Posted tagged ‘Τυνησία’

Τυνησία – Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ: Διακήρυξη της Συνέλευσης για το Χρέος

18 Απριλίου, 2013

thomas-sankara6_300x200Thomas Sankara

Πηγή: nodebtnoeuro

Τυνησία ,29 Μαρτίου 2013

Λαμβάνοντας υπόψη ότι από τον 15ο αιώνα το χρέος έχει αποτελέσει το κύριο ιστορικό μέσο του αποικισμού για τη λεηλασία, ηγεμόνευση, καθυπόταξη, εξευτελισμό και καταστροφή των Λαών και των παραδόσεών τους,

Λαμβάνοντας υπόψη ότι το χρέος του παγκόσμιου Νότου έχει ήδη εξοφληθεί πολλές φορές, και ότι αυτό συνιστά, τόσο για το Νότο όσο και για τον Βορρά, έναν πλούτο από πόρους και από εργατική δύναμη για το κεφάλαιο,

Λαμβάνοντας υπόψη ότι το χρέος είναι ο βασικός μοχλός ξένων παρεμβάσεων, και παρεμβάσεων χρηματοοικονομικών δυνάμεων με τη συνεργία των ισχυρών ελίτ, επιτρέποντας έτσι την παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών, τη γενική εξαθλίωση των ανθρώπων, και τη βάναυση υποβάθμιση των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τους,

Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι πολυεθνικές και οι εκβιομηχανισμένες χώρες έχουν προκαλέσει μια μη αναστρέψιμη αναταραχή, βλάπτοντας δόλια την κλιματική και περιβαλλοντική ισορροπία, και ως εκ τούτου δημιουργώντας ένα οικολογικό χρέος από το οποίο θα υποφέρει όλη η ανθρωπότητα και σε σχέση με το οποίο οι παραπάνω χώρες οφείλουν επανορθώσεις (αποζημιώσεις)

Λαμβάνοντας υπόψη τις συνέπειες που έχουν επιφέρει σε όλο τον πλανήτη οι μηχανισμοί δανεισμού, επιδεινώνοντας ιδίως τις συνθήκες διαβίωσης των γυναικών, παρεμποδίζοντας κυρίως την οικονομική ανεξαρτησία τους, ένα σημαντικό θεμέλιο για την κοινωνική και πολιτική τους χειραφέτηση,

(περισσότερα…)

Ακυβερνησία και διχασμός στην Τυνησία-Πέτρος Παπακωνσταντίνου

24 Φεβρουαρίου, 2013

tunisie

εφημ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

via  Iskra

papakon_pΑκυβέρνητο σκάφος εν μέσω τρικυμίας θυμίζει η Τυνησία εδώ και δύο εβδομάδες. Η δολοφονία του αριστερού πολιτικού Τσόκρι Μπελαΐντ, στις 6 Φεβρουαρίου, πυροδότησε νέο γύρο αιματηρών διαδηλώσεων στη χώρα που άνοιξε την αυλαία της Αραβικής Ανοιξης, τον Δεκέμβριο του 2010. Το κύμα της αναταραχής κλόνισε την κυβέρνηση συνασπισμού με κορμό το ισλαμικό κόμμα «Ενάχντα». Οι προσπάθειες του πρωθυπουργού Χαμάντι Τζεμπάλι να σχηματίσει κυβέρνηση εθνικής συμφιλίωσης από τεχνοκράτες υπονομεύτηκαν από τους πιο σκληροπυρηνικούς ισλαμιστές μέσα στο ίδιο του το κόμμα, οδηγώντας τον σε παραίτηση, την περασμένη Τρίτη.

Οι εξελίξεις στην Τυνησία αποκτούν συμβολικό βάρος δυσανάλογο με τα μεγέθη της μεσογειακής χώρας. Η «επανάσταση του γιασεμιού» ήταν η πρώτη που στέφθηκε με νίκη, οδηγώντας στην ανατροπή του απολυταρχικού καθεστώτος Μπεν Αλι, τον Ιανουάριο του 2011 – μια εξέλιξη που έδωσε φτερά στα πόδια των Αιγυπτίων, των Λίβυων, των Σύρων και των Υεμενιτών. Η Τυνησία όχι μόνο απέφυγε τον εμφύλιο πόλεμο, αλλά έδειξε να δρομολογεί μια διαδικασία εκδημοκρατισμού περισσότερο ελεγχόμενη από την κατά καιρούς χαώδη αιγυπτιακή μεταπολίτευση. Το «Ενάχντα» εμφανίζεται περισσότερο μετριοπαθές από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους της Αιγύπτου και, παρότι απέσπασε το 42% στις βουλευτικές εκλογές, σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με κεντρώα, κοσμικά κόμματα της μεσαίας τάξης.

