προσοχή μας κυρίως λόγω του ελληνικού ονόματος του μυστηριώδους επιβάτη. Η συνέχεια δεν μας απογοήτευσε -κι ελπίζουμε ότι δεν θ’ απογοητεύσει κι εσάς. Ακολουθεί το άρθρο σε περίληψη και το οποίο δεν είναι άλλο παρά η παρουσίαση μιας εκπομπής που θα μεταδοθεί σήμερα από το Radio 4 του ΒΒC.

67042455_vienna_map624

«Ο άνδρας αυτός ήταν μελαχρινός, είχε ένα παχύ μουστάκι χωρικού και κρατούσε μια απλή ξύλινη βαλίτσα.

“Kαθόμουν στο τραπέζι”, γράφει εκείνος τον οποίο θα συναντούσε ο Παπαδόπουλος, “όταν χτύπησε η πόρτα και ένας άγνωστος μπήκε στο δωμάτιο. Ήταν κοντός… αδύνατος και το σκουρόχρωμο πρόσωπό του είχε σημάδια από ευλογιά. Τίποτα στην έκφραση των ματιών του δεν φανέρωνε φιλικότητα…”

Αυτός που έγραψε τις πιο πάνω γραμμές ήταν ένας αντικαθεστωτικός Ρώσος διανοούμενος, συντάκτης μιας ριζοσπαστικής εφημερίδας που την έλεγαν Πράβδα (Αλήθεια). Το όνομά του ήταν Τρότσκι. Ο άνθρωπος τον οποίο περιέγραψε δεν ονομαζόταν Παπαδόπουλος. Το όνομά του ήταν Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Ντζουγκασβίλι, οι φίλοι του τον έλεγαν Κόμπα και σήμερα τον θυμόμαστε ως Ιωσήφ Στάλιν».

Ο Τρότσκι και ο Στάλιν δεν ήταν οι μόνοι που ζούσαν στην ίδια περιοχή, στο κέντρο της Βιέννης το 1913, και οι οποίοι θα άφηναν ένα ισχυρό αποτύπωμα στον αιώνα που πέρασαν. Όπως γράφει ο δημοσιογράφος του BBC Άντι Γουόκερ, στην ομάδα των μετέπειτα διασήμων της Βιέννης συγκαταλέγονται άνθρωποι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους. Η σύμπτωση είναι γεωγραφική (βλ. χάρτη) και χρονική, όμως δεν είναι σίγουρο ότι αυτοί οι μετέπειτα «επώνυμοι» διασταυρώθηκαν, συναντήθηκαν εκεί (με εξαίρεση τους δύο Ρώσους επαναστάτες).

Ο Φρόιντ που ασκούσε ήδη την ψυχιατρική στην οδό Berggasse της Βιέννης ήταν ήδη καθιερωμένος. Ο νεαρός Τζόσιπ Μπροζ, που εργαζόταν στο εργαζόταν στην αυτοκινητοβιομηχανία Ντέμλερ στο Νόισταντ, ένα προάστιο της Βιέννης, θα γινόταν ο ηγέτης της μεταπολεμικής Γιουγκοσλαβίας, ο Τίτο.

Εκεί ζούσε ένας 24χρονος νεαρός από τη βορειοδυτική Αυστρία που ονειρευόταν να σπουδάσει ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, η οποία έκλεισε κατάμουτρα την πόρτα απορρίπτοντάς τον δύο φορές. Το όνομά του ήταν Αδόλφος Χίτλερ και κατοικούσε σε ένα κτίριο με φτηνά ενοικιαζόμενα δωμάτια κοντά στον Δούναβη.

(περισσότερα…)

Τυνησία – Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ: Διακήρυξη της Συνέλευσης για το Χρέος

18 Απριλίου, 2013

thomas-sankara6_300x200Thomas Sankara

Πηγή: nodebtnoeuro

Τυνησία ,29 Μαρτίου 2013

Λαμβάνοντας υπόψη ότι από τον 15ο αιώνα το χρέος έχει αποτελέσει το κύριο ιστορικό μέσο του αποικισμού για τη λεηλασία, ηγεμόνευση, καθυπόταξη, εξευτελισμό και καταστροφή των Λαών και των παραδόσεών τους,

Λαμβάνοντας υπόψη ότι το χρέος του παγκόσμιου Νότου έχει ήδη εξοφληθεί πολλές φορές, και ότι αυτό συνιστά, τόσο για το Νότο όσο και για τον Βορρά, έναν πλούτο από πόρους και από εργατική δύναμη για το κεφάλαιο,

Λαμβάνοντας υπόψη ότι το χρέος είναι ο βασικός μοχλός ξένων παρεμβάσεων, και παρεμβάσεων χρηματοοικονομικών δυνάμεων με τη συνεργία των ισχυρών ελίτ, επιτρέποντας έτσι την παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών, τη γενική εξαθλίωση των ανθρώπων, και τη βάναυση υποβάθμιση των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τους,

Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι πολυεθνικές και οι εκβιομηχανισμένες χώρες έχουν προκαλέσει μια μη αναστρέψιμη αναταραχή, βλάπτοντας δόλια την κλιματική και περιβαλλοντική ισορροπία, και ως εκ τούτου δημιουργώντας ένα οικολογικό χρέος από το οποίο θα υποφέρει όλη η ανθρωπότητα και σε σχέση με το οποίο οι παραπάνω χώρες οφείλουν επανορθώσεις (αποζημιώσεις)

Λαμβάνοντας υπόψη τις συνέπειες που έχουν επιφέρει σε όλο τον πλανήτη οι μηχανισμοί δανεισμού, επιδεινώνοντας ιδίως τις συνθήκες διαβίωσης των γυναικών, παρεμποδίζοντας κυρίως την οικονομική ανεξαρτησία τους, ένα σημαντικό θεμέλιο για την κοινωνική και πολιτική τους χειραφέτηση,

(περισσότερα…)

Ντομένικο Λοζούρντο: Επιστρέφοντας στην πάλη των τάξεων

17 Απριλίου, 2013

LOSURDO SS 0313 cop_1

Πηγή: www.efsyn.gr  

Ο Ντομένικο Λοζούρντο είναι καθηγητής Ιστορίας της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Ουρμπίνο. Είναι επίσης πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Διαλεκτικής Φιλοσοφίας Societas Hegeliana. Στη γλώσσα μας κυκλοφορεί το βιβλίο του «Η γλώσσα της αυτοκρατορίας» (Α/συνέχεια, 2010). Η ακόλουθη συνέντευξη του Ντομένικο Λοζούρντο δόθηκε με αφορμή την έκδοση του τελευταίου βιβλίου του «La lotta di classe. Una storia politica e filosofica» (Laterza, 2013) και δημοσιεύτηκε στην περιοδική επιθεώρηση Critica liberale.

Από τον Θανάση Γιαλκέτση

losurdo– Καθηγητή Λοζούρντο, εξηγήστε μας αυτήν την ιδέα ενός βιβλίου για την πάλη των τάξεων, μιαν έννοια που από πολλούς θεωρείται ξεπερασμένη.

– Ενώ η οικονομική κρίση μαίνεται, πυκνώνουν τα δοκίμια που μιλούν για «επιστροφή της πάλης των τάξεων». Ηταν μια έννοια που είχε εξαφανιστεί; Στην πραγματικότητα, οι διανοούμενοι και οι πολιτικοί που διακήρυτταν την παρακμή της μαρξικής θεωρίας της ταξικής πάλης διέπρατταν ένα διπλό λάθος. Από τη μια μεριά εξωράιζαν την πραγματικότητα του καπιταλισμού. Στη δεκαετία του 1950, ο Ραλφ Ντάρεντορφ υποστήριζε ότι συντελούνταν μια «εξάλειψη των κοινωνικών διαφορών» και ότι οι μικρές διαφορές που υπήρχαν ήταν μόνον το αποτέλεσμα του προτερήματος της εκπαίδευσης. Ωστόσο, αρκούσε να διαβάσει κανείς τον αμερικανικό Τύπο για να αντιληφθεί ότι ακόμα και στη χώρα-οδηγό της Δύσης υπήρχαν φοβεροί θύλακες μιας αθλιότητας που μεταβιβαζόταν κληρονομικά από τη μια γενιά στην άλλη. Ακόμα πιο σοβαρό ήταν το δεύτερο λάθος, που ήταν θεωρητικού κυρίως χαρακτήρα. Ηταν τα χρόνια στα οποία αναπτυσσόταν η αντιαποικιοκρατική επανάσταση στο Βιετνάμ, στην Κούβα, στον Τρίτο Κόσμο. Στις ΗΠΑ οι μαύροι πάλευαν για να θέσουν τέρμα στη λευκή επικυριαρχία, στο σύστημα του διαχωρισμού, της ρατσιστικής διάκρισης και καταπίεσης. Οι θεωρητικοί της υπέρβασης της ταξικής πάλης ήταν τυφλοί μπροστά στους σκληρούς ταξικούς αγώνες που διεξάγονταν μπροστά στα μάτια τους.

– Αν καταλαβαίνω καλά, εσείς διευρύνετε πολύ το νόημα της έκφρασης «πάλη των τάξεων», εγγράφοντας στο εσωτερικό της μια μεγαλύτερη γκάμα προβλημάτων;

– Ναι. Ο Μαρξ και ο Ενγκελς στρέφουν την προσοχή τους όχι μόνον στην εκμετάλλευση που συντελείται στο πλαίσιο μιας μόνο χώρας, αλλά και στην «εκμετάλλευση ενός έθνους από ένα άλλο έθνος». Και σε αυτήν τη δεύτερη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με πάλη των τάξεων. Στην Ιρλανδία, όπου οι Αγγλοι άποικοι εκμεταλλεύονταν συστηματικά τους χωρικούς, το «κοινωνικό ζήτημα» έπαιρνε τη μορφή του «εθνικού ζητήματος» και η πάλη για την εθνική απελευθέρωση του ιρλανδικού λαού δεν ήταν απλώς ταξική πάλη, αλλά ήταν ταξική πάλη με ιδιαίτερη σημασία: στις αποικίες πράγματι –παρατηρεί ο Μαρξ- η «εγγενής βαρβαρότητα του αστικού πολιτισμού» αποκαλύπτει όλο τον αποκρουστικό της χαρακτήρα.

(περισσότερα…)

Θανάσης Κ. Γεράνιος: Πυρηνική ενέργεια και κοινωνία

15 Απριλίου, 2013

2003010200142_110395293_type12128 Θανάσης  Γεράνιος*

Πηγή: Ουτοπία Νο 1 ,σελ.84-89

Είναι πολλές και ποικίλες οι πηγές που συντελούν στην κλιμακωτή κατα­στροφή του περιβάλλοντος, οι δε πιθανότητες προστασίας του μειώνονται καθημε­ρινά. Αναμφίβολα θα είναι πολύ αργά να μιλάμε για προστασία, όταν θα έχει ήδη πά­ψει να υπάρχει σημαντική μερίδα ζωής. Γι’ αυτό επιβάλλεται το θέμα του περιβάλλο­ντος να το εντάξουμε στην ύπαρξη της ίδιας της ζωής και εκτιμώντας το σαν αναπό­σπαστο και συνυφασμένο μ’ αυτή στοιχείο ν’ αναλύσουμε τις αιτίες καταστροφής του.

Θα ήθελα να επισημάνω μια μεν, αλλά αποδεδειγμένα σημαντική αιτία κατα­στροφής του, την πυρηνική ενέργεια.

1.  Οι δυο όψεις του νομίσματος

Πάνω από πέντε χρόνια έχουν περάσει από την καταστροφή του πυρηνικού εργοστασίου στο Chernobyl. Κι όλα δείχνουν ότι η επόμενη δεκαετία θα είναι περίο­δος σημαντικών εξελίξεων που θα βαρύνουν μάλλον αρνητικά παρά θετικά στην πο­ρεία της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας. Εκείνο όμως που ενδιαφέρει, είναι πως σε τελική ανάλυση, η ανθρωπότητα θα βγει μάλλον χαμένη παρά κερδισμένη από την επικίνδυνη και ξεπερασμένη αυτή ενεργειακή επένδυση.

Είναι αλήθεια, ότι όσες φορές προσπάθησα ν’απομονώσω τους πυρηνικούς αντιδραστήρες (τη λεγόμενη ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας) από τους πυ­ρηνικούς εξοπλισμούς, απέτυχα, και αυτό γιατί μεταξύ άλλων ενώ τα μεγάλα πυρη­νικά κράτη δεν εγκαθιστούν πλέον στις ίδιες τους τις χώρες τέτοιους σταθμούς, τα μικρά αντίθετα τους αγοράζουν ώστε να έχουν και τη δυνατότητα απόκτησης της πο­λύτιμης πρώτης ύλης (ουράνιο – 235 ή πλουτώνιο – 239) για κατασκευή πυρηνικών όπλων (Ισραήλ, Πακιστάν, Ιράκ, Ιράν, Ν. Αφρικανική Ένωση, κ.ά.).

2. Πολιτική εξάρτηση

Στη δεκαετία του ’50 άρχισαν οι πρώτες εγκαταστάσεις πυρηνικών σταθμών στις μεγάλες, αλλά και στις μικρές χώρες, αποφέροντας μεγάλα μεν κέρδη στις κατασκευάστριες εταιρείες, δεσμεύοντας όμως τεχνολογικά, οικονομικά αλλά και πο­λιτικά τις μικρές χώρες – πελάτες που δεν είχαν τέτοιου επιπέδου τεχνολογία. Το γε­γονός ότι το ουράνιο «καιγόμενο» δίνει εκατομμύρια φορές παραπάνω ενέργεια από το κάρβουνο, έδωσε αφορμή στους τότε ειδικούς να διαβεβαιώνουν τους μελλο­ντικούς καταναλωτές ηλεκτρικής ενέργειας πως η πυρηνική κιλοβατώρα θα ήταν τό­σο φθηνή ώστε δεν θ’ άξιζε τον κόπο ούτε καν να μετριέται, γιατί οι μετρητές θα στοί­χιζαν περισσότερο. Αυτό στην πράξη απεδείχθη μύθος. Όπως μύθος απεδείχθη και η μελετητής επιτροπής του Rasmussen, που κατέληγε μεταξύ άλλων, πως οι αντιδρα­στήρες ήσαν τόσο ασφαλείας ώστε η πιθανότητα να σκοτωθεί κάποιος από πυρηνικό ατύχημα ήταν ίση με την πιθανότητα να σκοτωθεί από μετεωρίτη.

(περισσότερα…)

Μιχάλης Ν. Ράπτης: Ποιος »Τρίτος Κόσμος» ;

15 Απριλίου, 2013

pablo

Μιχάλης Ν. Ράπτης* ( Πάμπλο)

Πηγή: Ουτοπία Νο 1, σελ.59-64

Υποστηρίζεται ότι η βασική διάκριση σήμερα πρέπει να ‘ναι εκείνη Βορρά – Νό­του, ανεπτυγμένων χωρών της Δύσης και του ‘Τρίτου Κόσμου».

Υποστηρίζεται ότι η βασική διάκριση δεν είναι πια κεφαλαίου – εργασίας, αλλά λαών «πλουσίων» και «φτωχών».

Όπως οι Οικολόγοι υποστηρίζουν ότι η κύρια διάκριση είναι φύσης και αν­θρώπου.

Όλα αυτά έχουν μια ορισμένη δικαιολογία που εξαίρεται από την κατάρρευση του ανατολικού χώρου, από την κατάρρευση της ισορροπιστικής αντίθεσης Δύσης -Ανατολής, στηριζόμενης στο αμοιβαίο «δέος» της πυρηνικής πανοπλίας. Στο κείμε­νο αυτό θα σταθώ στην οποιαδήποτε σημασία οι κάθε είδους παρατηρητές και κριτές αποδίδουν στο αναμφισβήτητο διευρυνόμενο χάσμα Βορρά – Νότου, «ανεπτυγμέ­νων χωρών» και ‘Τρίτου Κόσμου».

Θεωρώ ότι το χάσμα αυτό είναι η πιο κραυγαλέα συνέπεια του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί σήμερα ο παγκοσμιοποιούμενος καπιταλισμός και ο «πολιτισμός» του.

Δηλαδή για να μη γίνεται άμεση αναφορά σε μια στενή «οικονομιστική» ερμη­νεία του μαρξισμού, που επί πολλά χρόνια δυστυχώς επικράτησε, και η οποία παρέ­λειπε να τονίζει τη συνολική λειτουργία του συστήματος και του «πολιτισμού» του δηλ. των αξιών που κατορθώνει και επιβάλλει.

Έτσι π.χ. η αναμφισβήτητη οικολογική καταστροφή του Πλανήτη δεν εξηγείται από μια άμεση αναφορά στην αντίθεση «κεφαλαίου – εργασίας» αλλά από το πώς λει­τουργεί συνολικά το βασιζόμενο στο κεφάλαιο και τον «πολιτισμό» του σύστημα.

Από τέτοια αντίληψη πρέπει ν’ απορρέει και αυτό που τονίζεται τώρα σαν κύ­ριο χαρακτηριστικό της βαρβαρότητας στην οποία πράγματι καταποντίζεται το σύ­στημα, ύστερα ιδίως από την υποβάθμιση της αντίθεσης «Δύσης – Ανατολής», δηλαδή της έννοιας «Βορράς – Νότος» «ανεπτυγμένες χώρες» – ‘Τρίτος Κόσμος».

Τον καιρό της έξαρσης της αντιαποικιακής επανάστασης ιδίως στον αφρικανι­κό και αραβικό κόσμο, όπου επικρατούσαν τα ιστορικά ονόματα του Κρούμα, του Λουμούμπα, του Νάσσερ, του Μπεν – Μπελλά, επικρατούσε και η κατ’ εξοχήν «τρι­τοκοσμική» θεωρία του Φρανς Φανόν που έριχνε το βάρος στη διάκριση Βορρά – Νό­του, λαών «πλουσίων» και λαών «φτωχών», δυτικών και τριτοκοσμικών. Και έδινε προτεραιότητα στη φτωχή αγροτιά απέναντι στο εν μέρει «προνομιούχο» μικρό προλεταριάτο των πόλεων.

Με το διευρυνόμενο τώρα χάσμα Βορρά – Νότου θα ξανάλθουμε σε τέτοιες αντιλήψεις, που δεν ξεκινούν και δεν στηρίζονται από την «ουσία» αλλά τα «επιφαι­νόμενα» και επομένως έχουν τα τρωτά τους. Όμως πως προσδιορίζεται ο ‘Τρίτος Κόσμος» που πράγματι η διατήρηση και η διεύρυνση του είναι η πιο σοβαρή, η πιο αποφασιστική δοκιμασία της βιωσιμότητας του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστι­κού συστήματος;

Πόσο αυτή μπορεί να διαρκέσει σε περίπτωση π.χ. που το σύστημα αυτό θ’ απο­δειχθεί ικανό να αναβαθμίσει στο μέσο ίδιο βιοτικό και πνευματικό επίπεδο τον ‘Τρίτο Κόσμο», ή αντίθετα αν το περιχαρακωμένο βασίλειο των «ανεπτυγμένων» προφυλασσόμενο από τους «βαρβάρους» που ολοένα και περισσότερο ασφυκτικότε­ρα θα το περικυκλώνουν, αφήσει τους «βαρβάρους» στην τύχη τους;

(περισσότερα…)

Ντανιέλ Κοέν: Η θρησκεία του κέρδους και του πλούτου

6 Απριλίου, 2013

82609346

Πηγή:http://www.efsyn.gr

Από τον Θανάση Γιαλκέτση

Ο Ντανιέλ Κοέν είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Paris I (Panthéon – Sorbonne) και στην École Normale Supérieure. Είναι επίσης πρόεδρος του επιστημονικού συμβουλίου του Ιδρύματος Ζαν Ζορές. Στη γλώσσα μας κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Πόλις» τα βιβλία του «Η ευημερία του κακού», «Η Οικονομία σήμερα» και «Οικονομική κρίση: αίτια και προοπτικές» (τα δυο τελευταία τα έχει συγγράψει μαζί με τον Philippe Askenazy). Στο βιβλίο του «Homo Economicus» (Albin Michel, 2012), ο Κοέν επικρίνει τη θρησκεία του κέρδους και του πλούτου και υποστηρίζει ότι μια κοινωνία που έχει ως μόνη σπονδυλική της στήλη την οικονομική ζωή είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει.

Η ακόλουθη συνέντευξη του Ντανιέλ Κοέν δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Le Nouvel Observateur».

-Εκτιμάτε ότι η ιστορία του σύγχρονου καπιταλισμού σημαδεύεται από μεγάλες ασυνέχειες;

Ναι. Στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, το σοκ που προκλήθηκε από τις διαδοχικές εκρήξεις του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου και της κρίσης της δεκαετίας του 1930 οδήγησε τις δυτικές κοινωνίες να ξανασκεφτούν και να δαμάσουν τον καπιταλισμό. Αναπτύχθηκε έτσι αυτό που αποκαλείται κοινωνική οικονομία της αγοράς, η οποία θριάμβευσε την επαύριο του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Με την ενίσχυση του συνδικαλισμού και την ανάδυση του κράτους πρόνοιας εμφανίστηκαν νέοι τρόποι κοινωνικο-επαγγελματικής οργάνωσης, στους κόλπους των οποίων η αναζήτηση του κέρδους συγκρατήθηκε από άλλες αξίες, περισσότερο συνεργατικές. Αλλά αυτή η ισορροπία καταστράφηκε βαθμιαία με αφετηρία τη δεκαετία του 1980. Εκτοτε η οικονομική ισχύς βασιλεύει ως απόλυτα κυρίαρχη και αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, που καθιστά τον κόσμο μας τόσο αβίωτο. Και καθιστά επίσης τα εργαλεία δράσης που διαθέτουμε τόσο αναποτελεσματικά.

-Τι εννοείτε;

Οταν η οικονομία, στο όνομα της αποτελεσματικότητας, εκτοπίζει τις αξίες που διατηρούν τη συνοχή της κοινωνίας, το σύστημα καταρρέει. Θυμηθείτε το παράδειγμα που αναφέρει η Maya Beauvallet, στο βιβλίο της «Les Stratégies absurdes» (Seuil, 2009), το οποίο καταδεικνύει τον αντιπαραγωγικό χαρακτήρα μιας ορισμένης αντίληψης του μάνατζμεντ, βασισμένης μόνο στην επίδοση και μόνο στα οικονομικά κίνητρα. (περισσότερα…)

Το φυσικό αέριο ανατρέπει τις γεωπολιτικές ισορροπίες στη Μέση Ανατολή-Μωυσής Λίτσης

2 Απριλίου, 2013

Άρχισε η ροή φυσικού αερίου προς το Ισραήλ από το κοίτασμα Ταμάρ

http://oikonomiallomati.blogspot.gr/

Το φυσικό αέριο από το υποθάλλασιο κοίτασμα Ταμάρ άρχισε από προχθές να ρέει προς τις ακτές του Ισραήλ, μετατρέποντας το όχι απλά σε ενεργειακά ανεξάρτητο κράτος αλλά και σε παίκτη στη νέα γεωπολιτική σκακιέρα του φυσικού αερίου στη Μεσόγειο και τη Μέση Αντολή.

Το κοίτασμα Ταμάρ, 90 χιλιόμετρα έξω από το λιμάνι της Χάϊφα, ανακαλύφθηκε το 2009, προκαλώντας φρενίτιδα ερευνών στην περιοχή της Εγγύς Ανατολής την οποία μοιράζονται το Ισραήλ, η Κύπρος και ο Λίβανος, χώρες που έχουν ήδη πληρώσει υψηλό τίμημα για τα γεωπολιτικά παιχνίδια που έφερε η ανακάλυψη και εκμετάλλευση του πετρελαίου μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ένα χρόνο μετά, το 2010 ανακαλύφθηκε το δεύτερο μεγαλύτερο κοίτασμα στην περιοχή, το Λεβιάθαν, με το Ισραήλ να δημιουργεί ειδικό ταμείο για την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου.

Το κοίτασμα Ταμάρ ανήκει κατά 36% στην αμερικανική εταιρία με έδρα το Τέξας Noble Energy, κατά 28,75% στην ισραηλινή εταιρία Isramco Negev, ενώ οι θυγατρικές της ισραηλινής εταιρίας πετρελαίου Delek, Avner Oil Exploration και Delek Drilling κατέχουν το 15,625%. Η επίσης ισραηλινή εταιρία Dor Gas Exploration κατέχει το 4%. Η ανακάλυψη φυσικού αερίου εκτιμάται ότι θα μειώσει το κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στο Ισραήλ. Κατά την εκτίμηση των εταιριών οι οποίες έχουν επενδύσει 3 δισ. δολάρια στην ανάπτυξη του κοιτάσματος Ταμάρ, η ισραηλινή οικονομία η οποία εξαρτάται πάρα πολύ από τις εισαγωγές πετρελαίου, θα εξοικονομήσει 13 δισ. σέκελ το χρόνο(3 δισ. ευρώ). Το Ισραήλ εκτιμάται ότι θα είναι ενεργεικά ανεξάρτητο έως το 2035.

Όπως είναι φυσικό η έναρξη ροής του φυσικού αερίου από το κοίτασμα Ταμάρ το Σάββατο για πρώτη φορά, έγινε αποδεκτό με αρκετή δόση πανηγυρισμού από τους εκπροσώπους των εταιριών που μετέχουν στο έργο, την ισραηλινή πολιτική ηγεσία αλλά και τα μέσα ενημέρωσης.

«Σήμερα ξεκινάμε την ανεξαρτησία του ισραηλινού φυσικού αερίου. Πρόκειται για ένα τεράστιο επίτευγμα για την ισραηλινή οικονομία και το ξεκίνημα μιάς νέας εποχής», δήλωσε ο Ισραηλινός πολυδισεκατομμυριούχος Γιτσχάκ Τσχούβα, κύριος μέτοχος του ομίλου Delek, μιάς από τις επιχειρήσεις που μετέχουν στην εκμετάλλευση του Ταμάρ. «Η ισραηλινή οικονομία θα είναι σε θέση να εκμεταλλευτεί τα πλεονεκτήματα του φυσικού αερίου, από περιβαλλοντολογικής, γεωπολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής σκοπιάς και να μετατρέψει το Ισραήλ σε σημαντικό διεθνή παίκτη», συμπλήρωσε.

(περισσότερα…)

Σοσιαλδημοκράτες γοητευμένοι από τη Μέρκελ-Μιχάλης Ψύλος

31 Μαρτίου, 2013

Εφημερίδα των Συντακτών

Η εμμονή τους στη λιτότητα και η αποδοχή του ηγεμονικού ρόλου της Γερμανίδας καγκελάριου στοιχίζουν ακριβά και στον ηγέτη του SPD Π. Στάινμπρικ αλλά και στους Μπερσάνι και Ολάντ

Εξι μήνες πριν από τις εκλογές στη Γερμανία, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) υποχωρεί στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων. Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στο SPD ποσοστό 26 έως 28%, μειωμένο κατά δύο μονάδες τον τελευταίο μήνα και υπολειπόμενο κατά 13% των Χριστιανοδημοκρατών της Ανγκελα Μέρκελ. Ο Πέερ Στάινμπρικ, ο υποψήφιος του SPD για την καγκελαρία, περιορίστηκε μάλιστα στο μηδέν σε μια κλίμακα από το -5 ώς το +5 σε έρευνα του τηλεοπτικού δικτύου ZDF για τους κορυφαίους πολιτικούς στη Γερμανία. Πρόκειται για τη χειρότερή του επίδοση αφότου ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του για την καγκελαρία.

Οι αποκαλύψεις ότι από το 2009 ο Στάινμπρικ εισέπραξε περίπου 600.000 ευρώ για 75 ομιλίες του, αλλά και η δήλωσή του ότι οι καγκελάριοι είναι… κακοπληρωμένοι, αποξένωσαν πολλούς ψηφοφόρους. Η κύρια αιτία της πτώσης των ποσοστών του σοσιαλδημοκράτη υποψήφιου είναι βέβαια το γεγονός ότι ο Στάινμπρικ θεωρείται ο πιο «μερκελιστής» πολιτικός στην ηγεσία του SPD. Πρώην υπουργός Οικονομικών της Μέρκελ στην κυβέρνηση του Μεγάλου Συνασπισμού, ο Στάινμπρικ «έχει την εύνοια των εργοδοτικών κύκλων», όπως έγραψε εύστοχα η «Μοντ».

Σκληρός υποστηρικτής του ηγεμονικού ρόλου της Γερμανίας και φανατικός υπέρμαχος της λιτότητας, ο Στάινμπρικ έδειξε το πρόσωπό του με το ξέσπασμα της κρίσης στην Κύπρο, όταν ταυτίστηκε πλήρως με τη γραμμή Μέρκελ – Σόιμπλε. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η εφημερίδα που προέβαλε περισσότερο την επιλογή του Στάινμπρικ ως υποψηφίου του SPD για την καγκελαρία ήταν η δεξιά «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ». Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, ο Στάινμπρικ είχε χαρακτηρίσει «αφελή» τη θέση του σοσιαλιστή Φρανσουά Ολάντ για επαναδιαπραγμάτευση του δημοσιονομικού συμφώνου που έχει επιβάλει η Μέρκελ.

