Posted tagged ‘Συρία’

Πέτρος Παπακωνσταντίνου: Η απροσδόκητη αντοχή του καθεστώτος Άσαντ

Μαΐου 27, 2013

asant

Αντεπίθεση του κυβερνητικού στρατού, ενώ η Συρία απειλείται άμεσα με διχοτόμηση

εφημ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

papakon_pΤο περασμένο καλοκαίρι, η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών, BND, παρέδιδε σε κυβερνητικούς αξιωματούχους έκθεση για τη συριακή κρίση, η οποία εκτιμούσε ότι το καθεστώς Ασαντ θα έπεφτε το αργότερο στις αρχές του 2013. Λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα, ο επικεφαλής της υπηρεσίας, Γκέρχαρντ Σίντλερ, έχει αλλάξει γνώμη. Σύμφωνα με το περιοδικό Der Spiegel, ο Σίντλερ παρουσίασε την αναθεωρημένη εκτίμηση της BND σε μυστική σύσκεψη επιλεγμένων πολιτικών. Το βασικό συμπέρασμα: οι αντάρτες είναι αυτοί που έχουν τώρα το πρόβλημα, καθώς ο κυβερνητικός στρατός αντεπιτίθεται και έχει σοβαρά κέρδη. Παρότι ο Ασαντ δεν μπορεί να επιτύχει συντριπτική νίκη, ενισχύει τη θέση του, παρατείνοντας ένα αδιέξοδο χωρίς ημερομηνία λήξης.

Οι εκτιμήσεις του Βερολίνου συμπίπτουν με την εικόνα που περιγράφουν καλά πληροφορημένες αραβικές πηγές. Σύμφωνα με αυτές, ο κυβερνητικός στρατός κατάφερε, τις τελευταίες εβδομάδες, να απωθήσει τους αντικαθεστωτικούς από τα περισσότερα περίχωρα της Δαμασκού και να κόψει τις γραμμές ανεφοδιασμού τους, από τα νότια σύνορα μέχρι την κεντρική πόλη της Χομς. Από την περασμένη Κυριακή, άρχισε σφοδρή επίθεση στον στρατηγικής σημασίας σουνιτικό θύλακο του Κουσαΐρ, που ελέγχει την επικοινωνία της Δαμασκού με την παράκτια ζώνη, όπου βρίσκονται τα προπύργια των Αλαουιτών Λαττάκεια και Ταρτούς, αλλά και με τη διαφιλονικούμενη, από τα δύο στρατόπεδα, Χομς.

Όπως αναγνώρισε στο πρακτορείο Reuters ηγετικό στέλεχος της αντιπολίτευσης, «αν χάσουμε το Κουσαΐρ, χάνουμε και τη Χομς και αν χάσουμε τη Χομς, χάνουμε την καρδιά της Συρίας». Η πτώση του Κουσαΐρ θα σήμαινε, πρακτικά, ότι ο Ασαντ θα είχε διασφαλίσει ολοκληρωτική κυριαρχία σε ένα άτυπο «Αλαουιστάν», από τα ιορδανικά σύνορα μέχρι τη Χομς και τις ακτές της χώρας, περνώντας από τη Δαμασκό, κι ότι θα μπορούσε να εξαπολύσει από καλύτερες θέσεις αντεπίθεση στο βόρειο μέτωπο, με βασικό στόχο τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, το Χαλέπι.

Μεγάλες δυνάμεις της Δύσης απέδωσαν την απροσδόκητα αποτελεσματική αντεπίθεση του Ασαντ στη συστράτευση της λιβανικής, φιλοϊρανικής οργάνωσης Χεζμπολάχ στο πλευρό του κυβερνητικού στρατού και στη συνεχιζόμενη ενίσχυση του τελευταίου από Ρωσία και Ιράν. Οι παράγοντες αυτοί είναι υπαρκτοί, αλλά δεν αρκούν για να εξηγήσουν την αντιστροφή των εξελίξεων, εις βάρος της αντιπολίτευσης. Πολύ περισσότερο, που η τελευταία απολαμβάνει ευρύτατης οικονομικής και πολιτικής στήριξης, άμεσα από Τουρκία, Κατάρ και Σαουδική Αραβία και έμμεσα από ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία.

(περισσότερα…)

Βίντεο φρίκης από τον συριακό εμφύλιο καταγγέλλει η HRW

Μαΐου 14, 2013

 

Πηγή: http://tvxs.gr/

Έκκληση προς τη συριακή ένοπλη αντιπολίτευση να εμποδίσει τη διάπραξη φρικαλεοτήτων από τους μαχητές της απηύθυνε σήμερα η οργάνωση για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Human Rights Watch, έπειτα από την ανάρτηση στο διαδίκτυο βίντεο που δείχνει έναν άνδρα να προσποιείται πως τρώει την καρδιά ενός νεκρού στρατιώτη.