Κοινωνικά ρήγματα

Η εκτέλεση του Μπελαΐντ θρυμμάτισε την παραπλανητική βιτρίνα της ομαλότητας, φέρνοντας επί σκηνής τα μεγάλα ρήγματα της τυνησιακής κοινωνίας μεταξύ ισλαμιστών και λαϊκών, γαλλόφωνης μεσαίας τάξης της ακτογραμμής και πληβειακών στρωμάτων της ενδοχώρας. Ιδρυτής του κόμματος «Δημοκρατών Πατριωτών», ο δολοφονηθείς υπήρξε δραστήριος ακτιβιστής υπέρ των εργατικών δικαιωμάτων επί δικτατορίας Μπεν Αλι, ηγετικό στέλεχος του αριστερού Λαϊκού Μετώπου στη συνέχεια και ένας από τους πιο αυστηρούς επικριτές του «Ενάχντα» μέχρι το τέλος της ζωής του. Σε μια από τις τελευταίες ομιλίες του χαρακτήρισε την κυβέρνηση ανδρείκελο των αντιδραστικών μοναρχιών του Περσικού Κόλπου και ιδιαίτερα του Κατάρ.

(περισσότερα…)

Θεραπεία σοκ και στρατηγική του χάους: τα πρώτα στοιχεία για την κατανόηση της δολοφονίας του Chokri Belaid στην Τυνησία.

11 Φεβρουαρίου, 2013

bOLOGNA cARROSSO

Carlo Carosso,»Η σφαγή  στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολόνια»

Θεραπεία σοκ και στρατηγική του χάους: τα πρώτα στοιχεία για την κατανόηση της δολοφονίας του Chokri Belaid στην Τυνησία.

CHOKRI~1

Chokri Belaid

Πηγή: http://deconstructeurs.blogspot.com/

Η Τυνησία και η Αίγυπτος βιώνουν μια παράλληλη και παρόμοια εμπλοκή. Μερικά από τα κοινά  χαρακτηριστικά των δύο χωρών: 

1 – Μια εικονική «επανάσταση»

Και στις δύο χώρες, τίποτα δεν έχει αλλάξει έτσι ώστε  να αλλάξουν όλα:    οι ‘’εγκάθετοι’’ δικτάτορες ανατράπηκαν, διεξήχθηκαν δημοκρατικές εκλογές, οι «μετριοπαθείς ισλαμιστές» ξαναβρέθηκαν στην ‘’εξουσία «. Αλλά είναι σαφές ότι η πραγματική εξουσία δεν βρίσκεται στις καρέκλες που κατέχουν. Στην Αίγυπτο, είναι το Ανώτατο Συμβούλιο των Ενόπλων Δυνάμεων που διατηρεί την πραγματική δύναμη και κινεί τα νήματα, ενώ είναι σε άμεση και μόνιμη επαφή με τους νονούς και τους προστάτες τους στην Ουάσιγκτον. Στην Τυνησία, η κατάσταση είναι πολύ πιο αδιαφανής  και η απάντηση στο ερώτημα «ποιος έχει την πραγματική εξουσία» είναι πολύ πιο δύσκολη. Ας υποθέσουμε κατ’ αρχήν ότι πρόκειται για το καρτέλ της μαφίας (επιχειρηματίες, γραφειοκράτες,  αστυνομικοί) του προηγούμενου   καθεστώτος, του οποίου κάποιοι πυλώνες  απλά άφησαν γενειάδα.

2 – Θεραπεία σοκ

Το κοινό σημείο των ‘’δημοκρατικών δυνάμεων’’ που προήλθαν από αυτές τις «επαναστάσεις» είναι η υποταγή στις διαταγές των ΄΄εντολοδόχων΄΄  :Στην  Παγκόσμια Τράπεζα,το ΔΝΤ,τον  ΠΟΕ, την ΕΕ, τις ΗΠΑ και τις πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου. Το σύμφυρμα  αυτών των εντολοδόχων  έχει μόνο μια ανησυχία: να εμποδίσει τους αραβικούς λαούς (και άλλους επίσης) να υλοποιήσουν  πραγματικές  επαναστάσεις που θα έφερναν τις κοινωνίες στο προσκήνιο θεσπίζοντας κοινωνική δικαιοσύνη και δίνοντάς τους τη δυνατότητα να ασκούν τα θεμελιώδη δικαιώματά τους ως πολίτες ενός κράτους Δικαίου. Με πρώτο απ’ όλα να μπορούν να απολαμβάνουν την κυριαρχία των  ενεργειακών πόρων που αφθονούν στο υπέδαφος των χωρών τους καθώς και όλα τα άλλα  δημόσια αγαθά (νερό, γη, κληρονομιά κλπ..)