Είναι ενδεικτικό –όπως αποκαλύπτει το «Σπίγκελ»– ότι η ηγεσία του SPD έχει θέσει υπό περιορισμό το τελευταίο διάστημα τον Στάινμπρικ και δεν του επιτρέπει να δίνει πολύ συχνά συνεντεύξεις. «Δεν σκοπεύουν να κρύψουν τον υποψήφιο, αλλά έχουν αποφασίσει ότι θα πρέπει να περιορίσει τις δηλώσεις του για την οικονομία και τα οικονομικά θέματα, τουλάχιστον προς το παρόν» γράφει το «Σπίγκελ».

(περισσότερα…)

»Η Επίθεση»:Είναι δυνατή η άρση της διχοτόμησης των ανθρώπων σε καιρούς φρίκης;

29 Μαρτίου, 2013

attack

Πηγή: ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ

Του ΚΜ

7LZX_Director_20Ziad_20DoueiriΠροβάλλεται σε κινηματογράφους για δεύτερη βδομάδα η πρόσφατη (2012) ταινία «Η Επίθεση» (L΄attentat) του Λιβανέζου σκηνοθέτη Ζιαντ Ντουέϊρι (Ziad Doueiri) που στηρίζεται σε νουβέλα του Αλγερινού συγγραφέα Γιασμίνα Κάντρα (Yasmina Khadra).

 Ενδεχομένως πρόκειται για την καλύτερη ταινία της φετινής σεζόν και όχι μόνο.

Ο ήρωας (Αλί Σουλιμάν), Άραβας διακεκριμένος γιατρός στο Τελ Αβίβ, προσπαθεί να καταλάβει τι έχει συμβεί με τη γυναίκα του που φέρεται ότι αυτοανατινάχτηκε σε ισραηλινή καφετέρια την ώρα που γιορταζόταν παιδικά γενέθλια, με αρκετά παιδιά νεκρά ή σοβαρά τραυματισμένα. Συντετριμμένος, πενθώντας τη γυναίκα του, όμορφη και έξυπνη, που υπεραγαπούσε, διαπιστώνει σταδιακά ότι δεν είχε ουσιαστική επαφή μαζί της, απορροφημένος στις επαγγελματικές του ασχολίες (κάτι που ήδη τον διαφοροποιεί από τη σχέση του τυπικού άραβα οικογενειάρχη με την οικογένειά του).

Στην αγωνία του να αντιληφθεί τα κίνητρα της γυναίκας του, επιστρέφει στη γενέτειρά του πόλη, Ναμπλούς, και εκεί αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι όχι μόνο τη γυναίκα του δεν καταλάβαινε, αλλά ότι έχει χάσει την επαφή του συνολικά με την πραγματικότητα του λαού του.

Καθώς ψηλαφεί τη «διπλή ζωή» της γυναίκας του, αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι και ο ίδιος επίσης ζει διπλή ζωή. Η διχοτόμηση των ανθρώπων πηγάζει από την ανάγκη τους να αντιμετωπίσουν την καθημερινή φρίκη της ζωής στην Παλαιστίνη-Ισραήλ, η οποία αποτελεί το σταθερό φόντο της ταινίας. Ο ίδιος διχοτομείται για να επιβιώσει, «ξεχνά» τις ιστορικές του ρίζες και την πραγματικότητα που βιώνει ο λαός του, προσπαθεί μέσα από την περιχαρακωμένη του εντιμότητα να στήσει τη ζωή του. Η γυναίκα του επίσης έχει απαντήσει στη φρίκη διχοτομούμενη, προσπαθώντας να άρει τη φρίκη μέσα από τη φρίκη, και αυτός που ζει δίπλα της δέκα χρόνια και την υπεραγαπά (όπως και αυτή αυτόν) δεν έχει πάρει χαμπάρι.

734163_172384306246879_2036306909_nΤο μοτίβο της διχοτόμησης διατρέχει σταθερά όλη την ταινία. Για παράδειγμα, το πρώτο μέρος της ταινίας διαδραματίζεται στο Τελ Αβίβ, πόλη μοντέρνα και ευρωπαϊκή, το δεύτερο μέρος στη Ναμπλούς, πόλη ημιεξαθλιωμένη που οι κάτοικοί της αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα. Αλλά, και εδώ βρίσκεται από φιλοσοφική άποψη το κατόρθωμα της ταινίας, οι πολλαπλές διχοτομήσεις δεν είναι μεταφυσικοί διαχωρισμοί, του τύπου που μας έχει συνηθίσει το κυρίαρχο σινεμά. Οι διχοτομήσεις εδώ είναι εσωτερικές αντιφάσεις οργανικών οντοτήτων. Και οι αντιφάσεις αυτές αποτελούν άρρηκτα δεμένες ενότητες ζωντανών διαδικασιών.

Ο κεντρικός ήρωας είναι φιγούρα τραγωδίας: Πιστεύει ότι είναι ελεύθερος να επιλέξει τον τρόπο ζωής του έξω και πέρα από τις ιστορικές διεργασίες στη χώρα του, έξω και πέρα από την εθνική του ταυτότητα και οδηγείται στη συντριβή. Ο αγώνας του να καταλάβει τι έχει συμβεί, να εξηγήσει την κατάρρευση του μικρόκοσμού του, περιγράφεται λιτά με ντοκιμενταρίστικο τρόπο, χωρίς περιττούς μελοδραματισμούς, με μεγάλη οικονομία μέσων και χωρίς προσπάθεια επιβολής κάποιας a priori άποψης. Μέχρι το τέλος, δεν πετυχαίνει να αποκτήσει μια συνολική κατανόηση, αλλά κατακάθεται μέσα του η βεβαιότητα ότι τα ιστορικά γεγονότα υπερβαίνουν τα άτομα και τον ίδιο. Η άποψη της γυναίκας του, όπως τελικά την ανακτά μέσω τρίτων, αποκτά αναπάντεχα μεγάλο βάθος, καθώς διαπιστώνει ότι η δική του οπτική γωνία («η γυναίκα μου με πρόδωσε») είναι εντελώς ανεπαρκής μέσα στη δίνη των ιστορικών γεγονότων.

Εκπληκτικό το παίξιμο όλων των ηθοποιών και ανεπανάληπτο του πρωταγωνιστή, καθώς τα μικρά κομμάτια του παζλ κατακάθονται στο πρόσωπό του. Η γυναίκα του (Ρεϋμόν Αμσαλέμ) προσθέτει στα καίρια σημεία πηγαία, αλλά πάντα συγκρατημένη, συγκίνηση και πινελιές «μαγικού ρεαλισμού».

Κινηματογράφος εξαιρετικός, λιτός και ουσιαστικός, αναδεικνύει την πραγματικότητα χωρίς φλύαρες καταγγελίες και ακκισμούς, δένοντας το ατομικό με το συλλογικό δράμα. Ο έμπειρος Ντουέϊρι (κάμερα-μαν σε πολλές διάσημες ταινίες, π.χ. Pulp Fiction, Reservoir Dogs, και σκηνοθέτης άλλων τριών ταινιών) κεντράρει στα πρόσωπα των ηθοποιών, χρησιμοποιώντας τα σαν εργαλεία συμπύκνωσης της αφήγησης της ταινίας. Μια αφήγηση στιβαρή με στοιχεία θρίλερ και ταινιών δρόμου που πατά σε ένα άψογα δομημένο σενάριο.

Υ.Γ. Στο τέλος της ταινίας, αποκαλύπτεται ότι η σπίθα που οδήγησε τη γυναίκα του στην απόφασή της ήταν η σφαγή και ισοπέδωση του Παλαιστινιακού στρατόπεδου στην πόλη της Δυτική Όχθης, Τζενίν (2002). Η ταινία παρουσιάζει πλάνα από την ισοπεδωμένη Τζενίν, αλλά ενδεχομένως ο θεατής να μη γνωρίζει τι έγινε εκεί. Προτείνω για περισσότερες πληροφορίες το πολύ καλό ντοκιμαντέρ του Mohamed Bakri «Jenin Jenin» (2002), που υπάρχει ολόκληρο στο YouTube.

Το ντοκιμαντέρ του Mohamed Bakri «Jenin Jenin» (2002)

Jenin Jenin – جنين, جنين (English Subtitles)

(περισσότερα…)

Πιέρο Μπεβιλάκουα: »Ριζοσπαστισμού εγκώμιο»

23 Μαρτίου, 2013

103864335126056390UyaT4zTZc

Εφημερίδα των Συντακτών

aLerKaGDzWpp_s4Ο Καρλ Μαρξ ήταν εκείνος ο οποίος έδωσε στη λέξη «ριζοσπάστης» ένα βαθύ νόημα, που στις μέρες μας φανερώνεται από πολλές απόψεις εξαιρετικά επίκαιρο. Το 1843, στην «Κριτική της εγελιανής φιλοσοφίας του κράτους και του δικαίου», ο 25χρονος Μαρξ σημείωνε ότι η θεωρία, για να μπορέσει να γίνει υλική δύναμη, πρέπει να κατακτήσει τις μάζες. Και προκειμένου να κατακτήσει τις μάζες πρέπει να γίνει ριζοσπαστική. Ο Μαρξ διευκρίνιζε: «Ριζοσπαστική σημαίνει να πιάνει τα πράγματα από τη ρίζα. Η ρίζα όμως για τον άνθρωπο είναι ο ίδιος ο άνθρωπος». Ο ριζοσπαστισμός του νεαρού Μαρξ οδηγούσε στη διδαχή «ότι ο άνθρωπος είναι το υπέρτατο ον για τον άνθρωπο, δηλαδή στην κατηγορική επιταγή της ανατροπής όλων των σχέσεων που κάνουν τον άνθρωπο ένα ον ταπεινωμένο, υποδουλωμένο, εγκαταλειμμένο, περιφρονημένο». Ο ώριμος Μαρξ έστρεψε το ερευνητικό του βλέμμα στις βαθύτερες ρίζες της κοινωνικής πραγματικότητας και ανέλυσε τους μηχανισμούς παραγωγής και αναπαραγωγής του καπιταλιστικού συστήματος. Ενα παρόμοιο κριτικό βλέμμα στη σύγχρονη παγκόσμια κοινωνία χρειαζόμαστε και σήμερα. Αυτό υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ο Πιέρο Μπεβιλάκουα στο βιβλίο του «Elogio della radicalità» (Laterza, 2012). Ο Μπεβιλάκουα είναι καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης La Sapienza. Το άρθρο του που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Il Manifesto».

Από τον Θανάση Γιαλκέτση

 

Habent sua fata verba. Ακόμα και οι λέξεις έχουν τη δική τους μοίρα στο θορυβώδες σύμπαν της δημόσιας συζήτησης. Ο όρος μετριοπαθής, για παράδειγμα, είναι από εκείνους που φαίνεται να χαρίζουν μιαν άφθαρτη εύνοια, η οποία διαρκώς ανανεώνεται. Γιατί όμως ο όρος μετριοπαθής απολαμβάνει τόση δημόσια εύνοια; Αυτός ο όρος εισπράττει καταχρηστικά τα αναμφίβολα προτερήματα της ηθικής αρετής που όριζε αρχικά. Η μετριοπάθεια είναι μια αξιέπαινη ιδιότητα του σοφού και πράου ανθρώπου, ο οποίος αποφεύγει τις υπερβολές.

Πρόκειται για ένα ιδεώδες ανθρωπιάς που ο ρωμαϊκός πολιτισμός προέτασσε στην ιεραρχία των αξιών του. Αλλά η μετάβαση από την ηθική του ανθρώπου στην πολιτική πάλη και στη στρατηγική των κομμάτων δεν φαίνεται να αφήνει αναλλοίωτη αυτή τη θαυμαστή αρετή. Γιατί η πολιτική μετριοπάθεια σήμερα δεν είναι αρετή, αλλά είναι αντίθετα η προφανής διαστρέβλωση μιας μεταρρυθμιστικής πολιτικής; Αυτά που της δίνουν αυτόν τον στρεβλό χαρακτήρα είναι πολλά και πολύπλοκα φαινόμενα, που μπορεί να συνοψιστούν στον μετασχηματισμό που έχουν υποστεί τα πολιτικά κόμματα. Ολα πράγματι τα κόμματα –με εξαίρεση εκείνα που ορίζονται ριζοσπαστικά- αναζητούν σήμερα το «κέντρο», έτσι όπως κάποτε οι μεσαιωνικοί ιππότες αναζητούσαν το ιερό δισκοπότηρο. Αποβλέπουν, δηλαδή, στο να τοποθετηθούν σε μιαν ενδιάμεση θέση, μεταξύ των κοινωνικών τάξεων, με σκοπό να αντιπροσωπεύουν τα «μεσαία» συμφέροντα, που φαντάζονται ότι είναι κυρίαρχα στην κοινωνία. Είναι μια επιλογή που στοχεύει στην εκλογική επιτυχία και που δεν διαθέτει κανένα σχέδιο μετασχηματισμού της κοινωνίας.

(περισσότερα…)

Μπερνάρ Λίτερ: »Συμπληρωματικές νομισματικές λύσεις για την Ελλάδα σήμερα»

12 Μαρτίου, 2013

La-Monnaie-Inside-the-Music

 «Το νομισματικό μονοπώλιο γεννάει κρίσεις…»

Είναι τα εναλλακτικά συστήματα πληρωμών η λύση;

lietaer180Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ημερίδα διοργανώθηκε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο από το Διεθνές Τμήμα και το Τμήμα Στελεχών Επιχειρήσεων του Προγράμματος Διοίκησης Επιχειρήσεων (ΜΒΑ) στις 24 Ιανουαρίου, με θέμα το μέλλον του χρήματος και τα διδάγματα που προσφέρει η ε­μπειρία. Μεταξύ πολλών άλλων, μίλησε και ο Μπερνάρ Λίτερ (Bernard Lietaer), ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ. Τίτλος της ομιλίας του »Συμπληρωματικές νομισματικές λύσεις για την Ελλάδα σήμερα». Μετά το τέλος της εισήγησής του, ο Μπερνάρ Λίτερ ανέλυσε τις απόψεις του στο ΗN (τ. 72)

 Συνέντευξη  στον Λεωνίδα Βατικιώτη

Hellenic NEXUS: Πιστεύετε ότι η λιτότητα είναι αναγκαία, όπως παραδέχονται όλοι οι πολιτικοί της Ευρώπης σήμερα, ανεξάρτητα αν προέρχονται από τον χώρο της Δεξιάς ή της σοσιαλδημοκρατίας;

Μπερνάρ Λίτερ: Κατηγορηματικά σας απαντώ, όχι! Κατά τη δική μου άποψη, η πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα στην Ελλάδα και όχι μόνο (η ίδια πολιτική εφαρμόζεται σε όλη την περιφέρεια της Ευρωζώνης) οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ύφεση, και μάλιστα μακροχρόνια, που ενδέχεται να διαρκέσει ακόμη και μια δεκαετία. Αυτή η πολιτική δεν μπορεί να αποδώσει τίποτε από όσα υπόσχεται – αν και ο υπόλοιπος κόσμος κάνει ακριβώς το ίδιο, όπως συμβαίνει σήμερα με την ευρωζώνη. Στη μια χώρα μετά την άλλη, εφαρμόζονται ανάλογα προγράμματα περικοπών!