Το βίντεο «δείχνει έναν διοικητή της ταξιαρχίας Ομαρ αλ-Φαρούκ των ανταρτών να αφαιρεί όργανα από το πτώμα στρατιώτη του καθεστώτος», γράφει στην ανακοίνωση Τύπου η οργάνωση.
 
Οι εικόνες που αναρτήθηκαν στο YouTube, χωρίς να γίνει δυνατή η εξακρίβωση της αυθεντικότητάς τους, δείχνουν έναν άνδρα, τον Αμπού Σακάρ, να αποκόπτει την καρδιά και το συκώτι ενός στρατιώτη που φορά στολή των συριακών δυνάμεων.
 
Προφέρει ύβρεις κατά των αλαουιτών και φέρνει την καρδιά στο στόμα του, πριν σταματήσει ξαφνικά το βίντεο.
 
«Ορκιζόμαστε ενώπιον του Θεού ότι θα φάμε τις καρδιές και τα συκώτια σας, στρατιώτες του Μπασάρ του σκύλου. Ω, ήρωες του Μπάμπα Αμρ, σφάξτε τους αλαουίτες και ξεριζώστε τις καρδιές τους για να τις φάτε», ακούγεται να λέει.
 
Ο Μπασάρ αλ-Ασαντ είναι αλαουίτης. Οι συριακές δυνάμεις ισοπέδωσαν τη συνοικία Μπάμπα Αμρ στη Χομς, της κεντρικής Συρίας.
 
«Δεν γνωρίζουμε αν η ταξιαρχία Ομαρ αλ-Φαρούκ ανήκει στη διοίκηση του Ελεύθερου Συριακού Στρατού», αναφέρεται στην ανακοίνωση της οργάνωσης, «αλλά ο Συνασπισμός της συριακής αντιπολίτευσης και ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός οφείλουν να λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα ώστε όσοι διαπράττουν εγκλήματα πολέμου να λογοδοτήσουν για τις πράξεις τους και για να αποτραπούν τέτοιες πράξεις από οποιονδήποτε τελεί υπό την διοίκησή τους».

(περισσότερα…)

Π. Παπακωνσταντίνου: Σύγκλιση ΗΠΑ – Ρωσίας για τη Συρία

Μαΐου 12, 2013

παπακωνσταντίνου πέτρος

Η απειλή διάχυσης της σύγκρουσης στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής έφερε πιο κοντά τις δύο μεγάλες δυνάμεις

 εφημ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Την ερχόμενη Πέμπτη συμπληρώνονται 97 χρόνια από την υπογραφή μιας συμφωνίας που σημάδεψε ανεξίτηλα τη Μέση Ανατολή. Πρόκειται για τη συνθήκη των Σάικς – Πικό, υπουργών Εξωτερικών της Βρετανίας και της Γαλλίας αντίστοιχα, για τον διαμελισμό της περιοχής σε ζώνες επιρροής μεταξύ των δύο χωρών και της Ρωσίας μετά την προσδοκώμενη νίκη της τριμερούς συμμαχίας σε βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τη μυστική συμφωνία έβγαλε στη φόρα η επαναστατική κυβέρνηση των μπολσεβίκων, τον Νοέμβριο του 1917, προκαλώντας παγκόσμιο σάλο. Η γαλλοβρετανική «Αντάντ Κορντιάλ» (εγκάρδια συνεννόηση), με τη συναίνεση της τσαρικής Ρωσίας, είχε προδώσει την υπόσχεση που έδωσε στους Αραβες για να τους πείσει να πολεμήσουν εναντίον τον Οθωμανών: τη δημιουργία μιας «Μεγάλης Συρίας», ενός ενιαίου, αραβικού κράτους, από το Χαλέπι μέχρι το Αντεν, με πρωτεύουσα τη Δαμασκό. Τα σύνορα των μελλοντικών, υποτελών αραβικών κρατών χαράχτηκαν με μολύβι και χάρακα από τους ξένους, όπως και σήμερα μαρτυρά ο χάρτης.

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η τάξη πραγμάτων των Σάικς – Πικό θα προλάβει να γιορτάσει τη συμπλήρωση ενός αιώνα. Μετά τον επίσημο διαμελισμό του Σουδάν και την ντε φάκτο διαίρεση του Ιράκ και της Λιβύης, η καμπάνα χτυπά και για τη Συρία, τη χώρα που βρίσκεται στην καρδιά κάθε μεγάλης αραβικής περιπέτειας. Ο τρομερός εμφύλιος πόλεμος με τις ολοένα και πιο συχνές εκστρατείες «κάθαρσης» και των δύο στρατοπέδων εγγράφει στην ημερήσια διάταξη το ενδεχόμενο της διχοτόμησης ανάμεσα σε ένα παράκτιο κράτος Αλαουιτών, Χριστιανών και Δρούζων, υπό τον έλεγχο του σημερινού καθεστώτος και μια σουνιτική ενδοχώρα υπό τον έλεγχο της ένοπλης αντιπολίτευσης.

