Posted tagged ‘μετανάστες’

Αντιφασιστική – αντιρατσιστική συγκέντρωση στην πλατεία Αμερικής

11 Οκτωβρίου, 2012

Πλατεία Αμερικής,Παρασκευή 12 Οκτώβρη,7:30 μμ
 

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΙΣ ΝΑΖΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ

Το τελευταίο διάστημα μια ολιγομελής ομάδα ρατσιστών/φασιστών επιχειρεί στην ευρύτερη περιοχή της πλατείας Αμερικής να δημιουργήσει ένα καθεστώς φόβου και μισαλλοδοξίας σε βάρος των αφρικανών μεταναστών που ζουν στην περιοχή. Αποκορύφωμα της δράσης τους αποτέλεσε το πογκρόμ που πραγματοποίησαν στις 25 Σεπτέμβρη με τη βοήθεια και προστασία μεγάλων αστυνομικών δυνάμεων, όπου έσπασαν τα γραφεία που στεγάζεται η κοινότητα της Τανζανίας, έσπασαν καταστήματα που ανήκαν σε μετανάστες, επιτέθηκαν και κυνήγησαν μετανάστες που ζουν στη γειτονιά, επιχείρησαν να τρομοκρατήσουν μετανάστες μαθητές μέσα στο σχολείο τους. Κι όλα αυτά τη στιγμή που δεκάδες είναι οι ρατσιστικές επιθέσεις σε μετανάστες (μαχαιρώματα, ξυλοδαρμοί) μέσα στην πόλη από φασιστικές συμμορίες

Η αντιφασιστική κινητοποίηση την επόμενη μέρα από το πογκρόμ, με πορεία στη γειτονιά και συγκέντρωση στην πλ. Αμερικής όπου συμμετείχαν πολλοί περίοικοι, ντόπιοι και μετανάστες, έδωσε μια πρώτη απάντηση στα σχέδια των εν λόγω φασιστοειδών. Όμως, για να σταματήσει η δράση τους απαιτείται η ευρύτερη και διαρκής κινητοποίηση όλων των αντιφασιστών, αντιρατσιστών κατοίκων της περιοχής που δεν θέλουν να κυριαρχήσει στη γειτονιά μας η ρατσιστική βία διάφορων φασιστικών συμμοριών. Τα υπαρκτά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι όσοι ζούμε στην περιοχή, και τα οποία χρησιμοποιούν ως πρόσχημα οι ρατσιστικές ομάδες, είναι ίδια με όσα υπάρχουν σε πολλές γειτονιές της αθηναϊκής μητρόπολης. Και οφείλονται βασικά στις ασφυκτικές συνθήκες φτώχειας που προκαλούν οι πολιτικά και οικονομικά ισχυροί με την άγρια επίθεση που έχουν εξαπολύσει στα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας. Οφείλονται επίσης στις αντικοινωνικές συμπεριφορές ενός κομματιού των πιο φτωχών και εξαθλιωμένων που αντί να στραφούν εναντίον αυτών που καταδικάζουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων στη φτώχεια και την ανέχεια, στρέφονται κατά των πιο αδύνατων συντηρώντας ένα καθεστώς κοινωνικού κανιβαλισμού που εξυπηρετεί μόνο το κράτος και τα αφεντικά. Θα ήταν όμως αυταπάτη να ελπίζει κανείς πως τις συνθήκες ζωής μας μπορεί να τις αλλάξει η δράση της αστυνομίας, που ελέγχει τα μεγαλύτερα κυκλώματα εμπορίας ναρκωτικών και ανθρώπων, που χτυπάει και βασανίζει διαδηλωτές και αγωνιζόμενους, που με τις επιχειρήσεις σκούπα στο πλαίσιο της επιχείρησης «Ξένιος Δίας» οδηγεί εκατοντάδες μετανάστες στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ούτε βέβαια μπορεί να τις αλλάξει η δράση ρατσιστικών και φασιστικών ομάδων που λειτουργούν συμπληρωματικά με τις δυνάμεις καταστολής επιτιθέμενοι σε βάρος των πιο αδύναμων, των πιο φτωχών, των κοινωνικά αποκλεισμένων.