Η.Ν.: Από την άλλη μεριά, η Γερμανία και συντηρητικοί πολιτικοί σε όλες τις χώρες της ΕΕ θα αντέτειναν ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει άλλη λύση…

Μ.Λ.: Ναι, αλλά κι αυτοί πρέπει να δουν ότι αυτή η λύση δεν λύνει κανένα πρόβλημα από όσα υποσχόταν ότι θα λύσει…

Ας δούμε τα πράγματα από μια μακροπρόθεσμη σκοπιά. Σε μια πρόσφατη έκθεσή της, η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (Bank of International Settlements), με έδρα τη Βασιλεία της Ελβετίας, επεσήμανε τους κινδύνους που δημιουργούνται για τα δημόσια οικονομικά από τη γήρανση του πληθυσμού. Αυτοί οι κίνδυνοι επιτείνονται από την πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα και οι απειλές μάλιστα αφορούν και την ίδια τη Γερμανία.

Η.Ν.: Ποια είναι η εναλλακτική λύση, κατά τη γνώμη σας;

Μ.Λ.: Κατά την άποψή μου, η ιδέα που κυριαρχεί σήμερα ότι όλα μπορούν να γίνουν με άξονα, με σημείο αναφοράς το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν αποδίδει τα αναμενόμενα, είναι μη βιώσιμη. Δεν μπορούμε να αναζητήσουμε λύσεις για τόσο διαφορετικά προβλήματα, από τις δημοσιονομικές επιπτώσεις της γήρανσης του πληθυσμού μέχρι το περιβάλλον και την αύξηση της απασχόλησης, θεωρώ­ντας ως δεδομένη την ύπαρξη ενός και μόνου νομίσματος, το οποίο δημιουργείται μέσω τραπεζικού χρΡους, με μονοπωλιακή μορφή.

(περισσότερα…)

Ζίζεκ και Ταρίκ Αλί αναζητούν τον Τσάβες της Ευρώπης

10 Μαρτίου, 2013

www.efsyn.gr

Slavoj-Zizek-3atariq1-3flat-lst065408 

 

 

Ενας Σλοβένος φιλόσοφος και ένας συγγραφέας πακιστανικής καταγωγής μοιράστηκαν με το «Infowar» τις σκέψεις τους για τον Ούγκο Τσάβες, το λατινοαμερικανικό μοντέλο και τη δυνατότητα εισαγωγής του στην Ελλάδα

 Συνέντευξη στον Αρη Χατζηστεφάνου

Η σκηνή έδειχνε μικρή για να τους αντέξει. Κουνούσαν και οι δυο τα χέρια τους με βία. Φώναζαν και επιχειρηματολογούσαν με πάθος επικαλούμενοι τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, τον Λακάν και τον Μπολιβάρ. Το να έχεις δύο από τις πιο προβεβλημένες περσόνες της ευρωπαϊκής Αριστεράς να συνομιλούν επί παντός του επιστητού δεν είναι εύκολη υπόθεση. Και το άγχος ήταν χαραγμένο στο πρόσωπο του συντονιστή.

Ο Σλοβένος φιλόσοφος Σλαβόι Ζίζεκ και ο πακιστανικής καταγωγής συγγραφέας Ταρίκ Αλί βρέθηκαν πριν από περίπου έναν χρόνο στην Κροατία, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Πολιτικού Κινηματογράφου Subversive. Ο δυο τους είχαν δεχτεί να μιλήσουν ξεχωριστά στο «Infowar» και ανάμεσα στα πολλά και διάφορα που συζητήσαμε ήταν και ο Ούγο Τσάβες και το επαναστατικό πρότυπο της Λατινικής Αμερικής.

Ο Ταρίκ Αλί δεν είχε κρύψει ποτέ τον θαυμασμό του για ό,τι συνέβαινε την τελευταία δεκαετία στη Βενεζουέλα. Ηταν ένας από τους πρώτους Ευρωπαίους διανοούμενους που ταξίδεψαν στο Καράκας για να γνωρίσουν από κοντά τον άνθρωπο που έριξε τη σπίθα για την αριστερή στροφή ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής. Ιστορίες δηλαδή που ο ίδιος κατέγραψε στο βιβλίο του «Οι πειρατές της Καραϊβικής». Σήμερα μπορεί να μη μιλά με τον ενθουσιασμό που τον διακατείχε πριν από μια δεκαετία, αλλά δεν έχει εγκαταλείψει καμία από τις θέσεις του.

«Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής», μου έλεγε, «δεν είναι τέλειες. Κάνουν πολλά λάθη. Ακολουθούν όμως ένα διαφορετικό μοντέλο και γι” αυτό δέχονται επιθέσεις από το σύνολο του ευρωπαϊκού Τύπου». Ο Σλαβόι Ζίζεκ θα συμφωνήσει με αυτή τη θέση, εκφράζοντας όμως πολύ βαθύτερο σκεπτικισμό. «Ο λατινοαμερικανικός λαϊκισμός», εξηγούσε, «παρουσιάστηκε από πολλούς ως μια εναλλακτική πρόταση ανάμεσα σε δυο κυρίαρχα μοντέλα, τα οποία παρεμπιπτόντως αρχίζουν να ταυτίζονται: το μοντέλο του δυτικού φιλελευθερισμού και το (αυταρχικό) μοντέλο του καπιταλισμού με ασιατικό πρόσωπο. Δεν θέλω να ζω σε έναν κόσμο όπου έχω μόνο αυτές τις δυο επιλογές» μου εξηγεί ο Ζίζεκ, αλλά αμέσως μετά -σχεδόν απολογητικά- σπεύδει να συμπληρώσει: «Είμαι όμως πολύ απαισιόδοξος» για τη συμβατότητα του λατινοαμερικανικού μοντέλου με την Ευρώπη.

(περισσότερα…)

Ο «πρόεδρος των φτωχών» άλλαξε τη Νότιο Αμερική-Γιώργος Δελαστίκ

7 Μαρτίου, 2013

Venezuela Chavez 

εφημ ΕΘΝΟΣ

Πέρασε στην Ιστορία ο Ούγκο Τσάβες. Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας θα κατοικεί από εδώ και πέρα στον κόσμο των θρύλων. Για γενιές και γενιές στις φτωχές λαϊκές οικογένειες οι μεγαλύτεροι θα διηγούνται στους νεότερους πώς ήταν η χώρα όταν κυβερνούσε ο «πρόεδρος των φτωχών».

Τότε που εκατομμύρια φτωχοί εργάτες και αγρότες της Βενεζουέλας απόκτησαν για πρώτη φορά στη ζωή τους τη δυνατότητα να επισκεφθούν γιατρό, τότε που εκατοντάδες χιλιάδες Βενεζουελάνοι μπήκαν σε διαμέρισμα φεύγοντας από τις καλύβες και τις παράγκες, τότε που εκατομμύρια φτωχοί έμαθαν να γράφουν και να διαβάζουν καθώς ο Τσάβες έστειλε 250.000 (!) δασκάλους και φοιτητές να μάθουν γράμματα στους απόκληρους της κοινωνίας…

Τον Τσάβες δεν τον κλαίνε όμως μόνο εκατομμύρια κάτοικοι της Βενεζουέλας. Τον κλαίνε και πολλές πολλές δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι πρώτα πρώτα σε ολόκληρη τη Νότιο Αμερική, σε όλη τη Λατινική Αμερική. Ο λόγος του λατινοαμερικάνικου θρήνου είναι ότι ο Ούγκο Τσάβες επέδρασε καταλυτικά με την πολιτική που άσκησε στην αλλαγή του πολιτικού προσανατολισμού σχεδόν όλων των χωρών της Νοτίου Αμερικής σε προοδευτική κατεύθυνση. Οπως ο Φιντέλ Κάστρο και η κουβανική επανάσταση σφράγισαν τις συνειδήσεις των Λατινοαμερικανών τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, έτσι και ο Ούγκο Τσάβες άφησε βαριά τη σφραγίδα του στη Νότιο ιδίως Αμερική κατά τη δεκαετία και πλέον από το έτος 2000 μέχρι σήμερα.

Η Βενεζουέλα δεν είναι ούτε μια πολύ μικρή χώρα, καθώς ο πληθυσμός της ανέρχεται σε περίπου 28 εκατομμύρια, ούτε μια χώρα χωρίς οικονομικές δυνατότητες, καθώς τα πετρέλαιά της αποφέρουν έσοδα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων κάθε χρόνο. Εθνικοποιώντας τα πετρέλαια και αξιοποιώντας τα έσοδα από την πώλησή τους πρωτίστως για τη μαζική βελτίωση του επιπέδου ζωής των Βενεζουελάνων και δη των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων και δευτερευόντως για να βοηθήσει προοδευτικά καθεστώτα φτωχών λατινοαμερικανικών χωρών, ο Τσάβες αναδείχθηκε στην αδιαφιλονίκητη ηγετική φυσιογνωμία της Λατινικής Αμερικής αυτή την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα.

(περισσότερα…)

Αποχαιρετισμός στον Ούγκο Τσάβες από τον Λαϊκό Στρατό στα βουνά της Κολομβίας(FARC-EP)

6 Μαρτίου, 2013

ChavezBanderaFARC

Hasta siempre, Comandante Hugo Chávez

cabe

Ανακοίνωση των FARC-EP

Βουνά της Κολομβίας, 5 Μάρτη 2013

Πληροφορηθήκαμε τον θάνατο του κομαντάντε Ούγκο Τσάβες στο στρατιωτικό νοσοκομείο του Καράκας, την Τρίτη 5 Μάρτη στις 4 .25 μ.μ. ,με την επίσημη δημόσια ανακοίνωση της κυβέρνησης της Βενεζουέλας από τον σύντροφο αντιπρόεδρο Nicolás Maduro Moro.

Η ανησυχία  που μας προκαλεί αυτή η μοιραία είδηση ​​δεν μας εμποδίζει να ανοίξουμε την αδελφική μας αγκαλιά και να προσφέρουμε  την αλληλεγγύη μας στην οδύνη που ζει ο λαός της Βενεζουέλας, οι νόμιμες αρχές και η οικογένεια του μεγάλου ηγέτη. Εμείς από τα βουνά της Κολομβίας θα τους συνοδεύουμε και θα τους ενθαρρύνουμε να συνεχίσουν τον αγώνα μέχρι την τελική  νίκη της όμορφης Μπολιβαριανής επανάστασης.

Ο Ούγκο Τσάβες κατέχει ήδη μια τιμητική θέση στην ιστορία της Βενεζουέλας, δίπλα στο Simon Bolivar και τον Ezequiel Zamora, φωτίζοντας το δρόμο για την ανεξαρτησία, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη για τη χώρα του, τη Λατινική Αμερική, την Καραϊβική και όλους τους καταπιεσμένους λαούς του κόσμου. Οι ιδέες του και το έργο του αποτελούν μέρος του μεγάλου οπλοστασίου όλων των λαών που αγωνίζονται για την ελευθερία.

Ζήτω η μνήμη και το αιώνιο παράδειγμα του Ούγκο Τσάβες Φρίας!

Θα ζήσουμε και θα νικήσουμε !

Η Γραμματεία των Επαναστατικών Ένοπλων Δυνάμεων της Κολομβίας

Λαϊκός Στρατός (FARC-EP)

(περισσότερα…)

Αλέν Τουρέν: »Η εργασία θυσιάζεται στον βωμό του κεφαλαίου»

4 Μαρτίου, 2013

img08-0a

Γιάννης Ψυχοπαίδης, Ο πατέρας λείπει στη Γερμανία

12088«Σήμερα ζούμε μια ευθεία σύγκρουση ανάμεσα στην οικονομία και στις πολιτιστικές αξίες», τονίζει στην efsyn.gr/ ο διαπρεπής Γάλλος κοινωνιολόγος, προσθέτοντας ότι απαιτείται αναδιανομή του εθνικού προϊόντος υπέρ της Εργασίας. Υποστηρίζει ότι ζητούμενο για τον 21ο αιώνα είναι «να επανασυνθέσει τη θετική πλευρά του δυτικού κόσμου, που είναι η δημοκρατία, με τη θετική πλευρά του υπόλοιπου κόσμου, ο οποίος προσπαθεί να εξαλείψει τη δυτική ηγεμονία».

»Να βάλουμε τέρμα στην κυριαρχία της οικονομίας» 

Συνέντευξη στον Τάσο Τσακίρογλου

– Η απόσταση που έχει επιβάλει ο χρηματοπιστωτικός τομέας ανάμεσα στα δικά του συμφέροντα και στα συμφέροντα της πλειονότητας του πληθυσμού έχει διαρρήξει τους δεσμούς μεταξύ οικονομίας και κοινωνίας. Πώς μπορούμε να αποκαταστήσουμε αυτούς τους δεσμούς και να θέσουμε υπό έλεγχο την αναρχία του χρηματοπιστωτικού τομέα;

Η εξέλιξη αυτή οφείλεται στη διάρρηξη του βιομηχανικού καπιταλισμού. Ζήσαμε τους τελευταίους δύο τρεις αιώνες σε ένα παγκόσμιο σύστημα παραγωγής που θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε βιομηχανικό καπιταλισμό. Με αυτό εννοούμε ότι το κεφάλαιο χρησιμοποιούνταν ως πηγή χρηματοδότησης για την ανάπτυξη της βιομηχανίας. Αυτό που βλέπουμε ήδη από το 1929, αλλά περισσότερο έντονα τις τελευταίες δεκαετίες, είναι ότι η ρήξη μεταξύ καπιταλισμού και βιομηχανίας οφείλεται στο ότι το κεφάλαιο χρησιμοποιείται για «μη οικονομικές» λειτουργίες. Χρησιμοποιείται για χρηματιστηριακές επενδύσεις και επέκταση της πίστωσης . Και έτσι είναι λιγότερο σημαντικό από τις κερδοσκοπικές δραστηριότητες στην Ευρώπη.

– Ποιες είναι οι συνέπειες αυτού του φαινομένου;

Το κύριο γεγονός παραμένει ότι υπάρχει μια ρήξη μεταξύ του μεγαλύτερου μέρους των χρηματιστηριακών δραστηριοτήτων και της βιομηχανικής παραγωγής. Αυτό είναι το βασικό από τη δική μου σκοπιά: είναι το τέλος της λεγόμενης «βιομηχανικής κοινωνίας». Και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από την τεχνολογική μετάβαση από τη βιομηχανική στη μεταβιομηχανική παραγωγή. Το πρόβλημα είναι ότι οι κοινωνικοί θεσμοί, διά των οποίων το μεγαλύτερο μέρος των χρηματοπιστωτικών πόρων χρησιμοποιείται, έρχονται σε σύγκρουση με τις αξίες του πολιτισμού.