Η θεραπεία που εφαρμόζεται έχει πολλές συνιστώσες:

    α)Οι εν ενεργεία κυβερνήσεις πρέπει να πληρώσουν αδιαμαρτύρητα για την εξυπηρέτηση του απεχθούς χρέους που κληρονόμησαν από τους εγκάθετους έκπτωτους δικτάτορες και αυτή είναι η  μόνη προϋπόθεση που τέθηκε προκειμένου να τους  «χορηγηθούν»  νέες πιστώσεις που έχουν ως αποτέλεσμα να βυθίζουν τους λαούς όλο και πιο πολύ  στο χρέος.

    β)Οι τρέχουσες κυβερνήσεις οφείλουν  να συνεχίσουν το έργο της «κάθαρσης», που είχαν αναλάβει οι  προκάτοχοί τους:  ξεκαθάρισμα των δημόσιων υπηρεσιών αλλά και εκείνων  που τις υπερασπίζονται, ιδιωτικοποιήσεις, ξεπούλημα του πλούτου της χώρας σε πολυεθνικές, εφαρμογή δομών ελέγχου  του πληθυσμού που επαναστατεί , κυρίως   των συνδικαλισμένων μισθωτών  και των νέων που ζουν στην αβεβαιότητα (των  «άνεργων  πτυχιούχων «). Για να απορροφήσουν τις κοινωνικές συνέπειες αυτής της ‘’κάθαρσης», η λύση που βρέθηκε είναι η «ισλαμική φιλανθρωπία’’ αντί των νόμιμων κοινωνικών δικαιωμάτων.

(περισσότερα…)

Τυνησία: Μία μετάβαση μακρά, δύσκολη και βασανιστική.

3 Ιουλίου, 2012

 

 Της Annamaria Rivera *

Τη νύχτα μεταξύ 15 και 16 του περασμένου Ιουνίου,o  Karim Alimi, ένας νεαρός Τυνήσιος μπλόγκερ, αγωνιώντας -όπως ισχυρίζονται ορισμένοι- για την μοίρα  της μετάβασης  στη χώρα του , αυτοκτόνησε . Ήταν μία από τις φωνές της επανάστασης της 14ης Ιανουαρίου ,που εναντιώθηκαν στο καθεστώς. Ωστόσο, περιέργως η αυτοκτονία του, αν και τόσο συμβολική, είχε χλιαρές αντιδράσεις  , λίγα  σχόλια και μηδαμινή αλληλεγγύη , ακόμη και από τους μπλόγκερς, που είναι τόσο καταξιωμένοι στην Τυνησία και πολύ περισσότερο στη Δύση. Δεν μίλησε ούτε καν,η Lina Ben Mhenni, , η συλλέκτρια βραβείων -ένα εκ των οποίων παρέλαβε από τα χέρια του   Gianni Alemanno* αν λέει κάτι αυτό, -και υποψήφια  για το βραβείο Νόμπελ για την Ειρήνη: η τέλεια, δηλαδή,προβολή της Δυτικής αφήγησης  για την  » Επανάσταση των Γιασεμιών «, η οποία εξαφάνισε  τους πραγματικούς πρωταγωνιστές της λαϊκής εξέγερσης που ανέτρεψαν το καθεστώς, δηλαδή τους νεαρούς  προλετάριους και τους λούμπεν του περιθωρίου της «βαθιάς», Τυνησίας , εκείνης  των παράκτιων περιοχών και των μητροπολιτικών συνοικιών των απόκληρων.

Η αυτοκτονία του Alimi συνέβη στο αποκορύφωμα του κύματος των ταραχών, της βίας στους δρόμους, των επιθέσεων και των εμπρησμών σε κρατικά ιδρύματα ,και  στις έδρες των συνδικάτων και των προοδευτικών κομμάτων  , που διαπράχθηκαν  από συμμορίες Σαλαφιστών και μικροεγκληματίες που λέγεται ότι ενθάρρυναν ή ενορχήστρωσαν , από το παρασκήνιο, κάποιοι από  τους ηγέτες  του παλαιού καθεστώτος,το οποίο  ασκεί ακόμη μεγάλη επιρροή. Το  πρώην ενιαίο κόμμα, ο Συνταγματικός Δημοκρατικός Συναγερμός (RCD), εξακολουθεί να είναι  βαθιά ριζωμένο στα δίκτυα των μέσων μαζικής ενημέρωσης, στο χρηματοπιστωτικό  σύστημα, στα κρατικά όργανα ασφαλείας.Η  βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων, οι μυστικές φυλακές, τα βασανιστήρια των κρατουμένων και των φυλακισμένων συνεχίζονται σαν να μη συνέβη τίποτε .Την ίδια περίοδο, ο Beji Caid Essebsi,ο πρώην υπουργός Εσωτερικών  του Μπεν Αλι και πρώην επικεφαλής μιας εκ των προσωρινών- μετά την επανάσταση- κυβερνήσεων, κάνει  μεγάλη προσπάθεια για να ανασυντάξει ένα νέο κόμμα ,με στελέχη   του έκπτωτου καθεστώτος.

