Posted tagged ‘Σχέδιο Β’’

Για τους στόχους του Σχεδίου Β

Ιουνίου 28, 2013

f2t

Toυ Δημήτρη Μητρόπουλου

[ομιλία στην  εκδήλωση του Σχεδίου Β στην Πάτρα]

Μπαίνοντας κατευθείαν στο θέμα, θέλω να προσεγγίσω 4 ερωτήσεις. Η πρώτη είναι ποιος ο στόχος του σχεδίου Β, η δεύτερη πως θα τον πετύχει η τρίτη, αν υπάρχει χώρος για το σχέδιο Β, η τέταρτη αν υπάρχει χρόνος για το σχέδιο Β.

Το σχέδιο Β είναι ένας όρος που πήραμε απ’ έξω, είχε να κάνει με το “αυτονόητο” που έπρατταν τράπεζες και κράτη μπροστά στον κίνδυνο εξόδου της Ελλάδας ή μια άλλης χώρας από την ευρωζώνη. Το αυτονόητο για όλους, εκτός από την Ελλάδα. Επανήλθε με την Κυπριακή κρίση όταν η Κυπριακή βουλή είπε το γνωστό όχι που γρήγορα όμως μετατράπηκε σε άτακτο ναι στις απαιτήσεις της Τρόικα.

Στην Κύπρο αναδείχθηκε με τον πιο ηχηρό τρόπο ότι η λιτότητα, η επιτροπεία, το ξεθεμελίωμα των εργασιακών σχέσεων, η προώθηση του πιο άγριου καπιταλισμού, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου δεν είναι διαπραγματεύσιμα με την Τρόικα.

Πριν μερικές βδομάδες ο Άδωνις, ο Κεδίκογλου και οι λοιποί αστέρες του μνημονιακού πολιτικού συστήματος διαφήμιζαν το greekoveryσε αντίθεση με το περσινό grexit. Με την πρώτη κυβερνητική κρίση και με βάση τα άγρια μέτρα που θα πρέπει να πάρει η νέα κυβέρνηση των αδίστακτων το grexitεπανήλθε σιγά σιγά στην ξένη ειδησεογραφία…

Σε ένα χρόνο περίπου από τώρα, τυπικά βγαίνουμε από τις μνημονιακές δόσεις. Και είναι από τώρα σαφές ότι τα νούμερα και το πρόγραμμα δεν βγαίνουν. Άλλοι προβλέπουν ότι τότε θα κλιμακωθεί η λεηλασία της χώρας με νέα δάνεια. Άλλοι προσβλέπουν σε μια σταθεροποίηση, με μια μικρή ίσως ανάπτυξη και με μια πιο χαλαρή επιτήρηση και δανειοδότηση μέσα από τους μηχανισμούς της ευρωζώνης. Ο βασικός προσανατολισμός κυβέρνησης, αλλά και αξιωματικής αντιπολίτευσης φαίνεται να ποντάρει σε αυτόν τον δεύτερο «δρόμο». Οι μεν το λένε να σταθεροποιήσουμε τη χώρα για να ‘ρθουν επενδύσεις, οι δε να βάλουμε ένα τέλος στην καταστροφή. Το πλαίσιο όμως δεν το αμφισβητεί κανείς.

 Το ερώτημα είναι αν μπορεί να είναι γραμμή της αριστεράς μια τέτοιου τύπου σταθεροποίηση. Η αριστερά όμως δεν υπάρχει για να διαχειριστεί αυτό που έρχεται, ειδικά όταν αυτό είναι μια κοινωνική κόλαση των 400 ευρώ και του 30% ανεργίας. Υπάρχει για να κάνει τομές, να ανατρέπει αυτήν την κοινωνική κόλαση υπέρ των φτωχών και λαϊκών στρωμάτων. Και σήμερα για να το κάνει αυτό πρέπει να απαντήσει συγκεκριμένα ερωτήματα.

(περισσότερα…)

Advertisements

Ο Αλέκος Αλαβάνος στη ΝΕΤ (10.5.2013)

Μαΐου 10, 2013

Εισήγηση του Τάσου Σταυρόπουλου στη σύσκεψη του ΜΑΑ, 21/4/13

Απρίλιος 22, 2013

Ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα,

ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία.

(Γιάννης Ρίτσος).