– Υπάρχει διέξοδος απ” αυτό;

Εάν αυτοί οι οικονομικοί πόροι δεν χρησιμοποιούνται πλέον για τη βιομηχανία, την παραγωγή, την κατανάλωση, την επικοινωνία, αυτό σημαίνει ότι δεν λειτουργούν πια ως σύνδεσμος με τις κοινές αξίες. Και τότε υπάρχει ο κίνδυνος ενός πλήρους διαχωρισμού. Ετσι, η μόνη λύση είναι η επιστροφή στις πολιτιστικές αξίες. Τις τελευταίες δεκαετίες ζούμε μια ευθεία σύγκρουση μεταξύ της απο-κοινωνικοποίησης των οικονομικών πόρων από τη μία και των πολιτιστικών αξιών από την άλλη. Υπάρχει μια ευθεία αντίθεση μεταξύ δύο μη κοινωνικών παραγόντων: οικονομικών από τη μία και πολιτιστικών από την άλλη, έτσι ώστε να ζούμε σ” αυτό που εγώ ονομάζω «μετα-κοινωνικές κοινωνίες».

(περισσότερα…)

Η Ε.Ε. μεταξύ ύφεσης και κοινωνικού πολέμου

3 Μαρτίου, 2013

21743038 Oscar Bony,»The Working Class Family» (1968)

Εφημερίδα των Συντακτών

Σε όλη την Ευρώπη η λιτότητα οδηγεί στη βίαιη ανακατανομή των εισοδημάτων εις βάρος των ασθενέστερων και κοιτώντας τις αντιδράσεις των πολιτών σε κάθε χώρα βλέπεις ότι σε κάποιες εξ αυτών η κοινωνική έκρηξη αποτελεί κοντινό ενδεχόμενο.

DSC07778 Του Μιχάλη Ψύλου 

 «Πού βαδίζει η Ευρώπη, χορεύοντας στον ρυθμό της λιτότητας;» διερωτάται ο σχολιαστής του γαλλικού τηλεοπτικού δικτύου «France 24», Σεμπαστιάν Σεΐτ. «Οι ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούν να τακτοποιήσουν τους λογαριασμούς τους, εφαρμόζοντας πολιτικές δημοσιονομικής λιτότητας, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία. Οι περισσότεροι δείκτες είναι μαύροι. Το 2013, η ύφεση θα συνεχίσει να μαστίζει την ευρωζώνη. Η μηδενική ανάπτυξη οδηγεί σε αύξηση της ανεργίας, η οποία έχει ήδη περάσει στη ζώνη του ευρώ το 11%».

Το γαλλικό Παρατηρητήριο των Οικονομικών Συνθηκών (OFCE) στις προβλέψεις του για το 2013 κάνει λόγο για ένα επερχόμενο «φιάσκο της λιτότητας».

Οι ελίτ της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με επικεφαλής τους Γερμανούς, έχουν εξαπολύσει έναν αδυσώπητο κοινωνικό πόλεμο εναντίον των εργαζομένων σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. Επιχειρείται μια βίαιη ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου εις βάρος των οικονομικά ασθενέστερων. Παντού σχεδόν περικόπτουν, μειώνουν μισθούς και συντάξεις. Κατ” εντολήν των τραπεζιτών, οι «υπάκουοι» πολιτικοί ηγέτες στραγγαλίζουν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες για να πάρουν από τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους τα τρισεκατομμύρια που έχασαν από την κρίση. Η αγοραστική δυνατότητα των εργαζομένων δεν τους ενδιαφέρει πλέον. Τους είναι αδιάφορο αν ο κόσμος δεν μπορεί να αγοράζει προϊόντα – για τον απλούστατο λόγο ότι την πολιτική της Ε.Ε. υπαγορεύει τώρα το χρηματιστικό κεφάλαιο, όχι το παραγωγικό.

Ο Γάλλος δημοσιογράφος Ροντόλφ Πουρόν, σε ανάλυσή του στην ιστοσελίδα «mediapart», προειδοποιεί ότι η πολιτική αυτή θα οδηγήσει την Ευρώπη σε κοινωνικό πόλεμο. «Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες οδηγούν την ήπειρο σε ένα άλμα στην… άβυσσο. Οι πολίτες αγνοούνται και δεν έχουν άλλη επιλογή από την κοινωνική έκρηξη. Το πολιτικό και κοινωνικό χάος διαδέχεται τον γενικό λήθαργο». Ποτέ άλλοτε στην ευρωπαϊκή ιστορία δεν έχουμε αντιμετωπίσει έναν τέτοιο κοινωνικό πόλεμο εναντίον 600 εκατομμυρίων ανθρώπων.

(περισσότερα…)

Ακυβερνησία και διχασμός στην Τυνησία-Πέτρος Παπακωνσταντίνου

24 Φεβρουαρίου, 2013

tunisie

εφημ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

via  Iskra

papakon_pΑκυβέρνητο σκάφος εν μέσω τρικυμίας θυμίζει η Τυνησία εδώ και δύο εβδομάδες. Η δολοφονία του αριστερού πολιτικού Τσόκρι Μπελαΐντ, στις 6 Φεβρουαρίου, πυροδότησε νέο γύρο αιματηρών διαδηλώσεων στη χώρα που άνοιξε την αυλαία της Αραβικής Ανοιξης, τον Δεκέμβριο του 2010. Το κύμα της αναταραχής κλόνισε την κυβέρνηση συνασπισμού με κορμό το ισλαμικό κόμμα «Ενάχντα». Οι προσπάθειες του πρωθυπουργού Χαμάντι Τζεμπάλι να σχηματίσει κυβέρνηση εθνικής συμφιλίωσης από τεχνοκράτες υπονομεύτηκαν από τους πιο σκληροπυρηνικούς ισλαμιστές μέσα στο ίδιο του το κόμμα, οδηγώντας τον σε παραίτηση, την περασμένη Τρίτη.

Οι εξελίξεις στην Τυνησία αποκτούν συμβολικό βάρος δυσανάλογο με τα μεγέθη της μεσογειακής χώρας. Η «επανάσταση του γιασεμιού» ήταν η πρώτη που στέφθηκε με νίκη, οδηγώντας στην ανατροπή του απολυταρχικού καθεστώτος Μπεν Αλι, τον Ιανουάριο του 2011 – μια εξέλιξη που έδωσε φτερά στα πόδια των Αιγυπτίων, των Λίβυων, των Σύρων και των Υεμενιτών. Η Τυνησία όχι μόνο απέφυγε τον εμφύλιο πόλεμο, αλλά έδειξε να δρομολογεί μια διαδικασία εκδημοκρατισμού περισσότερο ελεγχόμενη από την κατά καιρούς χαώδη αιγυπτιακή μεταπολίτευση. Το «Ενάχντα» εμφανίζεται περισσότερο μετριοπαθές από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους της Αιγύπτου και, παρότι απέσπασε το 42% στις βουλευτικές εκλογές, σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με κεντρώα, κοσμικά κόμματα της μεσαίας τάξης.

Κοινωνικά ρήγματα

Η εκτέλεση του Μπελαΐντ θρυμμάτισε την παραπλανητική βιτρίνα της ομαλότητας, φέρνοντας επί σκηνής τα μεγάλα ρήγματα της τυνησιακής κοινωνίας μεταξύ ισλαμιστών και λαϊκών, γαλλόφωνης μεσαίας τάξης της ακτογραμμής και πληβειακών στρωμάτων της ενδοχώρας. Ιδρυτής του κόμματος «Δημοκρατών Πατριωτών», ο δολοφονηθείς υπήρξε δραστήριος ακτιβιστής υπέρ των εργατικών δικαιωμάτων επί δικτατορίας Μπεν Αλι, ηγετικό στέλεχος του αριστερού Λαϊκού Μετώπου στη συνέχεια και ένας από τους πιο αυστηρούς επικριτές του «Ενάχντα» μέχρι το τέλος της ζωής του. Σε μια από τις τελευταίες ομιλίες του χαρακτήρισε την κυβέρνηση ανδρείκελο των αντιδραστικών μοναρχιών του Περσικού Κόλπου και ιδιαίτερα του Κατάρ.

(περισσότερα…)

Η Βενεζουέλα του Τσάβες χωρίς τον Τσάβες – Δημήτρης Καλτσώνης

23 Φεβρουαρίου, 2013

chavezwinselection

Ούγκο Τσάβες. Ο άνθρωπος που άλλαξε τη μοίρα ενός λαού.

Το news247, μίλησε με τον Δημήτρη Καλτσώνη, επίκουρο καθηγητή θεωρίας κράτους και δικαίου,  στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, για τις αλλαγές που προώθησε στη Βενεζουέλα ο Ούγκο Τσάβες, αλλά και το μέλλον της χώρας, χωρίς τον ίδιο στο τιμόνι.

ven

από τον Στέφανο Νικήτα

Πως ανέβηκε στην εξουσία ο Ούγκο Τσάβες. Από την ίδρυση του Μπολιβαριανού Επαναστατικού Κινήματος  200 το 1983 στην προεδρία. Πως τα κατάφερε;

Η άνοδος του Τσάβες στην προεδρία ήταν αποτέλεσμα της βαθιάς κοινωνικής δυσαρέσκειας που επικρατούσε στη Βενεζουέλα ήδη από τη δεκαετία του 1980. Οι πολιτικές των κυβερνήσεων του δικομματισμού και τα προγράμματα εξοντωτικής λιτότητας που είχαν επιβάλλει μαζί με το ΔΝΤ είχαν οξύνει στο έπακρο τη φτώχεια. Οι κοινωνικές ανισότητες είχαν διευρυνθεί σε μια χώρα που είναι από τους μεγαλύτερους πετρελαιοπαραγωγούς του κόσμου. Η πτώση του βιοτικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων οδήγησε στην εξέγερση του Φεβρουαρίου του 1989 η οποία καταπνίγηκε από τις ένοπλες δυνάμεις με χιλιάδες θύματα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το βιοτικό επίπεδό τους δέχτηκε νέα πλήγματα ως συνέπεια των νεοφιλελεύθερων μέτρων και των ιδιωτικοποιήσεων του πετρελαίου και άλλων τομέων της οικονομίας που υιοθετήθηκαν κάτω από τις επίμονες οδηγίες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου αλλά και τις  έντονες άμεσες πιέσεις των ΗΠΑ. Η καταλήστευση του εθνικού πλούτου από την εγχώρια ολιγαρχία και τις ΗΠΑ εντάθηκε. Η κατάσταση αυτή δημιούργησε ισχυρές κοινωνικές εντάσεις. Οι διαμαρτυρίες και οι αγώνες των λαϊκών στρωμάτων ισχυροποιήθηκαν. Απεργίες και διαδηλώσεις χαρακτήρισαν όλη τη δεκαετία του 1990.

Πέρα από τη λαϊκή εξέγερση του Φεβρουαρίου 1989, τις απεργίες και κοινωνικές διαμαρτυρίες της δεκαετίας του 1990, έκφραση της κοινωνικής αναταραχής υπήρξε η εκδήλωση δύο αποτυχημένων πραξικοπήματων το 1992 στα οποία συμμετείχε σημαντικό τμήμα των ενόπλων δυνάμεων. Το ένα από τα δύο πραξικοπήματα, του οποίου ηγήθηκε ο μετέπειτα πρόεδρος Ούγκο Τσάβες και που είχε ως στόχο την ανατροπή της ιδιωτικοποίησης του πετρελαϊκού τομέα, είχε τεράστια επίδραση στις πολιτικές εξελίξεις παρά την αποτυχία του. Βασικό αίτημα των εξεγερθέντων στρατιωτικών υπήρξε ακριβώς η αντίθεση στην ιδιωτικοποίηση του πετρελαϊκού τομέα.

(περισσότερα…)

Φιδέλ Κάστρο: Η επανάσταση δεν μαθαίνεται από τα εγχειρίδια

23 Φεβρουαρίου, 2013

cubaderevol

Απόσπασμα από την ομιλία του Φιδέλ Κάστρο στο κλείσιμο του 12ου Συνεδρίου της C.T.C.-R. (Συνομοσπονδία των Κουβανών Εργαζομένων), 29 Αυγούστου 1966, όπως παρατίθεται στον τόμο Fidel Castro, Revolution cubaine, II, (Textes choisis par Louis Constant 1962-1969), FM/Petite collection maspero, Francois Maspero, Paris, 1969

Μετάφραση: Εργατικός Αγώνας

…Μέσα στο σοσιαλισμό, κάθε πολίτης πρέπει να είναι υπεύθυνος, κάθε πολίτης πρέπει να ξέρει πως πάνω του πέφτει το βάρος μιας μεγάλης ευθύνης. Πρέπει να προσπαθήσουμε να διδάξουμε αυτό στο λαό. Όχι τη φανατική λατρεία ούτε την τυφλή υπακοή, ούτε τους μαγικούς τύπους για να λύνονται τα προβλήματα εξορκίζοντας τους ανθρώπους. Πιστεύουμε πως οι άνθρωποι έχουν πολύ περιορισμένο ρόλο, πιστεύουμε πως όσο λιγότερο θα είναι οι άνθρωποι αναντικατάστατοι, τόσο το καλύτερο.

…Στη διάρκεια της επαναστατικής εμπειρίας μου, δεν ήμουν ποτέ πιο ενήμερος από τότε που μίλησα με το λαό, από τότε που συζήτησα με εργαζόμενους, με φοιτητές και με χωρικούς. Πέρασα από δύο πανεπιστήμια στη ζωή: το ένα στο οποίο δεν έμαθα τίποτα και το άλλο από το οποίο έμαθα τα πάντα.

Αυτό το τελευταίο είναι η επαφή με το λαό, με τις έννοιές του, τις ανησυχίες του, τα προβλήματά του, με ό,τι μπορεί να τον απασχολεί. Κανένας δεν μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του πολιτικό στέλεχος εάν δεν διαθέτει μια ευαισθησία που του επιτρέπει να καταλάβει βαθιά το λαό και τα προβλήματά του.

Όλα τα ελαττώματα συγχωρούνται εκτός από την έλλειψη ευαισθησίας. Γι’ αυτό το λόγο δεν μπορεί να διαμορφωθεί το πολιτικό στέλεχος μέσα σε ένα πανεπιστήμιο. Το πολιτικό στέλεχος δεν μπορεί να εκπαιδευτεί μέσα σε ένα σχολείο. Στο σχολείο, μπορούμε να αναπτύξουμε τις γενικές γνώσεις του ανθρώπου που έχει τη διάθεση για πολιτικό στέλεχος, του ανθρώπου που έχει την κλίση του πολιτικού στελέχους. Να είσαι πολιτικό πρόσωπο είναι μια κλίση και μάλιστα μια παροδική λειτουργία. Όσο μικρότερη ήταν η συμμετοχή των μαζών, τόσο πιο σημαντικά ήταν τα πολιτικά πρόσωπα και όσο μεγαλύτερη θα είναι η συμμετοχή αυτή, τόσο λιγότερο σημαντικά θα είναι τα πολιτικά πρόσωπα.