(περισσότερα…)

Πέρα από τα κλισέ του αντιρατσισμού-Μαριάννα Τζιαντζή

24 Σεπτεμβρίου, 2012

Το παρακάτω  κείμενο, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, είναι περίληψη της ομιλίας της Μαριάννας Τζιαντζή στην παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Λαδά στο «art bar ποιήματα και εγκλήματα» των εκδόσεων Γαβριηλίδη στο Μοναστηράκι, στις 21 Σεπτεμβρίου. Εγκωμιαστικά και εμπεριστατωμένα μίλησε για το βιβλίο και ο ποιητής Γιώργος Γώτης, ενώ το λόγο πήρε και η πεζογράφος Ρέα Γαλανάκη, που συνυπογράφει το σενάριο της Άλλης θάλασσας, της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου που δεν ολοκληρώθηκε. Η κυρία Γαλανάκη ανέφερε ότι ο σκηνοθέτης είχε διαβάσει το Μουσαφεράτ του Βασίλη Λαδά, που μιλά για τον διαλυμένο πλέον καταυλισμό Αφγανών μεταναστών στην Πάτρα, και είχε αντλήσει πολύτιμο υλικό που δεν πρόλαβε να το αξιοποιήσει όπως λογάριαζε…

Εφημ ΠΡΙΝ

Via AΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ

Τα Παιχνίδια κρίκετ του Βασίλη Λαδά (εκδ. Γαβριηλίδη) είναι ένα ωραίο, σημαντικό, και μικρό (σε έκταση) μυθιστόρημα.Η ιστορία ξετυλίγεται το τελευταίο τρίμηνο του 2010. Δύο συνεργεία μαζεύουν ελιές στα περίχωρα της Πάτρας. Το ένα το αποτελούν τρεις μεσήλικες Έλληνες και το άλλο τρεις μετανάστες (δύο Αλβανοί κι ένας Πακιστανός). Άνεργοι και οι έξι. Ωστόσο, τα Παιχνίδια κρίκετ δεν είναι ένα βιβλίο για την πολυπολιτισμικότητα και την ανοχή στο διαφορετικό. Καμία σχέση με τα αντιρατσιστικά στερεότυπα και τον γλυκερό ανθρωπισμό. Το βιβλίο υπερβαίνει τα όρια της επικαιρότητας και του τοπικού, γίνεται κλασικό.


Αυστηρή η σύνθεση, η αρχιτεκτονική δομή, χωρίς όμως να δίνεται η εντύπωση της κατασκευής, του ψυχρού σχεδιασμού. Εμφανείς οι συμμετρίες και οι λογοτεχνικές αναφορές, που όμως δεν είναι εξεζητημένες καθώς ο συγγραφέας δεν επιδεικνύει την κουλτούρα και τις ευαισθησίες του. Η καθημερινότητα, με τη φαινομενική πεζότητα των λεπτομερειών της, ξετυλίγεται κάτω από τρεις ίσκιους: του αιώνιου, του αναπόδραστου και του οριστικά χαμένου.

Το δράμα κορυφώνεται με ένα φονικό. Ένας Έλληνας αφαιρεί τη ζωή ενός μετανάστη, όμως το έγκλημα δεν είναι τυπικά ρατσιστικό, δεν το υπαγορεύει το μίσος ή ο τυφλός εθνικισμός. Η οικονομική και η κοινωνική ασφυξία, η αγωνία για επιβίωση μετατρέπουν τον «κανονικό» άνθρωπο σε δολοφόνο. Είναι η κακιά στιγμή, θα πει αργότερα ο ίδιος, το ίδιο και οι αυτόπτες μάρτυρες. Πράγματι είναι η κακιά στιγμή, τα αίματα που ανάβουν, όμως είναι και η κακιά ζωή. Και ασφαλώς είναι το πεπρωμένο, είναι τα παιχνίδια των θεών που ματαιώνουν ή ανατρέπουν τα σχέδια και τις αποφάσεις των ανθρώπων.

(περισσότερα…)

Ισπανία:Δικαίωμα στην υγεία

6 Σεπτεμβρίου, 2012

Derecho a Curar

Στην Ισπανία 1650 γιατροί ανακοίνωσαν ότι αρνούνται να συμμορφωθούν με την μεταρρύθμιση που τους υποχρεώνει να μην παρέχουν περίθαλψη σε μετανάστες. Δηλώνουν ότι είναι καθήκον και δικαίωμα τους να προσφέρουν περίθαλψη, χωρίς διακρίσεις σε όλους τους ανθρώπους.