5--logo-w-21.Τους στίχους αυτούς του Γιάννη Ρίτσου σκεφτόμουνα πολλές φορές μετά τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, όταν πολλά μέλη του ΜΑΑ ακολούθησαν τον Σύριζα. Το ΜΑΑ έμεινε έξω από τις εκλογικές αναμετρήσεις, γιατί από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του είχε δηλώσει με σαφήνεια ότι δεν ήθελε να προσθέσει ένα κόμμα στο κατακερματισμένο τοπίο της αριστεράς, αλλά να συμβάλει στην αλλαγή του τοπίου και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις εκείνες για τη συγκρότηση ενός κοινωνικού και πολιτικού Μετώπου που να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του λαού που πληρώνει το μάρμαρο της οικονομικής κρίσης. Κατέβαλε τεράστιες προσπάθειες για κοινή κάθοδο με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά, ως συνήθως, οι προσπάθειες των αριστερών δυνάμεων για ενότητα έμειναν στο τούνελ.

2.Οι προσπάθειες όμως αυτές για τη συγκρότηση ενός κοινωνικού και πολιτικού Μετώπου με τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς, η αποτυχία των συλλογικοτήτων της ριζοσπαστικής αριστεράς στις εκλογές και η επιτυχία του Σύριζα με πολιτική στήριξης της ευρωζώνης, είχαν και ένα θετικό για το ΜΑΑ. Άρχισε να συνειδητοποιεί ότι το μείζον πρόβλημα δεν ήταν μόνο ο κατακερματισμός των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς που έκανε τον κόσμο της εργασίας να της γυρίζει την πλάτη, αλλά και η αδυναμία της να διατυπώσει ένα πειστικό πρόγραμμα που να δίνει ελπίδα στο λαό. Αυτό φάνηκε ιδιαίτερα στις μεγάλες κινητοποιήσεις στις πλατείες όπου στις συγκρούσεις εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών με την κυβερνητική πολιτική φάνηκε το έλλειμμα της αριστεράς. Το εργατικό κίνημα δεν μπόρεσε να ανατρέψει την πολιτική της τρόικας, γιατί ήταν αισθητή η απουσία ενός οργανωμένου λαϊκού κινήματος και Μετώπου με συγκροτημένο και συγκεκριμένο πρόγραμμα για την έξοδο του λαού από την οικονομική κρίση.

(περισσότερα…)

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ: Μετωπική πολιτική δικτύωση με πρόγραμμα διεξόδου και σχέδιο Β

Απρίλιος 20, 2013

«Grande Femme III», «Grande Tête» et «Homme qui marche II». (Keystone)

Aνακοίνωση

052250dc50138371fd04f19c188f0143_XLΜετά την κυπριακή περιπέτεια, τίθεται καθαρά και επειγόντως το ερώτημα του «ποιος» πολιτικά αναλαμβάνει την ευθύνη μιας πορείας εξόδου από την κρίση (χωρίς μνημόνια και τρόικα) και με ποιο εφικτό και αποτελεσματικό πρόγραμμα.

Στην Κύπρο συντρίφτηκαν αυταπάτες, επιθυμίες και προγράμματα που επί τρία χρόνια προπαγάνδιζαν αλλαγή και διέξοδο (συνεχίζοντας και παραμένοντας) στο ίδιο οικονομικό – πολιτικό – διεθνές πλαίσιο.

Η ευρωζώνη ήταν το όριο που απαγόρευε μια διαφορετική συζήτηση, σκέψη ή σχέδιο. Ήταν το όριο όπου με θρησκευτικό δογματισμό σταματούσε η οποιαδήποτε αναζήτηση λύσης.

Η Κύπρος εξαναγκάζει το τέλος της ευρωλαγνείας, το τέλος της πολυπαιγμένης πολιτικής της διαπραγμάτευσης μέσα στην ευρωζώνη.

Η Κύπρος είναι η αρχή του τέλους της εθνικής συναίνεσης για την ΕΕ και το ευρώ, που οικοδομήθηκε από όλες τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις τριάντα και πλέον χρόνια και που γέννησε και έθρεψε τους όρους για την ελληνική κρίση. Μια κρίση που κατακρεουργεί τους εργαζόμενους και τη νεολαία, που υποβαθμίζει συνολικά τη χώρα, που δίνει τη δυνατότητα στους Γερμανούς να απαιτούν σαν σύγχρονοι Σάιλοκ λίβρες από το σώμα και τον πλούτο της χώρας.

Από τον δικομματική εναλλαγή στην τρικομματική κυβέρνηση, από το κόμμα του μνημονίου στην παράταξη του μνημονίου, και όλα αυτά σε μια και μοναδική στρατηγική, αυτήν του «ανήκομεν στην ΕΕ και το νόμισμά μας είναι το ευρώ». Μία πολιτική, μία παράταξη, πολλά κόμματα.