Πρέπει να έρθει η μέρα εκείνη όπου δεν θα υπάρχουν πια πολιτικά πρόσωπα, όπου κάθε πολίτης θα είναι το πολιτικό πρόσωπο, όπου κάθε πολίτης θα είναι το πολιτικό στέλεχος. Πρέπει να έρθει η μέρα όπου θα εξαφανιστεί η αποκρουστική αυτή λειτουργία του στελέχους.

(περισσότερα…)

Εξάντας: Χρυσός στα Χρόνια της Κρίσης.

21 Φεβρουαρίου, 2013

 Μέρος Α’, Μαύρη Βίλβα

 Πατήστε εδώ για να Δείτε την ταινία , 52 min.

 Πατήστε εδώ για το Μέρος Β’, Ο Θησαυρός της Κασσάνδρας,58 min.

(περισσότερα…)

Η ιστορία των δύο Internet ή πώς οι πλούσιοι βλέπουν ένα διαφορετικό ηλεκτρονικό κόσμο απ’ ό,τι οι φτωχοί.

20 Φεβρουαρίου, 2013

SmashedOnGrayCloserTogether_copy

Παρόμοια αόρατα τείχη υψώνονται και στις πολιτικές μας ζωές, καθ΄ ότι το internet, σύμφωνα με την ανάλυση του προφίλ μας, μάς παρουσιάζει ένα κόσμο, τον οποίο το ίδιο έχει αποφασίσει ότι μας ενδιαφέρει. Το αποτέλεσμα είναι να μας σπρώχνει σε κοινότητες ομοίων, οι οποίες επιβεβαιώνουν και ενισχύουν αυτό που ήδη πιστεύουμε.

Η εξάπλωση λοιπόν της εξατομίκευσης δεν έχει και μεγάλη πλάκα τελικά. Προωθεί το διαχωρισμό και την απομόνωση.

Πηγή: cynical

TPP-STT_Highlight-660x200_120626 (1)

Φανταστείτε ένα Internet, όπου κάποια αόρατα χέρια διαμορφώνουν τις εμπειρίες σας, όπου κάποια τρίτα χέρια προαποφασίζουν τις ειδήσεις, τα προϊόντα, τις τιμές, ακόμα και τους ανθρώπους που συναντάτε. Έναν κόσμο, όπου έχετε την εντύπωση ότι εσείς οι ίδιοι κανονίζετε τις επιλογές σας, ενώ στην πραγματικότητα αυτές περιορίζονται και φιλτράρονται τόσο ώστε να νομίζετε ότι όλα βρίσκονται υπό τον δικό σας έλεγχο.

Τίποτε δεν είναι πιο κοντά στο τι πράγματι συμβαίνει σήμερα. Χάρις στην τεχνολογία που καθιστά ικανό το Google, το Facebook κ.α. να συγκεντρώνουν πληροφορίες για μας και να τις χρησιμοποιούν για να προσαρμόζουν τις εμπειρίες μας στα προσωπικά μας γούστα, συνήθειες και εισοδήματα, το Internet έχει καταλήξει να είναι κάποιος ένας κόσμος για τους πλούσιους και κάποιος άλλος για τους φτωχούς.

Και ιδού, πώς δουλεύει:

Ας αρχίσουμε από τη διαφήμιση, η οποία και ουσιαστικά κινεί το διαδίκτυο. Εταιρίες ορμώμενες κυρίως από την Silicon Valley, επιδίδονται στον εκμαυλισμό των χρηστών, με το ένα χέρι μοιράζοντας τζάμπα «εφαρμογές», και με το άλλο συγκεντρώνοντας προσωπικά στοιχεία τα οποία και μεταπωλούν. Τον περισσότερο χρόνο της σύντομης ιστορίας του internet τα στοιχεία αυτά στόχευαν κλασσικά στην διαφήμιση προϊόντων, ανάλογα με το σε ποιες ηλεκτρονικές γειτονιές συχνάζαμε.

(περισσότερα…)

Αντονι Γκίντενς: Υπάρχουν ακόμα η Δεξιά και η Αριστερά;

20 Φεβρουαρίου, 2013

principal-anthony-giddens_grande

Πηγή: www.efsyn.gr/ 

Από τον Θανάση Γιαλκέτση

Ο Βρετανός Αντονι Γκίντενς είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους κοινωνιολόγους. Συγγραφέας πολλών έργων, έχει διατελέσει διευθυντής του London School of Economics. Ως θεωρητικός του λεγόμενου «Τρίτου Δρόμου», ο Γκίντενς έχει επεξεργαστεί μια σφαιρική πρόταση για την ανανέωση της σοσιαλδημοκρατικής στρατηγικής. Σε ζητήματα ταυτότητας και στρατηγικής της Αριστεράς αναφέρεται και το ακόλουθο άρθρο του.

Δεξιά και Αριστερά είναι μήπως έννοιες ξεπερασμένες, πεπαλαιωμένες, στερούμενες νοήματος, όπως υποστηρίζουν σήμερα ορισμένοι; Δεν συμφωνώ. Ο Νορμπέρτο Μπόμπιο έλεγε ότι το νόημα της Δεξιάς και της Αριστεράς αλλάζει συνεχώς και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σήμερα και οι δύο όροι σημαίνουν κάτι διαφορετικό σε σχέση με το παρελθόν. Παρ’ όλα αυτά, παραμένουν δύο πολιτικές έννοιες βαθιά διαφορετικές και συνεχίζουν να έχουν ιδιαίτερη αξία ακόμα και στον τωρινό παγκοσμιοποιημένο κόσμο.

Η σημερινή παραδοσιακή Δεξιά στην Ευρώπη και γενικά στη Δύση πιστεύει στην ελεύθερη αγορά, σε ένα κράτος ελάχιστα παρεμβατικό και περιορισμένο, σε έναν κοινωνικό συντηρητισμό στην ιδιωτική σφαίρα. Η Αριστερά πιστεύει σε μια ενεργητική κυβέρνηση μάλλον παρά στον κρατισμό, σε μεγαλύτερη ρύθμιση της αγοράς, στον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Οι διαφορές μεταξύ των δύο παρατάξεων είναι πολύ φανερές, αν και δεν είναι πλέον τόσο σαφείς όσο άλλοτε. Στην Αριστερά δεν υπάρχει πλέον η σοσιαλιστική ουτοπία. Στη Δεξιά μπορεί να υπάρξουν ανοίγματα στο κοινωνικό πεδίο, όπως δείχνει ο Ντέιβιντ Κάμερον στην Αγγλία τασσόμενος υπέρ του γάμου των ομοφυλοφίλων, συναντώντας άλλωστε ισχυρές αντιστάσεις από πολλά μέλη του ίδιου του κόμματός του. Επιπλέον, σήμερα υπάρχουν ζητήματα, όπως αυτό του περιβάλλοντος, που δεν είναι πλέον της «Δεξιάς» ή της «Αριστεράς» με βάση τις παλαιές παραμέτρους. Η κλιματική αλλαγή είναι ένα πρόβλημα σοβαρό, επείγον και βαθύ, που υπερβαίνει κάθε ιδεολογική παράταξη, εφόσον το εξετάσουμε χωρίς παρωπίδες. Εν μέρει είναι αληθινό αυτό που έγραψε ο Τόνι Μπλερ στην πολιτική του αυτοβιογραφία, μετά την απομάκρυνσή του από την Downing Street: Σήμερα υπάρχουν δυνάμεις που διακρίνονται από το «άνοιγμά» τους προς την κοινωνία και άλλες που διακρίνονται, αντίθετα, από ένα «κλείσιμο».

(περισσότερα…)

O ΙΟΣ: Η «ταξική προδοσία» της Πάτι Χιρστ

17 Φεβρουαρίου, 2013

assets_LARGE_t_420_54161184

ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ

Πλουσιοκόριτσο που οι απαγωγείς τού άνοιξαν τα μάτια ή θύμα «κομμουνιστικής πλύσης εγκεφάλου»; Σε κάθε περίπτωση, το πρωτόγνωρο ταξίδι είχε ένα κοινότοπο τέλος

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ:

Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς

Το εικοσάχρονο τέκνο μιας γνωστής μεγαλοαστικής οικογένειας ανακοινώνει δημόσια την προσχώρησή του στο αντάρτικο πόλης για να πολεμήσει μέχρι τέλους τον καπιταλισμό, τον φασισμό και τα όργανά τους. Τα ΜΜΕ ξεσαλώνουν, τρομοκρατώντας τον μέσο μικροαστό με το ερώτημα μήπως και το δικό του παιδί «παρασυρθεί» από την ένοπλη προπαγάνδα μιας καταχθόνιας συμμαχίας «εξτρεμιστών» και «ποινικών». Η αστυνομία εξαπολύει ανθρωποκυνηγητό για να καταστείλει με κάθε μέσο την «κοινωνική απειλή» που εκπροσωπούν μια χούφτα εξεγερμένοι νέοι της μεσαίας τάξης και ο άμεσος περίγυρός τους.

Τα παραπάνω δεν συνέβησαν στην Ελλάδα του 2013 αλλά στις ΗΠΑ του 1974, καθώς η πετρελαϊκή κρίση κλυδώνιζε τη βεβαιότητα μιας ανέφελης οικονομικής ευημερίας και τα πολύχρωμα ριζοσπαστικά κινήματα της δεκαετίας του ’60 υποχωρούσαν κάτω από τη διπλή πίεση της αστυνομικής καταστολής και της σταδιακής ανάδυσης ενός νέου, άκρως συντηρητικού μοντέλου κοινωνικής συναίνεσης. Το επαναστατημένο πλουσιόπαιδο ήταν η εικοσάχρονη φοιτήτρια Πατρίτσια (Πάτι) Χιρστ, κόρη του μεγιστάνα του Τύπου Ράντολφ Χιρστ, αρχικά θύμα απαγωγής κι εν συνεχεία «τρομοκράτισσα» μιας μικρής ακροαριστερής ομάδας του Σαν Φρανσίσκο με την ονομασία «Συμβιωτικός Απελευθερωτικός Στρατός» (SLA). Η περίπτωσή της αποτέλεσε το αρχέτυπο νεανικής «ταξικής προδοσίας», βάσει του οποίου μεσήλικες αστυνομικοί και δημοσιογράφοι διαμορφώνουν σήμερα στη χώρα μας το στερεότυπο του νέου «εσωτερικού εχθρού».

Στην πραγματικότητα, βέβαια, οι διαφορές ανάμεσα στην Καλιφόρνια του 1974 και τη μνημονιακή Ελλάδα των ημερών μας, ανάμεσα στην κόρη ενός μεγιστάνα των ΗΠΑ και τους εγχώριους ένοπλους αναρχικούς από το Χαλάνδρι ή -έστω- την Εκάλη είναι κάτι παραπάνω από χαώδεις. Οπως χαώδεις είναι οι διαφορές και σε όλα τα υπόλοιπα: από την προσωπική στάση του φιλικού και συγγενικού περιβάλλοντος μέχρι τις δημοκρατικές ευαισθησίες του ευρύτερου κοινωνικού και πολιτικού περίγυρου. Ας δούμε το πώς και το γιατί.

(περισσότερα…)

Η πολιτική μάχη για την εκλογή του νέου Πάπα – Γιώργος Δελαστίκ

13 Φεβρουαρίου, 2013

Παραιτείται ο Βενέδικτος, ξεκινά η μάχη της διαδοχής

Εφημ ΕΘΝΟΣ

δελαστικΠάνω από ένα δισεκατομμύριο διακόσια εκατομμύρια καθολικοί θα περιμένουν με ενδιαφέρον από τις αρχές Μαρτίου να δουν ποιος θα εκλεγεί από το κονκλάβιο των καρδιναλίων νέος προκαθήμενος της Αγίας Εδρας του Βατικανού – δηλαδή θρησκευτικός τους ηγέτης. Το 75% των πιστών ζει εκτός Ευρώπης – πρωτίστως στη Λατινική Αμερική, όπου ζουν περίπου μισό δισεκατομμύριο καθολικοί. Στο κονκλάβιο όμως που θα εκλέξει τον νέο Πάπα, από τους 117 καρδινάλιους που έχουν δικαίωμα ψήφου (υπάρχουν άλλοι 93 που έχουν χάσει αυτό το δικαίωμα επειδή συμπλήρωσαν το ηλικιακό όριο των 80 ετών, πάνω από το οποίο δεν επιτρέπεται να ψηφίζουν) η πλειοψηφία είναι Ευρωπαίοι, πάνω από τους μισούς.

Συγκεκριμένα υπάρχουν 61 Ευρωπαίοι, 19 Λατινοαμερικανοί, 14 Βορειοαμερικανοί, 11 Ασιάτες, 11 Αφρικανοί και 1 από την Ωκεανία. Πέρα όμως από τα ζητήματα πίστης και τα αμιγώς θρησκευτικά θέματα, κάθε φορά που γίνεται εκλογή νέου Πάπα διεξάγεται ένας ανελέητος πόλεμος τόσο σε επίπεδο κλήρου όσο και σε καθαρά πολιτικό επίπεδο. Εχουν παρέλθει φυσικά πάνω από 150 χρόνια από τότε που ο εκάστοτε Πάπας είχε σοβαρή πολιτική επιρροή και αιώνες από τότε που οι Πάπες διοικούσαν κατά καιρούς την Ευρώπη μέσω των συμμαχιών τους με αυτοκράτορες και βασιλείς ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και σήμερα έχει πολιτική σημασία για τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και άλλες παγκόσμιες δυνάμεις αν ο ηγέτης ενός και πλέον δισεκατομμυρίου πιστών διάκειται φιλικά ή εχθρικά απέναντί τους.

Η εκλογή π.χ. του Πολωνού Κάρολ Βοϊτίλα ως Πάπα Ιωάννη-Παύλου Β’ το 1978, μετά τον ύποπτο για πολλούς θάνατο του Ιταλού Ιωάννη-Παύλου Α’ έναν μήνα μετά την εκλογή του, αποτέλεσε τεράστια πολιτική επιτυχία των Αμερικανών σε συνεργασία με τους Δυτικογερμανούς, καθώς ο Πολωνός Πάπας συνεισέφερε ουσιωδώς στην ανατροπή των καθεστώτων του αλήστου μνήμης «υπαρκτού σοσιαλισμού», αρχής γενομένης από την Πολωνία. Η εκλογή επίσης του Γερμανού Γιόζεφ Ράτσινγκερ ως Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ’ το 2005 -ύστερα από πεντακόσια χρόνια που είχε να εκλεγεί Γερμανός Πάπας- δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι συνέπεσε χρονικά με την εποχή της αναβίωσης της γερμανικής παντοκρατορίας στην Ευρώπη. (περισσότερα…)

F.T: »A fine against RBS will not fix Libor» (Τα πρόστιμα για το Libor δεν είναι η λύση)

7 Φεβρουαρίου, 2013

  Κώστας Λαπαβίτσας & Alexis Stenfors για το σκάνδαλο Libor*

Πηγή:     

Το σκάνδαλο Libor είναι από τα μεγαλύτερα χρηματοπιστωτικά σκάνδαλα στην ιστορία, με επιπτώσεις στη λειτουργία της οικονομίας γενικότερα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι τράπεζες δηλώνουν ψευδές επιτόκιο Libor, με στόχο να βγάλουν περισσότερα κέρδη από τα χαρτοφυλάκια παραγώγων που κατέχουν, καθώς και από τον γενικότερο δανεισμό τους. Στην ουσία πρόκειται για μεταβίβαση εισοδήματος και πλούτου από ολόκληρη την κοινωνία στις τράπεζες. Να σημειωθεί ότι το σκάνδαλο επηρεάζει σημαντικά και όσους έχουν στεγαστικά δάνεια εφόσον το επιτόκιο τους καθορίζεται με βάση το Libor.

Στην Ελλάδα το σκάνδαλο έχει γίνει πολύ λίγο γνωστό, παρ’ όλο που η παγκόσμια συζήτηση είναι μεγάλη. Δεν υπάρχει αμφιβολία όμως ότι επηρεάζει και ελληνικές επιχειρήσεις και νοικοκυριά αφού τα επιτόκια δανεισμού τους βασίζονται στο Libor.

 A fine against RBS will not fix Libor

»Τα πρόστιμα για το Libor δεν είναι η λύση»

Το άρθρο σε ελληνική μετάφραση στο EURO 2 day

By Costas Lapavitsas & Alexis Stenfors

February 7, 2013

RBS3-260x173Process must be open, say Costas Lapavitsas and Alexis Stenfors

Royal Bank of Scotland has been landed by US and UK regulators with a £390m finefor manipulating the London interbank offered rate, hard on the heels of fines forBarclays and UBS. Several other banks will follow. The scandal appears to be one of the biggest in the history of finance.

Collusion among banks, and between banks and money market brokers, has been commonplace. The Barclays case revealed potential incentives to under or over-report Libor compared with the rate at which they actually lend to one another. First, because the daily payments on Libor-indexed derivatives portfolios depend on the level of Libor, manipulation allows banks to draw profits on them. Second, banks can avoid the stigma attached to signalling a relatively high funding cost. The UBS case showed that manipulation occurred on a vast and systematic scale.

(περισσότερα…)

Ενας νέου τύπου… συνδικαλισμός – Μιχάλης Ψύλος

3 Φεβρουαρίου, 2013

Στο χαμηλότερο ποσοστό εδώ και έναν αιώνα ο αριθμός των εργαζομένων που συμμετέχουν στα σωματεία τους. Οι εναλλακτικές εργατικές ενώσεις εξαπλώνονται στην Αμερική

Εφημερίδα των Συντακτών 

Παρά την παγωνιά, έξω από το φημισμένο εστιατόριο «Γκριλ Κάπιταλ» στο Κράισλερ Σέντερ στο κέντρο του Μανχάταν, δεκάδες εργαζόμενοι είχαν στήσει μια θορυβώδη διαδήλωση. «Μας κλέβουν τους μισθούς μας» έγραφαν τα πανό που κρατούσαν και εξηγούσαν στους περαστικούς ότι η αλυσίδα εστιατορίων Ντέιρντεν –ιδιοκτησίας της οποίας είναι και το «Γκριλ Κάπιταλ»- παραβιάζει τον νόμο για τον κατώτατο μισθό και αναγκάζει τους εργαζόμενους να εργάζονται παραπάνω ώρες. Οι διαδηλωτές δεν ανήκαν σε κανένα σωματείο, αλλά ήταν μέλη του «Κέντρου Ευκαιριών για τα Εστιατόρια» (ROC) – μιας από τις εκατοντάδες ανεξάρτητες εργατικές ενώσεις που έχουν συσταθεί το τελευταίο διάστημα στην Αμερική.

Οι ανεξάρτητες αυτές εργατικές ενώσεις, όπως η ROC, αντιπροσωπεύουν το νέο πρόσωπο του εργατικού κινήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πριν από δύο χρόνια ήταν μόλις πέντε, σήμερα ξεπερνούν τις 220 και ο αριθμός τους αυξάνεται συνεχώς, κυρίως στη Νέα Υόρκη. Λόγω των προσπαθειών των ενώσεων αυτών, περισσότεροι εργαζόμενοι στα εστιατόρια της πόλης κατορθώνουν να παίρνουν αναρρωτικές άδειες, οι οικιακοί βοηθοί να λαμβάνουν υπερωρίες και οι οδηγοί ταξί να ασφαλίζονται γρηγορότερα στο σύστημα υγείας. Η ROC ενημερώνει τους εργαζόμενους για τα δικαιώματά τους. Βοηθά στην οργάνωση διαδηλώσεων, όπως αυτές στο «Κάπιταλ Γκριλ», ενημερώνοντας και τους πελάτες για το τι συμβαίνει πίσω από την αστραφτερή βιτρίνα. Η ROC πιέζει, επίσης, πολιτειακούς και τοπικούς βουλευτές για φιλεργατικές μεταρρυθμίσεις και βοηθά τους εργαζόμενους να αναλάβουν νομική δράση, όταν όλα τα άλλα αποτύχουν.

«Οι εργαζόμενοι έρχονται σε μας με συγκεκριμένες καταγγελίες», λέει ο ιδρυτής της ROC, Σάρου Τζεϊγιάραμαν. «Στη συνέχεια, είμαστε σε θέση να μιλήσουμε μαζί τους για όλα τα πράγματα που θα ήθελαν ν” αλλάξουν στον χώρο εργασίας τους».

Οι εναλλακτικές αυτές εργατικές ενώσεις έχουν όμως τα όριά τους, ιδιαίτερα μάλιστα στο θέμα των συλλογικών διαπραγματεύσεων, που επισήμως δεν έχουν το δικαίωμα να κάνουν με την εργοδοσία. Με την κρίση να βαθαίνει, όμως, τίποτα δεν κρίνεται στα χαρτιά. Τα πάντα πλέον εξαρτώνται από την προθυμία των εργαζομένων να αντιμετωπίσουν τα αφεντικά τους και να διεκδικήσουν αγωνιστικά τα δικαιώματά τους.

(περισσότερα…)

Χλομή η Αριστερά στην Ευρώπη

3 Φεβρουαρίου, 2013

Tα προοδευτικά κόμματα της Ε.Ε., παρά το γεγονός ότι η οικονομική κρίση οξύνεται, δεν έχουν καταφέρει να προβληθούν ως εναλλακτικές λύσεις στην ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού

Του Νίκου Σβέρκου από efsyn.gr  

253678«Η Ευρώπη των λαών θα νικήσει την Ευρώπη των μνημονίων και της βαρβαρότητας» δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας στις 9 Οκτωβρίου του 2012 στο Σύνταγμα, έχοντας στο πλευρό του τον πρόεδρο του γερμανικού Die Linke, Bernd Riexinger. Η δήλωση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ εμπεριέχει βεβαίως έναν οραματικό στόχο γενικότερη λαϊκής αφύπνισης, αλλά η σημερινή πραγματικότητα δυσχεραίνει τα σχέδια του αριστερού διεκδικητή της εξουσίας στην Ελλάδα. Διότι αφενός η Ε.Ε. είναι χωρισμένη σε «βόρειους» και «νότιους», με τη γερμανική κυβέρνηση να κατασκευάζει το «σκιάχτρο» των μεσογειακών κρατών, ενώ οι «φτωχοί εταίροι» παλεύουν να βρουν μια λύση πέρα από την επιβαλλόμενη λιτότητα. Και αφετέρου η ευρωπαϊκή Αριστερά, συγκρινόμενη με τα δημοσκοπικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, μοιάζει ακόμα αδύναμη να «συντροφεύσει» την ελληνική Αριστερά στο νεοφιλελεύθερο «κολαστήριο» της Ε.Ε.

Υποχώρηση στον Βορρά

Στον πυλώνα της πολιτικής λιτότητας στην Ε.Ε., τη Γερμανία, η Αριστερά δεν φαίνεται να κερδίζει απέναντι στην Ανγκελα Μέρκελ, καθώς το Die Linke χάνει δυνάμεις δημοσκοπικά, δείχνοντας ότι η ρητορεία της Γερμανίδας καγκελαρίου έχει επικρατήσει ολοκληρωτικά στη χώρα των Τευτόνων. Στις εκλογές του τοπικού κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας μάλιστα, το Die Linke έχασε πάνω από τις μισές δυνάμεις του και από το 7,1% έπεσε στο 3%, οπότε δεν εξασφάλισε την παραμονή του στο τοπικό κοινοβούλιο. Το αριστερό κόμμα, που δημιουργήθηκε από την ένωση του PDS των άλλοτε Ανατολικογερμανών κομμουνιστών και των αριστερών Σοσιαλδημοκρατών του Οσκαρ Λαφοντέν, κατάφερε από το 8,7% του 2005 να «ακουμπήσει» το 2009 το 12%, γεμίζοντας ελπίδες τους αριστερούς ανά την Ευρώπη ότι κάτι γεννιέται στην «καρδιά του κτήνους». Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις πάντως για τις εκλογές του Σεπτεμβρίου δείχνουν ότι τα ποσοστά θα καμφθούν και θα φτάσουν το πολύ το 8%. Γι” αυτό και τα στελέχη του Die Linke ξεκίνησαν την προεκλογική περίοδο με ομιλία του Αλέξη Τσίπρα προ λίγων ημερών.

253678Η σταθερή συνοδοιπόρος της Γερμανίας στην Ε.Ε., η Ολλανδία, έδωσε πρόσφατα ελπίδες ότι θα ήταν η επόμενη χώρα στην οποία η Αριστερά θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο. Ομως το ξενοφοβικό κλίμα καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την πολιτική ατζέντα. Μπορεί τα δημοσκοπικά ποσοστά του Σοσιαλιστικού Κόμματος (κοντά στο 19%) να έδιναν πιθανότητες ακόμα και για «διεμβόλιση» της κυβέρνησης, εν τέλει το μαοϊκών καταβολών κόμμα έλαβε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου μόλις 9,7%. Το κόμμα πάντως δεν διακρίνεται για τις φιλικές διαθέσεις του έναντι της Ελλάδας, καθώς, αν παρακολουθήσει κανείς την αρθρογραφία στελεχών του, θα βρει απόψεις περί «ώθησης της Ελλάδας έξω από το ευρώ, ώστε να μην επωμίζεται ο Ολλανδός εργαζόμενος ένα τεμπέλικο κράτος του Νότου».

(περισσότερα…)

To κόστος και η απάτη του νεο-φιλελευθερισμού – Μιχάλης Ψύλος

29 Ιανουαρίου, 2013

f7a995310aab6c60db7818832ca54860

Συγκλονιστικά τα στοιχεία τής Oxfam για τον παγκόσμιο πλούτο και την ακραία φτώχεια. Οι 100 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο κέρδισαν 241 δισ. μέσα σ” έναν χρόνο και η περιουσία τους ισούται με το ΑΕΠ της Βρετανίας

Εφημερίδα των Συντακτών

Το 2012 οι 100 πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου έγιναν πλουσιότεροι κατά 241 δισεκατομμύρια δολάρια. Η συνολική τους περιουσία ανήλθε σε 1,9 τρισ. δολάρια, όσο δηλαδή το ΑΕΠ της Βρετανίας.

«Τα εισοδήματα του 1% του παγκόσμιου πληθυσμού έχουν αυξηθεί κατά 60% τα τελευταία είκοσι χρόνια» αποκαλύπτει σε έκθεσή της η βρετανική ανθρωπιστική οργάνωση Oxfam. Σύμφωνα με νέους υπολογισμούς της οργάνωσης, η ανακατανομή μόλις του 25% της τεράστιας αυτής ποσότητας του χρήματος θα επέτρεπε στις κυβερνήσεις να εξαφανίσουν την ακραία φτώχεια για έναν ολόκληρο χρόνο, παγκοσμίως. Δυστυχώς για τους 40.000 ανθρώπους που πεθαίνουν καθημερινά σε όλο τον κόσμο εξαιτίας της φτώχειας, οι δισεκατομμυριούχοι είναι απίθανο να μοιραστούν τα κέρδη τους, αλλά και σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις να εφαρμόσουν πολιτικές που θα αναδιανέμουν τα υπερβολικά εισοδήματα δικαιότερα σε όλη την κοινωνία.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, το μερίδιο του εθνικού εισοδήματος από το 1980 έχει διπλασιαστεί για το κορυφαίο 1% του πληθυσμού και έχει τετραπλασιαστεί για τους υπερ-πλούσιους που αποτελούν το 0,01%.

Στην Κίνα, επίσης, το 10% του πληθυσμού κερδίζει περίπου το 60% του ΑΕΠ, με αποτέλεσμα η χώρα να κατέχει μαζί με τη Νότια Αφρική το ρεκόρ της ανισότητας στα εισοδήματα.

(περισσότερα…)

Μαθητικές απεργίες το 1911

28 Ιανουαρίου, 2013

Από φυλλάδιο του Dave Marson, που εκδόθηκε από το History Workshop το 1973.Μετάφραση και προσαρμογή της lascapigliata από libcom.org

Το καταπληκτικό φυλλάδιο του 1973 τoυ Dave Marson για τις ελάχιστα γνωστές μαζικές αποχές μικρών μαθητών στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία το 1911, την ίδια χρονιά, των μαζικών αναταραχών και απεργιών. Τα αιτήματα τους περιλαμβάνουν λιγότερες ώρες και το τέλος της σωματικής τιμωρίας, με τη βέργα και τη ζώνη.

 

Οι παιδικές απεργίες του 1911, όπως δείχνει ο Dave Marson στο φυλλάδιο του, ήταν μέρος του μεγαλύτερου ξεσηκωμού της εργατικής τάξης, του σημαδιακού έτους του 1911. Η αναταραχή στη βιομηχανία έχει περιγραφεί αρκετές φορές : οι σχολικές απεργίες είναι ανακάλυψη του ίδιου του Dave Marson. Έπεσε πάνω τους τυχαία, όταν ερευνούσε την ιστορία των δικών του ανθρώπων, τους λιμενεργάτες του Hull. Ερεύνησε το κίνημα σε όλη τη χώρα, και τα έθεσε μέσα σε σχολικό όσο και κοινωνικό πλαίσιο. Ο συγγραφέας είναι ένας εργαζόμενος λιμενεργάτης, που ήταν μαθητής στο Ruskin το 1970-2.

Πρόλογος: Σεπτέμβριος 2011

Βρήκα τυχαία τις παιδικές απεργίες του 1911. Ερευνούσα την απεργία των λιμενεργατών του Hull το 1911, και διαβάζοντας τις εφημερίδες αυτής της χρονιάς, εντόπισα μια μικρή παράγραφο, σχετικά με την απεργία των παιδιών του Hull, που έλαβε χώρα το Σεπτέμβριο του 1911. Έμοιαζε με ευτράπελο, μια αντανάκλαση της έκτασης της εργατικής αναταραχής εκείνης της εποχής. Αυτό που μου έκανε πιο πολύ εντύπωση ήταν η ιστορία ενός αστυνομικού, που ανέβηκε στο ποδήλατο του και εφόρμησε στη πικετοφορία, που είχαν σχηματίσει οι μικροί μαθητές έξω από το σχολείο.

Ψάχνοντας άλλη μια εφημερίδα του Hull ανακάλυψα ένα πρωτοσέλιδο. Η εφημερίδα απαριθμούσε όλες τις διαφορετικές ομάδες εργατών που απεργούσαν στο Hull εκείνο το καλοκαίρι – εργάτες τσιμέντου, εργάτριες εργοστασίου, ναυτικοί και λιμενεργάτες – και συνέδεε τις σχολικές απεργίες με αυτές. Μια φωτογραφία με επηρέασε πολύ – ήταν μια φωτογραφία των παιδιών που διαμαρτύρονταν με πανό στις πύλες του Δημοτικού Σχολείου της Courtney Street, το ίδιο σχολείο που είχα πάει και εγώ. Ταυτίστηκα με αυτούς τους απεργούς – κάποιοι από αυτούς μπορεί να ήταν γονείς των συμμαθητών μου.

Όταν έψαξα τους Times, βρήκα ότι οι παιδικές απεργίες έλαβαν μέρος σε όλη τη χώρα. Στην αρχή δεν το πίστευα – πώς μπορεί να έγινε τόσο γρήγορα και παντού – πάντα πίστευα ότι οι απεργίες είναι κάτι που πρέπει να οργανωθεί. Ένιωθα ότι αυτά τα παιδιά προσπαθούσαν να πουν κάτι.

Στο τέλος κατάφερα να φτιάξω μια λίστα με 62 πόλεις στις οποίες έγιναν παιδικές απεργίες το 1911.

(περισσότερα…)

ΙΟΣ: Ο «Δένδιας» στη Νέα Υόρκη

27 Ιανουαρίου, 2013

ΤΟ FBI ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΓΟΥΟΛ ΣΤΡΙΤ

 Οι αμερικανικές υπηρεσίες κατέστειλαν το κίνημα της Γουόλ Στριτ με μεθόδους που θυμίζουν πολύ τις επιδόσεις των ημετέρων υπηρεσιών. Αν και άγρια λογοκριμένα, τα προσβάσιμα ντοκουμέντα του FBI είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικά

Εφημερίδα των Συντακτών

 Γράφει ο ΙΟΣ

Τις μέρες ακριβώς που ο κ. Δένδιας έθετε σε κίνηση το επικοινωνιακό του σίριαλ για την πάταξη της αντιεξουσιαστικής «ανομίας», με εμφανή στόχο τη σαλαμοποίηση του κοινωνικού κινήματος των τελευταίων χρόνων (απομόνωση και ποινικοποίηση των ριζοσπαστικότερων εκδοχών του, εξαναγκασμός σε προληπτικές «δηλώσεις νομιμοφροσύνης» και ουσιαστικό ξεδόντιασμα των μετριοπαθέστερων), στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού ερχόταν στη δημοσιότητα η κορυφή του παγόβουνου της καταστολής του πρόσφατου κινήματος των Αμερικανών «αγανακτισμένων» από τη συμμαχία της ομοσπονδιακής αστυνομίας των ΗΠΑ (FBI) με τις τοπικές αστυνομίες και ιδιωτικούς φορείς, του Χρηματιστηρίου της Γουόλ Στριτ μη εξαιρουμένου.

Ο λόγος για μια σειρά έγγραφα του FBI που «αποχαρακτηρίστηκαν» εν μέρει από την ίδια την υπηρεσία, ύστερα από σχετικό αίτημα της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Συνεταιριστικό Ιδρυμα για την Κοινωνική Δικαιοσύνη» (PCJF).

Ως γνωστόν, ο αμερικανικός «νόμος για την ελευθερία της πληροφόρησης» (FOIA) του 1966 δίνει το δικαίωμα στους ενδιαφερόμενους να ζητήσουν κάθε λογής κρατικά έγγραφα, επιτρέποντας ταυτόχρονα στις αρμόδιες υπηρεσίες να εξαιρέσουν από αυτή τη δημοσιοποίηση τμήματα ή και ολόκληρο το περιεχόμενο κάποιων εγγράφων για λόγους εθνικής ασφαλείας, προσωπικών δεδομένων, μυστικότητας της δικαστικής προδικασίας κ.λπ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το FBI έδωσε στη δημοσιότητα αγρίως λογοκριμένα 32 έγγραφα, συνταγμένα μεταξύ 22 Αυγούστου και 18 Δεκεμβρίου 2011, συνολικού όγκου 110 σελίδων, αρνούμενο να αποχαρακτηρίσει άλλες 287 σελίδες. Φυσικά, κανείς δεν μας εξασφαλίζει πως οι 387 αυτές σελίδες είναι το σύνολο της υπηρεσιακής αλληλογραφίας για το κίνημα που έμεινε γνωστό σαν «Κατάληψη της Γουόλ Στριτ» (OWS), μολονότι επεκτάθηκε σε πολλά αστικά κέντρα των ΗΠΑ. Είναι άλλωστε αποκαλυπτικό ότι σε προηγούμενη σχετική αίτηση του δημοσιογραφικού πόρταλ Trouthout, το FBI είχε προβάλει στις 15/11/2011 τον (ψευδέστατο, όπως αποδεικνύεται) ισχυρισμό ότι στο κεντρικό κομπιούτερ του «δεν βρέθηκε» ούτε ένα έγγραφο που να αφορά το κίνημα! 

Τι μας αποκαλύπτουν όμως επί της ουσίας τα ντοκουμέντα που δόθηκαν στη δημοσιότητα; Οπως θα περίμενε κανείς, δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά σε ευαίσθητες δραστηριότητες όπως η διείσδυση προβοκατόρων στις γραμμές του κινήματος ή η ανάληψη δράσεων για την παρενόχληση και κατασυκοφάντηση συγκεκριμένων ακτιβιστών, ενώ εξαιρετικά περιορισμένες είναι οι περιγραφές ακόμη και της παρακολούθησης του κινήματος από τους πράκτορες της υπηρεσίας. Είναι προφανές ότι τα αποσπάσματα των εγγράφων που δόθηκαν στη δημοσιότητα δεν είναι παρά η ανώδυνη μόνο κορυφή του παγόβουνου της αντιμετώπισης των «καταληψιών» από την ομοσπονδιακή αστυνομία. Ακόμη κι έτσι, ωστόσο, τα εν λόγω ντοκουμέντα μάς επιτρέπουν ν’ αντιληφθούμε μια σειρά παραμέτρους της όλης επιχείρησης, που δεν ήταν καθόλου προφανείς για τον ανυποψίαστο ιδίως μέσο Αμερικανό πολίτη. Κυρίως αν λάβουμε υπόψη ότι τα πιο ενδιαφέροντα τμήματά τους, που θα φώτιζαν καλύτερα αυτές τις πρώτες πληροφορίες, εξακολουθούν να παραμένουν απόρρητα.

(περισσότερα…)

Μισέλ Βιβιορκά: Η δύναμη και τα όρια της συλλογικής δράσης

27 Ιανουαρίου, 2013

196539971208712249_DGE7I9ZK_c

»Οφείλουμε να μάθουμε να αναλύουμε τη σωστή σημασία των κινημάτων πολιτιστικού και ιστορικού τύπου και όχι μόνον των κοινωνικών κινημάτων με την κλασσική έννοια»

Εφημερίδα των Συντακτών

Ο Μισέλ Βιβιορκά διδάσκει κοινωνιολογία στην École des Hautes Études en Sciences Sociales. Συγγραφέας πολλών έργων, ο Βιβιορκά έχει ασχοληθεί ερευνητικά με τα κοινωνικά κινήματα, τον ρατσισμό, τη δημοκρατία και άλλα θέματα. Η ακόλουθη συνέντευξή του δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Reset.

Από τον Θανάση Γιαλκέτση

-Ποια κατάσταση έχουμε στην Ευρώπη; Υπάρχουν από τη μια μεριά τα παλιά συνδικάτα, πολύ αποδυναμωμένα, και από την άλλη τοπικιστικά και εθνικιστικά ή ξενόφοβα κινήματα, που καλλιεργούν αντιευρωπαϊκά αισθήματα και μια διάχυτη δυσαρέσκεια κατά των πολιτικών.

-Για ενάμιση αιώνα στην Ευρώπη είχαμε ένα μεγάλο κοινωνικό κίνημα, το εργατικό κίνημα, του οποίου τώρα είμαστε όλοι ορφανοί κοινωνικά, πολιτικά και διανοητικά. Δυσκολευόμαστε πολύ να φανταστούμε ότι μπορούν να συγκροτηθούν μορφές δράσης που διαφέρουν πολύ από το εργατικό κίνημα. Αντιλαμβανόμαστε μια δυσκολία, ένα είδος κενού, στις παλιές κοινωνίες μας που δεν είναι πλέον βιομηχανικές και δεν ξέρουν ακόμα τι έχουν γίνει. Κι έπειτα, λησμονούμε ότι, ιστορικά, τα μεγάλα κινήματα που διαπέρασαν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες ήταν και πολιτιστικά κινήματα διάφορων ειδών, ακόμα και θρησκευτικά, στα οποία η ιδέα του έθνους μπορούσε να είναι ισχυρή χωρίς γι” αυτό να γίνεται εθνικιστική ούτε αντιδραστική. Με δυο λόγια, υποτιμάμε τη δύναμη των πολιτιστικών κινημάτων στην αλλαγή, επειδή έχουμε στον νου μας το παράδειγμα του εργατικού κινήματος. (…) Οφείλουμε να μάθουμε να αναλύουμε τη σωστή σημασία των κινημάτων πολιτιστικού και ιστορικού τύπου και όχι μόνον των κοινωνικών κινημάτων με την κλασική έννοια. Υπάρχει όμως και μια άλλη δυσκολία στη συγκρότηση ισχυρών μορφών συλλογικής δράσης: στην Ευρώπη συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε με τις έννοιες του έθνους-κράτους, ενώ θέλουμε να δράσουμε σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Και είναι πολύ δύσκολο να περάσουμε από το ένα επίπεδο στο άλλο. Τα κινήματα που ασχολούνται με την οικολογία και το περιβάλλον, τα κινήματα που ενδιαφέρονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα ανθρωπιστικά κινήματα, τα κινήματα της μιας ή της άλλης μειονότητας δεν είναι υποχρεωτικά κλεισμένα μέσα σε ένα έθνος-κράτος, αλλά δεν είμαστε ικανοί να σκεφτούμε συλλογικές μορφές δράσης. Δεν κατορθώνουμε να βγούμε από το παρελθόν, που κυριάρχησε τον διανοητικό μας ορίζοντα για δύο αιώνες, αλλά δεν πρέπει να χάσουμε την ελπίδα.

(περισσότερα…)

Τομ Μπίαν: Arditi del Pololo-Η ιστορία της πρώτης αντιφασιστικής οργάνωσης

24 Ιανουαρίου, 2013

Πηγή: www.mao.gr

Το βιβλίο του Τομ Μπίαν είναι πολύτιμο. Διασώζει και διηγείται μια από τις πολλές ένδοξες αλλά άγνωστες στιγμές της πάλης του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς ενάντια στον φασισμό. Παράλληλα, δίνει κίνητρα να σκεφτούμε και να συγκρίνουμε με το σήμερα και τα καθήκοντα της αντιφασιστικής πάλης.

Του Λέανδρου Μπόλαρη

Ένα κοινό χαρακτηριστικό της ανόδου τόσο του Μουσολίνι όσο και του Χίτλερ στην εξουσία ήταν το πόσο «αποτρέψιμη» ήταν η επικράτηση του φασισμού. Αυτό το σημείο πρέπει να το υπογραμμίζουμε ξανά και ξανά στις σημερινές συζητήσεις για την φασιστική απειλή και την απάντηση που πρέπει να δώσει η Αριστερά και το εργατικό κίνημα. Η αντίληψη που λέει ότι η κοινωνική-οικονομική κρίση αυτόματα δημιουργεί ένα αντιδραστικό τσουνάμι που σαρώνει τα πάντα, είναι και ανακριβής ιστορικά και ηττοπαθής πολιτικά.

Όπως επισημαίνει ο συγγραφέας: «Αυτό που συχνά λησμονείται για τη συγκεκριμένη περίοδο – εξαιτίας της νίκης του Μουσολίνι – είναι η αδυναμία και το ευάλωτο του φασισμού τα χρόνια 1920 και 1922. Ακόμα κι αν δεχτούμε την ήττα της εργατικής τάξης στην κόκκινη διετία, υπήρχαν εκατομμύρια μέλη στα συνδικάτα, και στο Σοσιαλιστικό και Κομμουνιστικό κόμμα. Η βασική συνομοσπονδία, η CGL, είχε 2.2 εκατομμύρια μέλη το 1920, ενώ η ομοσπονδία USI που επηρεάζονταν από τους αναρχικούς, είχε 500.000».

Οι φασίστες του Μουσολίνι πήραν την εξουσία το 1922 όταν τον Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς ο βασιλιάς, δηλαδή ο στρατός, διόρισε πρωθυπουργό τον Μουσολίνι (θα χρειαζόταν τέσσερα χρόνια για να εδραιώσουν ολοκληρωτικά την κυριαρχία τους). Αυτά έγιναν σχεδόν έντεκα ολόκληρα χρόνια πριν την άνοδο των ναζί του Χίτλερ στην εξουσία το 1933. Για χρόνια ο Χίτλερ θεωρούσε τον Μουσολίνι «δάσκαλό» του. Μπορεί ο «μαθητής» να ξεπέρασε, αργότερα, τον «δάσκαλο». Σ’ αυτό το γεγονός βασίστηκε αργότερα ο μύθος ότι ο ιταλικός φασισμός ήταν λίγο πολύ ανώδυνος σε σχέση με τον γερμανικό, περισσότερο κωμωδία παρά τραγωδία. Το γεγονός, για παράδειγμα, ότι οι ιταλοί φασίστες χρησιμοποίησαν δηλητηριώδη αέρια σε μαζική κλίμακα κατά την εισβολή τους στην Αιθιοπία το 1936, ενάντια στους «απολίτιστους αράπηδες» σπανίως αναφέρεται.

(περισσότερα…)