Αν τo έναυσμα αποτέλεσαν οι ταραχές με την ταινία ΄΄Περσέπολις’’, η πολιορκία στο Πανεπιστήμιο της Manouba στην Τύνιδα, η λεηλασία του κινηματογράφου Afric’Art, οι επιθέσεις εναντίον  καλλιτεχνών και δημοσιογράφων (για να αναφέρουμε μόνο μερικά γεγονότα, μεταξύ πολλών άλλων),  ο νέος κύκλος της βίας, με την  υπερ-ισλαμιστική σφραγίδα  και με την αντεπαναστατική διάθεση , εγκαινιάστηκε τη νύχτα μεταξύ 10 και 11 Ιουνίου με την καταστροφή κάποιων  έργων τέχνης που εκτίθεντο στο Μέγαρο τέχνης Εl Ebdellia, στη Marsa, κοντά στην Τύνιδα  και τα οποία οι Σαλαφιστές  θεώρησαν βλάσφημα. Αντί να καταδικάσουν την αποτρόπαιη πράξη, οι Υπουργοί Εσωτερικών και Θρησκευμάτων – και οι δύο μέλη του  Ennhada, του ισλαμικού κόμματος που ηγείται  της μεταβατικής κυβέρνησης, με επικεφαλής τον Hamadi Jebali-επικύρωσαν την απόφαση της βλασφημίας. Ακόμα και ο Υπουργός Πολιτισμού, ο ανεξάρτητος και πολύ κοσμικός Mehdi Mabrouk, κοινωνιολόγος επί του μεταναστευτικού,που στο παρελθόν είχε πρωτοπόρες θέσεις, έσπευσε  να διατάξει το κλείσιμο της έκθεσης και του μεγάρου  και να καταγγείλει τους καλλιτέχνες και τους διοργανωτές, επίσης για βλασφημία. Το περιστατικό χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση για να προβεί σε περαιτέρω καταστολή και να αυξήσει την προπαγάνδα ενάντια στους εχθρούς του Ισλάμ και τους  »αριστερούς  και δεξιούς  εξτρεμιστές.»

Ορίσαμε ως συμβολική την αυτοκτονία του Alimi. Στην πραγματικότητα, η επανάσταση όπως και η αντεπανάσταση, εκδηλώνονται με μια πράξη αυτοκτονίας. Η διαδικασία που θα οδηγήσει  στο τέλος του καθεστώτος του Μπεν Αλι επιταχύνθηκε, όπως είναι γνωστό, μετά την δημόσια αυτο-θυσία του Mohamed Bouazizi που αυτοπυρπολήθηκε- μια αυτοκτονία ανάμεσα σε τόσες ,πριν και μετά την 14η Ιανουαρίου, αλλά και σήμερα- που αποτέλεσε τη θρυαλλίδα. Αντίστοιχα, η αντεπανάσταση, η οποία δεν έπαψε ποτέ να υπονομεύει τη λεγόμενη μετάβαση εκδηλώνεται με πολύ έντονο τρόπο,   με την αυτοκτονία του μπλόγκερ.

Απειλή δεν αποτελεί μόνο ο φανατισμός του κόμματος  Ennhada ,η βία των Σαλαφιστών ή τα δίκτυα χωρών του εξωτερικού που , κοιτάζοντας  με στραβό μάτι  τη δημοκρατική μετάβαση, στηρίζουν με τη δύναμη  των πετροδολαρίων τους ιεροκήρυκες του Ουαχάμπι. Πάνω απ ‘όλα είναι η κυβερνητική ,και όχι μόνο, ανοησία, σε ο,τι αφορά στην επίλυση των σοβαρότατων οικονομικών και κοινωνικών  προβλημάτων  της χώρας, κατά κύριο λόγο της ανεργίας που καλπάζει, της δραματικής ανασφάλειας και των ουσιαστικών   περιφερειακών ανισοτήτων. Η ίδια  η πολιτική και κοινωνική αντιπολίτευση, που συχνά παγιδεύεται σε μάταιες συζητήσεις για την  αραβο-μουσουλμανική ταυτότητα της Τυνησίας, δεν μπορεί, με ελάχιστες  εξαιρέσεις, να οργανώσει ορθολογικά τις ανάγκες, τις απαιτήσεις και τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Και ούτε μπορεί να διεξάγει μια συνεπή μάχη όσον αφορά τα πολιτικά δικαιώματα  , για τα οποία έχει γίνει τόση συζήτηση, την ελευθερία έκφρασης ,κλπ.

(περισσότερα…)