Σχηματοποιώντας τα παραπάνω, εύλογα κάποιος μπορεί να τα ονομάσει σχέδιο Α, για να βοηθηθεί η αναζήτηση μιας διαφορετικής πορείας. Η συνολική αμφισβήτηση του σχεδίου Α είναι η πρώτη απάντηση στο από πού να αρχίσουμε. Δεν είναι όμως ικανή και επαρκής να απαντήσει στο πρόβλημα.

Πρέπει να συμπληρωθεί από την αποφασιστική δύναμη που θα αναλάβει την ευθύνη επίλυσης του πολιτικού προβλήματος, εφαρμόζοντας το άλλο πρόγραμμα, προχωρώντας στον άλλο δρόμο και στο σχέδιο Β.

(περισσότερα…)

Αριάδνη Αλαβάνου: Aριστερά σε κλουβί ή μέσα στην πολιτική πάλη;

Απρίλιος 18, 2013

Sears-Tower-Glass-Balconies-01

Πηγή:www.tometopo.gr

Μερικές αυθόρμητες απορίες

Σε άρθρο του στο “Πριν” (ΣΧΕΔΙΟ Β’: Πρόταση εναλλακτικής διαχείρισης ή ανατροπής;, 14/4), ο Παναγιώτης Φραντζής κάνει μια κριτική εφ’ όλης της ύλης στα 10 σημεία που παρουσίασε ο Α. Αλαβάνος σε συνέντευξη Τύπου, στην οποία ανακοινώθηκε ότι το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής θα συγκροτήσει πολιτικό φορέα του Σχεδίου Β.

Αυτό το σχόλιο θα παρακάμψει πολλά από τα λεγόμενα, όπως την κριτική για το πόσες φορές εμφανίζεται στο κείμενο των 10 σημείων η λέξη “ρευστότητα” και πόσες οι λέξεις “ανατροπή”, “αγώνας”, γιατί αδικούν τον ίδιο το συντάκτη. Ή τη μομφή “δεν υπάρχει σαφής στόχος πάλης για τους εργαζόμενους … Υπάρχει ο δρόμος μιας κυβέρνησης”, που μάλλον ανεκδοτολογικά ακούγεται, αν δεν εκφράζει κάποιες προκαταλήψεις. Δεν θα ασχοληθεί επίσης με μια σειρά οικονομικές απόψεις που αποφθεγματικά διατυπώνει ο Π.Φ.- όπως, για παράδειγμα, ότι η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με εργαλεία εθνικής νομισματικής και οικονομικής πολιτικής, γιατί είναι καπιταλιστική, και άρα αγνοεί ότι η κρίση του ελληνικού καπιταλισμού οξύνεται λόγω της συμμετοχής της Ελλάδας στην ΟΝΕ-, εφόσον τα σχετικά ζητήματα τα έχουν επεξεργαστεί και έχουν δώσει απαντήσεις πολύ πιο αρμόδιοι (Λαπαβίτσας, Μαριόλης κ.ά.).

Το παρόν σχόλιο θα ασχοληθεί με την, κατά τη γνώμη μου, πολιτική ουσία του άρθρου που συνοψίζεται στα εξής: Τώρα που αναπτύσσεται ο ευρωσκεπτικισμός και ένα αστικό αντι-ευρώ ρεύμα στην Ευρώπη, ο στόχος της εξόδου από το ευρώ δεν θα προκαλέσει το ντόμινο που κάποιοι είχαν στο μυαλό τους, δεν θα είναι το “πρώτο θετικό ρήγμα που αναπόφευκτα φέρνει τα επόμενα”. Συνεπώς, όποιες αριστερές δυνάμεις προτάσσουν την αποχώρηση από το ευρώ, λίγο-πολύ μοιραία θα γίνουν φορείς της “εναλλακτικής [αστικής] διαχείρισης”, εφόσον όποτε και όταν αστικές δυνάμεις επιλέξουν την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα θα το κάνουν μέσα από μια κυβέρνηση “αριστερού προσανατολισμού”.

Πώς μπορούν να πάρουν “πιστοποιητικό μη διαχειριστικής πολιτικής” κατά τον αρθρογράφο, όσοι δίνουν έμφαση στην έξοδο από το ευρώ; [Και ας μην επαναλάβουμε τις προϋποθέσεις και τις τομές που τη συνοδεύουν, είναι γνωστές.]