(περισσότερα…)

Συρία: «Ο αντάρτικος στρατός; Είναι απλώς μια συμμορία ξένων»-Ρόμπερτ Φισκ

Αύγουστος 26, 2012

Ο βετεράνος ανταποκριτής στη Μέση Ανατολή παρουσιάζει την εκδοχή των κυβερνητικών δυνάμεων για τη μάχη που καταστρέφει το Χαλέπι( Aleppo), μια από τις αρχαιότερες πόλεις του κόσμου

εφημ ΑΥΓΗ

Ο νικηφόρος στρατός; Υπήρχαν ίχνη από σφαίρες σε όλα τα αρχαία πέτρινα σοκάκια, σπασμένα παράθυρα και τρύπες από σφαίρες στη μία πλευρά του τζαμιού Sharaf όπου κάποιος πυροβολούσε από τον μιναρέ. Ένας ελεύθερος σκοπευτής ακόμη πυροβολούσε 150 μέτρα μακριά ό,τι απέμεινε από περισσότερους από 100 αντάρτες που είχαν σχεδόν περικυκλώσει την 4.000 ετών ακρόπολη στο Χαλέπι.

«Δεν θα το πιστέψεις» μου είπε όλο ενθουσιασμό ο ταγματάρχης Σομάρ. «Ένας από τους αιχμαλώτους μας μου είπε: ‘Δεν είχα συνειδητοποιήσει πως η Παλαιστίνη ήταν τόσο όμορφη’. Νόμιζε πως βρισκόταν στην Παλαιστίνη για να πολεμήσει τους Ισραηλινούς!».

Αν το πιστεύω αυτό; Είναι βέβαιο πως οι μαχητές που μπούκαραν στους υπέροχους παλιούς δρόμους δυτικά της μεγάλης ακρόπολης ήταν από κάθε πλευρά ένα ετερόκλητο πλήθος. Τα συνθήματα «Είμαστε οι Ταξιαρχίες του 1980», της χρονιάς δηλαδή που η ανάδειξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας απείλησε την αυτοκρατορία του πατέρα του Σύρου προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ, του Χάφεζ, είναι ακόμη στους τοίχους των ξενοδοχείων και των καταστημάτων ασημικών των Σύρων – Αρμενίων.

Ένας 51χρονος γαλονάς μου έδωσε μία από τις αυτοσχέδιες χειροβομβίδες που κατέστρεψαν το δάπεδο του τζαμιού Sharaf. Πρόκειται για μια αφράτη ασφάλεια που προεξέχει στην κορφή ενός όγκου από θραύσματα περιτυλιγμένα σε άσπρο πλαστικό και καλυμμένα από μαύρη κολλητική ταινία.

Μέσα στο τζαμί υπήρχαν σφαίρες, άδεια κουτιά από τυρί, γόπες από τσιγάρα και τα χαλιά του τζαμιού σε ντάνες για να κοιμούνται οι αντάρτες. Η μάχη μέχρι τότε είχε διαρκέσει 24 ώρες. Ένα βλήμα είχε σφηνωθεί στη βοσνιακού τύπου ταφόπλακα που ήταν θαμμένος ένας μουσουλμάνος ιμάμης, χαραγμένο πάνω στην ταφόπλακα ήταν ένα όμορφο τουρμπάν.

Τα αρχεία του τζαμιού -λίστες πιστών, παράπονα, το Κοράνι και λογιστικά έγγραφα- ήταν πεταμένα σε ένα δωμάτιο που φαίνεται πως είχε αποτελέσει τον τελευταίο οχυρό αρκετών ανδρών. Υπήρχε λίγο αίμα. Περίπου 10 με 15 από τους υπερασπιστές -όλοι Σύροι- παραδόθηκαν αφού τους προσφέρθηκε έλεος αν άφηναν τα όπλα τους. Το είδος του ελέους δεν μας αποκαλύφθηκε βέβαια.

Οι Σύροι στρατιώτες ήταν συνεπαρμένοι αλλά παραδέχτηκαν την τρομερή λύπη τους για την καταστροφή μιας πόλης της οποίας η ιστορία είναι παγκόσμια κληρονομιά και τώρα έχει καταστραφεί από ρουκέτες και βλήματα. Οι υψηλόβαθμοι κουνούσαν τα κεφάλια τους όταν μας οδήγησαν στα κλονισμένα πια τείχη της ακρόπολης. «Οι τρομοκράτες προσπάθησαν να πάρουν τον έλεγχο της ακρόπολης πριν από 20 ημέρες από τους στρατιώτες μας που την υπερασπίζονταν» είπε ο ταγματάρχης Σομάρ. «Γέμισαν φιάλες οξυγόνου με εκρηκτικά -300 κιλά- και τους πυροδότησαν στην πρώτη είσοδο πάνω από την τάφρο».