(περισσότερα…)

Εμπορία ανθρώπων στα Βαλκάνια-Μαίρη Μπόση

25 Αυγούστου, 2012

Εμπορία ανθρώπων στα Βαλκάνια, της Μαίρης Μπόση

Πηγή:http://bloko.gr/

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου έθεσε τέλος ή τουλάχιστον φάνηκε ότι περιόρισε τα παραδοσιακά (κυρίως ιδεολογικά ορμώμενα) ζητήματα τριβής, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα το άναρχο του διεθνούς συστήματος και επαναπροσδιορίζοντας την έννοια της διεθνούς ασφάλειας στο πλαίσιο μιας μακρόχρονης αναθεωρητικής διαδικασίας. 

Η έννοια της ασφάλειας σε εθνικό και διεθνές επίπεδο γνωρίζει νέες προκλήσεις. Στα στοιχεία που παραδοσιακά τη χαρακτήριζαν, εδράζονται νέες παράμετροι που αναδιατυπώνουν το πλαίσιο και χαρακτήρα της. Ένα από αυτά τα ζητήματα αναφέρεται στην εμπορία και διακίνηση ανθρώπων. 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση που από τη δεκαετία του 1990, έδωσε έμφαση στην διεύρυνση της, υπήρξε αποδέκτης αντίστοιχων φαινομένων προβαίνοντας στην υιοθέτηση πλειάδας προτάσεων, κανονισμών, πρωτοβουλιών, και στρατηγικών για τον εντοπισμό και έλεγχο της εμπορίας ανθρώπων. 

Από τη δεκαετία του 1990, που άρχισε να καταγράφεται η διακίνηση ανθρώπων η αύξηση των περιστατικών απασχολεί όχι μόνο τις χώρες προέλευσης, αλλά και για τις χώρες τράνζιτ και τις χώρες αποδοχής. Η διακίνηση και εμπορία ανθρώπων αποτελεί μια επιχειρηματική δραστηριότητα που στοχεύει στην γρήγορη, αποτελεσματική και παράνομη διοχέτευση ανθρώπων διαμέσου διεθνών συνόρων που εκ των πραγμάτων την εντάσσουν σε απειλή της κυριαρχίας και της ασφάλειας ενός κράτους.  Ταυτόχρονα, το γεγονός ότι η πλειονότητα των ατόμων που είναι ευάλωτοι στην διακίνηση και εμπορία είναι οι γυναίκες και τα παιδιά, και προέρχονται από «υπό μετάβαση» χώρες όπου τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα είναι διάχυτα και λειτουργούν αναβαθμίζοντας την ανασφάλεια σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού τους. 

Οι διακινητές στοχεύουν στις ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες με στόχο την αύξηση των κερδών τους, η οποία προκύπτει από την επιτυχία του εκάστοτε εγχειρήματος διακίνησης. Το σύνολο του «επιχειρησιακού» αλλά και «επιχειρηματικού» σχεδιασμού των διακινητών, στηρίζεται στην λειτουργική ανικανότητα των θεσμών του κράτους προέλευσης.  Όμως, η παράνομη διακίνηση έχει εν μέρει πρόθυμους αποδέκτες, καθώς η Δυτική Ευρώπη –τουλάχιστον στον τομέα της εργασίας- έδειξε δυνατότητες ενσωμάτωσης του παράνομου εργατικού δυναμικού. Παράλληλα, όπως καταγράφηκε στη μεταπολεμική Γιουγκοσλαβία, ειδικότερα στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Κόσοβο, η παρουσία μεγάλου αριθμού στρατιωτικών δυνάμεων από τις δυτικές χώρες και ειδικότερα τις ΗΠΑ, «επέβαλε» επί της ουσίας την παρουσία των επιχειρήσεων της πορνείας.  Το ότι η ανθρώπινη ασφάλεια (human security) αποτελεί τμήμα των παροχών που οφείλει το κράτος να εξασφαλίζει στους πολίτες του, όπως (θεωρητικά) έχει καθήκον να φροντίζει την ασφάλεια των συνόρων του από τους εξωτερικούς εχθρούς, παραγνωρίζεται εσκεμμένα, καθώς η όσμωση οργανωμένου εγκλήματος και κυβερνητικών παραγόντων είναι προφανής. Το οργανωμένο έγκλημα έχοντας δημιουργήσει δίκτυα, επαφές και συνεργασίες, συμπράττει συχνά με διεφθαρμένους κρατικούς υπαλλήλους, έχοντας καταστήσει μ’ αυτό τον τρόπο εξαιρετικά δύσκολη την αποτελεσματική αντιμετώπιση του.  Η διαφθορά των κρατικών υπαλλήλων, που συχνά γίνεται αντικείμενο πολλαπλών συζητήσεων, λειτουργεί τόσο σε ποιοτική όσο και σε ποσοτική διάσταση. 