(περισσότερα…)

Συνέντευξη Τύπου του Αλέκου Αλαβάνου για το Σχέδιο Β'(video)

Απρίλιος 7, 2013

(περισσότερα…)

Δέκα σημεία για τη συγκρότηση του πολιτικού φορέα «Σχέδιο Β’»

Απρίλιος 4, 2013

 Συνέντευξη Τύπου  4/4/2013

Στην ομιλία του ο Αλέκος Αλαβάνος αναφέρθηκε σε δέκα σημείa.

Πρώτο: Τα γεγονότα στην Κύπρο δίνουν μια εικόνα από ένα εφιαλτικό μέλλον που δεν πρέπει ποτέ να έρθει στην Ελλάδα. Η αντίληψη της κυβέρνησης ότι η ολοκλήρωση του μνημονίου οδηγεί στην ανάπτυξη έχει εκμηδενισθεί, με την διάλυση της κυπριακής οικονομίας.

Η αντίληψη της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι «θα καταργηθεί το μνημόνιο μέσα στην Ευρωζώνη» έχει ολοκληρωτικά καταρρεύσει δεδομένου του εργαλείου της διακοπής της ρευστότητας σε ευρώ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Καλούμε τον λαό να απεγκλωβισθεί από τη στείρα, νοσηρή και αδιέξοδη αυτή αντιπαράθεση και απέναντι στις δύο εκδοχές του Σχεδίου Α’ να αντιπαραθέσει ένα απελευθερωτικό Σχέδιο Β’.

Δεύτερο: Το θέμα της παραμονής ή της εξόδου από την Ευρωζώνη είναι το σταυροδρόμι πάνω στο οποίο βρίσκεται σήμερα η χώρα μας. Στην ιστορία των υφεσιακών κρίσεων καμία χώρα δεν έχει μπορέσει να ανακάμψει με σκληρό νόμισμα όπως το ευρώ. Η έκδοση εθνικού νομίσματος είναι μια μεγάλη τομή. Αμφισβητεί το μέχρι τώρα κεντρικό στρατηγικό στήριγμα της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα, τη συμμετοχή στην ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση. Είναι απολύτως αναγκαία. Και δεν αποτελεί πια διαπραγματευτικό χαρτί εντός Ευρωζώνης. Όπως έδειξε η σχετική ηρεμία των χρηματαγορών, η Ευρωζώνη, παρότι δεν το επιθυμεί, διακινδυνεύει το ενδεχόμενο αποχώρησης μιας χώρας από αυτήν.

Τρίτο: Η αποχώρηση από το ευρώ είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη σωτηρία και την ανάκαμψη. Από μόνη της όμως δεν αρκεί. Είναι κρίκος σε μια σειρά μετασχηματισμών, αριστερού προσανατολισμού που απευθύνονται όμως σε όλους τους πολίτες. Την άμεση παύση πληρωμών προς τους ξένους δανειστές. Την εθνικοποίηση των τραπεζών. Τον οικονομικό σχεδιασμό. Την παραγωγική ανασυγκρότηση. Τη δυναμική παρουσία των δημοσίων επενδύσεων. Τη συγκρότηση ενός Κοινωνικού Κράτους. Επειδή πλευρές των πολιτικών αυτών έρθουν σε σύγκρουση με το καθεστώς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο λαός με δημοψήφισμα θα πάρει την απόφαση για την περαιτέρω πορεία του.

Τέταρτο: Η εκστρατεία τρόμου της κυβέρνησης για το ευρώ, στην οποία έχει συνδράμει η αξιωματική αντιπολίτευση με τη θέση ότι η αποχώρηση είναι «εθνική καταστροφή» δεν έχει πλέον καμία βάση. Όλα τα φόβητρα – από την έλλειψη πετρελαίου και τα μαγκάλια μέχρι το κλείσιμο των τραπεζών, που στην Κύπρο κράτησε περισσότερο από την Αργεντινή – έχουν συμβεί μέσα στο ευρώ. Θα είναι δύσβατος ο δρόμος της ανάκτησης του ελέγχου στη νομισματικής και οικονομικής πολιτικής, αλλά θα είναι καρποφόρος. Μέσω της ρευστότητας με ταχύτητα θα ανοίξουν οι θέσεις εργασίας στον τουρισμό, στον αγροτικό τομέα, στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που ανακτούν την εσωτερική αγορά, στα δημόσια έργα.

(περισσότερα…)