Αλίμονο, το έκαναν. Η τεράστια μεσαιωνική πύλη από σίδερο και ξύλο, διακοσμημένη με μεντεσέδες και στηρίγματα -ένα αμυντικό έργο 700 ετών- έχει κυριολεκτικά γίνει κομμάτια. Σκαρφάλωσαν πάνω σε καρβουνιασμένα ξύλα και κομμάτια πέτρας που είχαν σκαλισμένα λόγια από το Κοράνι. Εκατοντάδες τρύπες από σφαίρες έχουν σημαδέψει τη σκαλισμένη πέτρα της εσωτερικής πύλης. Από κάτω βρήκα ένα τανκ Τ72, η κάνη του οποίου είχε λυγίσει από τη σφαίρα ενός ελεύθερου σκοπευτή. «Ήμουν μέσα εκείνη την ώρα» είπε ο οδηγός του άρματος μάχης. «Μπαμ! Κι όμως το άρμα μου ακόμη δούλευε».

Να λοιπόν η επίσημη κάρτα αποτελεσμάτων της μάχης για την κατάληψη της ανατολικής πλευράς της παλιάς πόλης του Χαλεπιού, μιας σύγκρουσης που έλαβε χώρα σε στενά δρομάκια και χλομούς πέτρινους τοίχους που μαινόταν μέχρι χθες το απόγευμα, η ρωγμή κάθε αντάρτικης σφαίρας απαντιόταν από πυρά διαρκείας από τα αυτόματα των στρατιωτών του ταγματάρχη Σομάρ.

Όσο ο κλοιός έσφιγγε γύρω από τους αντάρτες από δύο μεριές -30 αντάρτες ή μέλη του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» ή «ξένοι μαχητές»- σκοτώθηκαν, ενώ υπήρξε και ένας αδιευκρίνιστος αριθμός τραυματιών. Σύμφωνα με τον στρατηγό του ταγματάρχη Σομάρ, τον Σαμπέρ, οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις είχαν μόνο οκτώ τραυματίες. Συνάντησα τους τρεις από αυτούς, ο ένας εκ των οποίων ήταν ένας 51χρονος ο οποίος αρνήθηκε να μεταφερθεί σε νοσοκομείο.

Μεγάλο μέρος του οπλισμού των ανταρτών το είχαν μαζέψει οι άντρες της υπηρεσίας πληροφοριών, της Mukhbarat, πριν φτάσουμε: μας είπαν ότι ανάμεσα στα όπλα υπήρχαν τρία τυφέκια ελεύθερου σκοπευτή σε ΝΑΤΟϊκό διαμέτρημα, ένας όλμος, οκτώ αυστριακά αυτόματα αλλά και διάφορα καλάσνικοφ, τα οποία θα μπορούσαν να έχουν κλαπεί από αυτομολήσαντες στρατιώτες.

Γυναίκες και παιδιά σκοτώθηκαν στο Χαλέπι

Αλλά το σοκ από την κατάσταση στην οποία βρίσκονται τώρα τα πεδία μάχης, οι σφυροκοπημένοι δρόμοι σε ένα μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς ξεπερνά το θέμα του εξοπλισμού της κάθε πλευράς. Το να πατάς πάνω σε σπασμένες πέτρες και γυαλιά με τον συριακό στρατό να έχει περικυκλώσει κάθε μίλι της παλιάς πόλης, ενός τόπου όλο μουσεία και τζαμιά -με τους υπέροχους μιναρέδες της Germaya Omayadd να υψώνονται δίπλα στο χθεσινό πεδίο μάχης- αποτελεί θέμα απεριόριστης θλίψης.

Πολλοί από τους στρατιώτες, που ενθαρρύνθηκαν να μου μιλήσουν ακόμη και αν έπρεπε να γονατίζουν στα στενά δρομάκια με τις σφαίρες να ξεφτίζουν τους τοίχους, έκαναν λόγο για το πόσο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι τόσοι «ξένοι μαχητές» βρίσκονται στο Χαλέπι. «Το Χαλέπι έχει πέντε εκατομμύρια κατοίκους» μου είπε κάποιος. «Αν ο εχθρός είναι τόσο σίγουρος πως θα νικήσει σε αυτή τη μάχη, τότε σίγουρα δεν υπάρχει λόγος να φέρουν αυτούς τους ξένους να συμμετέχουν, θα χάσουν».

Ο ταγματάρχης Σομάρ, που μιλούσε άριστα αγγλικά, καταλάβαινε πολύ καλά και την πολιτική διάσταση. «Τα σύνορά μας με την Τουρκία είναι μεγάλο πρόβλημα» παραδέχθηκε. «Τα σύνορα πρέπει να κλείσουν. Το κλείσιμο των συνόρων θα πρέπει να οργανωθεί από τις δύο κυβερνήσεις. Η τουρκική κυβέρνηση όμως είναι από την μεριά του εχθρού. Ο Ερντογάν είναι εναντίον της Συρίας». Βέβαια, τον ρώτησα για τη θρησκεία του, ένα ερώτημα που αυτές τις μέρες στη θρησκεία κρύβει δηλητήριο και αθωότητα. Ο Σομάρ, του οποίου ο πατέρας ήταν general και η μητέρα του δασκάλα και που εξασκεί τα αγγλικά του διαβάζοντας μυθιστορήματα του Dan Brown είναι τόσο εύστροφος σαν ξυράφι. «Δεν έχει σημασία του πού γεννιέσαι ή το πού πιστεύεις» είπε. «Σημασία έχει τι έχεις στο κεφάλι σου. Το Ισλάμ προέρχεται από αυτή την περιοχή, οι Χριστιανοί το ίδιο, οι Εβραίοι επίσης. Γι’ αυτό και είναι καθήκον μας να την προστατεύσουμε».

Αρκετοί στρατιώτες πίστευαν πως οι αντάρτες προσπαθούσαν να αλλαξοπιστήσουν τους χριστιανούς του Χαλεπιού -τους «ήσυχους ανθρώπους», όλο τους αποκαλούσαν- και υπάρχει και μια πολύ δημοφιλής ιστορία ενός χριστιανού μαγαζάτορα τον οποίο υποχρέωσαν να φορέσει μουσουλμανική περιβολή και να ανακοινώσει τη μετατροπή του σε μουσουλμάνο μπροστά σε μια κάμερα. Αλλά στις εμπόλεμες πόλεις βρίσκεις και ομιλητικούς στρατιώτες.

Ένας από τους άνδρες που ανακατέλαβαν της είσοδο της ακρόπολης ήταν ο Αμπούλ Φιντάρ, περιβόητος γιατί περπάτησε στο Χαλέπι, την Παλμύρα και τη Δαμασκό επί δέκα μέρες στο ξεκίνημα της σύγκρουσης πέρυσι για να μιλήσει για την αναγκαιότητα της ειρήνης. Ο πρόεδρος, περιττό να το πούμε, τον χαιρέτισε ένθερμα στον τελικό προορισμό του.

Και μετά ήταν ο λοχίας Μαχμούντ Νταβούντ από τη Χάμα, που συμμετείχε στις μάχες της Χάμα, της Χομς, της Τζεμπέλ Ζαουί και της Ιντλίμπ. «Θέλω να μου πάρει ένας δημοσιογράφος συνέντευξη» ανακοίνωσε -και βέβαια έγινε. «Είμαστε πολύ στενοχωρημένοι για τους αμάχους της περιοχής» είπε. «Ζούσαν ειρηνικά πριν. Τους υποσχόμαστε ως στρατιώτες πως θα διασφαλίσουμε την επιστροφή στην καλή ζωή που είχαν ακόμη κι αν χάσουμε τη δική μας».

Δεν αναφέρει όλους όσοι σκοτώθηκαν από τα πυρά των στρατιωτών ή από τη «shabiha» (παρακρατικοί) ή τις χιλιάδες που έχουν βασανιστεί στην περιοχή. Ο Νταβούντ έχει μια αρραβωνιαστικιά που τη λένε Χανάν και σπουδάζει Γαλλική Φιλολογία στη Λαττάκεια, ο πατέρας του είναι δάσκαλος και λέει πως θέλει «να υπηρετήσει την πατρίδα του».

Όμως δεν μπορούμε να διώξουμε την σκέψη πως ο πρωταρχικός σκοπός ανδρών όπως ο λοχίας Νταβούντ -και όλων των στρατιωτών εδώ- δεν ήταν, βέβαια, να απελευθερώσουν το Χαλέπι, αλλά τα κατειλημμένα ύψη του Γκολάν, δίπλα στο χώμα που οι «τζιχάντ» προφανώς θεωρούσαν πως απελευθέρωναν χθες -μέχρι που ανακάλυψαν πως το Χαλέπι δεν είναι η Ιερουσαλήμ.

Δημοσιεύτηκε στον «Independent» την Πέμπτη στις 23 Αυγούστου 2012. Μετάφραση: Αναστασία Γιάμαλη

 http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=709384

 

Παλαιότερη δημοσίευση στο  ΒΗΜΑ

Ο βρετανός δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φισκ σε παλαιότερη συνέντευξη Τύπου στο Παρίσι εκφράζει τις απόψεις του για το μεσανατολικό ζήτημα, με αφορμή την έκδοση στα γαλλικά του τελευταίου του βιβλίου «Ο μεγάλος πόλεμος για τον πολιτισμό: Η κατάκτηση της Μέσης Ανατολής»

Σταματήστε να διαβάζετε οθόνες, ανοίξτε ένα βιβλίο!

Με επαγγελματική εμπειρία τεσσάρων δεκαετιών, ο 63χρονος βρετανός πολεμικός ανταποκριτής επικρίνει τους δημοσιογράφους που παίρνουν ένα αεροπλάνο έχοντας τυπώσει λίγες σελίδες από το Ιnternet και πηγαίνουν να καλύψουν ένα θέμα. Ιδίως όταν πρόκειται για μια σύρραξη με ρίζες στην Ιστορία. «Δεν πιστεύω στο Ιnternet, πιστεύω στα βιβλία και στα αρχεία τα οποία δεν με έχουν απογοητεύσει ακόμη. Το Ιnternet περιέχει πολλά λανθασμένα στοιχεία. Σταματήστε να διαβάζετε οθόνες, ανοίξτε ένα βιβλίο!» τονίζει.

(περισσότερα…)

Εκρηξη στη Συρία, τσουνάμι στην Α. Μεσόγειο-Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Αύγουστος 25, 2012

εφημ.ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το μαρτύριο της σταγόνας στο οποίο υποβάλλεται καθημερινά η ελληνική κοινωνία (θα πτωχεύσουμε ή δεν θα πτωχεύσουμε, θα μας διώξουν ή όχι από το ευρώ;) εξοστρακίζει στο περιθώριο της επικαιρότητας τα μεγάλα διεθνή προβλήματα. Δικαιολογημένα μέχρις ενός σημείου, με μία σημαντική εξαίρεση: Την τραγική επιδείνωση της κρίσης στη Συρία.

Ηδη, ο συριακός εμφύλιος εξελίσσεται σε περιφερειακή κρίση, που απειλεί να αποσταθεροποιήσει την Αν. Μεσόγειο. Φονικές συγκρούσεις μεταξύ σιιτών οπαδών και σουνιτών αντιπάλων του Σύρου προέδρου Μπασάρ Ασαντ πλήττουν τις τελευταίες ημέρες τον Λίβανο. Η χαοτική κατάσταση στα σύνορα Τουρκίας – Συρίας προσφέρει ζωτικό χώρο στην κουρδική, αυτονομιστική οργάνωση ΡΚΚ, η οποία κλιμακώνει τις βομβιστικές επιθέσεις της στη γείτονα χώρα. Χθες πραγματοποιήθηκε στην Αγκυρα κοινή «επιχειρησιακή σύσκεψη» αντιπροσωπειών ΗΠΑ και Τουρκίας με αντικείμενο την αλλαγή καθεστώτος στη Δαμασκό.

Η συριακή κρίση ξεκίνησε πριν από 17 μήνες ως δίκαιη εξέγερση εναντίον ενός απολυταρχικού καθεστώτος. Η πορεία των εξελίξεων, όμως, δεν νομιμοποιεί μανιχαϊστικούς διαχωρισμούς σε «καλούς» και «κακούς». Στο αρχικά μαζικό, ειρηνικό αντιπολιτευτικό κίνημα μετείχε ευρύ φάσμα πολιτικών δυνάμεων, από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, μέχρι τους αριστερούς και τους φιλελεύθερους. Ωστόσο, η στρατιωτικοποίηση της εξέγερσης έδωσε τη δυνατότητα στις ξένες δυνάμεις που εξοπλίζουν τον «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» (Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Κατάρ) να χειραγωγήσουν την αντιπολίτευση.

Η Χίλαρι Κλίντον εξέφρασε δημόσια, στο Κογκρέσο, την ανησυχία της για τη δράση ομάδων της Αλ Κάιντα στους κόλπους της αντιπολίτευσης. Στους θύλακες που ελέγχει η τελευταία, εφαρμόζεται με συνοπτικές διαδικασίες ο ισλαμικός νόμος. Προβλέψιμα, όχι μόνο η κυρίαρχη, επί Ασαντ, θρησκευτική μειονότητα των Αλαουιτών, αλλά και το σύνολο σχεδόν της χριστιανικής κοινότητας συσπειρώνεται γύρω από το καθεστώς. Αποτελεί δε κοινό μυστικό ότι η Σαουδική Αραβία προετοιμάζει για διάδοχο του Ασαντ τον επικεφαλής του αντικαθεστωτικού στρατού Μανάφ Τλας, έναν «χασάπη» στρατηγό του παλιού καθεστώτος, που άλλαξε άλογο μήνες μετά την έναρξη της εξέγερσης.

(περισσότερα…)

Bahar Kimyongür : Η τρομοκρατία κατά της Συρίας και οι διεθνείς διασυνδέσεις της

Αύγουστος 13, 2012

Πηγή:http://pergadi.blogspot.gr/

Από την αρχή της »άνοιξης» της Συρίας, η κυβέρνηση της Δαμασκού, υποστήριζε  ότι αντιμετώπιζε  συμμορίες τρομοκρατών. Τα περισσότερα δυτικά μμε κατήγγειλαν αυτό τον ισχυρισμό ως κρατική προπαγάνδα  για να δικαιολογηθεί η καταστολή του κινήματος διαμαρτυρίας.

Ενώ είναι προφανές ότι η θεωρία αυτή θεωρείται ιερή και απαραβίαστη από το καθεστώς Μπάαθ, το οποίο δε χαίρει και ιδιαίτερης εκτίμησης από τα κινήματα της αντιπολίτευσης που δεν ελέγχει, εντούτοις η υπόθεση αυτή δεν είναι καθόλου εκτός πραγματικότητας. Πολλοί είναι οι παράγοντες που επιβεβαιώνουν τη θέση αυτή της συριακής κυβέρνησης.

Πρώτος παράγοντας, το κοσμικό κράτος.

Η Συρία , είναι το τελευταίο κοσμικό αραβικό κράτος. (1) Οι θρησκευτικές μειονότητες στη Συρία έχουν τα ίδια δικαιώματα με τη μουσουλμανική πλειονότητα.

Για ορισμένες θρησκευτικές σέχτες σουνιτών, υπέρμαχες της ιδέας του πολέμου κατά του»άλλου», όποιος κι αν είναι αυτός, Αραβική κοσμικότητα και ισότητα μεταξύ των θρησκειών,είναι αυμβίβαστα με τη σαρία (τον ισλαμικό νόμο), προσβάλουν το Ισλάμ και κάνουν το κράτος της Συρίας πιο απεχθές ακόμα και από την «αθεη»  ή «χριστιανική»Ευρώπη.

Η Συρία έχει πάνω από δέκα διαφορετικές χριστιανικές εκκλησίες, Σουνίτες που είναι Άραβες, Κούρδους, Τουρκομάνους και Τσερκέζους, μη-Άραβες χριστιανούς, όπως οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι ή Λεβαντίνοι, μουσουλμάνοι  συγκρητιστές και επομένως αταξινόμητοι, όπως οι Αλαουίτες και οι Δρούζοι.

Επομένως, η ανάγκη να κρατηθεί στα πόδια του αυτό το εύθραυστο εθνο-θρησκευτικό οικοδόμημα είναι τόσο δύσκολο, που μόνο ένα καθεστώς κοσμικό, σταθερό, και αναγκαστικά αυταρχικό μπορεί να φέρει σε πέρας.

Ο θρησκευτικός παράγοντας.

Λόγω της θρησκευτικής καταγωγής του Προέδρου Μπασάρ Ελ-Ασαντ, το συριακό καθεστώς έχει αυθαίρετα χαρακτηριστεί ως »αλαουίτικο». Αυτός ο χαρακτηρισμός είναι εντελώς ψευδής, συκοφαντικός, σεχταριστικός, δηλαδή ρατσιστικός. Πρώτον, είναι λάθος, γιατί το Γενικό Επιτελείο, η αστυνομία, οι διάφορες υπηρεσίες πληροφοριών, τα μέλη της κυβέρνησης είναι στην μεγάλη τους πλειοψηφία Σουνίτες, όπως και ένα μεγάλο μέρος της αστικής τάξης.

Τα μμε, για να δημιουργήσουν  αίσθηση, δεν παραλείπουν να επισημαίνουν την σουνίτικη καταγωγή της  Asma al-Assad, της σύζυγου του Προέδρου,για να την δαιμονοποιήσουν. Αλλά σκόπιμα δεν αναφέρουν την αντιπρόεδρο της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας, Najah Al Attar, την πρώτη και μοναδική γυναίκα στον κόσμο που κατέχει μια τόσο υψηλή θέση. Η Al Attar δεν είναι μόνο σουνίτικης καταγωγής, αλλά και αδελφή ενός από τους εξόριστους ηγέτες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, της Συρίας, χαρακτηριστικό παράδειγμα του παραδόξου της Συρίας.

(περισσότερα…)

Και αν επικρατήσει σουνιτικό καθεστώς στη Συρία;

Αύγουστος 3, 2012

Zulfiqar*

Των Reva Bhalla και Kamran Bokhari

μετάφραση Inprecor

Η αποσκίρτηση της οικογένειας Tlass, που πήρε και δημοσιότητα την περασμένη εβδομάδα, σηματοδότησε ένα σημαντικό σημείο καμπής για το συριακό καθεστώς του Άσαντ της Συρίας.

Η οικογένεια Tlass αποτελούσε το βασικό πυλώνα σουνιτικής υποστήριξης στο καθεστώς της μειονότητας των Αλαουιτών. Ο πατριάρχης της οικογένειας, πρώην υπουργός Άμυνας Mustafa Tlass, είχε στρατηγικό, αδελφικό δεσμό με τον τέως Πρόεδρο της Συρίας Hafez al Assad. Οι δύο στρατιωτικοί υπηρέτησαν μαζί ως μέλη του κυβερνόντος κόμματος Baath στο Κάιρο από το 1958 μέχρι το 1961 όταν Συρία και Αίγυπτος είχαν ενωθεί στο πλαίσιο του οράματος του Nasser για δημιουργία μιας Ενωμένης Αραβικής Δημοκρατίας. Η κατάρρευση της απόπειρας αυτής τους οδήγησε στο να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, όπου από κοινού βοήθησαν να πάρει την εξουσία του κόμμα Baath το 1963 και άντεξαν μια μια ιδιαίτερα βίαιη περίοδο πραξικοπημάτων, εκκαθαρίσεων, αντι-πραξικοπημάτων κατά την δεκαετία του ’60.

Με τον Tlass να βρίσκεται σταθερά και σιωπηλά στο πλευρό του, ο Hafez οργάνωσε ένα αιματηρό πραξικόπημα και τοποθέτηση τον Tlass στη θέση του υπουργού Άμυνας το 1970. Έκτοτε, ο Tlass αποτελούσε το σύμβολο της παλιάς φρουράς του συριακού καθεστώτος. Χωρίς την, τύπου νονού της μαφίας, στήριξη του Tlass, αμφισβητείται το κατά πόσο ο Bashar al Assad, ένας πολιτικός αρχάριος, θα είχε καταφέρει να εδραιώσει την εξουσία του επί του καθεστώτος το 2000 όταν πέθανε ο πατέρας του. Δια μέσου των εκτεταμένων στρατιωτικών και επιχειρηματικών διασυνδέσεων της οικογένειας Tlass, ο δεσμός ανάμεσα σε Σουνίτες και Αλαουίτες διατηρήθηκε επί δεκαετίες στα υψηλότερα κλιμάκια του καθεστώτος. Το αίμα όμως παίζει βαρύνουσα σημασία στην πολιτική των φατριών, και όταν σουνιτικό αίμα άρχισε να χύνεται στους δρόμους της Συρίας κατά τη διάρκεια της τρέχουσας εξέγερσης, η οικογένεια Tlass το πιθανότερο είναι ότι ένιωσε να πιέζεται για να σταθεί στο πλευρό των Σουνιτών. Ίσως πιο σημαντικό από αυτό, να είναι το ότι η οικογένεια Tlass εκτίμησε ότι είχε έρθει η ώρα να προχωρήσει σε κάποια κίνηση πριν κληθεί να πληρώσει το τίμημα για τη συμμαχία της με το καθεστώς. Όποιο και αν ήταν το πραγματικό και πρωταρχικό κίνητρο της απόφασης, η επιλογή της οικογένειας Tlass να σπάσει μια συνεργασία δεκαετιών με την οικογένεια al Assad αύξησε την πίεση και σε άλλα εξέχοντα μέλη της στρατιωτικής και επιχειρηματικής κοινότητας της χώρας να διαλέξουν πλευρά.

Όπως εξηγούσε ένας οξύνους παρατηρητής της συριακής διαμάχης, το καθεστώς al Assad μοιάζει με ένα ανακατεμένο κομμάτι πάγου. Ο Αλαουίτικος πυρήνας του κομματιού είναι παγωμένος και ανέγγιχτος καθώς οι μειονότητες φοβούνται τις συνέπειες που θα υπάρξουν αν χάσουν την εξουσία και την κερδίσει η σουνιτική πλειοψηφία. Δεν έχουμε ακόμη δει ούτε μαζικές αποσκιρτήσεις, ούτε κάποιου είδους κατάρρευση σε επίπεδο διοίκησης και ελέγχου μέσα στο στρατό, η οποία θα μπορούσε υποθετικά να οδηγήσει σε αποκόλληση μεγάλων κομματιών πάγου. Όμως, τα σουνιτικά δίκτυα ελέγχου γύρω από τον πυρήνα, τα δίκτυα αυτά που καθιστούσαν δυνατή τη λειτουργία της κρατικής μηχανής έχουν αρχίσει σταδιακά να λιώνουν. Όσο περισσότερο αυτό το κομμάτι πάγου λιώνει, τόσο πιο εύθραυστο γίνεται και τόσο πιθανότερο είναι να δούμε ρωγμές ολοένα και πιο κοντά στον πυρήνα. Φτάνοντας σε ένα τέτοιο σημείο, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η πιθανότητα να πάρει σάρκα και οστά το σενάριο της πραγματοποίησης ενός «πραξικοπήματος» εντός του καθεστώτος, δηλαδή από πρόσωπα που σήμερα παραμένουν στο πλευρό του al Assad αλλά δεν θα επιλέξουν να πέσουν και στο γκρεμό μαζί του.

(περισσότερα…)