Το πιο κρίσιμο δεκαήμερο στην μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας-Ανέστης Ταρπάγκος

 

Πηγή: antapoCrisis

Θεσσαλονίκη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Η Πανελλαδική Απεργία της Τετάρτης,26 Σεπτεμβρίου 2012, που προκηρύχθηκε μετά από έναν σχεδόν χρόνο πλήρους αδρανοποίησης και συναινετικής πρακτικής των εργοδοτικών πλειοψηφιών (ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ) σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, γνώρισε μια σχετική επιτυχία και μαζικότητα. Αυτό αφορά τόσο την συμμετοχή των εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, όσο και την αντίστοιχη παρουσία νεολαίας, ανέργων και συνταξιούχων. Μ’ αυτή την έννοια, και μετά τα πρόσφατα μαζικά συλλαλητήρια της ΔΕΘ, αντιπροσωπεύει εν δυνάμει την απαρχή ανάκαμψης και αγωνιστικής παρέμβασης του εργατικού συνδικαλιστικού και του ευρύτερου λαϊκού κοινωνικού κινήματος.

Η διακυβέρνηση του άκρατου νεοφιλελευθερισμού της ΝΔ, με τους βαστάζους του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, που «εκφράζουν την δυσφορία» τους για τα άγρια μέτρα περικοπών αλλά θα τα ψηφίσουν, ως πιστοί κυβερνητικοί εταίροι της μνημονιακής πολιτικής, αφού κατέληξε οριστικά στο πακέτο των 13,5 δισεκ. ευρώ αντιλαϊκών περικοπών αποκλειστικά σε βάρος της μισθωτής εργασίας (έχοντας το κεφάλαιο στο απυρόβλητο), πρόκειται τις επόμενες ημέρες να τα επικυρώσει με την υπερεθνική καπιταλιστική τρόϊκα, και να τα εισάγει με την διαδικασία του κατεπείγοντος στη Βουλή προκειμένου να ψηφιστούν μέχρι το Σάββατο,6 Οκτωβρίου 2012, για να προλάβει το Γιούρογκρουπ της Δευτέρας-8-Οκτωβρίου-2012.

Με βάση την ήδη υπαρκτή εμπειρία της πρακτικής των ηγεσιών ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ στην προηγούμενη διετία των πανεργατικών κινητοποιήσεων (Μάϊος 2010 έως Οκτώβριος 2011), δηλαδή την αντιμετώπιση των Πανεργατικών Απεργιών ως «διαμαρτυριών» χωρίς κλιμάκωση, προπαγάνδιση και προοπτική νίκης, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα προκηρυχθεί ενδεχομένως μια νέα Πανελλαδική Απεργία για το δεύτερο μισό της επόμενης εβδομάδας. Ανεξαρτήτως της όποιας συμμετοχής και επιτυχίας αυτής της κινητοποίησης, θα κλείσει πανηγυρικά την αυλαία, και θα αποδεχθεί την «νομιμότητα» του ψηφισμένου 3ου Μνημονίου, αποδεχόμενη από εκεί και πέρα τον άχαρο ρόλο του «σχολιαστή» της κοινωνικής λαϊκής καταστροφής.

Μας τίθεται έτσι το κατεπείγον ζήτημα του πώς μπορούμε, ως αγωνιστικό ριζοσπαστικό συνδικαλιστικό ρεύμα (Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων), ως αριστεροί πολιτικοί φορείς, ως τοπικές λαϊκές κινήσεις, από κοινού ενδεχόμενα με τις ταξικές δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ, καθώς και τις συνδικαλιστικές δυνάμεις της βάσης της ΠΑΣΚΕ που αντιστρατεύονται το κοινωνικό ολοκαύτωμα των τριών Μνημονίων (Μαίου 2010, Φεβρουαρίου 2012, Οκτωβρίου 2012), να προωθήσουμε την κλιμάκωση του αγωνιστικού εργατικού και λαϊκού κινήματος. Μια πρώτη κίνηση στην οποία ήδη έχει υπάρξει συναντίληψη των αγωνιστικών ριζοσπαστικών εργατικών δυνάμεων, είναι η διοργάνωση της Λαϊκής Συγκέντρωσης και Συλλαλητηρίου την Κυριακή-30-Σεπτεμβρίου-2012, που μπορεί να αποτελέσει κομβικό σημείο για την παραπέρα διεύρυνση, παρέμβαση και κλιμάκωση του αγωνιστικού κινήματος.

Για να οργανωθεί με επιτυχία αυτή η ενέργεια απαιτείται η γνωστοποίησή της στους χώρους εργασίας και κατοικίας, με την κυκλοφορία μιας σύντομης μονοσέλιδης προκήρυξης του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων, και την προπαγάνδισή της το επόμενο τριήμερο. Μέσα από αυτή τη διαδικασία της Κυριακής-30-Σεπτεμβρίου-2012 είναι αναγκαίο να κατατεθούν αγωνιστικές προτάσεις τόσο για την κατάληψη δημόσιων υπηρεσιών και επιχειρήσεων, όσο και για την στήριξη επιμέρους κλαδικών κινητοποιήσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη (π.χ. νοσοκομεία, ΟΤΑ, ΜΜΕ κλπ.). Μετά από αυτή την Συγκέντρωση και Συλλαλητήριο χρειάζεται όλη η επόμενη εβδομάδα να καλυφθεί από συνεχείς πολιτικές και συνδικαλιστικές δράσεις, με στόχο την δρομολόγηση ενός πανελλαδικού πανεργατικού κινήματος με διάρκεια, κλιμάκωση και προοπτική ανατροπής του 3ου Μνημονίου και των πολιτικών φορέων που το επιβάλλουν και το εφαρμόζουν.

Είναι ευνόητο ότι είναι επιτακτικά επιβεβλημένη η ενωτική κινηματική απεύθυνση προς τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ και των αντιπολιτευομένων συνδικαλιστικών δυνάμεων της ΠΑΣΚΕ. Εξίσου είναι περισσότερο από προφανές ότι η αγωνιστική απεύθυνση χρειάζεται να περιλάβει, πέρα από το περιορισμένο δυναμικό του εργατικού συνδικαλισμού, το σύνολο των λαϊκών στρωμάτων των «από κάτω» : ανέργων, νεολαίας, συνταξιούχων, εργαζομένων εκτός των δομών του συνδικαλιστικού κινήματος, αυτοαπασχολουμένων επαγγελματιών. Επίσης απαιτείται η ολοκληρωτική κινητοποίηση των δυνάμεων των πολιτικών αριστερών σχηματισμών, πέρα από οποιεσδήποτε διαδικασίες εσωστρέφειας και υποκειμενισμού. Τέλος είναι γεγονός ότι χωρίς την δυναμική, από την άποψη της μαζικότητας και των ενεργειών, κινητοποίηση δεν μπορεί να υπάρξει η αποτελεσματικότητα του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Ή δέκα ημέρες που θα «συγκλονίσουν τον κόσμο», ή ένα δεκαήμερο που θα βουλιάξει την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία στην οριστική καταστροφή και εξαθλίωση.

 

Explore posts in the same categories: Πολιτική

Ετικέτες: , , , , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: