Posted tagged ‘μετανάστες’

Είμαστε όλοι μετανάστες

23 Μαΐου, 2013

Είμαστε όλοι μετανάστες

Του Τάση Παπαϊωάννου

Πριν από λίγες μέρες περπατούσα σ’ ένα χαρακτηριστικό δρομάκι του Μεταξουργείου, όπου έχουν απομείνει κάποια παλιά σπίτια-θραύσματα μιας άλλης εποχής, που προσδίδουν ακόμη στην περιοχή αυτήν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της. Μονώροφα τα περισσότερα, κολλητά το ένα δίπλα στο άλλο, διαμόρφωναν το μέτωπο του στενού δρόμου.

Κοντοστάθηκα για λίγο και παρατηρούσα ένα μικρό λαϊκό σπίτι με μια ψηλή λευκή μάντρα. Πάνω στην απλή σοβατισμένη επιφάνεια δύο μόνον ανοίγματα, ένα παράθυρο και δίπλα του μια μεταλλική πράσινη αυλόπορτα, ενώ σαν διακριτική κορνίζα στη στέψη του, ίσα ίσα που εξείχαν στη σειρά τα κεραμίδια της στέγης. Εκείνη τη στιγμή άνοιξε η αυλόπορτα και ξεπρόβαλε μια νέα μελαχρινή γυναίκα μ’ ένα μεγάλο μαντίλι τυλιγμένο στα μαλλιά της, κρατώντας στα χέρια της έναν κουβά γεμάτο ασβέστη και μια βούρτσα. Ξωπίσω της ακολουθούσαν τα δύο μικρά παιδιά της. Η γυναίκα με τη βοήθεια των παιδιών άρχισε σιγά σιγά να ασπρίζει τον εξωτερικό τοίχο του σπιτιού της, τμήματα από το πεζοδρόμιο, αλλά και τους κορμούς των δέντρων που βρίσκονταν έξω από τη μικρή της κατοικία, θυμίζοντάς μου παλαιότερες εποχές, όταν οι άνθρωποι επισκεύαζαν μόνοι τους τα σπίτια τους.

Εριξα μια κλεφτή ματιά στη μικρή εσωτερική αυλή, όπου έβλεπαν τα δύο όλα κι όλα δωμάτια του σπιτιού, και στην γκρίζα τσιμεντοκονία που κάλυπτε σαν χαλί το δάπεδό της. Απέναντι, σ’ ένα άδειο οικόπεδο, βρισκόταν απλωμένη η πολύχρωμη μπουγάδα της οικογένειας, μετατρέποντας παραδόξως τον δρόμο σε μέρος του σπιτιού. Εκεί έμενε μία από τις τόσες οικογένειες Κούρδων μεταναστών που έφυγαν από τον τόπο τους αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής και κυρίως ελπίδα για τα παιδιά τους.

Ανέμιζαν τα ρούχα, όταν φυσούσε ο αέρας, σαν σημαίες, από άλλες μακρινές πατρίδες, πιστοποιώντας την πολυπολιτισμικότητα που χαρακτηρίζει καιρό τώρα τη χώρα μας. Η οικογένεια της άγνωστης γυναίκας έφερε από τη μακρινή πατρίδα της συνήθειες και τρόπο ζωής που για εμάς τους κατοίκους των μεγάλων αστικών κέντρων αποτελούν πλέον μακρινό και ξεχασμένο παρελθόν. Το σπίτι, λόγου χάριν, συντηρείται και επισκευάζεται σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Δεν είναι με κανέναν τρόπο ένα «τελειωμένο προϊόν» στο οποίο δεν επεμβαίνουμε μετά την ολοκλήρωσή του, αλλά αντιθέτως ένας ζωντανός οργανισμός που ακολουθεί και εκφράζει πιστά τη ζωή της οικογένειας που τον κατοικεί. Έτσι η επισκευή της στέγης ή ενός κουφώματος, το άσπρισμα του σπιτιού, η φροντίδα του δημόσιου χώρου έξω από αυτό, αποτελούν την αυτονόητη ασχολία ολόκληρης της οικογένειας.

(περισσότερα…)

Δημήτρης Δεσύλλας:Έμπρακτη αλληλεγγύη στους μετανάστες εργάτες γης

29 Απριλίου, 2013

 Εφημ.ΠΡΙΝ

Συγκλόνισε το Πανελλήνιο και πήρε διεθνείς διαστάσεις η πρόσφατη μαφιόζικη δολοφονική επίθεση μπράβων του γνωστού μεγαλοπαραγωγού φράουλας – χονδρεμπόρου της λαχαναγοράς Ν. Βαγγελάτου στη Νέα Μανωλάδα. Οι ένοπλοι μπράβοι του πυροβόλησαν με καραμπίνες πολλές φορές, «εν ψυχρώ», στο σωρό και στο ψαχνό 200 Μπαγκλαντέζους εργάτες γης, που με μαζικό διάβημά τους απαίτησαν μαχητικά να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους έξι μηνών, βαριά και ανθυγιεινά «μεροκάματα του τρόμου». Σε προηγούμενα μαζικά διαβήματά τους είχαν εισπράξει ωμές απειλές για τη ζωή τους από τον ίδιο τον μεγαλοεργοδότη.

Οι μπράβοι του Ν. Βαγγελάτου έδρασαν ως ένοπλη «εμπροσθοφυλακή» των ταξικών συμφερόντων εκατό περίπου μεγαλοκαπιταλιστών αγροτών – σύγχρονων επιχειρηματιών, που συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής φράουλας στην ευρύτερη περιοχή των ορίων Ηλείας και Αχαΐας, όπου καλλιεργούνται 12.000 στρέμματα, από 6.000 σε κάθε νομό (συνολικά από 500 περίπου παραγωγούς). Θέλησαν να επιβάλουν με την ωμή βία ένα γενικευμένο και εφιαλτικό κλίμα εργοδοτικής τρομοκρατίας και υποταγής στους 5.000 μετανάστες εργάτες γης, που δουλεύουν σκληρά στα θερμοκήπια και χωράφια φράουλας και άλλων κηπευτικών προϊόντων στην περιοχή και ζουν σε άθλιες συνθήκες, μέσα σε νάιλον τρώγλες, στάβλους και αποθήκες.

Η τρομοκρατική εργοδοτική επίθεση σε βάρος των Μπαγκλαντέζων εργατών γης δεν αποτελεί «κεραυνό εν αιθρία». Είναι κλιμάκωση και αποκορύφωμα προηγούμενων συχνών, ωμών και ατιμώρητων ρατσιστικών επιθέσεων που έγιναν στη Νέα Μανωλάδα, κυρίως από μπράβους του ίδιου μεγαλοεργοδότη. Τον Απρίλιο του 2008 επιτέθηκαν εναντίον στελεχών του ΠΑΜΕ, αλλά και των ίδιων των απεργών – διαδηλωτών εργατών γης, που με τον αγώνα τους επέβαλαν μεροκάματο 23 ευρώ αντί για 15 – 18 ευρώ, που έπαιρναν μέχρι τότε (τώρα παίρνουν 21 – 22 ευρώ, ενώ η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας προβλέπει 34 ευρώ μικτά – 28 ευρώ καθαρά). Το 2009 έδεσαν και έσερναν με δίκυκλο δύο μετανάστες εργάτες γης, ενώ πέρυσι έσερναν έναν Αιγύπτιο μετανάστη, αφού προηγουμένως σφήνωσαν το κεφάλι του στο τζάμι της πόρτας αυτοκινήτου! Επιτέθηκαν, προπηλάκισαν, απείλησαν και έδιωξαν δημοσιογράφους του αθηναϊκού και του τοπικού Τύπου, που κατά καιρούς πήγαιναν στην περιοχή για επιτόπια ρεπορτάζ. Για τις άθλιες συνθήκες δουλειάς, υγιεινής και κατοικίας των εργατών γης εκκρεμούν 200 περίπου παραβατικές πράξεις στον εισαγγελέα Αμαλιάδας. Έτσι, φτάσαμε στην πρόσφατη μαφιόζικη εργοδοτική επίθεση στη Νέα Μανωλάδα, που αποτελεί το αποκορύφωμα της γενικευμένης έξαρσης του ρατσισμού και των φασιστικών δολοφονικών επιθέσεων κατά μεταναστών, που φέρνει μαζί της ως οργανικό στοιχείο, η αντιλαϊκή πολιτική Μνημονίου – κυβέρνησης – ΕΕ – κεφαλαίου.

(περισσότερα…)

Οι φράουλες της οργής

18 Απριλίου, 2013

fraoulesorghs

Πηγή:Εργατικός Αγώνας

“…Είναι μια χώρα λεύτερη. Ε, για δοκίμασε να κάνεις χρήση της λευτεριάς σου. Είσαι λεύτερος , σου λέει ο άλλος, μόνο σαν σου βαστά η τσέπη σου να πληρώσεις τη λευτεριά σου….

…..Ένα τέτοιο έγκλημα ξεπερνά κάθε δημόσια καταγγελία. Μια τέτοια πίκρα είναι ανίκανα τα δάκρυα να τη συμβολίσουν. Όλες μας οι επιτυχίες καταρρέουν μπροστά σ’ αυτή μας την αποτυχία. Εύφορη γη, ολοΐσιες αράδες δέντρα, ρωμαλέοι κορμοί, καρποί ωριμασμένοι. Και τα ετοιμοθάνατα παιδιά από πελάγρα πρέπει να πεθάνουν, γιατί δεν βγαίνει κέρδος από τα πορτοκάλια. …..

…Οι άνθρωποι έρχονται με δίχτυα να ψαρέψουν πατάτες από το ποτάμι, μα οι φύλακες τους συγκρατούν μακριά˙ έρχονται με αυτοκίνητα που βροντολογούν για να πάρουν τα πεσμένα πορτοκάλια, μα είναι ραντισμένα με πετρόλαδο. Και στέκονται σιωπηλοί να παρακολουθούν τις πατάτες να πλέουν μπροστά τους, ακούν τις στριγκλιές των γουρουνιών που τα σφάζουν μέσα σ’ ένα λάκκο και χύνουν πάνω ασβέστη, βλέπουν βουνά πορτοκάλια να λιώνουν σ’ ένα σάπιο πολτό˙ και ο λαός βλέπει τη σημερινή χρεωκοπία˙ και μεσ’ στα μάτια του πεινασμένου λαού η οργή μεστώνει. Μες στην ψυχή του λαού μεστώνουν και βαραίνουν τα σταφύλια της οργής, βαραίνουν για τον τρύγο….

…Δεν υπάρχει χώρος για μένα και για σένα, για τους ομοίους μου και για τους ομοίους σου, δε χωράνε μαζί πλούσιοι και φτωχοί στην ίδια χώρα, δε χωράνε κλέφτες και τίμιοι άνθρωποι μαζί, ούτε η πείνα μαζί με το πάχος.”

Τζον Στάινμπεκ «Τα σταφύλια της οργής» Μετάφραση: Κοσμάς Πολίτης

Η επίθεση εναντίον ξένων εργατών γης ίσως πριν λίγα χρόνια να ήταν «είδηση» για κάποιους αφελείς που καμώνονται πως δεν ξέρουν την ύπαρξη μαύρης εργασίας στα μεγαλοχώραφα και τις αγροτικές καλλιέργειες. Όμως τα πογκρόμ κατά των εργατών στα φραουλοχώραφα της Ηλείας πριν λίγο χρόνια αφαίρεσαν και το τελευταίο φύλλο συκής από τους εκ συστήματος «αγννοούντες».

Δεν εξέπληξε λοιπόν κανέναν η είδηση πως «τρεις επιστάτες- μπράβοι ιδιοκτήτη καλλιέργειας φράουλας στην περιοχή της Ηλείας άνοιξαν πυρ κατά δεκάδων εργατών από το Μπανγκλαντές, οι οποίοι διεκδικούσαν την καταβολή δεδουλευμένων», τραυμάτισαν περίπου 35 από αυτούς και έσπευσαν να εξαφανιστούν. Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν στα κέντρα Υγείας της περιοχής όπου διαπιστώθηκε πως κανένας τους δεν διατρέχει άμεσο κίνδυνο για τη ζωή του. Αυτό το γεγονός έδωσε το δικαίωμα στον υπουργό Υγείας να περηφανευτεί στη βουλή πως όλοι οι τραυματίες περιθάλπονται από τα το σύστημα Υγείας, σάμπως να’ναι σπουδαιότατο κατόρθωμα για ένα κράτος να ανταποκρίνεται στοιχειωδώς και να πληροί τις βασικές υποχρεώσεις του.

(περισσότερα…)

Πληρώνουν τον τοκετό με… τόκους

13 Μαρτίου, 2013

imagesbaby

Εφημερίδα των Συντακτών

 Με διπλά νοσήλια χρεώνουν τα νοσοκομεία τις ανασφάλιστες ή χωρίς χαρτιά μετανάστριες. Δωρεάν γέννα για όλες ζητούν γιατροί και ανθρωπιστικές οργανώσεις

Της Αφροδίτης Τζιαντζή

«Ηρθε σε άθλια κατάσταση. Ούτε παπούτσια δεν είχε. Εμείς της δώσαμε κάτι παντόφλες. Και τώρα, την καημένη, δεν την αφήνουν να φύγει επειδή δεν έχει να πληρώσει». Η λεχώνα του διπλανού κρεβατιού νιώθει συμπόνια για την 23χρονη Ανισέ Σαριφί, που γέννησε το Σάββατο και μέχρι χθες νοσηλευόταν στον 4ο όροφο του Νοσοκομείου «Αλεξάνδρα». Η είδηση κυκλοφόρησε μέσα από κοινωνικές οργανώσεις και το Κοινωνικό Μητροπολιτικό Ιατρείο του Ελληνικού: «Μετανάστρια από το Αφγανιστάν χωρίς χαρτιά έχει γεννήσει και δεν της δίνουν εξιτήριο αν δεν πληρώσει ή αν δεν δώσει κάποιο ΑΦΜ για να της τα χρεώσουν με δόσεις στη φορολογία. Ομως ποιο ΑΦΜ να δώσει αφού ούτε η ίδια ούτε ο άνδρας της έχουν νομιμοποιητικά έγγραφα;»

Επισκεπτόμαστε την Ανισέ στο «Αλεξάνδρα», μαζί με τη γιατρό Κατερίνα Στυψανέλλη, μέλος της πενταμελούς διοικητικής επιτροπής της ΕΙΝΑΠ. Κρατάει στην αγκαλιά της ένα πανέμορφο κοριτσάκι. Με διερμηνέα τον Γιονούς Μουχαμαντί, από την αφγανική κοινότητα και πρόεδρο του Φόρουμ Προσφύγων, η Ανισέ μάς λέει ότι βρίσκεται στην Ελλάδα εφτά μήνες, μαζί με τον 24χρονο άντρα της και έχει άλλα δύο παιδιά. Φιλοξενούνται προσωρινά από συμπατριώτες τους, καθώς τους έδιωξαν από το διαμέρισμα που νοίκιαζαν. Γιατροί και οργανώσεις επιμένουν ότι είναι αδιανόητο να ζητάνε χρήματα από μια γυναίκα που δεν έχει καν μόνιμη στέγη. Πόσα ακριβώς χρήματα; Ρωτάμε στην υποδοχή: «Για αλλοδαπή χωρίς ασφάλιση ο φυσιολογικός τοκετός και 3 ημέρες διαμονή κοστίζουν 1.254 ευρώ».

Τα διπλάσια από όσο πληρώνουν οι ανασφάλιστες Ελληνίδες. Πρόκειται για εφαρμογή κοινής υπουργικής απόφασης (ΦΕΚ Β 3096 23-11-2012), σύμφωνα με την οποία τα ΚΕΝ (Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια) για «μη μόνιμους κατοίκους Ελλάδος, πολίτες χωρών της Ε.Ε. ή τρίτων χωρών» υπολογίζονται με συντελεστή 2,09 επί του μισθολογικού κόστους. «Δυστυχώς εδώ και τρεις μήνες που ήρθε η οδηγία είμαστε υποχρεωμένοι να χρεώνουμε διπλά νοσήλια σε ανασφάλιστους ή χωρίς χαρτιά μετανάστες. Πάντως πρόσφυγες που έχουν κάνει αίτηση για άσυλο δεν τους χρεώνουμε», μας λέει η κ. Ντιγριντάκη, υποδιευθύντρια της διοίκησης του «Αλεξάνδρα».

(περισσότερα…)

Πενήντα φυλλάδια πολιτικού κόμματος

18 Ιανουαρίου, 2013

117126g-ba4jkklcmaexb-i_jpg-large

 Στη μνήμη του Σερντάρ Γιακούμπ

Πηγή: www.rednotebook.gr

του Δ. Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου.

Τα παιδιά στην Ελλάδα μένουν στο σπίτι των γονιών ως τα τριάντα τους, γι’ αυτό και συνεχίζουμε να τα λέμε «παιδιά». Τους κάνουμε δώρα, τα χαρτζιλικώνουμε, κι αν κάνουν και καμιά βλακεία, κάνουμε τα στραβά μάτια. Τα παιδιά είναι παιδιά.

Ο Σερντάρ ήταν εικοσιεφτά χρονών, δηλαδή παιδί. Χτες το βράδυ στα Πετράλωνα, με άλλα λόγια, δολοφονήθηκε ένα παιδί. Απλά, για παιδιά σαν τον Σερντάρ, το πράγμα είναι πιο περίπλοκο. Ο χρόνος δεν μετράει το ίδιο. Ο Σερντάρ δεν ήταν ακριβώς παιδί – όπως κανένας εργάτης δεν είναι παιδί. Δεν ήταν ούτε «παιδί από το Πακιστάν». Ήταν απλά Πακιστανός. Χτες το βράδυ στα Πετράλωνα, λοιπόν, δολοφονήθηκε ένας Πακιστανός. Και για να μη δραματοποιούμε καταστάσεις, ας πούμε απλά όπως η ΝΕΤ ότι ο 27χρονος Πακιστανός «έχασε τη ζωή του».

Ο Σερντάρ βέβαια δεν πέθανε από αδέσποτα πυρά ή από τρακάρισμα. Ο Σερντάρ δολοφονήθηκε από δύο άλλα παιδιά, εικοσιπέντε ο ένας και εικοσιεννιά ο άλλος – κανονικά παιδιά αυτά, δικά μας: με τις δουλειές τους, τα μηχανάκια τους, πολιτικοποιημένα.

Αυτό το τελευταίο, υπό άλλες συνθήκες, δεν θα είχε τόση σημασία. Όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, καλό είναι να μην μπαίνουν τα κόμματα στη μέση, γιατί αυτό είναι μικροπολιτική, δηλαδή ασέβεια στη μνήμη του νεκρού. Το επεσήμανε, ευτυχώς, ο Νίκος Δένδιας. Απευθύνοντάς το στον ΣΥΡΙΖΑ, όμως, παρέλειψε να εξηγήσει τι οφέλη μπορεί να προσδοκά κανείς από παιδιά σαν τον Σερντάρ, αφού ως γνωστόν τα παιδιά αυτά δεν ψηφίζουν.

(περισσότερα…)

ΕΛΛΑΔΑ χώρα αντιφασιστική!

17 Ιανουαρίου, 2013

19genariathensantifacity_rgb72

Μαύρη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη – Άντα Ψαρρά

31 Δεκεμβρίου, 2012

4

Πηγή:TVXS

«Ήδη, η ασφάλεια του πολίτη εμπεδώνεται, ενώ οι πρώτες «κουκούλες» άρχισαν να βγαίνουν. Ήδη, πάρθηκαν τα πρώτα μέτρα για τον έλεγχο της λαθρομετανάστευσης, ήδη αρχίσαμε να «ανακαταλαμβάνουμε» τις πόλεις μας και τα αποτελέσματα άρχισαν να φαίνονται…». Κομμάτι από το γιορτινό μήνυμα του πρωθυπουργού.

Μεσολάβησαν αμέσως μετά μερικές ακόμα σκούπες στο κέντρο από τον Ξένιο Δία του υπουργού Δένδια με τσουβάλιασμα μεταναστών στα κρατητήρια, παραμονές Χριστουγέννων, όπως και η θεαματική «εισβολή» στην ΑΣΟΕΕ για να καταλήξουμε στο χθεσινό άρθρο του πρωθυπουργικού συμβούλου Φαήλου Κρανιδιώτη. Εκεί ο σύμβουλος με ένα αγοραίο εμφυλιοπολεμικό και μισαλλόδοξο ύφος υποδεικνύει καθαρότερα παρά ποτέ το πραγματικό άκρο, το επικίνδυνο άκρο.

«Βλέπεις ότι σιγά-σιγά αλλά σταθερά καθαρίζει η Ομόνοια, αραίωσαν οι κατσαπλιάδες, οι νταβατζήδες και οι πόρνες στα πέριξ, μειώνονται τα μπουλούκια με τις πατσαβούρες στα φανάρια και οι μαύροι λαθρέμποροι στην Ερμού και αλλού. Το υπαίθριο σούπερ μάρκετ της πρέζας στη γωνία Αθηνάς και πλατείας Ομονοίας φθίνει. Δεν ξέρω, λοιπόν, ακριβώς πόσοι αλλοδαποί ελέγχθηκαν, συνελήφθησαν και απελάθηκαν. Υπάρχουν γι’ αυτό οι ανακοινώσεις του υπουργείου. Ξέρω όμως ότι η κατάσταση βελτιώθηκε ήδη κατά πολύ…».

Η ίδια όμως η ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ για τα αποτελέσματα των ξένιων επιχειρήσεων αναφέρει μέχρι τα μέσα Δεκέμβρη ότι έγιναν 60000 προσαγωγές μεταναστών εκ των οποίων μόλις 4000 δεν είχαν έγγραφα. Όσο δε για τους παραβάτες του νόμου που συνελήφθησαν πάνω από τους μισούς ήταν έλληνες. Μόλις σήμερα σε κύκλωμα ναρκωτικών συλλάβανε και δύο αστυνομικούς, πάντα σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της αστυνομίας.

Γι’ αυτό λοιπόν δεν τον ενδιαφέρει το σύμβουλο «πόσοι αλλοδαποί ελέγχθηκαν και απελάθηκαν». Απλά δεν του άρεσε το νουμεράκι. Απλά η ίδια η αστυνομία διαψεύδει τα περί «ενός εκατομμυρίου λαθρομεταναστών» που λένε διάφορα ΜΜΕ, τα περί φοβερής αλλοδαπής εγκληματικότητας (θυμηθείτε την Ξάνθη) και τα περί αλλοίωσης της φυλής μας. Οι περισσότεροι αν όχι όλοι οι νταβατζήδες είναι έλληνες, οι περισσότεροι παραγωγοί προϊόντων μαϊμού είναι έλληνες και οι μεγαλοπρεζέμποροι είναι επίσης έλληνες. Αλλά τι φταίει ο σύμβουλος όταν ο αρχηγός κλείνει το μάτι σε όλο αυτό το ρατσιστικό δρώμενο;

(περισσότερα…)

Αντιφασιστική – αντιρατσιστική συγκέντρωση στην πλατεία Αμερικής

11 Οκτωβρίου, 2012

Πλατεία Αμερικής,Παρασκευή 12 Οκτώβρη,7:30 μμ
 

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΙΣ ΝΑΖΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ

Το τελευταίο διάστημα μια ολιγομελής ομάδα ρατσιστών/φασιστών επιχειρεί στην ευρύτερη περιοχή της πλατείας Αμερικής να δημιουργήσει ένα καθεστώς φόβου και μισαλλοδοξίας σε βάρος των αφρικανών μεταναστών που ζουν στην περιοχή. Αποκορύφωμα της δράσης τους αποτέλεσε το πογκρόμ που πραγματοποίησαν στις 25 Σεπτέμβρη με τη βοήθεια και προστασία μεγάλων αστυνομικών δυνάμεων, όπου έσπασαν τα γραφεία που στεγάζεται η κοινότητα της Τανζανίας, έσπασαν καταστήματα που ανήκαν σε μετανάστες, επιτέθηκαν και κυνήγησαν μετανάστες που ζουν στη γειτονιά, επιχείρησαν να τρομοκρατήσουν μετανάστες μαθητές μέσα στο σχολείο τους. Κι όλα αυτά τη στιγμή που δεκάδες είναι οι ρατσιστικές επιθέσεις σε μετανάστες (μαχαιρώματα, ξυλοδαρμοί) μέσα στην πόλη από φασιστικές συμμορίες

Η αντιφασιστική κινητοποίηση την επόμενη μέρα από το πογκρόμ, με πορεία στη γειτονιά και συγκέντρωση στην πλ. Αμερικής όπου συμμετείχαν πολλοί περίοικοι, ντόπιοι και μετανάστες, έδωσε μια πρώτη απάντηση στα σχέδια των εν λόγω φασιστοειδών. Όμως, για να σταματήσει η δράση τους απαιτείται η ευρύτερη και διαρκής κινητοποίηση όλων των αντιφασιστών, αντιρατσιστών κατοίκων της περιοχής που δεν θέλουν να κυριαρχήσει στη γειτονιά μας η ρατσιστική βία διάφορων φασιστικών συμμοριών. Τα υπαρκτά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι όσοι ζούμε στην περιοχή, και τα οποία χρησιμοποιούν ως πρόσχημα οι ρατσιστικές ομάδες, είναι ίδια με όσα υπάρχουν σε πολλές γειτονιές της αθηναϊκής μητρόπολης. Και οφείλονται βασικά στις ασφυκτικές συνθήκες φτώχειας που προκαλούν οι πολιτικά και οικονομικά ισχυροί με την άγρια επίθεση που έχουν εξαπολύσει στα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας. Οφείλονται επίσης στις αντικοινωνικές συμπεριφορές ενός κομματιού των πιο φτωχών και εξαθλιωμένων που αντί να στραφούν εναντίον αυτών που καταδικάζουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων στη φτώχεια και την ανέχεια, στρέφονται κατά των πιο αδύνατων συντηρώντας ένα καθεστώς κοινωνικού κανιβαλισμού που εξυπηρετεί μόνο το κράτος και τα αφεντικά. Θα ήταν όμως αυταπάτη να ελπίζει κανείς πως τις συνθήκες ζωής μας μπορεί να τις αλλάξει η δράση της αστυνομίας, που ελέγχει τα μεγαλύτερα κυκλώματα εμπορίας ναρκωτικών και ανθρώπων, που χτυπάει και βασανίζει διαδηλωτές και αγωνιζόμενους, που με τις επιχειρήσεις σκούπα στο πλαίσιο της επιχείρησης «Ξένιος Δίας» οδηγεί εκατοντάδες μετανάστες στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ούτε βέβαια μπορεί να τις αλλάξει η δράση ρατσιστικών και φασιστικών ομάδων που λειτουργούν συμπληρωματικά με τις δυνάμεις καταστολής επιτιθέμενοι σε βάρος των πιο αδύναμων, των πιο φτωχών, των κοινωνικά αποκλεισμένων.

(περισσότερα…)

Πέρα από τα κλισέ του αντιρατσισμού-Μαριάννα Τζιαντζή

24 Σεπτεμβρίου, 2012

Το παρακάτω  κείμενο, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, είναι περίληψη της ομιλίας της Μαριάννας Τζιαντζή στην παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Λαδά στο «art bar ποιήματα και εγκλήματα» των εκδόσεων Γαβριηλίδη στο Μοναστηράκι, στις 21 Σεπτεμβρίου. Εγκωμιαστικά και εμπεριστατωμένα μίλησε για το βιβλίο και ο ποιητής Γιώργος Γώτης, ενώ το λόγο πήρε και η πεζογράφος Ρέα Γαλανάκη, που συνυπογράφει το σενάριο της Άλλης θάλασσας, της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου που δεν ολοκληρώθηκε. Η κυρία Γαλανάκη ανέφερε ότι ο σκηνοθέτης είχε διαβάσει το Μουσαφεράτ του Βασίλη Λαδά, που μιλά για τον διαλυμένο πλέον καταυλισμό Αφγανών μεταναστών στην Πάτρα, και είχε αντλήσει πολύτιμο υλικό που δεν πρόλαβε να το αξιοποιήσει όπως λογάριαζε…

Εφημ ΠΡΙΝ

Via AΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ

Τα Παιχνίδια κρίκετ του Βασίλη Λαδά (εκδ. Γαβριηλίδη) είναι ένα ωραίο, σημαντικό, και μικρό (σε έκταση) μυθιστόρημα.Η ιστορία ξετυλίγεται το τελευταίο τρίμηνο του 2010. Δύο συνεργεία μαζεύουν ελιές στα περίχωρα της Πάτρας. Το ένα το αποτελούν τρεις μεσήλικες Έλληνες και το άλλο τρεις μετανάστες (δύο Αλβανοί κι ένας Πακιστανός). Άνεργοι και οι έξι. Ωστόσο, τα Παιχνίδια κρίκετ δεν είναι ένα βιβλίο για την πολυπολιτισμικότητα και την ανοχή στο διαφορετικό. Καμία σχέση με τα αντιρατσιστικά στερεότυπα και τον γλυκερό ανθρωπισμό. Το βιβλίο υπερβαίνει τα όρια της επικαιρότητας και του τοπικού, γίνεται κλασικό.


Αυστηρή η σύνθεση, η αρχιτεκτονική δομή, χωρίς όμως να δίνεται η εντύπωση της κατασκευής, του ψυχρού σχεδιασμού. Εμφανείς οι συμμετρίες και οι λογοτεχνικές αναφορές, που όμως δεν είναι εξεζητημένες καθώς ο συγγραφέας δεν επιδεικνύει την κουλτούρα και τις ευαισθησίες του. Η καθημερινότητα, με τη φαινομενική πεζότητα των λεπτομερειών της, ξετυλίγεται κάτω από τρεις ίσκιους: του αιώνιου, του αναπόδραστου και του οριστικά χαμένου.

Το δράμα κορυφώνεται με ένα φονικό. Ένας Έλληνας αφαιρεί τη ζωή ενός μετανάστη, όμως το έγκλημα δεν είναι τυπικά ρατσιστικό, δεν το υπαγορεύει το μίσος ή ο τυφλός εθνικισμός. Η οικονομική και η κοινωνική ασφυξία, η αγωνία για επιβίωση μετατρέπουν τον «κανονικό» άνθρωπο σε δολοφόνο. Είναι η κακιά στιγμή, θα πει αργότερα ο ίδιος, το ίδιο και οι αυτόπτες μάρτυρες. Πράγματι είναι η κακιά στιγμή, τα αίματα που ανάβουν, όμως είναι και η κακιά ζωή. Και ασφαλώς είναι το πεπρωμένο, είναι τα παιχνίδια των θεών που ματαιώνουν ή ανατρέπουν τα σχέδια και τις αποφάσεις των ανθρώπων.

(περισσότερα…)

Ισπανία:Δικαίωμα στην υγεία

6 Σεπτεμβρίου, 2012

Derecho a Curar

Στην Ισπανία 1650 γιατροί ανακοίνωσαν ότι αρνούνται να συμμορφωθούν με την μεταρρύθμιση που τους υποχρεώνει να μην παρέχουν περίθαλψη σε μετανάστες. Δηλώνουν ότι είναι καθήκον και δικαίωμα τους να προσφέρουν περίθαλψη, χωρίς διακρίσεις σε όλους τους ανθρώπους.

(περισσότερα…)

Εμπορία ανθρώπων στα Βαλκάνια-Μαίρη Μπόση

25 Αυγούστου, 2012

Εμπορία ανθρώπων στα Βαλκάνια, της Μαίρης Μπόση

Πηγή:http://bloko.gr/

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου έθεσε τέλος ή τουλάχιστον φάνηκε ότι περιόρισε τα παραδοσιακά (κυρίως ιδεολογικά ορμώμενα) ζητήματα τριβής, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα το άναρχο του διεθνούς συστήματος και επαναπροσδιορίζοντας την έννοια της διεθνούς ασφάλειας στο πλαίσιο μιας μακρόχρονης αναθεωρητικής διαδικασίας. 

Η έννοια της ασφάλειας σε εθνικό και διεθνές επίπεδο γνωρίζει νέες προκλήσεις. Στα στοιχεία που παραδοσιακά τη χαρακτήριζαν, εδράζονται νέες παράμετροι που αναδιατυπώνουν το πλαίσιο και χαρακτήρα της. Ένα από αυτά τα ζητήματα αναφέρεται στην εμπορία και διακίνηση ανθρώπων. 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση που από τη δεκαετία του 1990, έδωσε έμφαση στην διεύρυνση της, υπήρξε αποδέκτης αντίστοιχων φαινομένων προβαίνοντας στην υιοθέτηση πλειάδας προτάσεων, κανονισμών, πρωτοβουλιών, και στρατηγικών για τον εντοπισμό και έλεγχο της εμπορίας ανθρώπων. 

Από τη δεκαετία του 1990, που άρχισε να καταγράφεται η διακίνηση ανθρώπων η αύξηση των περιστατικών απασχολεί όχι μόνο τις χώρες προέλευσης, αλλά και για τις χώρες τράνζιτ και τις χώρες αποδοχής. Η διακίνηση και εμπορία ανθρώπων αποτελεί μια επιχειρηματική δραστηριότητα που στοχεύει στην γρήγορη, αποτελεσματική και παράνομη διοχέτευση ανθρώπων διαμέσου διεθνών συνόρων που εκ των πραγμάτων την εντάσσουν σε απειλή της κυριαρχίας και της ασφάλειας ενός κράτους.  Ταυτόχρονα, το γεγονός ότι η πλειονότητα των ατόμων που είναι ευάλωτοι στην διακίνηση και εμπορία είναι οι γυναίκες και τα παιδιά, και προέρχονται από «υπό μετάβαση» χώρες όπου τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα είναι διάχυτα και λειτουργούν αναβαθμίζοντας την ανασφάλεια σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού τους. 

Οι διακινητές στοχεύουν στις ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες με στόχο την αύξηση των κερδών τους, η οποία προκύπτει από την επιτυχία του εκάστοτε εγχειρήματος διακίνησης. Το σύνολο του «επιχειρησιακού» αλλά και «επιχειρηματικού» σχεδιασμού των διακινητών, στηρίζεται στην λειτουργική ανικανότητα των θεσμών του κράτους προέλευσης.  Όμως, η παράνομη διακίνηση έχει εν μέρει πρόθυμους αποδέκτες, καθώς η Δυτική Ευρώπη –τουλάχιστον στον τομέα της εργασίας- έδειξε δυνατότητες ενσωμάτωσης του παράνομου εργατικού δυναμικού. Παράλληλα, όπως καταγράφηκε στη μεταπολεμική Γιουγκοσλαβία, ειδικότερα στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Κόσοβο, η παρουσία μεγάλου αριθμού στρατιωτικών δυνάμεων από τις δυτικές χώρες και ειδικότερα τις ΗΠΑ, «επέβαλε» επί της ουσίας την παρουσία των επιχειρήσεων της πορνείας.  Το ότι η ανθρώπινη ασφάλεια (human security) αποτελεί τμήμα των παροχών που οφείλει το κράτος να εξασφαλίζει στους πολίτες του, όπως (θεωρητικά) έχει καθήκον να φροντίζει την ασφάλεια των συνόρων του από τους εξωτερικούς εχθρούς, παραγνωρίζεται εσκεμμένα, καθώς η όσμωση οργανωμένου εγκλήματος και κυβερνητικών παραγόντων είναι προφανής. Το οργανωμένο έγκλημα έχοντας δημιουργήσει δίκτυα, επαφές και συνεργασίες, συμπράττει συχνά με διεφθαρμένους κρατικούς υπαλλήλους, έχοντας καταστήσει μ’ αυτό τον τρόπο εξαιρετικά δύσκολη την αποτελεσματική αντιμετώπιση του.  Η διαφθορά των κρατικών υπαλλήλων, που συχνά γίνεται αντικείμενο πολλαπλών συζητήσεων, λειτουργεί τόσο σε ποιοτική όσο και σε ποσοτική διάσταση. 

Οι ευάλωτοι πληθυσμοί (κυρίως γυναίκες και παιδιά-οι άνδρες είναι λιγότερο συχνό φαινόμενο) που γίνονται αντικείμενα διακίνησης από το οργανωμένο έγκλημα, δεν αποτελούν απλά ένα ζήτημα ανθρωπιστικού χαρακτήρα. Καθώς το trafficking εμπίπτει στην κλασική έννοια του εμπορίου, δηλαδή στο «νόμο της προσφοράς και της ζήτησης», είναι δύσκολο να εξαλειφθεί. Ο αριθμός των παιδιών που διακινούνται στην Νοτιοανατολική Ευρώπη κάτω της ηλικίας των 18 παρουσιάζει θεαματική άνοδο την τελευταία δεκαετία. (Βάση των στοιχείων της UNICEF, στα Βαλκάνια το 10%-30% των γυναικών στην πορνεία ήταν κάτω από τα 18 έτη, ενώ το 10%-15% των κοριτσιών που επεστράφησαν στις οικίες τους ήταν κάτω των 18 ετών. Η εμπορία και διακίνηση ανθρώπων που γίνεται συνήθως για πορνεία ή άλλου τύπου σεξουαλική εκμετάλλευση, αλλά και η εμπορία για καταναγκαστική εργασία, αποτελεί είδος σύγχρονης σκλαβιάς και είναι μια πολύπλοκη διαδικασία στην οποία μετέχουν, συνυπάρχουν και συνεργάζονται πολλοί και διαφορετικοί φορείς σε όλα τα στάδια της εξέλιξης του. ‘Έχουν αναφερθεί περιστατικά «προσφορών» από τους διακινητές σε οργανώσεις αρωγής (ΜΚΟ), γυναικών όπου «διατίθενται» γυναίκες με χαμηλότερο κόστος ή ακόμη και δωρεάν για να εξασφαλίσουν την ανοχή και κατ’ επέκταση τη συνέχεια της δράσης τους δίχως προβλήματα ή ενοχλήσεις. 

(περισσότερα…)

Παρασκευή, 24 Αυγούστου: Φωνάζουμε ΟΧΙ στο ρατσισμό

23 Αυγούστου, 2012

Συλλαλητήριο ενάντια στο ρατσισμό:

Παρασκευή,24 Αυγούστου, ώρα 6μμ, Ομόνοια.

 

Φασιστική βία / βία κατά των γυναικών

23 Αυγούστου, 2012

Νίνα Βατόλινα, Μη μιλάς!

 »Οι μετανάστες είναι το πρώτο μόνο θύμα του νεοναζισμού. Ακολουθούν οι ομοφυλόφιλοι, οι αριστεροί και οι γυναίκες. Οι οποίες μπορεί να μην διώκονται, αλλά “επιστρέφουν” στο “φυσικό τους χώρο”: τον οίκο και την τεκνοποιία. Υπάρχουν όμως κάτι πολύ όμορφες φωτογραφίες γυναικών της Κρήτης να πυροβολούν γερμανούς αλεξιπτωτιστές, που μας κάνουν να πιστεύουμε πως το έργο τους δεν θα ναι εύκολο.»

Πηγή: Φόρουμ Πρέβεζας

Αλίκη Κοσυφολόγου, Ντίνα Τζουβάλα

Ένα χαστούκι στο “κατεστημένο”

Η βία της φτώχειας της καθημερινότητας είναι αναμφίβολα ανυπολόγιστα σκληρή. Το αν η οικονομική εξαθλίωση ευρύτερων ομάδων του πληθυσμού υπήρξε ο καθοριστικός παράγοντας για τη μερική κοινωνική νομιμοποίηση της βίας της Χρυσής Αυγής, όπως αυτή εκφράστηκε ως εκλογική στήριξη από το 7% του εκλογικού σώματος, είναι μία υπόθεση που δύσκολα ελέγχεται. Εξάλλου για τη διατύπωση ασφαλών συμπερασμάτων προϋποτίθεται η εκτενής μελέτη της κοινωνικής σύνθεσης του πληθυσμού που ψήφισε Χρυσή Αυγή.

Παρά όμως τις προφανείς δυσκολίες της σχετικής συζήτησης παραμένει ανοιχτό το θέμα της “θεαματοποιημένης” βίας της Χρυσής Αυγής και ειδικότερα της απροκάλυπτης βίας κατά των γυναικών, η οποία “εκτέθηκε” δημόσια με αφορμή το περιστατικό της επίθεσης του Κασιδιάρη στη Λιάνα Κανέλλη και στη Ρένα Δούρου κατά τη διάρκεια ζωντανής τηλεοπτικής ενημερωτικής εκπομπής. Παρά τη συνομολογούμενη καταδίκη της συμπεριφοράς του Κασιδιάρη από το σύνολο των κυρίαρχων μέσων καθώς και από τα περισσότερα κόμματα –πλην της Χρυσής Αυγής βεβαίως– το γεγονός τελικά δεν επηρέασε το βαθμό συσπείρωσης των ψηφοφόρων αυτού του κόμματος. Μάλιστα, το εν λόγω κόμμα παρείχε πλήρη στήριξη στο δράστη των επιθέσεων –ο οποίος παραμένει υπόδικος για την επίθεση στο φοιτητή στην Πανεπιστημιούπολη το 2007– ενώ σε δεύτερη φάση τα στελέχη της χρυσής αυγής, αλλά κυριότερα και ο ίδιος ο Η. Κασιδιάρης, υπερέβησαν το στάδιο δικαιολόγησης της πράξης και την παρουσίασαν ως συνειδητή επιλογή πολιτικής στάσης απέναντι στους αντιπάλους. Προφανώς, η επιλογή τους αυτή προέκυψε και από το γεγονός ότι σε τελική ανάλυση η πράξη του Κασιδιάρη επιδοκιμάστηκε από μέρος των “οπαδών” της χρυσής αυγής και πιθανώς όχι μόνο. Εξάλλου, η παρανοημένη –εντελώς– σύλληψη της έννοιας “αντισυστημικότητα”, η οποία υπήρξε και μία από τις βασικές αιτίες της εκλογικής ανόδου της χρυσής αυγής, θέτει μεταξύ άλλων ένα αίτημα για “αγριοτσαμπουκάδες” και περιέχει σεβασμό για τους “νταήδες” που ικανοποιούν αυτό το αίτημα. Με άλλα λόγια, από ένα σημείο κι έπειτα –ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της δεύτερης προεκλογικής περιόδου– τα στελέχη της χρυσής αυγής αντιλήφθηκαν ότι δεν υπήρχε λόγος να μπαίνουν στον κόπο να κρύβουν ή έστω να αποποιούνται πλήρως την “τραμπούκικη” διάσταση των πολιτικών τους πρακτικών. Και βέβαια γι’ αυτή τους την επιλογή “δικαιώθηκαν”, αφού τα εκλογικά ποσοστά της χρυσής αυγής ξεπέρασαν “αλώβητα” τη δοκιμασία της δεύτερης προεκλογικής περιόδου.

Η ματαίωση των ονείρων και η βία κατά των γυναικών

Καθόλου τυχαία η ΧΑ είναι συντριπτικά “αντρικό” κόμμα, τόσο ως προς τα μέλη όσο και ως προς τους ψηφοφόρους της. Εντός αυτής οι νεαροί άνδρες της μικροαστικής (κυρίως) τάξης αναζητούν το χαμένο ανδρισμό τους, που συνετρίβη άδοξα στα βράχια της κρίσης. Κατά τη δεκαετία του ’90 και την πρώτη δεκαετία του 2000 αυτός ο “ανδρισμός” επιβεβαιωνόταν με την απόκτηση αυτοκινήτου μεγάλου κυβισμού στα 18, με τη συνεύρεση με τις καταναγκαστικώς εκπορνευόμενες γυναίκες απ’ το πρώην ανατολικό μπλοκ, ακόμα και μέσα απ’ τις αθλητικές επιτυχίες της Ελλάδας. Τώρα που τα σημάδια περιορισμένης έστω κοινωνικής ανέλιξης έχουν εξαφανιστεί, οι πληττόμενοι άνδρες αναζητούν άλλους τρόπους να διαιωνίσουν το χαμένο τους ψευδεπίγραφο μεγαλείο.

(περισσότερα…)

Τοις ποίων ρήμασι πειθόμενοι μωρέ; Λιάνα Κανέλλη

22 Αυγούστου, 2012

Εφημ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Δεν σε αναγνωρίζω ρε φίλε. Δεν σε αναγνωρίζω ρε άνθρωπε Ελληνα του διαβόητου 21ου αιώνα. Ούτε συμπολίτη θέλω να σε πω, ποτέ σύντροφος άλλωστε δεν ήσουν, εκείνο δε το συνάνθρωπε, εκείνο το ρε πατριώτη, κάπου κάπου σου κόλλαγε και δεν μετάνιωνα την καλημέρα που αντάλλασσα μαζί σου. Ησουνα περήφανος για την προσφυγική καταγωγή σου. Κι ο διπλανός μας ακόμη περισσότερο, εκείνος που ανδρώθηκε στις γερμανικές αλυσίδες παραγωγής αλλά έμεινε λεύτερος, έλεγε, στο πνεύμα. Αμ εκείνη την άλλη τη φιλενάδα μας, την κοσμοπολίτισσα, που της άρεσε η έθνικ μουσική κι έκλαιγε με τα παιδάκια στα φανάρια και για τη δυστυχισμένη καντηλανάφτισσα, τη Ρουμάνα χήρα που δεν είχε στον ήλιο μοίρα, όχι μόνο δεν την αναγνωρίζω, αλλά δεν θέλω να την ξέρω.

Σας κοιτάω και βλέπω φάτσες τραβηγμένες απ΄ το μίσος. Μια φανατίλα, καλά κρυμμένη πίσω απ΄ το μικροαστισμό σας, έχει ποτίσει ακόμα και τις ρυτίδες των βλεφάρων σας. Το μάτι σας γέμισε απ΄ εκείνους τους κόκκους σκιάς που σπάνε το φως της καλοσύνης, και το δείχνουν όπως είναι, μάτι θεριού πεινασμένου και ματαιόδοξου, μάτι απαίδευτο στο κάλλος. Μόλις δείτε ή ακούσετε πως κάποιος άθλιος ψωροκασίδης, ντυμένος στα μαύρα Ελληναράς, χτύπησε, έσφαξε, έλιωσε έναν όποιον αλλοεθνή, αλλόθρησκο, αλλόδοξο, αλλόχρωμο, μετανάστη, που όμως να μην είναι ματσωμένος τουρίστας που αφήνει γερό πουρμπουάρ, λάμπετε. Γυαλίζει εκείνο το φοβισμένο σκατόψυχο, που έλεγε κι η γιαγιά μου, εγώ σας. Θεριεύει σα μουσολίνικο λοφίο φτιαγμένο από χιτλερικό μουστάκι και στολίζει το καθαρό σας κούτελο σαν κέρατο βερνικωμένο. Θυμώνετε με κάθε ψίθυρο ότι το θύμα ήταν άνθρωπος και δη απόκληρος και δυστυχισμένος, ξωπεταμένος από θεούς κι ανθρώπους, κι είχε κι αυτός κάπου μια μάνα ή ένα παιδί που τον κλαίνε. Στ΄ αρχ… σας, μολογάτε. Να μην ερχότανε. Να μην περιέφερε το σκούρο δέρμα του, ο λιγδιάρης, ο διαφορετικός, ο οπωσδήποτε γι’ αυτό το λόγο κλέφτης, φονιάς, απατεώνας.

Σας ξεσκάτισε τη μάνα. Σας μάζεψε τον κήπο. Εφτυνε το γυαλισμένο αυτοκίνητο να μην σας το ματιάσουνε έτσι που το είχε γλείψει κι άστραφτε το χρήμα σας. Κράτησε τα χωράφια και την επιδότησή σας ζωντανά. Χρόνια τώρα, πάνω από δυο δεκαετίες. Εκανε πόρτα στο μαγαζί. Επλυνε γονατιστός και σκάλες και βρωμιές. Σας έβαψε το σπίτι. Κάθε μπουκιά λαδιού και κάθε κόκκος φράουλας έχει μια σταγόνα απ΄ τον ιδρώτα του. Τον ιδρώτα του μετανάστη. Το ακαθάριστο εθνικό σας προϊόν έχει ένα μεγάλο ποσοστό τοις εκατό απ΄ το αίμα του. Εσείς οι Νεοέλληνες, οι φωναχτεροί. Οχι όλοι. Οι μπουρδελοκάφτες, τα πρωταθλητάκια του πισώπλατου μαχαιρώματος, οι κουραδόμαγκες του μόχθου του άλλου, τα φασισταριά της διπλανής πόρτας, εσείς δεν ήσασταν που γινόσασταν έξαλλοι όταν σας έλεγαν τον πατέρα τουρκόσπορο και τη μάνα παστρικιά;

(περισσότερα…)

Εξιλαστήριο θύμα οι μετανάστες

20 Αυγούστου, 2012

 εφημ. ΠΡΙΝ

Κείμενα: Θανάσης Σκαμνάκης, Παναγιώτης Φραντζής

Μια μεγάλων και επικίνδυνων διαστάσεων εκστρατεία βρίσκεται σε εξέλιξη το τελευταίο διάστημα με άμεσα θύματα τους μετανάστες. Επίσημη πολιτεία, αστυνομικό παρακράτος και παρακρατικές ομάδες, με επίσημο όνομα ή χωρίς, έχουν ξεκινήσει σαφάρι εναντίον των ξένων. Ο ειρωνικής ονομασίας «Ξένιος Ζευς» εγκαινιάζει το επίσημο πογκρόμ και στα απόνερα του ενεργοποιείται ολόκληρος ο ξενοφοβικός και φασιστικός εσμός.

Το όλο θέμα δεν είναι πρόβλημα των «άκρων» αλλά ζήτημα της καθημερινής ζωής των Ελλήνων. Και η ελληνική κοινωνία, προσθέτει στην ανασφάλεια της, εξαιτίας της οικονομικής δυσπραγίας της, τον καθημερινό φόβο από τα μικρά, αλλά και τα μεγάλα εγκλήματα των ξένων (ή τουλάχιστον εκείνα που αποδίδονται στους ξένους), τη γενική έξαρση της εγκληματικότητας, η οποία έχει σχέση και με την οικονομική κρίση αλλά σε ένα βαθμό και με κάποιους ξένους. Και προσθέτοντας αυτή την ανασφάλεια είναι έτοιμη να δώσει δίκιο, συνεπικσυρούντων των μέσων ενημέρωσης, στις ρατσιστικές επιθέσεις. Το φαινόμενο παίρνει ανεξέλεγκτες κοινωνικές διαστάσεις και η επίκληση του ανθρωπισμού δεν μπορεί να πείσει τη νοικοκυρά του Αγίου Παντελεήμονα, τον συνταξιούχο ή τον αγρότη που μπήκαν σπίτι του στην ερημιά και τον ρήμαξαν, ούτε τη μάνα της κοπέλας από την Πάρο, ούτε την έγκυο γυναίκα εκείνου του άτυχου που τον σκότωσαν Αφγανοί στην Ηπείρου για μια βιντεοκάμερα. Κι έτσι ο φορτηγατζής ακροατής του ραδιοφωνικού σταθμού, είτε είναι φασίστας είτε όχι, αφελής ωστόσο, «δεν καταλαβαίνει Χριστό» όπως λέει, κι αν πιάσει τους ξένους που του έχουν κλέψει το τσαντάκι με τα λεφτά του δυό φορές, το κινητό του πέντε κ.ο.κ., «θα τους φάει ζωντανούς».

Ο ανθρωπισμός είναι μια προσιτή στον καθένα ιδεολογική σύλληψη σε μια εποχή που έχεις την πολυτέλεια να είσαι άνθρωπος. ‘Οταν έρχεται η εποχή της στέρησης, αρχίζει ο βαθύς διχασμός και η ανθρωποφαγία. Ο διπλανός είναι ένας ορατός και προσιτός εχθρός. Το να τα βάζεις με τις κυβερνήσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο. Είναι μακρινοί στόχοι και τώρα που έχουν μεταφέρει το κέντρο τους στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο είναι απρόσωπες, μακρινές και ακατάβλητες. Το να θυσιάσεις τον διπλανό σου φτωχοπρόδρομο είναι μια προσιτή δυνατότητα. Κι έτσι, στην κρίση, αμυνόμαστε με ανθρωποθυσίες. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να μη νιώθεις πως δεν κάνεις τίποτα. Είναι όμως αποτελεσματικός; Φυσικά όχι. Ποιος βολεύεται απ’ αυτό; Φυσικά οι δημιουργοί της κρίσης. Μπαίνουμε στη νέα εποχή με αναπεπταμένες τις σημαίες τον μίσους. Μάλλον πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερο ρόλο στη σκέψη και το μυαλό μας.

(περισσότερα…)

Η ελληνική κοινωνία στην τροχιά του ρατσισμού;

17 Αυγούστου, 2012

Πηγή:Εργατικός Αγώνας

Το παραπάνω ερώτημα, το θέλουμε ή όχι, είναι ερώτημα υπαρκτό α) αν αναλογιστούμε την άνοδο και σταθεροποίηση της Χρυσής Αυγής (ΧΑ), τη ρητορική των Ελλήνων νεοναζιστών που έχει υιοθετηθεί ως ένα βαθμό από τη ΝΔ, τους Ανεξάρτητους Έλληνες και από το ΠΑΣΟΚ (με το ΛΑΟΣ βεβαίως να έχει θέσει την ατζέντα από την ημέρα ίδρυσής του), β) αν αναλογιστούμε την πρόσφατη δολοφονία του Ιρακινού μετανάστη –αλλά και παλαιότερες– καθώς και το μπαράζ επιθέσεων σε όλη την Ελλάδα κατά μεταναστών που φτάνουν τις 500 για το τελευταίο εξάμηνο, γ) αν αναλογιστούμε τη μάλλον απαθή στάση του ελληνικού λαού που μπορεί να παίρνει και χαρακτηριστικά στήριξης από ένα μέρος του, απέναντι σε αυτή τη διαμορφούμενη κατάσταση.

Όμως, πίσω από κάθε φαινόμενο οφείλουμε να «ξύνουμε» την επιφάνεια και να βλέπουμε τι υπάρχει από κάτω. Διαφορετικά θα στεκόμαστε σε επίπεδο εικόνας, θα αδυνατούμε να ερμηνεύσουμε αυτό που συμβαίνει, θα δίνουμε λάθος ερμηνείες και θα καταλήγουμε σε λάθος συμπεράσματα, ενισχύοντας άθελά μας την κυρίαρχη ιδεολογία. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να υιοθετήσουμε συμπεράσματα που μιλάνε για Έλληνες ρατσιστές, για μικροαστούς που δεν καταλαβαίνουν κ.λπ.

Οφείλουμε, λοιπόν, να ερμηνεύσουμε την έξαρση των ρατσιστικών επιθέσεων, να επισημάνουμε πολιτικές ευθύνες, να καταθέσουμε προτάσεις. Το ζήτημα είναι εξαιρετικά σοβαρό και θα είναι ένα από τα κομβικά θέματα για το λαϊκό κίνημα.

Ποιοι και πώς προετοίμασαν το έδαφος των ρατσιστικών εγκληματικών ενεργειών

Πρώτα από όλα ας επιχειρήσουμε να δώσουμε έναν ορισμό του ρατσισμού: «Σύνολο αντιεπιστημονικών θεωριών που βάση τους αποτελούν οι θέσεις περί φυσικής και πνευματικής ανισότητας των ανθρώπινων φυλών και περί αποφασιστικής επίδρασης των φυλετικών διαφορών στην ιστορία και τον πολιτισμό της κοινωνίας»[i]. Ας δούμε, τώρα, πώς προετοιμάστηκε το έδαφος για να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση.

Ένα φαινόμενο που δείχνει να ξεσπά «ξαφνικά» έχει πίσω του μία σωρεία γεγονότων, προετοιμάζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα, «δουλεύεται» ιδεολογικά προκειμένου να έρθει ως ώριμο φρούτο. Η ρατσιστική έξαρση που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Τα προηγούμενα χρόνια έρεαν υπόγεια ρεύματα που σιγά σιγά έφτιαχναν το κλίμα για τη σημερινή κατάσταση.

(περισσότερα…)

Strange Fruit

16 Αυγούστου, 2012

billie holiday

Πηγή://ΠαραλληλοΓράφος//

video:[Μετάφραση] [Υποτιτλισμός]

γράφει η koula…

Κάθισα να βρω πάλι εκείνο το τραγούδι που ερμηνεύει η Billie Holiday τόσο παραστατικά, που θα’λεγες ότι η ίδια είναι το δέντρο, που υπομένει τις φρικαλεότητες και το βάρος, που στέκεται εκεί ριζωμένη, μη μπορώντας να φύγει, να ξεφύγει, μένει να κοιτάζει τον όχλο μπροστά της.

Εκείνο το τραγούδι που περιγράφει τι συνέβαινε στον Αμερικανικό Νότο, τους βασανισμούς και τα λιντσαρίσματα, τις κρεμάλες που έστηναν απάνθρωποι και αιμοβόροι όχλοι εναντίον άλλων ανθρώπων, με αφορμή/δικαιολογία το διαφορετικό χρώμα του δέρματός τους και την “ανωτερότητα της φυλής” των θυτών έναντι αυτής των θυμάτων, των φανατικών όχλων που με την ανοχή ή και βοήθεια των εκπροσώπων των Αρχών, κατηγόρησαν άλλες ομάδες ανθρώπων για όλα τα κακά και στραβά που συνέβαιναν στην κοινωνία τους, που επιτέθηκαν και σε όσους θέλησαν να βοηθήσουν τα θύματα, ενώ στην πραγματικότητα η αιία ήταν ότι ήθελαν να έχουν “πάντοτε” δούλους να τους υπηρετούν, για να νιώθουν οι ίδιοι “ανώτεροι” για να καλύπτουν τα κομπλεξ τους και να μπορούν να εγκληματούν “δικαιολογημένα” εις βάρος άλλων…

Εκείνο το τραγούδι που δε χρειάζεται να ήσουν κι εσύ ένας καταπιεσμένος εκείνης της εποχής, σε εκείνη τη χώρα, για να νιώσεις τους στίχους.

Εκείνο το τραγούδι που όλες οι αισθήσεις ξυπνάνε με όσα βρίσκονται στα μάτια, το πρόσωπο και τη φωνή της Holiday.

Και αφού το βρήκα το βίντεο που έψαχνα, παρατήρησα δίπλα του (στα “προτεινόμενα”) ένα άλλο βίντεο, για την ιστορία πίσω από εκείνο το τραγούδι… για το πώς κατέληξε η Holiday να τραγουδάει σε μεγάλα κλαμπ όπου όμως δεν της επέτρεπαν να εισέρχεται από την κύρια είσοδο, μην τυχόν και ιδωθεί δίπλα στους λευκούς πελάτες, ούτε να μένει στο ίδιο ξενοδοχείο με τα υπόλοιπα (λευκά) μέλη της μπάντας, για το πώς ο Abel Meeropol συγκλονίστηκε από μια φωτογραφία λιντσαρίσματος και έγραψε τους στίχους και αργότερα τη μουσική, για το πώς μαζί έδωσαν μια διαφορετικής μορφής πάλη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, μέσω της μουσικής και των στίχων…

Άξιζε η μετάφραση και ο υποτιτλισμός, γιατί εκείνο το “Παράξενο Φρούτο” ευδοκιμεί οπουδήποτε κι αντέχει στον χρόνο… δεν ήταν μόνο “εκεί, μακριά” και “τότε, παλιά”.

ΥΓ το πρωτότυπο βίντεο είναι παραγωγής του Daniel Meidlein και με φίλους συμπλόγκερζ τουΠαραλληλογράφου, κάναμε τη μετάφραση και τον υποτιτλισμό.

Ευχαριστώ πολύ παίδες για τη βοήθεια στο ψάξιμο, στο λίσενινγκ… και για τη συμπαράσταση!

ΥΓ2 πολλά στοιχεία και πληροφορίες έμαθα ψάχνοντας τα διάφορα ονόματα που αναφέρονται στο βίντεο, αλλά και βιογραφικά στοιχεία της Billie και του Abel κλπ αλλά και για τις ανάγκες της μετάφρασης έψαξα και ανακάλυψα πολλές νέες λέξεις…

Ένα πράγμα δεν περίμενα όταν κλίκαρα για “μετάφραση”. Το poplar tree = λεύκα…

billie_2

http://youtu.be/h4ZyuULy9zs

(περισσότερα…)

Ιντερσίτι 52, Αθήνα-Θεσσαλονίκη

8 Αυγούστου, 2012

01.08.2012, αναχώρηση: 10.18

via ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ

του Γιώργου Κορδομενίδη

στον Τέλλο Φίλη, για τη φιλία μας

Ο Σταθμός Λαρίσης στη συνηθισμένη του εγκατάλειψη. Υπάλληλος του ΟΣΕ (πλην αυτών στα εκδοτήρια και στο γκισέ των πληροφοριών) ούτε για δείγμα. Το ίδιο και στην πλατφόρμα. Επίσης, κανείς που να πληροφορεί για τη σειρά των βαγονιών (ή την αρίθμηση των καθισμάτων, ώστε να μπει κάθε επιβάτης από τη σωστή πόρτα), ή για να διευκολύνει όσους ταξιδεύουν για πρώτη φορά και δεν είναι εξοικειωμένοι με τα… “ήθη” του ιντερσίτι.

Το τρένο ξεκινάει με 1 λεπτό καθυστέρηση. Γιατί; Γιατί έτσι. Κανείς δεν νοιάζεται, ούτε ξέρει να απαντήσει. Ο ηλικιωμένος άντρας που κάθεται στο παραδιπλανό μου κάθισμα, στο κουπέ 10 του δεύτερου βαγονιού, β΄ θέση, φαίνεται σοβαρός. Αλλά η φράση που εκστομίζει ακριβώς στις 10.18, ώρα προγραμματισμένης αναχώρησης του τραίνου, ακούγεται σαν σφύριγμα φιδιού. «Ξεκίνα, μαλακισμένο»! Σε λίγο, γίνεται φανερό ότι πάσχει από κάποια εμμονική διαταραχή. Πρώτα, μιλώντας στο κινητό με τη γυναίκα του (προφανώς), της λέει ότι έδωσε «στη μικρή» (ίσως σε κάποια εγγονή τους) 10 ευρώ, «για πάρει κάρτα». Της επαναλαμβάνει όμως πάνω από 15 φορές: «μην πεις τίποτα, σε παρακαλώ, μην πεις τίποτα». Μετά, γυρίζει προς το μέρος μου. Οι ερωτήσεις αλλεπάλληλες και καταιγιστικές. Από πού είμαι; Σε ποια περιοχή της Θεσσαλονίκης ζω; Είμαι συνταξιούχος ή εργάζομαι; Τι δουλειά κάνω; Σε ποια τράπεζα; (αποφεύγω να απαντήσω, και μου εξηγεί: «Η κόρη μου δουλεύει στη Μιλένιουμ. Ρωτάω μήπως είστε συνάδελφοι»). Ύστερα αρχίζουν οι απίστευτες λεπτομέρειες για τη σιδηροδρομική γραμμή.
• σε ποια σημεία της διαδρομής το τραίνο είναι ηλεκτροκίνητο και σε ποια όχι
• σε ποια σημεία υπάρχουν διασταυρώσεις
• πόσα χιλιόμετρα απέχει ο ένας σταθμός από τον άλλο.
• πότε, πού και γιατί το τραίνο κόβει ταχύτητα…
Σε λίγο νέα ερώτηση: Τι διαβάζω; (όταν προσπάθησα να “χαθώ” στις σελίδες του βιβλίου που είχα μαζί μου…) Και μια επισήμανση: Κάθεστε πάνω στο κινητό σας, μήπως το χαλάσετε…

Από την Οινόη μπήκαν στο κουπέ τρία άτομα. Ένας 30-35άρης ρομ με ένα αγοράκι, λευκόδερμο, γύρω στα 4. Και μια κοπέλα, γύρω στα 20, που παρότι διάβαζε Βασίλη Ραφαηλίδη (Ιστορία του νέου ελληνικού κινηματογράφου ή κάτι τέτοιο…), δέχτηκε νέο καταιγισμό ερωτήσεων από τον ηλικιωμένο, που τελικά κατέβηκε στη Λειβαδειά.

Ο ρομ άντρας με το αγοράκι κάθισαν απέναντί μου. Εκείνος, με καρό βερμούδα και γαλάζιο πουκάμισο ― μόνο ένα κουμπί από τα 8 κουμπωμένο, κι αυτό απειλούσε να το κόψει ένα σώμα που ξεχείλιζε από παντού (αργότερα κούμπωσε ένα-δυο ακόμα κουμπιά). Άφησε στο πάτωμα μια μεγάλη διαφανή τσάντα (μάλλον από συσκευασία κουβέρτας), με ρούχα μέσα φύρδην-μίγδην• και μπροστά στα πόδια του δύο σακούλες, η μία από σουπερμάρκετ και η άλλη διαφανής, με μισοφαγωμένα σάντουιτς και άλλα τρόφιμα, χύμα κομμάτια από γύρο κτλ.

Το αγοράκι, με πιπίλα στο στόμα, μιλούσε πότε πότε αλλά τα λόγια του έβγαιναν από το φράγμα της πιπίλας ακατάληπτα. Δυσφορούσε που βρισκόταν εκεί, προφανώς ήθελε να έχει φτάσει ήδη κάπου αλλού, γκρίνιαζε, και μετά από λίγο άρχισε ένα κλάμα επίμονο και παρατεταμένο, για τουλάχιστον 20 λεπτά, παρά τα κανακέματα και το τρυφερό “ταχτάρισμα” που του έκανε με συγκινητική τρυφερότητα ο άντρας• μέχρι που κάποια στιγμή το αγοράκι κουράστηκε και αποκοιμήθηκε στο κάθισμά του. Απρόκλητος, ο άντρας μού αφηγήθηκε την ιστορία του. Είναι άνεργοι, η γυναίκα του κι αυτός, εδώ και πάνω από έναν χρόνο. Έψαχνε επί τέσσερις μέρες για δουλειά στην περιοχή του Σχηματαρίου, κουβαλώντας και το παιδί μαζί του (κάτι είπε κάποια στιγμή για τον πατέρα του παιδιού και τα αδέλφια του, αφήνοντάς με να καταλάβω ότι ο μικρός δεν είναι γιος του). «Αλλά εκεί δουλεύουν παντού μόνο ξένοι. Πακιστάνοι-πώς-τους-λένε, Αιγύπτιοι, Αλβανοί… Κι εμείς Έλληνοι είμαστε, ρε παιδιά… Μια θέση δεν θα έπρεπε να υπάρχει και για μας; Εσείς, κύριε, έχετε υπόψη σας καμιά δουλειά;» Όταν άκουσε πως δουλεύω σε τράπεζα, άρχισε τις ερωτήσεις για το πώς μπορούν να πάρουν κάνα δάνειο, απαριθμώντας μου και τα … περιουσιακά (κινητά) στοιχεία της γυναίκας του ― παρά τη διαβεβαίωσή μου ότι δεν ξέρω τίποτε από δάνεια κι ότι δεν έχω σχέση με αυτά. Κατέβηκαν στη Λάρισα• ο άντρας με αποχαιρέτησε ευγενικά και μου ευχήθηκε «καλή ευκολία» σε ό,τι κάνω.

(περισσότερα…)

Η Χρυσή Αυγή προβοκάρει και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στη Θράκη

8 Αυγούστου, 2012

Πηγή: tvxs

«Απόβαση» στη Θράκη πραγματοποίησε η Χρυσή Αυγή το τριήμερο που πέρασε με δυο στόχους. Πρώτον να μεταφέρει το μήνυμα μίσους κατά των μεταναστών με αφορμή τα σχέδια για την εγκατάσταση «λαθροεποίκων», όπως τους χαρακτηρίζει, στις αστυνομικές σχολές Ξάνθης και Κομοτηνής και δεύτερον να υπονομεύσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στοχεύοντας το τουρκικό προξενείο και άλλες «σφηγκοφωλιές του νεο-οθωμανικού μηχανισμού» , όπως χαρακτηρίζει τις οργανώσεις της μουσουλμανικής κοινότητας. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, ομάδα περίπου 100 Χρυσαυγιτών επιτέθηκε στο στέκι της Ένωσης Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής τη Δευτέρα το βράδυ. Από την τριήμερη απόβαση των Χρυσαυγιτών δεν ξέφυγαν ούτε οι Ρομά. Το Σάββατο το απόγευμα έκαναν ντου στον οικισμό Ρομά στο χωριό Σέληνο της Ξάνθης, για να τους διώξουν. Σύμφωνα με πληροφορίες, ξυλοκόπησαν άτομο που πήγε να αντιδράσει.

Όπως καταγγέλει η κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό», τη Δευτέρα, 6 Αυγούστου, είχαν συγκεντρωθεί στην κεντρική πλατεία Κομοτηνής άτομα από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, αλλά και μέλη της Χρυσής Αυγής, για να διαμαρτυρηθούν για την μετατροπή των Σχολών Αστυφυλάκων σε Κέντρα Κράτησης Παράνομων Μεταναστών στη Θράκη.

Σύμφωνα με την κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» στο τέλος του συλλαλητηρίου, ενώ οι υπόλοιποι συγκεντρωμένοι διαλύθηκαν, οι Χρυσαυγίτες, με σημαίες, ξεκίνησαν πορεία προς το στέκι της Ένωσης Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής, φωνάζοντας συνθήματα όπως «Σκατά στον τάφο του Κεμάλ», «Θα σας κάψουμε στη βουλή», «Τούρκοι, Μογγόλοι, θα πεθάνετε όλοι» κλπ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ένωση αυτή ανακηρύχτηκε παράνομη απ’ το ελληνικό κράτος το 1987, με τη δικαιολογία πως «δεν υπάρχουν Τούρκοι στην Ελλάδα».

Όταν τα μέλη της Χρυσής Αυγής έφτασαν στο στέκι, άρχισαν να ρίχνουν μπουκάλια στους ανθρώπους που έπιναν καφέ στο προαύλιο.

Επιπλέον, η κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» καταγγέλλει ότι την ίδια μέρα το απόγευμα έγινε επίθεση και στην ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ Ροδόπης στο Facebook. Πιο συγκεκριμένα αναφέρει ότι Χρυσαυγίτες, μπήκαν μέσα στην ομάδα κι έγραφαν ότι «εδώ μέσα είναι 269 άτομα, 200 Τούρκοι με τουρκικό όνομα και 69 Τούρκοι με ελληνικό όνομα», «Τούρκοι και Σκοπιανοί, θα σας στείλουμε δίπλα στα αδέρφια σας, τους Σύριους» και άλλα αναλόγου περιεχομένου συνθήματα. Απείλησαν μάλιστα προσωπικά και κάποια μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας «θα σε βρω στην Καβάλα και θα τα πούμε κωλότουρκε».

Η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» Ροδόπης καταγγέλλει τα γεγονότα και καλεί τους τοπικούς φορείς στον αγώνα ενάντια στο ρατσισμό στην περιοχή, όπως επίσης και σε αλληλεγγύη με την τουρκική μειονότητα. Επίσης, επισημαίνει ότι στην περιοχή, σε ότι αφορά την τουρκική μειονότητα, η αστυνομία πληροφορείται τα πάντα, γι’ αυτό υπογραμμίζει ότι την επίθεση στο στέκι «την θεωρούμε προσχεδιασμένη για εκφοβισμό των μειονοτικών που τον τελευταίο καιρό αυξήσανε την ένταση στον αγώνα τους για την αναγνώριση της τουρκικής μειονότητας, με αποτέλεσμα μάλιστα και την καταδίκη του ελληνικού κράτους στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων».

Στο μεταξύ η περιφερειακή οργάνωση Χρυσής Αυγής Αν. Μακεδονίας – Θράκης αναφέρει για τις κινητοποιήσεις της Δευτέρας: «Στη συνέχεια και μετά το πέρας της όλης εκδήλωσης, το Κίνημά μας αξιοποιώντας την πολιτική μέθοδο του αιφνιδιασμού, έχοντας στο πλάι του τις άψογα παρατεταγμένες πατριωτικές οργανώσεις την περιφέρειας, προέβη σε ειρηνική πορεία στα στενά τις πόλεως, όπου βρίσκονται το Τουρκικό Προξενείο, αλλά και άλλες σφηγκοφωλιές του νεο-οθωμανικού μηχανισμού, εις ένδειξιν διαμαρτυρίας για τις μεθοδεύσεις εκκεμαλισμού και κοσσοβοποίησης που επιχειρούνται -με αμείωτη συχνότητα και ένταση- στην ελληνική μας Θράκη».

Απο το βίντεο της απόβασης στη Θράκη. Όλα τα είχε το μενού. Μπλόκο στην άφιξη «λαθρομεταναστών», το σύνθημα » έξω οι Τούρκοι απο τη Θράκη» και βεβαίως το κλασικό πια «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες»

«Σκληρά πολιτικά συνθήματα και συχνό ψάλσιμο του Εθνικού μας Ύμνου έξω από τους προαναφερθέντες χώρους προκάλεσε αίσθηση και αμηχανία σε κάποιους μειονοτικούς θαμώνες, που όμως -προς τιμήν τους- κάθισαν σε στάση προσοχής, την στιγμή που ηχούσε στα στόματα των Ελλήνων Εθνικιστών ο Ύμνος…Έπειτα, και βεβαίως χωρίς να συμβεί το παραμικρό, η φάλαγγα των Εθνικιστών αποχώρησε με τελικό προορισμό την Πλατεία “Σπαθιού”, υπό την διακριτική παρουσία της Αστυνομίας».

(περισσότερα…)

Τα γάντια των αστυνομικών και ο ιός του ρατσισμού – Παναγιώτης Σωτήρης

8 Αυγούστου, 2012

Πηγή: ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ

Πλημμύρισαν οι τηλεοπτικές οθόνες και τα πρωτοσέλιδα από αποκρουστικές σκηνές: πάνοπλοι αστυνομικοί να συγκεντρώνουν μετανάστες σε «επιχειρήσεις-σκούπα» και να τους μεταφέρουν στα αστυνομικά τμήματα και από εκεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εικόνες «τζάμπα μαγκιάς» ενός κράτους που δεν μπορεί να ψελλίσει ούτε ένα «όχι άλλο» απέναντι στους εκβιασμούς των πιστωτών, αλλά επιδεικνύει πυγμή απέναντι στους φτωχοδιάβολους.

Τα καθεστωτικά ΜΜΕ σπεύδουν να διαφημίσουν την όλη επιχείρηση και μιλούν για το «αίσθημα ασφάλειας» των πολιτών. Προφανώς όχι παντού, γιατί στη Χαλκιδική το αίσθημα ασφάλειας μόλις χάθηκε, εφόσον για την υπεράσπιση των συμφερόντων του κ. Μπόμπολα προβλέπονται ακόμη και πλαστικές σφαίρες εναντίον διαδηλωτών.

Θύμα και η αλήθεια. Κανείς, για παράδειγμα, δεν υπογραμμίζει ότι σε πείσμα της μυθολογίας περί «παράνομης μετανάστευσης», η πλειοψηφία των προσαχθέντων αποδείχτηκε ότι είχαν χαρτιά. Ούτε σχολιάστηκε η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της απογραφής του 2011 που αποτύπωσε μείωση του πληθυσμού, πράγμα που προφανώς σημαίνει και μικρότερο μεταναστευτικό πληθυσμό: ποιος θέλει να μείνει σε μια χώρα που έχει ανεργία 25%;

Πάνω από όλα απουσιάζει το άνοιγμα μιας σοβαρής συζήτησης. Γιατί ο μόνος τρόπος να περιοριστούν οι μεταναστευτικές ροές είναι να μην έχει λόγο κάποιος να φύγει από τη χώρα του και ότι όσο υπάρχουν πόλεμοι, επεμβάσεις και εξαθλίωση θα πληθαίνουν αυτοί που αναζητούν μια θέση στον ήλιο και θα το κάνουν όσα τείχη και εάν υψώνονται. Γιατί ένα μέρος των μεταναστών στην Ελλάδα, είναι εγκλωβισμένοι εδώ εξαιτίας της στρουθοκαμηλικής πολιτικής της ΕΕ. Γιατί την εγκληματικότητα τη γεννά η φτώχεια και η εξαθλίωση και όχι η εθνικότητα. Γιατί πολλοί από αυτούς που τώρα κραυγάζουν είναι Έλληνες λαθροεργοδότες και λαθροϊδιοκτήτες που πλούτισαν από την εκμετάλλευση των μεταναστών.

Όμως, όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για μια πολιτική ελίτ που πανικόβλητη από την επίγνωση ότι θα υποχρεωθεί να πάρει μέτρα καταστροφικά, σπεύδει να προσφέρει ως αντίβαρο ένα θέαμα κοινωνικού κανιβαλισμού. Το μήνυμα είναι απλό: «θα σου στερήσουμε τη σύνταξη, θα σε απολύσουμε, θα μειώσουμε το εισόδημά σου, θα στερήσουμε από τα παιδιά σου θέσεις στην ανώτατη εκπαίδευση, αλλά θα μπορείς να απολαμβάνεις την ψευδαίσθηση ασφάλειας από τα πογκρόμ εναντίον των μεταναστών».

Γι’ αυτό και όσο περισσότερο αποκηρύσσεται η βία των νοσταλγών του Χίτλερ, τόσο περισσότερο η ατζέντα της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής υιοθετείται, τόσο περισσότερο σπρώχνεται η πολιτική συζήτηση σε ζητήματα «νόμου και τάξης» και αναζητούνται αποδιοπομπαίοι τράγοι για να συγκαλύψουν τους πραγματικούς ενόχους: την νεοαποικιοκρατική επιτροπεία από την Τρόικα και την κυνική αποδοχή της από τον εγχώριο «επιχειρηματικό κόσμο».

(περισσότερα…)

Πυκνώνουν τα πίσω θρανία- Χρήστος Κάτσικας

6 Ιουλίου, 2012

Την «γκρίζα ζώνη» των 8.000 μαθητών ετησίως που δεν τελειώνουν καν την υποχρεωτική εκπαίδευση του Γυμνασίου, αναδεικνύει με αφορμή τα αποτελέσματα των πανελληνίων εξετάσεων ο Χρήστος Κάτσικας*. Όπως τονίζει, το δημόσιο σχολείο όλο και περισσότερο λειτουργεί σαν σιδηροδρομική εταιρεία, που ελέγχει μόνο αν τηρούνται τα ωράρια, αναπαράγοντας τις ταξικές διαφοροποιήσεις

Εφημ.ΠΡΙΝ

Συνέντευξη στο Γιώργο Λαουτάρη

– Ποιες κοινωνικές τάσεις δείχνουν στο σώμα των υποψηφίων τα φετινά αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων;

 – Και αυτές οι εξετάσεις, όπως και των προηγούμενων χρόνων, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα παιδιών που πάντοτε βρίσκονται κάτω από τη βάση, δηλαδή γράφουν κάτω από 10.000 μόρια και τα οποία είναι κάθε χρονιά το ένα τρίτο. Αυτό το τμήμα παιδιών είναι διαπιστωμένο 100% ότι έχει κοινή κοινωνική ταυτότητα. Αν ψάξει κανείς τα αποτελέσματα στο Λεκανοπέδιο, έχει διαπιστωθεί ότι είναι εντελώς διαφορετικές οι επιδόσεις για παράδειγμα στην Αγία Παρασκευή και το Κερατσίνι ή στο Αιγάλεω και τη Βούλα. Η αποτυχία έχει ταξικό προσδιορισμό και αυτό φαίνεται όταν κανείς ψάξει ποιος μπαίνει στο πανεπιστήμιο και ποιος στο ΤΕΙ. Είναι ξεκάθαρο ότι η είσοδος στα ΑΕΙ και ΤΕΙ φέρνει μεγάλα ποσοστά παιδιών από μεσαίες κοινωνικές κατηγορίες στις καλές σχολές, ενώ αντίθετα, στα ΤΕΙ και σε σχολές δεύτερης ταχύτητας, όπως το Πάντειο και η Θεολογική, συσσωρεύεται η εργατική τάξη, όση κατορθώνει να μπει και η ύπαιθρος. Αυτό διαπιστώθηκε και φέτος. Βέβαια τα τελευταία χρόνια φαίνεται καθαρά ότι τα θέματα εκπέμπουν ένα σήμα: Υπάρχουν θέματα που δεν είναι για όλους, αλλά για όσους έχουν μορφωτικές κοινωνικές αποσκευές και γι’ αυτούς που έχουν να πληρώσουν από πολύ νωρίς φροντιστηριακά στέγαστρα. Αυτό φάνηκε και φέτος, από το γεγονός ότι υπήρχαν θέματα που δεν μπορούσε κανείς να τα αντιμετωπίσει αν περιοριζόταν στο σχολείο. Ήταν θέματα που απαιτούσαν φροντιστηριακό εμβολιασμό.

– Όλο το εκπαιδευτικό σύστημα λοιπόν κινείται γύρω από τις πανελλήνιες εξετάσεις;

 – Κάθε χρόνο γίνεται μια δημόσια συζήτηση για τις πανελλήνιες εξετάσεις και μιλάμε για επιτυχόντες και αποτυχόντες. Από αυτή την εικόνα κρύβεται ότι υπάρχει μια γκρίζα ζώνη στο σχολείο, 7-8 χιλιάδες παιδιά κάθε χρόνο που δεν έχουν δυνατότητα ούτε καν να πάρουν μέρος στις εξετάσεις. Ενώ έχουν περάσει 37 χρόνια από τότε που έγινε υποχρεωτική η εννιάχρονη εκπαίδευση τα παιδιά αυτά δεν τελειώνουν ούτε καν το Γυμνάσιο. Αυτό το κομμάτι εξαφανίζεται στατιστικά. Και εδώ ο χαρακτήρας είναι ταξικός. Και να μη βλέπαμε τα επαγγέλματα των γονέων, γνωρίζουμε πού εντοπίζεται αυτή η διαρροή: Εκεί που είναι θεριεμένη η ανεργία, στις αγροτικές περιοχές, στις υποβαθμισμένες περιοχές του κέντρου.

– Οι δηλώσεις προτίμησης των μαθητών αντανακλούν κάποιες προσδοκίες για το μέλλον. Πώς διαμορφώνονται αυτές οι προσδοκίες σήμερα;

– Η οικονομική κρίση έχει θίξει μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και ορισμένα από αυτά υποχωρούν σχολικά. Μεγαλώνει το κομμάτι των παιδιών που για να το πούμε σχηματικά κάθονται στο τελευταίο θρανίο και δεν έχουν πλέον κίνητρο και δυνατότητα να κάνουν παρατεταμένες σπουδές ή σπουδές εκτός του τόπου μόνιμης κατοικίας. Το κυριότερο όμως είναι ότι είναι ψαλιδισμένες περισσότερο από ποτέ οι προσδοκίες. Πριν 30 χρόνια θριάμβευαν σχολικά και οι λαϊκές τάξεις, γιατί υπήρχε το κίνητρο να ξεφύγει κανείς από τη μιζέρια μέσω της πανεπιστημιακής σχολής. Και επίσης πριν 30 χρόνια υπήρχε μια Αριστερά που σε επίπεδο κοινωνικό φώτιζε με την πολιτικοποίηση τους μαθητές. Σήμερα αυτά βρίσκονται σε υποχώρηση και αυτό δημιουργεί τον κίνδυνο μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, ιδιαίτερα από τις λαϊκές τάξεις, να αισθάνονται ξένα από την προσδοκία να μπουν στα πανεπιστήμια.

(περισσότερα…)

Η ΝΙΚΑΙΑ γνωρίζει από προσφυγιά.ΕΞΩ οι φασίστες από τη γειτονιά

6 Ιουλίου, 2012

Σήμερα το απόγευμα η Νίκαια βροντοφώναξε ΟΧΙ στους μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής!

Πάνω από 2000 ντόπιοι και μετανάστες δώσαμε βροντερό παρόν στην πλατεία Αγ.Νικολάου κι ενωμένοι διατρανώσαμε την απόφαση μας να μην επιτρέψουμε στους μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής να αλώσουν την πόλη μας. Στην πορεία συμμετείχαν η πακιστανική κοινότητα, η Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”, η ΚΕΕΡΦΑ, η Ανταρσυα, ο Σύριζα, αλλά και άλλες συλλογικότητες και αντιρατσιστές που δεν θέλουν η Νίκαια να μετατραπεί σε Άγιο Παντελεήμονα. Παρών ήταν και ο πρώην δήμαρχος Νίκαιας, Στέλιος Μπενετάτος, επικεφαλής της δημοτικής παράταξης του ΚΚΕ “Δημοκρατική Ενότητα”.

Η πορεία ξεκίνησε με πολύ παλμό από την πλατεία του Αγ.Νικολάου, πέρασε από την οδό Λαοδικείας, από το αστυνομικό τμήμα Νίκαιας και κατέληξε πάλι στην πλατεία του Αγ.Νικολάου ….Δεν σταματαμε όμως εδώ, συνεχίζουμε τον αγώνα μας μέχρι να κλείσουν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, γιατί η Νίκαια γνωρίζει από προσφυγιά κι έχει πληρώσει βαρύ φόρο αίματος στο ναζισμό. Είναι γι’αυτό ανεπίτερεπτο οι νοσταλγοί του χίτλερ να διατηρούν γραφεία στη γειτονιά μας!

Venceremos!

Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό Νίκαιας – Κορυδαλλού”

κυριακάτικο σχολείο μεταναστών

http://www.anarhogatoulis.blogspot.gr/

Αστικοί μύθοι…Παντελής Μπουκάλας

28 Ιουνίου, 2012

Εφημ.ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Με τον ρυθμό που αποδίδεται η Δικαιοσύνη, εξαιτίας και της αναβλητικής επινοητικότητας των δικηγόρων, για τη βορειοελλαδική συμμορία με τα καλάσνικοφ τα πράγματα θα ξεκαθαρίσουν όταν το ημερολόγιο θα δείχνει 202… Μολαταύτα, και πάντοτε με τον κίνδυνο των βιαστικών συμπερασμάτων, έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον κάποια στοιχεία που ανακοινώνει επίσημα η αστυνομία ή αναδεικνύονται από το ρεπορτάζ. Κι όχι για να προχωρήσει κανείς σε κατεσπευσμένα γενικευτικά συμπεράσματα, αλλά ακριβώς για το αντίθετο: για να σκεφτεί ότι, όσο κι αν τα γενικευτικά πορίσματα διευκολύνουν τα ιδεολογήματα, τις προκαταλήψεις και την πνευματική μας νωχελικότητα, τα πράγματα είναι πάντοτε περισσότερο σύνθετα, μεικτά, περίπλοκα. Με όσα κοινοποιήθηκαν λοιπόν, κλονίζονται κάποιοι ευρύτατα κυκλοφορούντες και μαζικά αποδεκτοί αστικοί μύθοι. Οτι, λ.χ., τα όπλα των συμμοριών προέρχονται αποκλειστικά από την Αλβανία, από τις αποθήκες που άνοιξαν την όρεξη των «τυχερών», όταν έπεσε το δυναστικό καθεστώς του Εμβέρ Χότζα. Λάθος. Υπάρχει και εκεί πηγή, υπάρχει όμως κι άλλη: στη Βουλγαρία, π.χ. Από κει έρχονταν τα όπλα, λέει η αστυνομία, με τη μεσολάβηση μάλιστα ενός Σέρβου, που αποδείχθηκε αδερφός μας σε όλα. Ο δεύτερος μύθος αφορά τους ομογενείς, που υποτίθεται πως η μητέρα πατρίδα τούς περιμένει με ανοιχτή αγκαλιά για να τους ενσωματώσει ισότιμα. Κι όμως, αρκεί η συχνότητα σύλληψης ομογενών ως μελών κάποιας συμμορίας για να δείξει ότι η αλήθεια είναι κάπου αλλού· ότι δηλαδή αρκετοί ομογενείς γλιστρούν στο έγκλημα, κι όχι βέβαια επειδή έχουν νοθευμένα ή χαλασμένα γονίδια αλλά επειδή η εξαθλίωση τους κάνει εύκολα θύματα στη διάθεση καθαρόαιμων και καθαρογονιδιακών Ελλήνων που αρχηγεύουν στις συμμορίες.

Μύθος τρίτος: «Οι συμμορίες με τα καλάσνικοφ είναι αλβανικές, κι αν συμμετέχουν Ελληνες, έχουν δευτερεύοντα ρόλο». Φυσικά και δρουν συμμορίες καθαρά αλβανικές, όμως ετούτη εδώ της βόρειας Ελλάδας (και ποιος ξέρει πόσες άλλες) έχει Ελληνες αρχηγούς, Ελληνες πρωτοπαλίκαρα και πληροφοριοδότες και Ελληνα νομικό σύμβουλο, υποθέτω κάποιο προσώπατο της τοπικής κοινωνίας, καλός χριστιανός κ.λπ.

(περισσότερα…)

Τι σημαίνει για ένα παιδί το «πέρασμά» του από τον Έβρο και η κράτησή του εκεί;

27 Ιουνίου, 2012

»Σε ένα κελί χωρητικότητας 40 ατόμων, που, όπως σημειώνει το ΕΣΠ, έχει φτάσει να «φιλοξενεί» μέχρι 130 άτομα ενώ ο κανόνας ήταν να βρίσκονται καθημερινά 55-65 παιδιά. Οι ηλικίες των παιδιών ξεκινούν από αυτή των τριών ετών και η πλειονότητά τους είναι έφηβοι 16 ετών. Δεν λείπει και η κατηγορία αυτών που ενηλικιώθηκαν στο Φυλάκιο, ανήκουν σε εθνικότητες του δεν απελαύνονται και «ξεχάστηκαν» (!) να κρατούνται εκεί.»

Εφημ.ΑΥΓΗ

Στην Ελλάδα του 2012 είσαι παράνομος μετανάστης, αν δεν έχεις χαρτιά, όσων χρόνων και αν είσαι, και η «ισονομία» εφαρμόζεται με την ίση μεταχείριση των «παρανόμων μεταναστών» είτε αυτοί είναι 6 είτε 36 ετών, την ίδια μία και άθλια μερίδα (!) φαγητό θα λάβεις κάθε μέρα και στο εξίσου πλημμυρισμένο με λύματα δωμάτιο θα κοιμηθείς. Για θέρμανση φυσικά ούτε λόγος, ακόμα και όταν η θερμοκρασία είναι κάτω από το μηδέν.

Η εικόνα αυτή προβάλλει μέσα από τις 29 σελίδες της έκθεσης του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ) με τίτλο «Ασυνόδευτοι Ανήλικοι στα Ελληνοτουρκικά Σύνορα, Έβρος, Μάρτιος 2011-2012» που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα και αφορά την εμπειρία των ασυνόδευτων ανηλίκων που κρατήθηκαν στο Φυλάκιο Έβρου.

Τα ευρήματα της Έκθεσης προέκυψαν κατά την παρουσία μόνιμης αποστολής δικηγόρων και διερμηνέων στον νομό και την παροχή νομικής συνδρομής στους κρατούμενους που ζητούν εκεί άσυλο, ωστόσο, όπως σημειώνεται στην έκθεση, οι αρχές απαγόρευσαν την πρόσβαση της αποστολής από το δεύτερο δεκαήμερο του Ιουλίου έως τα τέλη Σεπτεμβρίου, την περίοδο δηλαδή με την αυξημένη ροή μεταναστών.

Σύμφωνα με τις διαθέσιμες καταγραφές των αρχών 572 ανήλικοι πέρασαν από το Φυλάκιο για την περίοδο που ερευνήθηκε, όταν οι εκτιμήσεις για τον συνολικό αριθμό τους κατα τη διάρκεια όλου του έτους εκτιμά η οργάνωση πως μπορεί και να ξεπερνά τα 700 παιδιά μόνο στην περιφέρεια Ορεστιάδας. Πρέπει να σημειωθεί πως ανήλικοι δεν κρατούνται μόνο στο Φυλάκιο, αλλά χρησιμοποιήθηκε σαν παράδειγμα καθώς αποτελεί το μεγαλύτερο κέντρο κράτησης στον νομό και το μοναδικό με κελί αποκλειστικά για ανήλικους.

(περισσότερα…)

Κράτος και παρακράτος οργανώνονται.Η Αριστερά και το εργατικό κίνημα;

15 Ιουνίου, 2012

 Του Γιώργου Παυλόπουλου

Τα όσα ζούμε δεν έχουν προηγούμενο. Όσα πρόκειται να ζήσουμε θα είναι συγκλονιστικά. Οι «απέναντι» το γνωρίζουν και ετοιμάζονται – τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους και είναι αδιαμφισβήτητα:

  • Τόνοι χημικών, άγρια βία, ασφαλίτες και πράκτορες παντού. Απρόκλητες επιθέσεις στους διαδηλωτές και προληπτικές συλλήψεις. Κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και επικίνδυνα, δολοφονικά χτυπήματα κατά δημοσιογράφων και φωτορεπόρτερ. Τους προηγούμενους μήνες, οι κρατικές δυνάμεις καταστολής δεν άφησαν κανένα περιθώριο παρανόησης όσον αφορά στις προθέσεις τους και τις πολιτικές εντολές που τους έχουν δοθεί άνωθεν. Συνάδελφοί τους, από όλη την Ευρώπη και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, έρχονται στην Ελλάδα προκειμένου να αποκομίσουν την απαραίτητη «τεχνογνωσία» για την καταστολή ανάλογων φαινομένων.
  • Ενέδρες και εγκληματικές ενέργειες κατά των «μελαψών» και «αλλοφύλων» που ζουν και εργάζονται στην χώρα. Οργάνωση και δράση με μορφή συμμορίας του υποκόσμου, που έχει ενσωματώσει την εμπειρία των ναζί, των νεοναζί και άλλων παρεμφερών ομάδων. Ευθείες απειλές κατά της Αριστεράς και ξυλοδαρμός σε απευθείας μετάδοση από την TV στελεχών και βουλευτών της. Και όλα αυτά, με την πολιτική κάλυψη ενός κόμματος, της Χρυσής Αυγής, που μπήκε στη Βουλή με 7%.
  • Στα εκλογικά τμήματα που βρίσκονται κοντά στην ΓΑΔΑ στους Αμπελόκηπους και στην έδρα των ΜΑΤ στην Καισαριανή, τα ποσοστά που συγκέντρωσε η Χρυσή Αυγή στις εκλογές της 6ης Μαΐου ξεπέρασαν το 20%. Ακλόνητες αποδείξεις για τις στενές σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στην αστυνομία και τις ειδικές δυνάμεις με το παρακράτος των νεοναζί – όπως, άλλωστε, και με τους επαγγελματίες προβοκάτορες που αναλαμβάνουν να διαλύσουν τις λαϊκές και νεολαιίστικες κινητοποιήσεις.
  • Γνωστοί δημοσιογράφοι και γκουρού του συστήματος και των ΜΜΕ πυκνώνουν τις δημόσιες τρομοκρατικές παρεμβάσεις τους. Προειδοποιούν για μπλακ άουτ και θανάτους καταμεσής στον δρόμο εάν απορριφθεί η πολιτική που εφαρμόστηκε μέχρι σήμερα. Δεν φείδονται ακόμη και αναλύσεων με τις οποίες δικαιολογούν – ως περίπου αναπόφευκτη – την αυτοδικία εναντίον όσων απειλούν τη δημόσια τάξη.

(περισσότερα…)

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ

15 Ιουνίου, 2012

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ  ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

 ΟΛΟΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 16 ΙΟΥΝΗ ΣΤΙΣ 11.30 π.μ

 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΗΡΩΩΝ στο ΠΕΡΑΜΑ

Περαματιώτη Περαματιώτισσα,

Με αφορμή την εγκληματική επίθεση σε σπίτι μετανάστη συμπολίτη μας, καταδικάζουμε τις φασιστικές ιδέες, απόψεις και πράξεις, όπως αυτές εκφράζονται και από το ναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής.

Ο ναζισμός (γερμανικός φασισμός) αποτελεί ένα ιδεολογικό σύστημα αξιών που στηρίζεται στη μισαλλοδοξία, τη βία και στο πρόσφατο παρελθόν αποτέλεσε την αιτία να αιματοκυλιστούν λαοί ολόκληροι.

Η δολοφονική αυτή επίθεση δεν προσφέρει καμία υπηρεσία στον περαματιώτικο λαό. Το μαγαζί του Αχμέτ δεν αποτελούσε κίνδυνο για κανένα συμπολίτη μας. Η πολιτική λογική που ενοχοποιεί τους μετανάστες για την οικονομική κρίση και για όλα τα προβλήματα που μαστίζουν την ελληνική κοινωνία σήμερα, αποτελεί άλλοθι για τα πραγματικά αίτια και τους ενόχους. Εμείς οι Περαματιώτες άλλωστε είμαστε παιδιά προσφύγων και εσωτερικών μεταναστών που αναζήτησαν εδώ μια καλύτερη ζωή. Το Πέραμα πάντα συμβίωνε με τη διαφορετικότητα. Οι πρακτικές αυτές σκοπεύουν στην εδραίωση του φόβου και μιας μόνιμης απειλής ενάντια σε κάθε ελεύθερη σκέψη και δράση.

Στρέφεται ενάντια στους μετανάστες, τους ομοφυλόφιλους, τους «ρομά», τους κομμουνιστές, τους αναρχικούς, τους απεργούς και σε όποιον διαφοροποιείται από τα ολοκληρωτικά τους ιδεολογήματα. Οι Έλληνες νεοναζί της Χρυσής Αυγής βαδίζουν σταθερά πάνω στις ιδεολογικές απόψεις που έχει επιβάλει ο ναζισμός.

Εύκολα κανείς μπορεί να διαπιστώσει ότι οι ιδέες τους βασίζονται σε γενικεύσεις, που στοχεύουν στην αλλοίωση της πραγματικότητας. Η άνοδος αυτών των απόψεων ιστορικά ταυτίζεται με μεγάλες οικονομικές και πολιτικές κρίσεις, βρίσκοντας έδαφος σε ανθρώπους που βιώνουν δύσκολες συνθήκες επιβίωσης.

Αυτές τις ιδέες που έρχονται σε αντίθεση με τα ανθρώπινα δικαιώματα, κουρελιάζουν τη διαφορετικότητα, σπέρνουν το μίσος και το φόβο χωρίς καμία διάκριση η ιστορία τις έχει καταδικάσει.

Σήμερα εμείς οι αντιφασίστες πολίτες όπως στην κατοχή και την αντίσταση, καθώς και κατά τη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας, καλούμαστε να αντιπαλέψουμε αυτές τις ιδέες μέσα στην κοινωνία. Απέναντί τους έχουμε να αντιπαρατάξουμε τις αξίες της δημοκρατίας και της ελευθερίας της σκέψης, το δικαίωμα στην διαφορετικότητα, την αλληλεγγύη για όλους, την κοινωνία των ίσων και των όλων.

(περισσότερα…)

Τα αναβολικά του φασισμού- Δημήτρης Ψαρράς

14 Ιουνίου, 2012

 

Πηγή: ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Ειρωνεία της τύχης. Έμελλε να είναι βουλευτίνα του ΚΚΕ (η Λιάνα Κανέλλη), η πρώτη που, μαζί με τη βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ (τη Ρένα Δούρου), θα γινόταν δημόσιος στόχος της χρυσαυγίτικης βίας. Διαψεύστηκε έτσι με τραγικό τρόπο η προεκλογική βεβαιότητα της Αλέκας Παπαρήγα ότι μόλις μπουν οι ναζιστές στη Βουλή θα φορέσουν γραβατούλες και ταγεράκια και θα γίνουν καλά παιδιά.

Το δυστύχημα είναι ότι χρειάστηκε να δούμε «ζωντανά» στην τηλεόραση αυτό το ελάχιστο δείγμα πολιτικής δράσης της Χρυσής Αυγής για να καταλάβουν ακόμα και οι πιο αδιάφοροι ότι κάτι δεν πάει καλά μ’ αυτό τον «διάλογο» που έχει ανοίξει με τους ναζιστές, κάτω από τους κανόνες που ορίζει για την προβολή των κομμάτων ο εκλογικός νόμος και οι προδιαγραφές του ΕΣΡ.

– Δεν μας έφταναν τα εκατοντάδες θύματα των πογκρόμ που διοργανώνει η ναζιστική συμμορία εδώ και χρόνια.

– Δεν δώσαμε σημασία στις δικαστικές αποφάσεις που αφορούν την ποινική δράση των μελών της ούτε καθ στις δίκες που εκκρεμούν εις βάρος στελεχών της για αδικήματα βίας.

–Αψηφήσαμε ακόμα και την τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Κακουργημάτων που επικυρώθηκε από τον Άρειο Πάγο (απόφαση Ποινικού Τμήματος 1167/2010), σύμφωνα με την οποία δέκα μέλη της οργάνωσης, με επικεφαλής τον υπαρχηγό της, οργάνωσαν δολοφονική απόπειρα εναντίον ενός αριστερού φοιτητή.Όλα αυτά τα στοιχεία θα αρκούσαν για να θέσει κανείς εκτός δημοκρατικού πλαισίου τη Χρυσή Αυγή και τους εκπροσώπους της πολύ πριν αρχίσει η προεκλογική περίοδος των περασμένων εκλογών. Στην περίπτωσή της δεν έχει καμιά εφαρμογή η αρχή που θέλει τη δημοκρατία να είναι ανεκτική ακόμα και απέναντι στους εχθρούς της. Γιατί δεν είναι οι «ιδέες» της Χρυσής Αυγής που πρέπει να αποκρουστούν, αλλά οι ίδιες οι πράξεις της.

Γράφοντας πριν από τις περασμένες εκλογές, υποστήριζα ότι γι’ αυτό τον λόγο κανένας διάλογος δεν είναι δυνατός με τους ναζιστές.[1] Αυτό ισχύει και για μας τους δημοσιογράφους αλλά και για τους πολιτικούς που βρίσκονται αντιμέτωποι με το ίδιο δίλημμα. Φυσικά, όσοι αισθάνονται πολιτική συγγένεια με τον φύρερ της Χρυσής Αυγής μπορούν ελεύθερα να τον καλούν στις εκπομπές τους ή να τον προβάλλουν στις στήλες τους. Αλλά ας μην επικαλούνται την ανάγκη «διαλόγου» ή την «ελευθερία των απόψεων», γιατί η προπαγάνδιση των πογκρόμ δεν είναι «άποψη».

(περισσότερα…)