Οι ευάλωτοι πληθυσμοί (κυρίως γυναίκες και παιδιά-οι άνδρες είναι λιγότερο συχνό φαινόμενο) που γίνονται αντικείμενα διακίνησης από το οργανωμένο έγκλημα, δεν αποτελούν απλά ένα ζήτημα ανθρωπιστικού χαρακτήρα. Καθώς το trafficking εμπίπτει στην κλασική έννοια του εμπορίου, δηλαδή στο «νόμο της προσφοράς και της ζήτησης», είναι δύσκολο να εξαλειφθεί. Ο αριθμός των παιδιών που διακινούνται στην Νοτιοανατολική Ευρώπη κάτω της ηλικίας των 18 παρουσιάζει θεαματική άνοδο την τελευταία δεκαετία. (Βάση των στοιχείων της UNICEF, στα Βαλκάνια το 10%-30% των γυναικών στην πορνεία ήταν κάτω από τα 18 έτη, ενώ το 10%-15% των κοριτσιών που επεστράφησαν στις οικίες τους ήταν κάτω των 18 ετών. Η εμπορία και διακίνηση ανθρώπων που γίνεται συνήθως για πορνεία ή άλλου τύπου σεξουαλική εκμετάλλευση, αλλά και η εμπορία για καταναγκαστική εργασία, αποτελεί είδος σύγχρονης σκλαβιάς και είναι μια πολύπλοκη διαδικασία στην οποία μετέχουν, συνυπάρχουν και συνεργάζονται πολλοί και διαφορετικοί φορείς σε όλα τα στάδια της εξέλιξης του. ‘Έχουν αναφερθεί περιστατικά «προσφορών» από τους διακινητές σε οργανώσεις αρωγής (ΜΚΟ), γυναικών όπου «διατίθενται» γυναίκες με χαμηλότερο κόστος ή ακόμη και δωρεάν για να εξασφαλίσουν την ανοχή και κατ’ επέκταση τη συνέχεια της δράσης τους δίχως προβλήματα ή ενοχλήσεις. 

(περισσότερα…)

Παρασκευή, 24 Αυγούστου: Φωνάζουμε ΟΧΙ στο ρατσισμό

23 Αυγούστου, 2012

Συλλαλητήριο ενάντια στο ρατσισμό:

Παρασκευή,24 Αυγούστου, ώρα 6μμ, Ομόνοια.

 

Φασιστική βία / βία κατά των γυναικών

23 Αυγούστου, 2012

Νίνα Βατόλινα, Μη μιλάς!

 »Οι μετανάστες είναι το πρώτο μόνο θύμα του νεοναζισμού. Ακολουθούν οι ομοφυλόφιλοι, οι αριστεροί και οι γυναίκες. Οι οποίες μπορεί να μην διώκονται, αλλά “επιστρέφουν” στο “φυσικό τους χώρο”: τον οίκο και την τεκνοποιία. Υπάρχουν όμως κάτι πολύ όμορφες φωτογραφίες γυναικών της Κρήτης να πυροβολούν γερμανούς αλεξιπτωτιστές, που μας κάνουν να πιστεύουμε πως το έργο τους δεν θα ναι εύκολο.»

Πηγή: Φόρουμ Πρέβεζας

Αλίκη Κοσυφολόγου, Ντίνα Τζουβάλα

Ένα χαστούκι στο “κατεστημένο”

Η βία της φτώχειας της καθημερινότητας είναι αναμφίβολα ανυπολόγιστα σκληρή. Το αν η οικονομική εξαθλίωση ευρύτερων ομάδων του πληθυσμού υπήρξε ο καθοριστικός παράγοντας για τη μερική κοινωνική νομιμοποίηση της βίας της Χρυσής Αυγής, όπως αυτή εκφράστηκε ως εκλογική στήριξη από το 7% του εκλογικού σώματος, είναι μία υπόθεση που δύσκολα ελέγχεται. Εξάλλου για τη διατύπωση ασφαλών συμπερασμάτων προϋποτίθεται η εκτενής μελέτη της κοινωνικής σύνθεσης του πληθυσμού που ψήφισε Χρυσή Αυγή.

Παρά όμως τις προφανείς δυσκολίες της σχετικής συζήτησης παραμένει ανοιχτό το θέμα της “θεαματοποιημένης” βίας της Χρυσής Αυγής και ειδικότερα της απροκάλυπτης βίας κατά των γυναικών, η οποία “εκτέθηκε” δημόσια με αφορμή το περιστατικό της επίθεσης του Κασιδιάρη στη Λιάνα Κανέλλη και στη Ρένα Δούρου κατά τη διάρκεια ζωντανής τηλεοπτικής ενημερωτικής εκπομπής. Παρά τη συνομολογούμενη καταδίκη της συμπεριφοράς του Κασιδιάρη από το σύνολο των κυρίαρχων μέσων καθώς και από τα περισσότερα κόμματα –πλην της Χρυσής Αυγής βεβαίως– το γεγονός τελικά δεν επηρέασε το βαθμό συσπείρωσης των ψηφοφόρων αυτού του κόμματος. Μάλιστα, το εν λόγω κόμμα παρείχε πλήρη στήριξη στο δράστη των επιθέσεων –ο οποίος παραμένει υπόδικος για την επίθεση στο φοιτητή στην Πανεπιστημιούπολη το 2007– ενώ σε δεύτερη φάση τα στελέχη της χρυσής αυγής, αλλά κυριότερα και ο ίδιος ο Η. Κασιδιάρης, υπερέβησαν το στάδιο δικαιολόγησης της πράξης και την παρουσίασαν ως συνειδητή επιλογή πολιτικής στάσης απέναντι στους αντιπάλους. Προφανώς, η επιλογή τους αυτή προέκυψε και από το γεγονός ότι σε τελική ανάλυση η πράξη του Κασιδιάρη επιδοκιμάστηκε από μέρος των “οπαδών” της χρυσής αυγής και πιθανώς όχι μόνο. Εξάλλου, η παρανοημένη –εντελώς– σύλληψη της έννοιας “αντισυστημικότητα”, η οποία υπήρξε και μία από τις βασικές αιτίες της εκλογικής ανόδου της χρυσής αυγής, θέτει μεταξύ άλλων ένα αίτημα για “αγριοτσαμπουκάδες” και περιέχει σεβασμό για τους “νταήδες” που ικανοποιούν αυτό το αίτημα. Με άλλα λόγια, από ένα σημείο κι έπειτα –ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της δεύτερης προεκλογικής περιόδου– τα στελέχη της χρυσής αυγής αντιλήφθηκαν ότι δεν υπήρχε λόγος να μπαίνουν στον κόπο να κρύβουν ή έστω να αποποιούνται πλήρως την “τραμπούκικη” διάσταση των πολιτικών τους πρακτικών. Και βέβαια γι’ αυτή τους την επιλογή “δικαιώθηκαν”, αφού τα εκλογικά ποσοστά της χρυσής αυγής ξεπέρασαν “αλώβητα” τη δοκιμασία της δεύτερης προεκλογικής περιόδου.

Η ματαίωση των ονείρων και η βία κατά των γυναικών

Καθόλου τυχαία η ΧΑ είναι συντριπτικά “αντρικό” κόμμα, τόσο ως προς τα μέλη όσο και ως προς τους ψηφοφόρους της. Εντός αυτής οι νεαροί άνδρες της μικροαστικής (κυρίως) τάξης αναζητούν το χαμένο ανδρισμό τους, που συνετρίβη άδοξα στα βράχια της κρίσης. Κατά τη δεκαετία του ’90 και την πρώτη δεκαετία του 2000 αυτός ο “ανδρισμός” επιβεβαιωνόταν με την απόκτηση αυτοκινήτου μεγάλου κυβισμού στα 18, με τη συνεύρεση με τις καταναγκαστικώς εκπορνευόμενες γυναίκες απ’ το πρώην ανατολικό μπλοκ, ακόμα και μέσα απ’ τις αθλητικές επιτυχίες της Ελλάδας. Τώρα που τα σημάδια περιορισμένης έστω κοινωνικής ανέλιξης έχουν εξαφανιστεί, οι πληττόμενοι άνδρες αναζητούν άλλους τρόπους να διαιωνίσουν το χαμένο τους ψευδεπίγραφο μεγαλείο.

(περισσότερα…)

Τοις ποίων ρήμασι πειθόμενοι μωρέ; Λιάνα Κανέλλη

22 Αυγούστου, 2012

Εφημ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Δεν σε αναγνωρίζω ρε φίλε. Δεν σε αναγνωρίζω ρε άνθρωπε Ελληνα του διαβόητου 21ου αιώνα. Ούτε συμπολίτη θέλω να σε πω, ποτέ σύντροφος άλλωστε δεν ήσουν, εκείνο δε το συνάνθρωπε, εκείνο το ρε πατριώτη, κάπου κάπου σου κόλλαγε και δεν μετάνιωνα την καλημέρα που αντάλλασσα μαζί σου. Ησουνα περήφανος για την προσφυγική καταγωγή σου. Κι ο διπλανός μας ακόμη περισσότερο, εκείνος που ανδρώθηκε στις γερμανικές αλυσίδες παραγωγής αλλά έμεινε λεύτερος, έλεγε, στο πνεύμα. Αμ εκείνη την άλλη τη φιλενάδα μας, την κοσμοπολίτισσα, που της άρεσε η έθνικ μουσική κι έκλαιγε με τα παιδάκια στα φανάρια και για τη δυστυχισμένη καντηλανάφτισσα, τη Ρουμάνα χήρα που δεν είχε στον ήλιο μοίρα, όχι μόνο δεν την αναγνωρίζω, αλλά δεν θέλω να την ξέρω.

Σας κοιτάω και βλέπω φάτσες τραβηγμένες απ΄ το μίσος. Μια φανατίλα, καλά κρυμμένη πίσω απ΄ το μικροαστισμό σας, έχει ποτίσει ακόμα και τις ρυτίδες των βλεφάρων σας. Το μάτι σας γέμισε απ΄ εκείνους τους κόκκους σκιάς που σπάνε το φως της καλοσύνης, και το δείχνουν όπως είναι, μάτι θεριού πεινασμένου και ματαιόδοξου, μάτι απαίδευτο στο κάλλος. Μόλις δείτε ή ακούσετε πως κάποιος άθλιος ψωροκασίδης, ντυμένος στα μαύρα Ελληναράς, χτύπησε, έσφαξε, έλιωσε έναν όποιον αλλοεθνή, αλλόθρησκο, αλλόδοξο, αλλόχρωμο, μετανάστη, που όμως να μην είναι ματσωμένος τουρίστας που αφήνει γερό πουρμπουάρ, λάμπετε. Γυαλίζει εκείνο το φοβισμένο σκατόψυχο, που έλεγε κι η γιαγιά μου, εγώ σας. Θεριεύει σα μουσολίνικο λοφίο φτιαγμένο από χιτλερικό μουστάκι και στολίζει το καθαρό σας κούτελο σαν κέρατο βερνικωμένο. Θυμώνετε με κάθε ψίθυρο ότι το θύμα ήταν άνθρωπος και δη απόκληρος και δυστυχισμένος, ξωπεταμένος από θεούς κι ανθρώπους, κι είχε κι αυτός κάπου μια μάνα ή ένα παιδί που τον κλαίνε. Στ΄ αρχ… σας, μολογάτε. Να μην ερχότανε. Να μην περιέφερε το σκούρο δέρμα του, ο λιγδιάρης, ο διαφορετικός, ο οπωσδήποτε γι’ αυτό το λόγο κλέφτης, φονιάς, απατεώνας.

Σας ξεσκάτισε τη μάνα. Σας μάζεψε τον κήπο. Εφτυνε το γυαλισμένο αυτοκίνητο να μην σας το ματιάσουνε έτσι που το είχε γλείψει κι άστραφτε το χρήμα σας. Κράτησε τα χωράφια και την επιδότησή σας ζωντανά. Χρόνια τώρα, πάνω από δυο δεκαετίες. Εκανε πόρτα στο μαγαζί. Επλυνε γονατιστός και σκάλες και βρωμιές. Σας έβαψε το σπίτι. Κάθε μπουκιά λαδιού και κάθε κόκκος φράουλας έχει μια σταγόνα απ΄ τον ιδρώτα του. Τον ιδρώτα του μετανάστη. Το ακαθάριστο εθνικό σας προϊόν έχει ένα μεγάλο ποσοστό τοις εκατό απ΄ το αίμα του. Εσείς οι Νεοέλληνες, οι φωναχτεροί. Οχι όλοι. Οι μπουρδελοκάφτες, τα πρωταθλητάκια του πισώπλατου μαχαιρώματος, οι κουραδόμαγκες του μόχθου του άλλου, τα φασισταριά της διπλανής πόρτας, εσείς δεν ήσασταν που γινόσασταν έξαλλοι όταν σας έλεγαν τον πατέρα τουρκόσπορο και τη μάνα παστρικιά;

(περισσότερα…)